The Fountain (2006)

hmmm

Is dat vrij vertaald een 0.5 of een 5?

Ik hou 't maar op ' n 2,5.

Ik ben er nog niet helemaal uit...

"t komplot is me wel duidelijk,de gedachte achter de film ook.

Heb m zelfs in mijn eigen taal gezien,maar ja...wat ik daarvan moet denken.

Het heeft me niet echt geraakt,iedereen zijn mening toch?

Best interessante en vooral mooi gemaakte mislukking.

Aardige quote maar zo leeg zonder onderbouwing... Ik heb hem vandaag voor de tweede keer in de bios gekeken en vind hem nog steeds erg goed, zeker geen mislukking. Overdreven allicht, maar de film pretendeert niet meer te zijn dan hij is.

Overdreven maar geen pretenties dus...:-S Film probeert niks meer te zijn dan een film over leven en dood. Hoe kan dat nou niet pretentieus zijn....?

Ik snap dat dat min of meer de bedoeling zou moeten zijn , maar de uitwerking is volkomen mislukt imo.

Als je snapt dat dat de bedoeling hoort te zijn, waarom je dan het waarom afvragen

Verder vind ik The Fountain ook niet meteen een pretentieuze film. Gaat dan wel over leven en dood maar veel vertellen of er over doordrukken doet de film niet vond ik. Waarschijnlijk ook wel de reden waarom ik Aronofsky beter vind dan de meeste klassieke regisseurs.

Om toch iets meer te bieden dan het dertien in een dozijn liefdesdrama. It worked for me

Helaas ben ik niet onder de indruk van deze film. Hoewel de acteurs vrij aardig acteren en de beelden best mooi zijn, vind ik het verhaal erg vaag en vrij moeilijk te volgen, ook al is het dan misschien niet de bedoeling bij deze film dat je de film 'snapt'. De film was niet indrukwekkend genoeg om me lang bij te zullen blijven. Na het een en ander te hebben gelezen over de film en de score die de film hier krijgt viel het me behoorlijk tegen.

3*

Fantasieloos en plat? Nou volg ik je toch ook niet meer hoor... Die new-age elementen buiten beschouwing gelaten, is 'The Fountain' - volgens mij - echt wel origineel vormgegeven.

Dood creëert leven, hoe ga ik dat eens cinematografisch uitbeelden, acht Aronofsky. En toen wist hij het: Ik stuur iemand in een zeepbel naar een stervende ster (zweef zweef) en op het moment supreme laat ik hem sterven en vervolgens groeien er bloemetjes uit zijn buik! Wat een reuze-idee. Kom op zeg, als je dan toch besluit om dit megalomane thema ter hand te nemen, laat het dan eindigen in iets poëtisch, iets onverwachts in plaats van zo stompzinnig letterlijk. Ik zit niet vaak te hoonlachen (if that's a verb) op de bank, maar dit was wel zo'n moment ja..

Ik had hem al enkele weken en kon me zelf er niet toe zetten hem te kijken. Vananvond heb ik het dan toch gedaan. Misschien wel een voordeel dat ik de retail had met de 5.1 audio wat wel goed toevoegd aan de sfeer. Maar nadien toch geheel zonder spijt. Ik had er vooraf een hard hoofd in, dacht vaag verhaal (wat wel zo was) maar na enige momenten van bezinning kwam er toch wel een heel sterke filosofisch verhaal boven. (over dood en leven bla bla.. kijk hem echt zelf) Wat ik wel heb is dat hoe langer ik er over na denk de film toch wel beter en beter wordt. Ik heb diverse recensies gelezen, waarin hij niet altijd even goed woordt beoordeeld, misslukking, te warrig, niet genoeg inleiding. Maar ik kan me daar niet in vinden.Het leuk vind ik juist dat je wel je eigen gedachte de vrije loop kan laten gaan over het echte verhaal, ieder zijn eigen toch?? Al was ik er vooraf waarschijnlijk wel in al die info meegegaan want dit soort film kan ik me zelden in vinden. maar de uitzondering bevestigd de regel. tot slot vind ik het wel weer een keer leuk dat een film me verrast en meevalt. het is tegenwoordig zo vaak andersom, dit is een film die in nederaland nog totaal niet echt bekent is en hij werkt (voor mij in ieder geval). In tegenstelling tot sommige van de andere bagger die je iedere dag door je strot gedrukt krijgt. Die vaak leuk lijken en achteraf heel erg tegenvallen.

Sinds wanneer krijg je (bagger)films door je strot gedrukt? Je kiest er toch bewust voor om te kijken, en bovendien kun je vaak vooraf de echte bagger van de interessante films scheiden. Maar goed, je zegt dan ook dat ze leuk lijken, oftewel: bewuste keuze

Ik heb weinig van het verhaal begrepen, maar het was gewoon buitengewoon een mooie film om te zien...

3,5*

Het woord 'gewoon' wordt te pas en vooral te onpas gebruikt; hier wordt dat mooi zichtbaar

Is 'gewoon' een verbastering van het woord gewoonweg en een correcte volgens de van Dale. Je moet eens op jezelf letten; Ik vermoed dat jij het ook erg vaak zal gebruiken.

Ik gebruik het zelf inderdaad ook te vaak, vooral in spreektaal. Toch vind ik het een lelijke verbastering.

Ik zou graag The Fountain nogmaals zien; denk dat ik hem op DVD ga bestellen.

erg vage film wel mooi gemaakt maaar ik heb er achteraf een raar gevoel over niet bevredigend helaas

Een grote teleurstelling,

Die scènes in de hedendaagse tijd konden mij gestolen worden. Deze scènes waren verschrikkelijk alledaags en banaal van opzet. En dat is jammer, want de scènes die zich afspeelden tijdens het Maya - tijdperk en in de toekomstige tijd zagen er visueel prachtig uit. Deze soms overdonderende scènes werden telkens weer onderuit geschoffeld doordat je weer terugkeerde naar een saai vormgegeven locatie, een oncharismatisch stelletje en tot op de koop toe nog eens een wel erg simpel liefdesverhaaltje, zonder enige vorm van diepgang kreeg voorgeschoteld. Vooral het 1ste uur was verschrikkelijk, de zoektocht kreeg maar af en toe gestalte. Het was vooral het drama dat hoogtij leek te vieren. Veel gejank en gezichtsuitdrukkingen die totaal niet overeen kwamen met wat de personages zeiden. Rachel Weisz mijmerde er telkens weer over dat ze geen angst voor de dood kende, maar haar gezichtsuitdrukking sprak een totaal andere taal uit .

Banaal, omdat de film te snel situaties aanhaalt waarbij een goede sfeer van belang is. Dat ontbreekt nu nogal. Als je aftrapt met een doodgewone opening en dan ineens met een fantasiemoment aan komt zetten dan vind ik dat niet bewonderingswaardig en gedurfd maar vooral getuigen van een slecht gevoel voor timing. Ik wil best opgaan in fantasie. Graag zelfs, maar als na nog geen eens 10 minuten de hoofdpersoon al rond zweeft komt dat vooral over als lachwekkend. Net zoals de liefdesrelatie tussen Jackman en Weisz, de 1ste 60 minuten was er geen enkel moment dat ik ook maar even wat verbondenheid tussen beiden voelde. Het liet mij vooral ijskoud.

Kortom de magische momenten, met name de laatste 20 minuten. Staan in schril contrast met de alledaagsheid van de film. Dat komt gewoon banaal over.

Verder bij momenten wel degelijk pretentieus. Dat gedoe met die aap. persè aan willen tonen dat er iets op aarde is dat je eeuwig kan laten leven Waarom moest dat nou weer aangetoond worden? Ik had het liever gewoon aangenomen. Nu werden er zo `n 10 minuten aan een volstrekt onzinnige context verspild.

Het acteerwerk in de film was ook al niet om over naar huis te schrijven. Rachel Weisz vond ik nog wel wat charisma hebben, ze was overigens bij tijd en wijlen prachtig belicht. Maar aan Hugh Jackman kon ik mij louter irriteren. Hoe kan je nou wegdromen bij een film als de hoofdpersoon bijna constant opgefokt loopt te wezen? De hele tijd al die controverse schoppen om niets, dat ellenlange gepraat over niets. Bah.

Het camerawerk was aardig. Soms wat leuke vondsten waarbij de camera op zijn kop alles registreerde. Muziek is redelijk, maar nooit bijzonder of sfeerversterkend.

Daardoor en door de oogverblindende geel/goud gekleurde laatste 20 minuten nog net een krappe voldoende. Kon Aronofsky zijn film maar 90 minuten lang van zulke beeldenpracht voorzien of een leuk uitgangspunt op een goede manier uitwerken. 3*

Ik vind het hedendaagse deel juist erg veel toevoegen aan de paralelle zoektocht naar het eeuwige leven. Het drama dat zich er in ontvouwt is vooral een toevoeging voor het toekomstbeeld, maar staat ook los erg sterk. Als Weisz zegt dat ze niet vreest voor de dood probeert ze mijn inziens vooral zichzelf gerust te stellen omdat ze er ergens wel bang voor is, ondanks de troost die ze vindt in Maya verhalen (zie de badscène). Ook wil ze zich natuurlijk groot houden voor Jackman, die het er zelf erg moeilijk mee heeft Het zal verder wel persoonlijk zijn, maar het liefdesverhaal vond ik tamelijk ontroerend. Simpel, natuurlijk. Vrij recht-toe-recht-aan. Maar daarom niet minder treffend. De bezetenheid van Jackman om zijn gezellin te redden, close ups van droeve gezichten. Het nabije verlies van een geliefde is steeds voelbaar. Wat was de film zonder het drama? Het vormt het motief voor de zoektocht. Nee, ik kan echt niets vinden in het commentaar over slecht uitgewerkte personen en een standaard liefedverhaaltje. De film heeft hieromheen zoveel meer (ook visueel erg mooi).

Een sprookjesachtige uitwerking van de liefdesrelatie tussen Hughman en Weisz had mijns inziens wat beter aangesloten bij de visueel mooie scènes. Nu werd ik nooit helemaal ondergedompeld. Vaak zelfs ruwweg onderbroken, mijzelf beseffende dat de realiteit weer aan zet was.

Volgens mij was het al uitdaging genoeg voor Aranofsky om het hedendaagse gedeelte redelijk beknopt te houden zodat de rest van de film niet zou verdrinken in scenes uit deze tijd.

Verder heb ik een vraag: Wat deed die toekomstige Thomas in de tijd van de maya's aan het eind?

Vond het een mooie film, wel moeilijk te volgen. Als je even niet zat op te letten miste je belangrijke stukken uit de film die je nodig had om verborgen dingen te achterhalen. Maar voor de rest heel goed geacteerd en de muziek tijdens de film mag er ook wezen.

3.5*

Super film, mooi gefilmd ,mooie muziek en volgens mij niet te moeilijk verhaal ,juist zeer goed opgezet vind ik.

Ik geef hem een 4.

Ik heb echt genoten van deze film.

Uhm, ik kan er niet een verhaal aanknopen, de film gaat te langzaam. Een Teleurstellende film.

Ik vond deze film echt niets aan. Ik snap ook dat stukje dat na het drinken van het sap, hij toch dood gaat...
Sorry, kan aan mij liggen, ik geef het 2 sterren.