The Fountain (2006)

Als dit je (mag ik zeggen oppervlakkige) reactie is op deze film ga je ook niets aan Requiem... hebben.

Heb Requiem for a dream voor vanavond op de planning. Ben benieuwd.

een erg vreemde film, veel meer Fantasy-achtig dan Science-Fiction. Verhaal is erg vaag om eerlijk te zijn, sterke cast en goed geacteerd, de drama en emoties zijn goed neergezet, met als de special effect. ik vind dit een vreemde film, omdat ik me er niet goed in kan vinden in het verhaal en hoofdrolspelers, misschien in de toekomst nog eens kijken.

Misschien inderdaad nog eens kijken. Het verhaal is erg ingewikkeld en daardoor kan het misschien vreemd overkomen. Een film die absoluut herziening waard is

Mansell had een Oscar moeten krijgen voor de soundtrack trouwens.

De soundtrack vond ik zeker passend en mooi

Erg mooie film.

Ik heb hem gezien naar aanraden van Remi, ik wil hem daarvoor bedanken want het is een pracht van een film. Een spirituele trip met prachtige beelden.

Het verhaal is ook wel geslaagd, erg droevig. En ook zeer bijzonder.

De muziek is wel sfeervol zodat de film ook een beetje een rustige sfeer heeft. Maar opgelet niet alle scénes zijn even rustig

4,5 sterren geef ik de film om zijn bijzonderheid.

Remi

Hm, het zweverige is in dit geval niet zo aan mij besteed. Het idee van verleden, heden en toekomst is mooi, evenals de bron van het eeuwige leven, de dood en de emoties. Aronofsky werkt het apart uit door de verhaallijnen en settings. Maar ondanks de rode draad vind ik het van de hak op de tak springen in een korte tijd, net teveel van het goede.

Door die overgangen mis ik een verhaal dat me bij de strot grijpt, en eigenlijk ook een overdonderende score (hoewel ik de muziek zeker niet slecht vind), in tegenstelling tot zijn eerdere werk. De visuele effecten zijn wel heel indrukwekkend en redden de film voor mij, maar misschien moet het nog even bezinken.

Prachtige film. Supermuziek maar vooral een visueel avontuur. Geboeid vanaf seconde 1. Dat ik slechts een 4 geef heeft er vooral mee te maken dat de verschillende verhaallijnen niet erg lekker samenkwamen.

Death is the road to awe...

Nog nooit heeft een film of welk ander kunststuk dan ook mij zo weten te raken als deze film. De prachtige mystiek, symbolisme, spiritualiteit en filosofie van dit indrukwekkende verhaal, heeft mij geïnspireerd en ontroert. Al vanaf de allereerste viewing van deze film. Sinds dat moment staat dit meesterwerk dan ook op nummer 1 en dat is na deze (4e) herziening niet anders.

Maar het verhaal is niet het enige geniale aan deze film. Nog nooit heb ik acteurs zo overtuigend zien acteren als Hugh Jackman en Rachel Weisz in deze film. Ode aan hen. Vooral Jackman wist mij het immense verdriet van zijn karakter over te brengen. Soms met niet meer dan gezichtsuitdrukkingen, lichaamstaal of intonatie. Bijvoorbeeld het stuk waar hij in jammeren uitbarst na het sterven van de boom des levens, vlak voordat ze bij Xibalba aankomen. Dat ging bij mij door merg en been en heeft me diep ontroert. Maar dat is slechts één voorbeeld.

Naast het verhaal en het acteerwerk zijn er nog twee aspecten van deze film geniaal uitgewerkt. De prachtige muziek, die soms heel rustig en liefdevol kan zijn, en soms heel dramatisch en opzwepend, is daar een van. Clint Mansell flikt het weer. Die muziek werkt ook helemaal naadloos samen met de schitterende beelden en heerlijke cinematografie. Beelden van een aanrijdende auto ondersteboven gefilmd, of Jackman die Tai-Chi doet in zijn ruimteschip, de miljarden lichtpuntjes achter hem beschaduwd, zijn daar voorbeelden van. En natuurlijk de schitterende beelden van de nevel die om de stervende ster Xibalba heen zit. Ik heb ergens gelezen dat Aronofsky vanwege geldproblemen deze special effects heeft verkregen door chemische reacties op een microscopisch niveau op te nemen en zo dus miljoenen aan sfx te besparen. Zo kan het dus ook.

Alles komt samen in het audiovisueel verbluffende einde. En als de aftiteling begint, laat de film mij achter met een vol, gelukzalig gevoel. Iets wat, volgens mij, uiterst zeldzaam is. Maar na het einde eindigt het niet. Deze film geeft enorm veel stof tot nadenken en heeft mij dusdanig geraakt, dat deze film mij verandert heeft, mijn spiritualiteit verandert heeft, mijn kijk op leven en dood verandert heeft. En als iets dergelijks gebeurd, dan kun je niet anders concluderen dan dat je naar een zeer zeldzaam meesterwerk hebt zitten kijken.

Na de medogenloze Requiem for a Dream deze maar eens proberen. Ging hier ook erg op af vanwege de tijdsverhalen. Maar helaas is dat in The Fountain ver te zoeken. The Fountain is een hele vage en slappe, weë film met een te ver gezocht liefdesverhaaltje. Het enige waar ik in deze film nog wel over te spreken ben zijn die beelden en die goudkleurige filters, maar verder was The Fountain gewoon mislukt in mijn ogen. Het is een overschot aan herhaaldelijke scenes en dan ineens zit die hoofdpersoon op een een of ander flora-planeet en worden dingen daar weer geassocieerd met dingen uit zijn echte leven, dus zijn vrouw is dan uiteindelijk die grote boom en verder worden die drie zogenaamde tijden gewoon zo rommelig weergeven waarbij je gewoon denkt van Heeh!!!. Het had gewoon veel beter en niet zo vergezocht uitgewerkt moeten worden.

Voor de rest kon de film me gewoon nergens raken of bekoren. Je krijgt er alleen een nare smaak van in je mond. Wel erg jammer dat Aronofsky na een goede RFAD een mislukking heeft gemaakt. Het had gewoon veel beter gekunt.

2,0*

Wow, ik had net even de trailer bekeken en het ziet er allemaal super uit de soundtrack is overweldigend gewoon fantastisch heb hoge verwachtingen!

Volkomen mee oneens! RfaD is een topper, niet te vergelijken met deze draak van een film.

Ik zie dat het de hoogst genoteerde 'niet top-250' film is in 'De beste film van '00' is (ok ok, na Avatar, maar die komt nog wel in de top 250) Terecht in mijn ogen, had bij mij ook zeker in mijn lijstje gestaan als ik hem in had gevuld!

The Fountain blijft een speciale film, niet makkelijk te bevatten en heeft het ook pas na 3 kijkbeurten tot mijn top 10 geschopt... misschien niet te snel opgeven bij deze film, de 2e keer is het springen tussen de verschillende tijden niet meer zo verwarrend en komt de ware schoonheid aan het licht, zowel visueel als cinematografisch

5*

Amen

Zware kost dit. Visueel sowieso erg sterk. Onvergetelijke plaatjes, intelligent verteld en bovendien heel spiritueel. Dat heeft als nadeel dat de film niet al te toegankelijk is, maar daar moet je soms doorheen bijten.

Toch heb ik wel twee punten van kritiek. Dat hele gebeuren uit het verleden vond ik visueel en verhaaltechnisch nogal uit de toon vallen. Hoewel het einde van dat stuk bijdraagt aan de boodschap van de film, hadden daar toch de nodigen wijzigingen kunnen worden doorgevoerd.

Ook het acteerwerk is niet van de bovenste plank. Rachel Weisz is geen favoriet van me, en zal dat nooit worden. Ze acteerde nogal onderkoeld. Verder een uitstekende film die je nog flink aan het denken zet.

Punt ter overdenking: Het verleden is het (metaforische fantasie) verhaal van Izzi dat later wordt vermengd met de emotionele fantasie van de wetenschapper: hij moet haar verhaal afmaken. Zijn gedachten slaan op hol.

Net the Fountain herkeken op Blu-ray. Is verhoogd met één plaats in mijn top tien naar de nummer 1. Is en blijft voorlopig de meest prachtigste en indrukwekkendste en film voor mij.

Huray!

Gewone dvd of blue-ray zou voor de beoordeling niet uit moeten maken.....maar ik ben best wel benieuwd hoe de film in blue-ray is.

Ik weet niet echt heel goed wat ik hier mee aanmoet. Deze film is magie maar ik weet niet welke kant ik op moet.

Prachtige muziek, sterke acteerprestaties en geweldige special effects

4* op dit moment, ik denk dat ik het gewoon even moet laten bezinken

Ik heb de Engelse versie met Nederlandse ondertiteling hoor

Voor de kerst gehaald bij Play.com

Nou dat was dan The Fountain. Met de prachtige filmmuziek op de achtergrond ben ik nog even aan het bijkomen van een voor mij toch redelijk nieuw soort van cinema.
Ik heb de film gehuurd mede door de opvallende recensies en het feit dat deze ook in menig top 10 voorkomt. Was dan ook benieuwd of ik qua filmsmaak op een totaal andere golflengte zou zitten of juist niet.
De film begint veelbelovend en de schitterende SE vliegen je meteen om de oren.
De muziek greep mij meteen aan en was bijna een rol op zich.
Het verhaal leent zich niet om even een minuutje of 5 in te dutten. De tijdslijnen verleden, heden en toekomst kunnen anders als een soort vreemde trip bij je binnenkomen. Het boek dat Weisz schrijft is voor haar een soort van acceptatie- therapie en tegelijkertijd een strohalm voor Jackman om haar dood te leren accepteren en er hierna zijn eigen draai aan te geven. De dood is geen eindstation en ook geen beginpunt. Voor de kijker is de dood van Weisz(waarvan je toch stiekem hoopt dat deze door de ontwikkelingen van het onderzoek nog omkeerbaar zal zijn) daardoor ergens ook beter te verwerken. De reacties voor mij dat de 3 verschillende tijdslijnen soms een beetje te ver van elkaar staan kan ik redelijk in meegaan. Maar aan de andere kant is het boek van Weisz aangevuld met de fantasie van Jackman. Ze gebruikten hun persoonlijke kennis van mythen, wetenschap en theorieën, hoop en dood en leven, waardoor het niet een liefdes/hoop-verhaal is geworden vanuit 1 perspectief. Als hoofdstuk 12 ook door Weisz was geschreven was het een totaal andere film geworden natuurlijk.
Als ik mocht kiezen welke tijdslijn mijn voorkeur heeft is het denk ik toch gewoon het heden, want ik heb toch altijd iets meer met de werkelijkheid dan met de fantasie. Dit komt harder bij mij binnen dan bijvoorbeeld het hele Spaanse inquisitie-gebeuren of de futuristische scenes bij de boom. Ik kon daar niet zo veel mee nog. Misschien komt dat later wel en zal het allemaal wat beter in elkaar vallen.

Wat betreft het acteren moet ik Jackman echt een compliment geven, want hij moet ongeveer alle emoties laten zien die een mens in zich heeft. Woede, verdriet, angst, zelfcontrole, kracht, zwakte, eenzaamheid, ontreddering etc. Ze sloegen allemaal om het even in als een bom.
Weisz is ook geen favoriet van mij, maar ze hield zich redelijk staande en ze kreeg het in ieder geval voor elkaar om haar los te kunnen zien van ander(zeg minder) werk van haar.
Burstyn kreeg weer de kans om te schijnen na haar fantastische optreden in RFAD, maar naar mijn mening was ze in The Fountain inwisselbaar en droeg ze niet iets extra's bij. Daar was het de rol misschien ook niet echt naar, maar het viel mij op dat ze haar stempel niet kon drukken op deze film.

Ik heb wel ruim 90 minuten lang even weg kunnen dromen en niet heel veel films doen dit met mij. Mijn top 10 zal the Fountain niet bedreigen, maar ik wil hem zeker aanraden, mits je geen actie of diepgaande gesprekken verwacht.
MovieMeter heeft in ieder geval na vanavond zijn nut voor mij bewezen en ik hoop dat mij dit nog vele malen mag overkomen!

@moviemafketel

Bij een volgende kijkbeurt zal hij je nog beter meevallen denk ik. Bij mijn eerste kijkbeurt gaf ik ook maar 3.5. Maar hoe meer je hem ziet, hoe meer dingen je ziet, hoe beter hij is.

Together we will live forever

Wat is dit toch een prachtige film, ik heb hem ondertussen toch al 7 keer gezien, en elke keer ontdek ik nieuwe dingen in de film. Dit is mijn eerste poging tot recensie.

Dit is niet een gewoon verhaal dat je kan volgen met je verstand op nul, je moet goed volgen en proberen verbanden te leggen tussen de onderlinge verhalen. elk verhaal gaat namelijk over eenzelfde onderwerp: namelijk het redden van iets.

het verleden:
izzy schrijft een boek dat gaat over een verhaal waarbij een man zijn land en koningin moet redden, hij gaat op zoek naar een boom die eeuwig doet leven, op het einde (een einde dat trouwens geschreven is door tommy) zien we dat door het drinken van het sap, hij deel wordt van natuur en aarde, en hierdoor ook eeuwig leeft, maar in een andere vorm dan hij gedacht had, dat was ook de levensfilosofie van de maya's, je ziel leeft voort in de natuur.

Het heden:
In het heden, en tevens het enige "echt" gebeurde verhaal zien we we tommy vechten voor het leven van izzy. ipv tijd te maken voor haar zien we hem meet met zijn werk bezig zijn: namelijk een middel tegen kanker ontwikkelen. Izzy is ondertussen bezig met haar boek, voor haar dood vraagt ze aan tommy om een einde te verzinnen voor haar boek, eenmaal hij een mooi en gepast einde gevonden heeft, zal hij haar dood kunnen aanvaarden en begrijpen dat dit niet het einde is

Toekomst:
In de toekomst zien we tommy en een boom de ruimte doorkruisen op weg naar xibalba, de ster die nieuw leven kan geven. Dit is ook geen "echt" verhaal, het staat eigenlijk symbook voor de gevoelens van tommy, hoe hij alles ervaart en voelt, dit verhaal loopt synchroon met het heden, de boom staat symbool voor izzy die hij probeert te redden. Op het einde zien we dat hij eindelijk beseft hoe hij het verhaal van izzy moet afmaken. hij maakt het verhaal vervolgens af, en wat we in de volgende scene zien is de visualisatie van de gevoelens van tommy: namelijk de ster die ontploft, die hem en de boom tot een gehaal maken, waardoor ze terug samen zijn. Tommy begrijpt dus dat eenmaal hij ooit sterft, zij terug samen zullen zijn

De muziek van deze film is ongelofelijk mooi en is voor mij de beste soundtrack ooit gemaakt. als ik maar een stukje hoor, krijg ik al zin om de film te kijken.
Visueel behoort deze film ook bij de absolute top.
De acteerprestatie van jackman is ook een van de beste die ik ooit gezien heb, heel overtuigend speelt hij bijna alle gevoelens na die een mens kan voelen en uiten: woede, angst, verdriet, wanhoop,...
ook de prestatie van weisz is heel goed.

Dit is een film die ik nog heel veel zal kijken in mijn leven, elke keer geraak ik ontroert.

gewoon de ultieme 5 sterren voor mij

* * * * *

Tja, deze film heb ik heel apart ervaren:

Ik heb eigenlijk geen idee waar ik nou naar heb gekeken (misschien zat ik niet hard genoeg op te letten), maar ik heb wel dat hele sterke gevoel dat ik iets waanzinnig moois en adembenemends heb gezien.

Ik volgde de grote lijnen en verhalen wel, maar ik kon niet alle verbanden en symboliseringen leggen. Gelukkig weet de persoon voor mij die lijnen voor mij wat aan elkaar te binden. Dank u.

4*

Je moet bij deze film niet over het hoofd zien, dat er niet slechts één verklaring is. Ik vind eigenlijk ook dat je niet teveel moeite moet steken in het proberen te "ontrafelen" van het verhaal en het gewoon in je op nemen.