The Fountain (2006)

Prachtwerkje, letterlijk als figuurlijk.
De settings zijn zeer mooi, en de acteurs leveren goed maar vooral overtuigend werk af.
En dan het verhaal, tsja.. ik moest hem 2 keer zien om hem goed te begrijpen, maar ook nu zijn sommige dingen nog niet helemaal duidelijk.
En dan heb ik het vooral over de ''middeleeuwse periode''. Waarom werden er volkeren afgemaakt? Waarom zag het hoofd van de maya ''Tommy'' op het einde van de film en aanbad hij hem?! Waarom kreeg hij de ring niet om zijn vinger? En wat heeft de priester er exact mee te maken? Verder zijn de meeste dingen me vrij duidelijk geworden en kan ik niet anders zeggen dat ik naar een prachtig stukje cinema heb gekeken. Ik zou nog wel meer van zulke films willen zien. Iemand ideeën?!

4 *.

Dood, het begin van het eeuwig leven

Aronofsky's reflectie over de dood heeft me wel geboeid, al vond ik het een tikkeltje pretentieus en staken de beelden soms de ogen uit. Het verhaal gaat over het leren accepteren van de dood, niet als een einde, maar als het begin van iets nieuws. De film neemt afstand van religieuze prietpraat (zowel Christenen als Maya's kennen bvb de boom van het leven en er waren ook elementen uit oosterse godsdiensten in verwerkt) en maakt zijn idee of overtuiging duidelijk doorheen drie verhalen die zich afspelen in verleden, heden en toekomst. The Fountain is een film die om denkwerk vraagt en zich niet zomaar geeft aan de kijker door zijn overvloedige symboliek. Het is echter wel een film die inhoud heeft en weet welke boodschap hij wil overdragen, al wordt het wel oerserieus en nogal intellectueel aangepakt met die drie verhaallijnen. Zo vond ik de eerste 15 minuten, met al die scènes die later zouden terugkeren in het verhaal compleet nutteloos en onfunctioneel. De film had in het heden moeten aanvangen.

De film integreert religie juist. De boom van het leven blijkt wel degelijk functioneel.

Niet mee eens. Ik zeg ook wel dat er elementen uit andere godsdiensten in verwerkt zijn. Ook de boom, maar de maker neemt verder volledig afstand van godsdienst en sluit zich niet aan bij de beschouwingen van één bepaalde religie had ik de indruk.

De boom geeft leven en blijft daarmee zijn functie behouden. Er is wel sprake van een paradigma-swift. In plaats van levensverlenging is er 'nieuw' leven. De boom des levens wordt over het algemeen gezien vanuit traditie als levensverlenger. Die traditie is echter twijfelbaar. Aronofsky laat dat hiermee ook zien. Maar daarmee vervalt voor mij religie niet.

Wil je eens uitleggen hoe de maker afstand neemt van religie?

Door zelf geen standpunt in te nemen over het beeld dat de islam, het christendom of het boeddhisme hebben over de dood. Hij bekent geen kleur en geeft de kijker de keuze : de dood hoeft niet het einde te zijn, het kan ook het begin zijn van een nieuwe vorm van eeuwig leven. Die inquisiteur bracht dat ter sprake... hij zei dat na de dood de ziel verlost is van zijn gevangenis, het lichaam. Iedereen gelooft zelf in wat er is na de dood, maar het idee dat er nog iets is maakt dit vooruitzicht voor iedereen ook wat draaglijker en verlicht ook het verlies van onze dierbaren.

Ik denk dat Aronofsky eerder zelf die draai gegeven heeft van die boom die het eeuwig leven schenkt.

Met deze film weet ik het niet zo goed.. Misschien omdat ik het niet helemaal begrijp. De beelden zijn overweldigend, zo mooi!!! De muziek raakte me. Maar toch vond ik Rachel Weisz niet helemaal uit de verf komen. Wel een ode aan Hugh Jackman, die een prachtige acteerprestatie neer zet. Daarom een *3

Wat warrig totaalbeeld maar wel erg mooi gefilmd en de 2 hoofdrollen zijn goed op dreef. Kleur of juist het ontbreken ervan is apart gedaan, mooie muziek ook. Al met al blijf je als kijker wel een beetje zoekend in de wirwar van tijd/fantasie en werkelijkheid.

Soms zie je zo'n film die je bij het eerste keer kijken wel goed vond maar zeker geen topper was in je ogen. Zoals The Fountain, die me weinig deed maar die me verbazend genoeg toch wel heel lang is bij gebleven, VOORAL zijn muziek, die nog vaak door me werd opgezocht.

Ik bezocht The Fountain een tweede keer jaren later vlak voor de release van Black Swan, en ik ervaarde de film zover ik nog herinner ongeveer op dezelfde manier zoals mijn eerste kijk beurt. Sterk geacteerd, mooie cinematografie en prachtige muziek. Maar eigenlijk kon hij me nog steeds niet volledig bekoren. Ik bleef bij de gedachte dat ik deze film niet meer kon geven dan een 3.5* maar begon de daarop volgende dagen te beseffen dat er toch een immense kracht verborgen lag in deze film. Een kern die nog door mij moet worden gevonden. Wat miste ik toch? De film laat me maar niet los en blijft in mijn hoofd spoken.

Gisteren gebeurde er iets heel vreemd. Tijdens het kijken van een andere film sprong plots The Fountain in mijn gedachten, die absoluut niets met die andere film te maken had. Ik bleef er maar aan denken en de concentratie van de huidige film verdween volledig. Hoewel ik die andere film goed vond had ik deze drang om die meteen af te zetten en The Fountain in mijn dvd speler te steken. En dat deed ik ook, midden in de nacht en midden tijdens die andere film.

The Fountain ging met die derde kijk beurt door merg en been. Ik werd ontzettend geraakt door het sterke spel van Hugh Jackman. Ik voelde een enorme triestheid als hij zijn tranen laat vallen, die zo gemeend overkomen. Verder kippenvel als de man schreeuwt bv. bij het sterven van de boom en er hopeloos op zit te slaan. Maar ik werd ook door het verhaal geraakt, waar ik deze keer voelde dat ik voor het eerst op de kern botste en daarbij werd overspoeld door emotie, in zijn donkere thema's, waar een mens nog lang over kan zitten nadenken.

De film zijn prachtige muziek in combinatie met de beelden, vooral die in de ruimte, werkte bijna hypnotiserend op mij. Ik durf zeker te zeggen dat het nummer death is the road to awe één van de beste muziek stukken is dat ik ooit heb gehoord en zonder twijfel tot de beste film muziek behoord van de afgelopen 10 jaar.

De film geeft op het einde een bizar gevoel van voldoening. Ik had duidelijk nog steeds geen flauw idee wat er op het einde 'echt' is gebeurd, en toch heb ik het begrepen en gezien wat deze film te vertellen had. Alsof je het voelt en begrijpt zonder dat je er enige verklaring of uitleg bij kan geven. De film staat bol van symboliek en zoveel in deze film is voor interpretatie vatbaar, en iedereen creëert daar zijn eigen versie en idee op. Er is misschien een juiste verklaring voor alles maar die wil ik zeker niet weten want die nacht creëerde ik de mijne. Of zou ik beter zeggen; ervaarde ik de mijne. En die wil ik voorlopig behouden, op de manier dat ik het heb gezien en ervaren, met mijn gevoelens en ideeën op dat moment. De magie van die ervaring zou volledig kunnen verdwijnen als ik een totaal andere interpretatie/invulling zou lezen, die misschien zelfs beter lijkt te kloppen dan de mijne. Maar alleszins, daar zit net de kracht en schoonheid van zulke films. Indruk is de absolute kunst. The Fountain was deze keer meer dan ooit een absolute ervaring.

The Fountain stijgt hierbij recht naar het hart van mijn top 10 op de derde plaats en met trots zeg ik dat hij één van de mooiste films is dat ik de afgelopen jaren heb gezien.

Het moment en beeld, waar Tom na de uitbarsting van de prachtige muziek zijn climax, met zijn buik omhoog schiet door de tree of life met de gouden tranen rond zijn lichaam bij het ontploffen van de ster, staat voor eeuwig in mijn netvlies en krijgt een plaats in mijn hart. Onbeschrijfelijk mooi en een bom van emotie waarbij ik een traantje heb moeten laten.

Ik hoop dat meer mensen deze film zullen erkennen en zijn ware schoonheid zullen zien over de jaren heen. Hij verdient het, zeker ook als je leest wat Aronofsky allemaal heeft moeten doen en hoelang hij erover heeft gedaan om dit gedurfd droomproject op voeten te krijgen. Zonder twijfel zijn meesterwerk!

5 sterren.

Het is niet alleen een bom van emotie bij die climax, het is ook een bom van geluid.....ik heb hier wel eens iemand zich verschrikt zien omdraaien en "wooooooo" horen roepen. Heerlijk zo'n lekker setje waar het geluid uit komt.

@synec

Ik moet zeker nog een derde maal kijken.

Bedankt voor je stimulans

Moeilijk ingewikkeld filmpje,met een interesant thema.

Zeker wel de moeite om nog eens terug te zien,om zo nog nieuwe dingen te ontdekken.

Visueel zag het er adembenemend uit.

Een film die niet voor iedereen is weg gelegd.

Een echte aanrader! Deze film heeft me op alle vlakken weten te raken! Mooi, ontroerend, geweldig!

Een heel aparte film, maar jammer genoeg staat deze apartheid niet garant voor een goede film. Het is een interessante keuze geweest om het verleden, het heden en de toekomst in 1 film te droppen, maar de uitwerking ervan is toch niet meteen wat ik ervan verwacht had. De film kon me eigenlijk op geen enkel moment boeien: en dat is vanzelfsprekend toch jammer. Desondanks zijn er ook wel een aantal positieve punten te vinden: ik vond de vertolkingen in orde; en ook de overgangen van het ene tijdsvak naar het andere zagen er visueel goed uit.

The fountain is een film waar echt over nagedacht moet worden.

Tot op zeker hoogte lukt het nog wel om het achterliggende verhaal van deze film te begrijpen.

Het zijn drie verhalen die eenzelfde verhaal vertellen maar steeds in een andere setting.

Het einde echter is me nog niet volledig duidelijk. Toch vind ik dat het de kijker wel iets makkelijker gemaakt had kunnen worden.

Desondanks vind ik het verhaal zeer origineel is het goed geacteerd en heeft de film mooie plaatjes met een raar sfeertje.

Darren Aranofsky is en blijft een interessante filmmaker. The Fountain met terugwerkende kracht dan eindelijk gezien.

Het meest aantrekkelijke van The Fountain is het audio-visuele aspect. De muziek van Clint Mansell is van ongekende schoonheid en de beelden zijn bij vlagen overdonderend. Op een wonderbaarlijke manier weten de beelden, die gevaarlijk balanceren tussen kunst en kitsch, mij toch vooral positief te stemmen.

Maar dan komt men aan bij het ''redelijk'' opgeklopte, lege verhaal. Waar een film als deze meer tot zijn recht zou komen als er wat overblijft om zelf in te vullen, gebeurt dit totaal niet. Het liefst vergeet je elke vorm van uitleg meteen weer om te genieten van de sfeer, de beelden en de muziek. Ook spelen de twee hoofdrolspelers niet erg overtuigend. Op papier een vreselijk tranentrekker, maar gelukkig weet het voor mij essentiële, het verdriet om een ongeneeslijk zieke dierbare, overeind te blijven.

Zelden zo´n moeite gehad om een film, waarbij ik mij op veel manieren kan tegenspreken, te beoordelen,

Prachtig sprookje. Met The Fountain heb ik nu alle films (tot op vandaag natuurlijk) van regisseur Aronofsky gezien. De film overweldigt in het begin met kleuren en visuele creativiteit, maar is net te chaotische naar mijn persoonlijke smaak om er meteen in te komen. Andere films van hem (Pi even buiten beschouwing gehouden) profileren zich als een neerwaartse kolk van het hoofdpersonage. Net als in Pi zit je hier meteen in het hoofdpersonage dat moeite heeft om de ziekte van zijn vrouw te verwerken. De symboliek is heel sterk met verleden, heden en toekomst. Telkens met dezelfde vraag of er toch geen mogelijkheid is om het leven te verlengen en zo de dood te verslaan. We volgen telkens de gedachten van het hoofdpersonage Tommy die soms afdwalen naar het verleden via het boek en verstrengd in antwoorden op ziekte en dood naar de toekomst. Gaandeweg geraken die dingen nog meer verstrikt met elkaar.

Je kan een hele filosofische uitleg geven aan het verhaal, maar belangrijk is vooral de aanpak ervan. Aronofsky weet perfect met kleuren en geluiden te spelen om er een prachtig schouwtoneel van te maken. Het gaat net te traag op gang om er een topper van te maken, maar het blijft een hele mooie film.

Pretty damn cool. Visueel nogal gladgestreken sinds Pi (zijn beste werk), maar het werkt op zich wel. Aantal prachtige scenes die bol staan van de CGI en verder een heel solide geschoten filmpje. Niet heel aangrijpend allemaal, maar Hugh speelt het alsnog behoorlijk. Rachel Weisz daarentegen... die bakt er weinig van, zeker in combinatie met haar -op de één of andere manier- vrij afstandelijke personage.

Verder blijft er een mooi, dromerige soundtrack over en komt het tot een aardig sterke conclusie. Aronofsky heeft weinig interessants te melden aan mij, dus veel meer dan een sfeervol drama is het niet. Het blijft een regisseur met veel sterke punten die altijd blijven hangen, maar hoe verder ik in zijn oeuvre kom, hoe minder het wordt. Van briljant tot sterk, zo gaat het.

Dit was een vreemde film. Het zijn een drietal verhalen die zich afspelen in verschillende tijdslijnen. Hierdoor is het wel een film waar je je aandachtig moet bij houden. De sfeer in de film is ook redelijk bijzonder, af en toe wat zweverig, maar soms ook dramatisch en dan weer meer actie/avontuur gericht.

Visueel was de film wel af en ook muzikaal zat het snor. Ook Hugh Jackman heeft me aangenaam verrast. Het verhaal is dus wel geen simpele brok en echt meeslepend vond 'k het wel niet, maar toch boeiend genoeg om hem uit te kijken.

Het is zeker niet de toegankelijkste film van Darren Aronofsky, daarvoor kijk je beter naar Requiem for a Dream, The Wrestler of Black Swan.

'k vind het een moeilijke film om te beoordelen, misschien is het best als je hem zelf eens bekijkt.

Klein Meesterwerk.

Mooi verteld verhaal. Mooie Special Effects. Mooie muziek.

Het probleem van deze film is de marketing: het is namelijk absoluut géén science fiction film. En er speelt zich dan ook helemaal niets af in de toekomst.

Alles is in het heden.

Niet mijn film, vond het een lange zit, maar zeker niet slecht.

Veel eyecandy, mooi concept van verhaalstrengen, verstillende factoren. Je moet wel lef in je donder hebben om iets dat aan visuele kitch grenst te maken terwijl je ook een drama wil combineren met surrealisme en symbolisme. Toch blijft het nog net heel. Eigenlijk zou je twee cijfers moeten geven; voor het concept en voor de uiteindelijke ervaring.

De visuele overkill (om spirituele grootsheid te suggereren) gaat ten koste van het verhaal. Er zou van mij ook meer gewicht in de personages mogen zitten.

Ja, daar zit je dan. Zocht voor vanmiddag een filmpje die niet te lang duurde en waarvan het verhaal me wel aansprak. M'n oog viel op 'the Fountain' en nietsvermoedend zette ik deze op om even lekker film te kijken.

Maar dat 'lekker film kijken' viel nog niet mee. Had het ook kunnen weten, met Aronofsky aan het roer krijg je altijd wat anders dan je verwacht had en helemaal wat anders dan m'n dvd-hoes me beloofde.

Wat een complexe film. Ben er nog niet helemaal over uit wat alles nou precies betekende, maar ik denk dat dat ook niet zo erg is. De film heeft in ieder geval meerdere kijkbeurten nodig om te bevatten wat er allemaal nou bedoeld wordt en wat Aronofsky precies heeft bedoeld met het maken van deze film.

De film speelt zich af in verleden, heden en toekomst en in alle drie de tijden zien we Hugh Jackman in drie verschillende persoonlijkheden. Fenomenaal gespeeld, één van de beste acteerprestaties die ik ooit gezien heb.

Ook de muziek ondersteunt de film geweldig. Constant aanwezig zowat, maar nooit storend.

De beelden zijn ook oogverbluffend. De schitterende special effects vliegen je meteen om de oren en blijven de hele film van hoogstaande kwaliteit.

Ik begin met drieënhalve ster voor de eerste kijkbeurt. Ga zeker deze film nog eens herzien en denk dat er dan nog wel een verhoging inzit. Deze film eerst even laten bezinken, want ook al duurt die nog geen anderhalf uur, je voelt je uitgeput maar toch ook voldaan wanneer de aftiteling op het scherm verschijnt!

Als hetzelfde gaat als bij mij dan gaat het naar de vijf sterren.

Op 11 maart 2008, de dag toen ik mij bij Movie Meter aanmeldde schreef ik het volgende;

Na een tweede kijkbeurt zo'n 1½ jaar later was ik al een stuk positiever. Nu na de 2e herziening gaat van dat positieve nu toch weer een stuk af. Het mag gezegd worden, de visuele stijl is zonder meer prachtig van deze 3e film van Aronofski maar met het verhaal kan ik echt helemaal niks en ik sta ook mijlenver ver af van de filosofie van het verhaal dat gaat over onsterfelijkheid, hiernamaals etc. Voor levensvragen heb ik die onzin niet nodig, maar wend ik mij liever tot filosofen zoals Kierkegaard, Schopenhauer, Nietzsche etc die wat dat soort vragen betreft mij tig keer zo veel te vertellen hebben. Ik denk dat Nietzsche als hij nu zou leven - deze filosoof moest niets hebben van begrippen zoals een almachtige God, onsterfelijkheid, hiernamaals etc - deze film volledig de grond in zou boren. Míjn mening over levensbeschouwelijke vragen zoals dood, onsterfelijkheid, hiernamaals is; Elk individu is sterfelijk, maar daarbij gaat niet alles verloren want het leven gaat nu eenmaal door en elk individu maakt deel uit van het 'leven' dat zich imo alleen hier op onze aardkloot afspeelt en niet in een of ander metafysisch oord dat lichtjaren van onze aarde verwijderd staat.

Verder nog over deze film; wat mij ook zeer tegenstaat is dat oversentimentele gedoe van wetenschapper Tommy Creo en die afgrijselijke zeurmuziek. Het enigste positieve dat overblijft zijn dus de prachtige visuals. Dat laatste voorkomt dat ik deze film het door mij laagst gehanteerde cijfer (1,0*) geef, maar meer dan een 2,0* zit er van mij toch echt niet in.

Oh jee! Dat je de film afkeurt op basis van je levensvise, enfin. Maar dat je de muziek slecht vind snap ik echt niet, die is top.

Maar ja maar ja, alles is subjectief.

Afgrijselijke zeurmuziek!!! LOL heb je wel goed geluisterd?

Muziek van Clint Mansell kun je moeilijk afgrijselijk noemen, dat ben ik met je eens. Waarschijnlijk ergerde ik mij zozeer aan die oversentimentele Tommy dat de soundtrack voor mij ook niet meer werkte. De muziek van Mansell bij zijn vorige film RFOD vond ik in ieder geval prachtig maar RFOD was voor mij zowel visueel én qua verhaal ook een uitstekende film.

Ik zal de soundtrack van The Fountain daarom vandaag of morgen nog een keer afzonderlijk beluisteren. Waarschijnlijk zal ik hem dan los van de film wat positiever beoordelen. Voor mijn waardering van The Fountain zal het geen invloed hebben. Ik heb deze film nu drie keer bekeken en mijn eindconclusie is dat deze film duidelijk niet mijn ding is.

Mooie film waarvan ik het verhaal toch al vrij snel doorhad. Gelukkig maar, anders gaat alles aan je voorbij. De hoofdrolspeler wil ten koste van alles dat ze blijft leven en ziet daarbij volledig over het hoofd dat zij er klaar voor is. Het boek verteld, zij is een land...