The Black Dahlia (2006)

Josh Hartnett in een gleufhoed, Scarlett Johansson in een mohair truitje, en saxofoon muziek maken nog geen film noir. En ontmaskering na plottwist na ontdekking... meer moet dat niet zijn.

Een film die vooral heel erg probeert te zijn, en niet is.

Hillary Swank is dan weer een lichtpuntje.

Brave De Palma.

Goed om te zien dat hij als regisseur toch niet vervalt in heel ouderwetse regie a la Polanski, al is dat in deze film natuurlijk wel van toepassing. Maar toch blijft het ergens wel modern aanvoelen. Zeker het gebruik van kleuren en trucjes voelt nog wel modern aan hier en daar.

Alleen maakt dat deze film nog niet perse top. Al is het eerste half uur toch best leuk. Daar gebeurt ook het meest. Zeker aangezien de film opent met een rel. Die zet in ieder geval een beetje de toon. Niet snel daarna volgt een schietpartij en het aantreffen van de beroemde Black Dahlia-lijk. Dat maakt het eerste half uur best leuk.

Bovendien ziet het er visueel netjes uit. Maar hoe verder de film vordert, hoe saaier het wordt. Het begint steeds trager te worden en uiteindelijk begint de aandacht toch wat te verslappen. Pas richting het einde begint de film weer op te leven, maar dat laat dan wel 80 minuten op zich wachten helaas.

Acteerwerk is niet heel best. Je moet ook wel wat doen om Eckhart als de beste acteur eruit te laten komen. Dit moet ook tevens de slechtste rol van Johansson zijn die ik tot nu toe zag. Hartnett heeft wel de looks, maar qua acteerwerk lijkt hij erg weinig zin te hebben.

Film duurt ook iets te lang. De film legt ook te veel de focus op onbelangrijke en saaie zaken zoals een liefdesrelatie tussen Hartnett en Swank dat geen indruk maakt. Het vooral willen zien dat de beroemde Black Dahlia-zaak wat meer aandacht kreeg, want dat doet de titel wel vermoeden.

Had ook iets enger en spannender gemogen voor de rest, maar de film blijft toch wel braaf. Het lijkt wordt ook vooral buiten beeld gelaten. Pas in 1 van de laatste scenes krijgen we het heel kort van dichterbij te zien. Missertje, maar uiteindelijk niet heel slecht. Het blijft nog steeds een kundig geregisseerde film die vooral de focus op saaie zaken legt.

Geen goede film, maar dat is niet door een gebrek aan moeite langs De Palma (en crew) zijn kant. Voor het merendeel van The Black Dahlia zat ik allesbehalve met tegenzin te kijken. Nergens een hoogvlieger, maar wel nog een voldoende. Maar het laatste kwartier trekt dat toch wat naar onder. Het nodeloos complex gemaakte einde wordt vliegensvlug uit de doeken gedaan waarna we vlug The Endte zien krijgen. En op zich geldt dat voor de hele film. De Palma wil zoveel info en zoveel scènes in z'n film proppen, dat het vaak een overvolle mess is. Schrap wat zaken en focus je op het hoofdplot, en je had een betere film gehad. Nu blijft alles erg aan de oppervlakte, evenals de personages die je nooit echt kan doorgronden, en is er een hoofdmysterie dat nooit echt interessant wordt. Regie en aankleding was wel dik in orde.

Van Brian De Palma verwacht ik een technisch knap gemaakte film en dat is hier niet anders. Het gebruik van de kleuren gaat in de richting van sepia, geeft soms het gevoel dat je naar een oude postkaart kijkt. Dat is enerzijds mooi, anderzijds creëert dat overdreven artificiële misschien wel wat afstand met de kijker (in mijn geval). Dit in combinatie met de zorg voor decor - voorop de vele scènes waarin lamellen schaduwen werpen - zorgt wel voor een film noir gevoel of je het wil of niet. Het script doet er ook z’n best voor, komt lekker warrig over, maar uiteindelijk lijkt het toch wel allemaal te kloppen (toegegeven dat ik de plot nadien nog ‘s overlopen heb). De director’s cut duurt een uur langer en had misschien meer duidelijkheid gegeven. Maar uiteindelijk mag en moet een film noir een zekere warrigheid inhouden om de sfeer gaande te houden naar mijn (zeer bescheiden) mening. Het enige wat ik een beetje jammer vind, is het gebrek aan empathie dat de karakters oproepen. De personages en hun relaties zijn allemaal wat onderkoeld en begeesteren niet. Daardoor lijkt de film ook heel traag op gang te komen. Het eerste uur vond ik zelfs aan de dramatische kant, maar gelukkig wordt er in de tweede helft van de film heel veel goed gemaakt en voelde ik me alsnog beloond om deze film uit te kijken. Wel vreemd dat Josh Hartnett als flik op eigen houtje Mia Kirshner uit de weg ruimt. Lijkt me niet zo slim voor z’n carrière maar ach waarschijnlijk moeten we James Elroy hiervoor verantwoordelijk stellen.

Er vooral doorheen gedraaid voor een up to date comment, want dat de film vies tegenvalt had ik al eerder ondervonden. En hoe is dat toch mogelijk met Brian De Palma als regisseur, een cast die voldoet en de bron/basis van James Ellroy. Want wat kan ik genieten van LA Confidential, eveneens met een prima cast en tevens boek van James Ellroy, een schrijver overigens waarvan ik reeds drie boeken gelezen heb waaronder zijn levensverhaal. En het moet gezegd dat de lectuur van Ellroy een verhaal apart is en deze boeken veel aandacht vergen om te lezen. Eerste constatering is dan ook dat de helft van Strikt Vertrouwelijk uit praktische redenen, niet in de film is gekomen, LA Confidential uiteraard. En laat men daar nu waarschijnlijk de fout in gegaan zijn met deze The Black Dahlia.

Twee ex-boksers worden als recherche partners aan elkaar gekoppeld ten tijden van de sinistere Black Dahlia zaak, een zaak die nog nooit opgelost is maar dat even terzijde. Naast de zaak die ze reeds onderzoeken voelt vooral Blanchard zich ontzettend aangetrokken door de Dalhia zaak waarop gedurende de film hun aandacht helemaal naar de Dahlia zaak verschuift. An passant spelen er nog de nodige relationele besognes, een ingewikkelde driehoeksverhouding en eist een snobistisch familie nog al de aandacht. De cast is opzich prima met Johansson, Eckhardt en vooral Swank in een a typische rol. Fraai is het mooie tijdsbeeld en de prachtige settings met mooie kleuren, klassieke auto's en een passende soundtrack. Dit is wel waar ik voor val in die zin...plus een in eerste instantie interessant opgebouwd mysterie.

Maar dan toch lijkt de film totaal te ontsporen in een veelvoud aan namen, verdachten en sub plotjes en vervalt het geheel in een ongrijpbaar iets. Zoals al eerder geconstateerd komt dit ook deels in de boeken van Ellroy voor, maar de gelaagdheid zoals in de boeken is onmogelijk naar het scherm over te brengen, het moet simpeler, iets dat niet slaagt met The Black Dahlia waarop de interesse richting het einde steeds verder afvlakt naar een einde met Ramona Linscott waar alleen nog een spotlight ontbreekt om te bevestigen dat de finale uit een klucht komt. Wat een rare einde met de conclusie dat deze film de stijl en finesse van LA Confidential mist.

Ik kan dat ook niet anders zeggen dat het ontzettend zonde is dat er niet wat beters gemaakt voor van dit materiaal. Sowieso zou een mysterie als The Black Dahlia, vergelijkbaar met de grotere mysteriën als JFK, de bende van Nijvel en Jack the Ripper, een beter lot dan deze film verdienen.

De vorige DePalma die ik een paar dagen terug zag scoort op de site onder de drie sterren en is uit de jaren '00 maar vond ik leuk. Deze scoort ook onder de drie maar in dit geval is het gemiddelde nog te hoog. Dit is de zwakste film van DePalma die ik tot nu toe zag. DePalma die in eerdere films een gevoel voor film noir liet zien. Een boek van James Ellroy die ook LA Confidential schreef met als basis een vroege mediahype van een moord, gepleegd midden in het noirtijdperk. Op papier zou je denken dat dat goed moet worden. Stillistisch is het bij vlagen nog wel aardig, al heb ik DePalma beter gezien. Hij is hier te weinig speels. Erger is dat het plot verzand in terzijdes en weinig interessante subplotjes en dat script en acteurs geen van de vier hoofdkarakters interessant weet te krijgen. Met name de ontknoping is uitermate vervelend gebracht. Het lukt DePalma totaal niet de film op een hoogtepunt te laten eindigen. Of om 'm fascinerend of spannend te maken. Het is bijna knap hoe weinig de film maakt van het beroemde gegeven.