The Black Dahlia (2006)

Rommelige clichefilm met een paar zeer matige rollen (ik noem geen namen, Scarlett). De film zag er wel mooi uit.

Het lijkt alsof de scenarist vergeten was dat hij niet alleen een complex verhaal moest creeren, maar vooral de kijker moet zien mee te slepen. Meeslepend zijn de beelden wel, maar aan het verhaal kon ik lange tijd nauwelijks een touw vastknopen. Dat werd gecompenseerd door nadrukkelijk op de kijker gerichte uitleg aan het einde, maar ik had het toch liever allemaal zelf ontdekt gaandeweg de film.

Meest enerverende moment is veruit het lange shot vanuit de kraan, halverwege de film.

Vond het helemaal niks.
Verhaal was saai, en erg voorspelbaar.
Personages vond ik ook niet echt boeiend, en qua acteerwerk vond ik alleen Josh wel te doen.
Scarlett was weer precies zoals ik het gewend ben van haar, erg lelijk en ze was weer heerlijk overdreven aan het acteren naar mijn mening.
vooral de liefdesscene's tussen haar en Josh vond ik echt niet 'real' overkomen terwijl ze in het echt wel een stel zijn
Maar jah ik had al geen goede verwachtingen, dus tegenvallen kon het niet echt.
Al moet ik eerlijk zeggen dat de sfeer wel goed was, en dat Josh het nog goed deed.

1,5* (voor Josh Hartnett en de sfeer in de film)

Geen De Palma grand-cru

Wat ten boek moest staan als dé filmbelevenis van het jaar, een De Palma pur sang, laat me achter met een dubbel gevoel.

Met opperste gemak doet de meester het bijna dode en uiterst gewilde genre weer helemaal op zichzelf heropleven, met andere woorden, deze film-noir prent is hoogtechnisch vernunft om van te smullen. Magnifiek gebruik van diepe focus en perspectief, verscheidene kraanshots, meesterlijk belichting, een nostalgische terugkeer van de 'wipe', en nog veel meer lekkers.

Daartegenover echter staat de onnodig complexe vertelstructuur. Het mag dan eigen zijn aan het genre, De Palma weet geen samenhang te vinden tussen al zijn magische pracht. Een soepje van hitchcockiaanse spanning, seksuele intriges en personages met een minimum aan emotionele overtuigingskracht luidt het uiteindelijke verdict.

Verder lof voor het technische is onbegonnen werk, ga daarvoor gewoon zelf analyseren in het dichtsbijzijnde cinemacomplex, en wel nu meteen.

Wie het hardst lijdt onder de complexe vertelstructuur is de cast, die weinig ruimte krijgt en biedt om te overtuigen.

Geboren noir-femme fatale Scarlett Johannson brengt zero sensualiteit op het scherm en wordt daarbij overklast door Hilary Swank. Als het ware met één neus in de vinger en in één ruk snoert ze de critici de mond, door haar imago van hollywoods 'manwijf' van zich af te werpen. Ik zal alvast als een onderdanige hond aan mijn cinemazeteltje geplakt.

Aaron Eckhart is weinig opvallend, net als Josh Harnett, die aan een resem sigaretten en een stoïcijnse grijns niet genoeg heeft.

De Palma is de zoveelste regisseur die ontgoochelt dit filmjaar, al is zijn obsessie voor de befaamde trappenscene uit 'Bronenosets Potyomkin' ook hier aanwezig, in een zekere 'Vertigo' variant.

Een De Palma in overteffende trap is net iets te veel eer, daarvoor kan deze scene niet tippen aan zijn superieure 'pastische broer' uit 'The Untouchables'.

Een lust voor het oog en een cinemabezoek waardig, al is er toch sprake van een kleine ontgoocheling.

3*

Het mooiste aan The Black Dahlia is de titel.

Ik kan niet anders zeggen dan dat dit een enorm misbaksel is. Dit is een wannabe film-noir, die op zoveel punten diskwalificeert, dat het die aanduiding gewoon niet verdient. Behalve de pittige rol van Hilary Swank en de prachtige auto's is er niets film-noir aan deze film. Erg matige sfeersetting, onaantrekkelijke decors, lelijke belichting etc. etc.

De personages zijn bordkartonnen figuurtjes. Josh Hartnett heeft nog te veel babyhuid. Doet me denken aan de jonge Brad Pitt aan het begin van z'n carriere, die het nog enkel van z'n looks moest hebben. Ik zie hem tegenwoordig ook in veel te veel films.

Scarlett Johansson speelt in The Black Dahlia een parodie op al haar goede rollen tot dusver. Het lijkt er hier sterk op alsof ze op de automatische piloot speelt.

Ik ben een groot fan van LA Confidential, ik hoopte dus dat de verfilming van een ander verhaal van James Ellroy ook zo boeiend zou zijn.

Valt dat even tegen. Het verhaal is een erg cliché en hak op de tak. Een spanningsboog ontbreekt volledig, wat toch wel een vereiste is bij een misdaadmysterie.

Dat gedoe met die softporno(?) filmpjes verveelt ook snel. Wel een beelschone dame zeg. Hoe heet zij?

De muziek doet erg Mike Figgis achtig aan, ik hoorde een vrij letterlijke verwijzing naar Leaving Las Vegas. Maar dan een stuk minder geinspireerd. Hmmm.

The Black Dahlia krijgt van mij 1*

Zeker geen slechte film, erg sfeervol, knappe muziek, goede acteurs en een leuke setting. Het verhaal is wat lastig te volgen en hapert nogal vaak, maar bezit een aantal geweldige scenes (niemand kan zo mooi Hitchcock-suspense opbouwen als De Palma, zelfs Hitchcock zelf niet ) Het einde stelt wat teleur, maar ik vond het toch een onderhoudende, soms schokkende, dan weer grappige film, niet van hoog niveau, maar toch erg stijlvol.

Tja, tis het allemaal net niet deze Black Dhalia. Leuk dat er weer eens een hedendaags filmpje gemaakt wordt in het film-noir gebeuren maar dan toch liever niet op deze manier. Het ziet er allemaal goed verzorgd uit hoor, daar is niet zo veel mis mee. Het is alleen heel jammer dat er met de die stijvolle setting niets behoorlijks gedaan wordt.

Op de eerste plaats rommelt het plot aan alle kanten, is soms zelfs nauwelijks met enig fatsoen te volgen en lijkt daarbij ook nogeens vaak zeer onlogisch. Gevolg daarvan is dat de hele film maar wat voorsukkelt en behoorlijk aan spanning kwijtraakt gaandeweg.
De film kent bovendien elementen die echt behoorlijk scheef zijn uitgevoerd, dat hele soft-porno gebeuren viel echt uit de toon en dan ook nog die geschifte rijkeluis-familie ze deden af en toe mijn tenen zo krommen dat m'n afdrukken nu nog in de vloer staan hier.
Ten leste wat de film eigenlijk zo goed als om zeep helpt is het vrij inspiratieloze acteerwerk. Mooie Scarlett was als femme/girl fatale in broertjes Coen noir vehikel The man who wasn't there vele en vele malen sterker en overtuigender in haar rol. Ook Hartnett komt op mij niet over als geweze ex prof bokser en geharde LAPD copper... gewoon een gladde pretty boy.

Enige die echt geil... uh goed was is, wonder boven wonder, Hillary Swank die een ongelooflijk sexy secreet ten beste geeft, jammer dat de rest ook niet zo was.

Een magere 2.5* is m'n eindoordeel.

Saai, saai saai!

Ik houd van film noir, en films die zich in de jaren '40 en omstreken afspelen (Chinatown, LA Confidential), maar deze film is echt vreselijk rommelig, er gebeuren stomme dingen die je uit de sfeer halen (stomme bokswedstrijd) en Johansson overacteert verschrikkelijk als de stereotiepe filmnoir femme fatale, compleet met blonde pijpekrullen en vuurrode lippen. Die driehoeksverhouding slaat ook nergens op, het lijkt wel basisschool-vriendschap, mij maak je niet wijs dat die kerels niet allebei het bed met haar in willen. Een (onnodig) onlogische situatie die het alleen maar moeilijker maakt om je als kijker in te leven in de film.

Daarbij komt ook nog eens dat het verhaal van de hak op de tak gaat en moeilijk is te volgen. En dat voor een De Palma film, de man van Body Double, Carlito's Way, Untouchables, Blow Out en Scarface... Bah!!

2 sterren

Hele mooie sfeer deze film. Zo;n heerlijk jaren 40 sfeertje. Sommige scene's zijn heel mooi opgezet en komen ontzettend realistisch over zoals die boxscene waarin Bucky zijn tanden verliest, of die ene schietscene voor dat hoerenhuis.

Helaas was ik minder blij met het verhaal. Door de vele plotwendingen was er soms bijna geen touw aan vast te knopen en maakte dat ik totaal niet in het verhaal zat. En ook al was de sfeer van deze film helemaal goed, toch heeft het verhaal heel wat aan deze film afgedaan. *2,5

Erg sfeervolle film van Brian De Palma! Leuk verhaal, redelijk sterk plot en een redelijke uitwerking ervan. Het eerste uur is het sterkst naar mijn mening. Prachig mysterieus sfeertje hangt er. Josh Hartnett is erg cool en de enige acteur die mij heeft weten te overtuigen in deze film. Johansson is mooi, maar niet goed wat mij betreft in deze film en met Hilary Swank wordt naar mijn mening een plankje misgeslagen. De setting is prachtig, camerawerk erg goed en de muziek is ook goed verzorgd. Al met al een leuke wegkijker die een voldoende verdient.

* * *

Ik dacht even meer te weten te komen over de moord op de Black Dahlia, kwam ik even bedrogen uit. De film was saai weergebracht en de film had teveel randverhalen om interessant te zijn, het werd ingewikkeld ook. Tegenvaller.

2,5

Heb hem inmiddels twee keer bekeken. De sfeer, de zgn "noir" stijl is geslaagd. De vrouwen, auto's, muziek, decors ademen de naoorlogse periode. Hartnetts spleet op zijn hoofd vond ik dan weer minder.

Die familie Linscott is totaal geschift, die vreemde driehoeksverhouding tussen Eckhart, Hartnett en Johansson houdt geen logische steek en plots komt er op het einde nog eens een personage in de ontknoping uit de lucht vallen, waar heel de film niet is over gesproken. Eckhart is een grote afwezige en vormt nooit een echt duo met Hartnett, laat staan dat hij verder wordt uitgediept. "Black Dahlia" is een film met heel wat gebreken.

De Palma's ode aan de Noir.

En deels geslaagd vind ik ook wel. Echter het verhaal is soms zo ontzettend warrig en lastig te volgen dat het serieus afbreuk doet aan het geheel. De subs bij de retail zijn een aantal keren zelfs verkeerde vertalingen, dit om de onduidelijkheid nog een klein handje te helpen.

Toch blijft er genoeg vermakelijkheid over voor een onderhoudende en uiterst sfeervolle film met typische De Palma-shotjes. Visueel gezien is dit een genot voor het oog.

Goed.

Mr. Fire versus Mr. Ice

De eerste keer dat ik The Black Dahlia zag was ik best wel overdonderd. Het complexe, geweldige verhaal en de bloedmooie Scarlett Johansson, voor mij één van de mooiste actrices van nu zorgden voor een dikke 4 sterren. Na een herziening blijft eigenlijk alleen miss Johansson over.

Het verhaal is gewoon doodsaai. Het begint allemaal zeer sterk en het eerste halfuur - drie kwartier is dan ook het beste uit heel de film maar dan begint het allemaal maar wat een rommeltje te worden. Met als klein dieptepunt de moord op Blanchard. Het sloeg trouwens ook nergens op dat wanneer Bleichert omhoog kijkt om Blanchard te roepen hij maar misschien een meter omhoog kijkt maar als hij naar boven rent om Blanchard te redden hij precies honderd treden moet doen en dan uiteindelijk te laat komt... Ook over het einde ben ik niet tevreden. De moord hoort toch onopgelost te zijn maar hier hebben ze wel een dader. Nu kan het wel dat dit in het boek ook zo was maar toch vond ik niet passend.

Qua acteerprestaties zit het met The Black Dahlia wel goed, buiten Josh Hartnett dan. Het is niet omdat je constant met een sigaret en een scheve grijns op je gezicht rondloopt dat je dan ook daadwerkelijk kunt acteren. Aaron Eckhart aan de andere kant had hier dan wel genoeg aan. Scarlett Johansson ziet er weer bijzonder mooi maar komt hier soms wat miscast over. Ze slaagt er op sommige momenten niet in om de sensualiteit van de diva's uit de jaren '40 neer te zetten. Van Hilary Swank verschoot ik dan weer. Wat een compleet verschil met Million Dollar Baby. Ik had niet gedacht dat ze zo'n twee compleet verschillende rollen zo goed kon neerzetten. Leuk om ook nog Rose McGowan de revue te zien passeren.

The Black Dahlia is visueel wel een klein pareltje. Mooie shots, zoals de boksmatch, worden spijtig genoeg afgewisseld met verschrikkelijke, lelijke shots zoals de moord op Blanchard (al was het kleine stukje met de schaduw wel mooi). Voor de rest wordt de sfeer van de jaren '40 ook wel zeer mooi weergegeven. Ook de muziek past zeer goed bij de film.

Dikke teleurstelling sinds de eerste keer.

2.5*

The Black Dahlia voor belachelijke prijs van 2,50 euro voor bij de kassa zien liggen tijdens het afrekenen van een pakketje dvds. Van Brain De Palma, met de mooie Scarlett. "Doe deze er ook maar bij."

Ik verwachtte er eigenlijk ook niet al te veel van, ook al mag je natuurlijk niet oordelen op prijs. Ik ben blij dat ik er echter niet veel van verwachtte, want ik vond het niet heel veel soeps.

De Palma zie ik echt niet terug in deze film.Ik denk dat hij is blijven hangen in de jaren 80 met zijn Scarface en Untouchables, want het lijkt wel alsof hij dacht zijn formule, stijl en techniek niet te hoeven aanpassen. Nee, hij is niet 'meegegroeid', deze film komt bijna gedateerd over. Filmtechnisch gezien vond ik TBD dan ook erg zwak. Rare overgangen die niet hadden gehoeven, af en toe een slechte cut. Eeuwig zonde, want de acteurs hebben nog wel zo goed geprobeerd deze film naar hoger niveau te tillen. Het komt een beetje als een warboel over.

Pluspunten heeft TBD wel hoor. Zoals gezegd, zeer degelijk acteerwerk (toch soms wat wisselvallig) van een stiekem héle sterke cast. En de heerlijke setting in combinatie met de vertelwijze. Bijna film-noir achtig (zwart wit had deze film misschien wel goed gedaan).

Ik heb al eerder vermeld dat ik van dit soort setting houd, de schitterende zwarte auto's, de stoffige politieburea's, het bruisende nachtleven. De setting is niet zo authentiek als in bijvoorbeeld Public Enemies maar toch erg geloofwaardig neergezet. Het beste punt van de film.

Het verhaal was wel aardig maar ik denk dat daar ook meer in heeft gezeten. Het verhaal wordt namelijk afgesloten met iets wat meer lijkt op een uitleg dan een clue.

De muziek is misschien waar ik me het meest aan heb geïrriteerd, het is film-noir-wannabee, helaas ís dit geen film noir, waardoor het geforceerd melodramatisch overkomt.

Graag had ik ook wat meer daadwerkelijke muziek uit die tijd voorbij willen horen komen, ik vind die 50's muziek zo leuk! Gemiste kans.

Die zijn wel meer gemist gaandeweg de film.

Film waarin verschillende elementen van film-noir komen bovendrijven. Mooie, typische saxofoonmuziek, af en toe leuke maar korte schaduwscènes en een zeer traag verloop van het onderzoek met op het einde een hele resem aan ontknopingen.

Goed acteerwerk. Hartnett doet, net als Swank, zijn best om zo goed mogelijk in het geheel te passen. Hun karakters zijn weinig transparant, mede door het achterhouden van informatie. Zoals het hoort dus.

Toch komt het geheel niet erg overtuigend over. Misschien werkt de film beter in zwart-wit, zoals Roel Bogers al zei. Misschien ligt het aan details, die je in eerste instantie niet in een film-noir tegenkomt. Het feit dat er zo nodig moest gebokst worden, bijvoorbeeld.

Het komt bij mij vooral over als een poging tot.

Enfin, The Black Dahlia is zeker geen slechte film en blijft zonder meer boeien.

Ik verwachtte van deze film helemaal niets, waardoor hij best meeviel. Mooi verhaal, niet erg origineel, maar toch mooi. Het acteerwerk was niets mis mee en het camerawerk ook niet. Goed decor, alleen het creeëren van het 'klassieke' sfeertje deed mij niets. Hij werd er zelfs traag door. Maar toch een redelijke misdaad film.

Wellicht heb je gelijk, een interessante invalshoek (Fire & Ice één persoon) die ik in de herziening wel mee zal nemen.

Maar vooralsnog zie ik het er niet in...



Misschien is deze regisseur zoiets als een slechte wiskundeleraar: wiskunde is helemaal niet moeilijk, maar sommige leraren kunnen de boodschap gewoon niet overbrengen! En de leraars educatieve vaardigeheden zijn niet ineens goed als enkele bollenbozen wèl de boodschap hebben begrepen!

Het plot wordt uiteindelijk gewoon in vijf à tien minuten afgeraffeld. Bovendien zijn sommige keuzes (zoals het hier al eerder gememoreerde feit dat Swank totaal NIET lijkt op Kirschner (Short), maar juist wel op Rooper (Lorna)!) gewoon verwarrend!

P.s. de zin 'Al snel leidt het onderzoek bovendien naar corruptie in het politie-departement.' in de plotbeschrijving????? Waar was dat in de film terug te zien?

Tja, wat moet je hier nou van zeggen? Het begint nog wel aardig, maar naarmate de film vordert is het alsof je in een moeras wegzakt: gebeurtenissen volgen elkaar op, personages worden geïntroduceerd, de ene onthulling na de andere komt voorbij, maar het doet je allemaal niks, want het verhaal wordt zo rommelig verteld dat er vaak gewoon geen touw aan vast te knopen is. En dat zorgt ervoor dat het je na een uurtje eigenlijk al niet meer kan schelen wat er gebeurt; het is alsof je vluchtig door een boek heen leest en daarom de gebeurtenissen maar half snapt: jammer. Vooral jammer omdat de film er best aardig uitziet af en toe, al ben ik geen fan van de nogal geforceerde manier waarop DePalma deze film op een film-noir wilt doen lijken. Het acteerwerk vond ik ook niet denderend, vooral Hartnett is een miscast die maar niet goed in zijn rol wist te komen. Met een betere regisseur - eentje die wél in staat is een beetje fatsoenlijk een verhaal te vertellen - had hier nog wel wat in gezeten, maar The Black Dahlia is aan het eind van de dag toch vooral heel erg een drama.

1,5*

Bleichert <> Blanchard zo diep zijn de lagen dus niet. Acteerwerk van de hoofdrolspelers is matig. Mr Hartnett levert zelfs een wanprestatie af in deze pretentieuze maar mijns inziens tamelijk mislukte film. Ook de ontknoping heeft me niet kunnen bekoren.

Moeilijk te beoordelen film.

Hoewel het eerste half uur oerdegelijk was (introductie van de personages,..) gaat het vanaf dan wat moeizamer. Als dan eindelijk het personage van Swank haar intrede doet, is er een opflakkering van een kwartiertje, om dan een erg rommelig gedeelte tegemoet te gaan. Gelukkig houdt het redelijk spannend slotkwartier het verhaal toch nog een beetje op niveau.
Over de ganse lijn zouden we kunnen zeggen: rommelig. Zo is mij het motief van Hilary Swank om Eckhart te vermoorden niet glashelder. "Gewoon" omdat hij haar vader ineensloeg?.

Van de cast komt alleen Hilary Swank echt uit de verf. Zij zet haar rol erg goed neer. Nooit gedacht dat zij sexyer voor de dag zou komen dan Scarlett Johansson, die ondanks haar presence wegkwijnt. Haar acteren an sich is van een belabberd niveau.
Bij de heren doet Josh Hartnett zijn best, en ook al is dit niet z'n beste rol, blijft het allemaal goed te doen. Aaron Eckhart viel amper op, en was eigenlijk wat opvulsel.

Het grote pluspunt van deze prent is de gehele film noir-sfeer. Daar slaagt De Palma erg goed in. De auto's, de omgeving, de kostumering, de muziek. Ik geloofde de jaren 40-sfeer. De trapscène was van een erg hoog niveau.
De film duurde wel iets te lang, maar dat komt volgens mij door het rommelige script.

Het is de sfeer die het hem doet: krappe 3,5.

Dit moet zowat een van de slechtste films zijn die ik ooit in de cinema heb gezien. Ik ben fan van Brian de Palma, maar wat hij hier uithaalt is gewoon saai en het duurt allemaal veel te lang. Een paar mooie Hitchcockiaanse beelden (een trademark van De Palma), maar daar heb je het dan ook mee gehad. Vermijden deze handel!

Stijlvolle doch ietwat rommelige film met een te complex plot.

Begin is nochtans erg goed. De manier waarop de personages geïntroduceerd worden, de vondst van het gruwelijk verminkte meisje en de zoektocht naar de moordenaar. Maar gaandeweg wordt het steeds rommeliger en verliest het verhaal zich in warrige zijplotjes die uiteindelijk wel nog belangrijk blijken te zijn.

Jammer, want sfeervol is de film zeker, en ook wat acteertalent betreft zit de film goed.

Blijft een ingewikkelde film, maar hij is me bij deze tweede keer kijken toch beter bevallen dan de eerste keer.

Weinig geslaagd.

De Palma's visuele praal is wat blijven hangen in de 80s. Niet dat deze film er slecht uitziet, maar het is allemaal erg braafjes en niet bepaald spannend. Er zijn maar weinig scenes die er echt bovenuit steken, uiteindelijk is het vooral veel degelijkheid.

Het verhaaltje is jammer genoeg een stuk flauwer. Matige whodunnit die te lang uitgesmeerd wordt en verzandt in een vervelend, uitleggerig laatste half uur. Ook de acteurs komen nooit goed uit de verf. De combinatie Eckhart/Harnett is eerder irritant en Johansson/Swank als tegengewecht werkt niet. Het sleept zich allemaal tegen een veel te traag tempo voort, het feit dat de film zichzelf wél erg interessant lijkt te vinden werkt alleen maar meer in z'n nadeel.

De Palma heeft eigenlijk veel missers op z'n naam staan. Visueel weet hij af en toe wel te bekoren, maar ook nooit echt consistent en een hele film lang is hem ook niet gelukt. Daarbij vervalt hij vaak in nogal saaie vertelseltjes die te lang gerekt worden. Deze Black Dahlia is eigenlijk de zoveelste in rij, toch jammer voor een regisseur die mits wat heroriëntering best leuke films zou kunnen maken.

2.0*

Had me voorbereid op een misser na alle matige kritieken, maar vond het een vermakelijke neo noir. Best de moeite waard voor de liefhebber. Ik wist niet wie de schrijver van het boek was, maar de raakvlakken met l.a. confidential zijn overduidelijk al is deze film op alle vlakken wat minder. Vond het erg amusant, zoals meestal met de Palma.

Ik ben nooit een grote liefhebber geweest van film noir (dit is een neo noir) en De Palma wisselt mooie films met missers af. Een regisseur met een eigen stijl dat staat als een dubbeltje op z'n kant en het is altijd afwachten welke kant het gaat vallen.

The Black Dahlia is op zich wel een mooie film met een typisch film noir verhaaltje. De troeven zijn dan ook de sfeer, belichting, kostumering, setting, ... De acteurs passen hier wel in. Maar zetten evengoed geen topprestaties neer. De film is ook te lang voor dit genre en komt al snel vervelend over. Het deed me wat denken aan Pearl Harbor (misschien wel deels door de aanwezigheid van Josh Hartnett) dat op zich wel mooie scènes heeft, maar door het liefdesverhaaltje zichzelf van de top haalde.

The Black Dahlia is beter dan m'n eerste kijkbeurt, maar is ook niet meer dan gewoon een goeie film. De Palma is vooral een blockbuster-regisseur die soms wel voor mooie beelden kan zorgen.

The Black Dahlia

Dit was niet al te best. Sfeervol is het allemaal wel, maar het verhaal is een zooitje. Er is geen touw aan vast te knopen en eigenlijk boeit het na een half uur al niet meer wat er verder nog gaat gebeuren.

De acteurs zijn redelijk maar kunnen dit rommeltje niet naar een hoger niveau tillen. Er is ergens een moord gepleegd en twee rechercheurs raken verstrikt in een web vol corruptie, moord en verraad. Zover volgde ik het nog, maar naar het einde toe volgen de onlogische plotontwikkelingen zich op. Jammer, want De Palma en deze acteurs kunnen beter.

Tsja, deze had ik al eens gezien, maar dat was zonder dat de film ook maar enige indruk maakte. Maar ik kwam veel later terecht in een documentaire met interview over Vilmos Zsigmond, en dat is toch wel een erg interessante meneer. En die deed de cinematografie van dit baksel, dus toch nog maar eens herzien.

Nou ja kort met Zsigmond's werk zit het wel snor. Knappe shots, zonder twijfel. En Hilary Swank laat ook een poepie ruiken - ze speelt iedereen van het scherm af, met haar mooie femme fatale. Hartnett houdt zich nog net staande, maar Johansson en Eckhart, wat een droefenis. Echt niet hun dag.

En dat dan nog een tikkie erger voor de arme regisseur. De Palma, wat een misslag maakt hij hier weer. Dan wil ik er nog in mee dat het ergste veroorzaakt is door de wat hardhandige editing waarmee de film tot normale bioscooplengte teruggebracht is kennelijk. Maar dan nog steeds, geen fraai werk.

Dit is nu eens een film waarvan ik zeg deze had wat langer moeten zijn. Soms gaat het zo snel dat je geen tijd krijgt om te verwerken wat er gezegd is, veel geknipt vermoedelijk. Dit zorgt voor een rommelig verhaal waaraan hoogstwaarschijnlijk niemand aan uit kan. Veel namen ook nog eens om te onthouden. Het helpt allemaal niet. Misschien dat de film beter wordt bij een snelle tweede herziening maar als ik bij een eerste kijkbeurt (en twee medekijkers) er niets van kan maken dan scheelt er toch wel iets.

Best jammer want zeker qua sfeer en camerawerk is dit een fijne film. Overgangen zijn wat basic en vaak hetzelfde. Zonde, want dit is helaas weer een miskleun van De Palma geworden. Het bedroeft me wat want hij heeft zeker minimaal 5 echte toppers op zijn naam staan en is mijn ondertussen best bekeken regisseur.