The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe (2005)

Fantasie volle film, maar niet goed.

Ik wist voor het kijken wat ik moest verwachten. Maar dit was echt vreselijk. In de bios gezien met de helft van het gezin, en die kwamen ook nog eens met een behoorlijk teleurstellend gevoel naar buiten. Het acteerwerk van vooral de kinderen was slecht. En die band tussen James McAvoy en dat jongste/kleinste kind, brrrrr. Qua acteerwerk steekt alleen Tilda Swinton er boven uit. Het scenario is ook niet geweldig. Vond er persoonlijk, vooral het middenstuk, geen fluit aan. Misschien komt er bij het finale stuk wel wat "spektakel" om de hoek kijken, maar ook dit stelt behoorlijk weinig voor. Gevechten waren ook niet geweldig. En zo dadelijk hebben we het leger van de heks, en de heks zelf verslagen, hoera!!!!!!! En ze leven nog lang en gelukkig.........................

1,0 voor Swinton.

Voor de doelgroep geslaagd.

Voor kleine kindertjes is dit een aardige film, maar de voor de volwassen kijker zal e.e.a. als te zoet worden bevonden. De kindacteurs wekken eerder irritatie dan empathie op en de dieren zien er vaak onbedoeld hilarisch uit qua CGI. Toch vliegt de veel te lange speelduur best snel voorbij en kan men niet ontkennen dat dit voor de doelgroep een enigszins geslaagd wegkijkertje is.

Redelijk.

Leuke fantasy.

Vooral het eerste gedeelte is sterk. De sfeer is heel sprookjesachtig en met de intro van Mr Tumnus wordt de toon gezet.

Helaas wordt het naar het einde toe te langdradig. Het duurt lang eer er écht schot in de zaak komt. Soms lijkt het alsof de film bestaat uit verschillende inleidingen achtereen.

Nu goed, het gevecht met de Heks ziet er best wel goed uit (ja, ik heb een zwak voor dit soort scènes).

Het acteerwerk is van wisselend niveau. Georgie Henley is het beste van de kindacteurs; haar 3 tegenspelers zijn bij momenten wat irritant, voornamelijk Skandar Keynes ziet er niet al te best uit.

Tilda Swinton speelt best wel een geschift wijf en doet dat goed; het aangenaamste is echter de stem van Liam Neeson.

The Lion, the Witch and the Wardrobe heeft voornamelijk tijdens het sneeuwgedeelte een leuke fantasysfeer. Al die dieren zien er niet altijd even goed uit, maar Aslan wel, en da's toch het belangrijkste. Het is duidelijk gericht aan de wat jongere kijker, maar wat dan nog, 't is allemaal de moeite om 'ns een keer te zien.

De 3,5 blijft staan.

Absoluut een leuke fantasy film. Voor kinderen zeer geslaagd maar als ouder vond ik het ook erg leuk om mee te kijken. Er zitten hele mooie beelden in. Niet altijd want soms komt het een beetje neppig over. Zoals bijvoorbeeld de leeuw. Maar over het algemeen ziet het er goed uit. De kinderen zullen zich er in ieder geval niet aan storen.

Het is leuk om te zien hoe de kinderen alle avonturen ondergaan en je krijgt daardoor zelf ook wel weer een beetje die kriebel in je buik zoals je dat ook kon hebben toen je kind was. Maar dat is maar op een paar momenten. Het is niet op hetzelfde level als bijvoorbeeld "The Goonies" waar ik dat gevoel wel veel meer had.

Wat ik wel een groot nadeel vind is dat de duur wel erg lang is. Vooral voor kinderen is dit een grote uitdaging en ik heb hem met mijn dochter in gedeeltes moeten kijken omdat ze een dergelijke lange zit gewoon niet kan maken.

Wat een leuk einde waarin ze allemaal koning of koningin van Narnia worden. Daar droomt toch ieder kind van. Het was een hele leuke afsluiter. Ik vind het zeker een aanrader om deze film met je kind vanaf 8 a 9 te bekijken.

Mooie film. Vind de boeken wel veel beter. Goede en mooie film. Het CGI is nog niet eens zo erg hierin. Prince Caspian is net ietsje beter en deel drie is gewoon een b-film. Mooie lekker epische film met goede muziek en mooie actie shots. Wel echt een remake van de orginele film uit 1988. Alsan is daarin precies het zelfde en alle uniforms ook. Mooie film.

The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe

Het boek van Lewis is dan in 2005 eindelijk verfilmd. Laat ik allereerst zeggen dat ik het vermoeden heb dat het leven van Lewis en zijn vriend Tolkien één grote LSD trip moet zijn geweest. Wat een verhalen zijn er uit die twee voort gekomen! Alle boeken zijn dan ook gelezen. De films komen nu. Deze film echter heb ik vaak gezien toen ik jong was. Er zit dus wel degelijk een sentimentele waarde aan deze film, maar is hij in al die jaren net als LOTR van Tolkien zo sterk gebleven?

Het antwoord daarop is nee. Het ligt niet aan het verhaal in ieder geval. Het aspect waar ik bijna altijd mee aanvang. Lewis heeft een ijzersterk verhaal weten neer te zetten met zijn fantasy land. In tegenstelling tot Tolkien past Lewis wel degelijk stukken uit het echte leven toe. Denk maar aan de openingsscène. Het land Narnia wordt ik het boek grauw afgebeeld. De heks heeft het jaren lang onderdrukt en dat ijst zijn tol. In de film had ik echter het idee dat de kinderen door een winterwonderland aan het lopen waren. De ernst van de zaak drong niet echt door. Wat best jammer is voor dit goede verhaal. Uiteindelijk valt er niet veel meer op aan te merken. De credits gaan naar Lewis, niet naar Andrew Adamson.

Kinderen in een film is meestal niet mijn favoriete gedeelte. Echter in bepaalde films zoals IT weten ze een prima prestatie neer te zetten. Hier slaan ze echter compleet mis. Ik weet nog dat op de tv een spotje was dat ze iemand voor de rol van Lucy zochten. Ik vond het toen jammer dat ik een jongen was. Als ik nu zo terugkijk is het maar goed. Alle vier de kinderen spelen onwijs irritant. Helemaal aan het beging. Peter is een arrogante zak, Edmund een eigenwijs klote ventje, Susan een hoogst ergerlijke betweter en Lucy een meisje die haar emoties maar niet onder controle krijgt. Later in de film weten ze dat een beetje bij te stellen. Echter als Aslan dood gaat, als ze hem een paar dagen kennen zijn de tranen niet van het scherm te slaan. Ik kon er niet echt bij... Ook Tilda Swinton was niet om aan te zien. Dat die haar rol serieus nam... Gatsie.

Tot slot dit: hoe hebben ze alles in beeld gebracht? Daar moet ik echter zeggen dat Lewis zijn verhaal eer is aangedaan. Narnia ziet er werkelijk schitterend uit. Dit is een van de weinige aspecten waar deze film beter is dan zijn sequel. De overgang van winter naar lente en zomer is schitterend, en goed geleidelijk, weergegeven. Echt mijn complimenten. Mooie shots als bij de stenen tafel en over-views van het landschap zijn zeker op hun plek. Ook alle mythische wezens zijn goed weergegeven. Alle dieren, als de bevers en de luipaarden ook.

Al met al een leuk filmpje om te bekijken, maar af en toe vervelend en irritant. Ik weet nog dat dat in deel twee een stuk minder was. Op naar een hopelijk beter vervolg.

2.5*

The Chronicles of Narnia behoren absoluut tot mijn favoriete kinderboeken en ik weet nog dat ik destijds te springen stond om de verfilming in de bioscoop te zien. Laatst heb ik dit eerste deel voor de zoveelste keer herzien en ik vind dat ik nu maar eens mijn mening moet geven.

Ik vind deze verfilming absoluut geslaagd. De grootste verdienste van deze film is dat je moeiteloos meegezogen wordt in een sprookjeswereld (als je daarvoor openstaat, althans). Eenmaal daar is er allerlei schitterends te aanschouwen (het ijspaleis van Jadis, bijvoorbeeld, met de talloze standbeelden) en volgt er een fantastisch avontuur. Het verhaal is zo episch als je het maar krijgen kunt in een verhaal dat voor kinderen is bedoeld. Juist daarom is deze film denk ik ook prima te verteren voor volwassenen, want de gebeurtenissen zijn allesbehalve kinderachtig en de personages zijn ondanks hun leeftijd niet oppervlakkig. Grote thema's als verraad en zelfopofferende liefde worden niet geschuwd.

Persoonlijk vind ik dat de acteurs het goed doen, de kinderen gezien hun leeftijd ook. Georgie Henley heeft de perfecte grote puppy-ogen en kan heel geloofwaardig in huilen uitbarsten. James McAvoy is perfect als de aimabele meneer Tumnus. Tilda Swinton is als Jadis geheel overtuigend, of ze nu verleidelijk doet of in woede uitbarst. Eén van de momenten die ik het best onthoud en die ik ook elke keer vind overtuigen, is het moment wanneer zij, midden in een toespraak, met haar staf een vlinder versteent zonder een spier te vertrekken. De onverstoorbaarheid en absolute boosaardigheid van haar karakter komen in deze flits van een seconde net zo volledig aan het licht als tijdens de indrukwekkende - en voor kinderen best wel enge - scène bij de Stenen Tafel. En dan hebben we nog Aslan. Tijdens de film wordt af en toe de CGI te zichtbaar (hoewel ik vermoed dat het voor 2005 lang niet slecht was) maar Aslan is wonderbaarlijk goed gelukt. Liam Neeson maakt met zijn warme stem de leeuw precies de juiste mix van angstaanjagend, indrukwekkend en knuffelbaar.

Ook erg geslaagd (hoewel dat natuurlijk te danken is aan C.S. Lewis zelf) is de brug naar de werkelijke wereld. De kinderen komen van de ene in de andere oorlog terecht, maar, wat nog meer is, moeten ook weer terug. Dit geeft Narnia nog een diepere betekenis, namelijk als een leerschool voor het echte leven. Daarnaast is het een mooi symbool voor het gevoel dat je hebt als je helemaal opgaat in een boek of film en na afloop een beetje verdwaast terugkomt in de echte wereld. Precies zo vallen de kinderen tegen het eind uit de kleerkast en komen ze terecht in de lege kamer. En precies zo probeert Lucy tegen beter weten in toch nog een keer om via die weg terug te gaan.

Wat is er verder nog te zeggen? De locaties zijn vaak zeer mooi (Nieuw-Zeeland...) en aan de aankleding, mythische wezens en kostuums is zichtbaar veel aandacht besteed. De muziek van Howard Shore past perfect en maakt Narnia nog sprookjesachtiger zonder dat het zoeter wordt. De makers zijn duidelijk met respect omgesprongen met het oorspronkelijke verhaal en hebben een film gemaakt die ik vermoedelijk met veel plezier nog vele malen zal herzien.

Een zeer goede film. Deze film is voor mij een klein stukje jeugdsentiment en daardoor geef ik deze film ook een hoge score. Het gevoel dat ik bij deze film heb overwint van de soms minder goede zaken. Toch is deze film meer dan geslaagd en ook zonder het jeugdsentiment heb je een erg goede film.

De film is in het begin redelijk realistisch. Het is leuk dat er ook stukjes plaatsvinden in de bestaande wereld, zo zit er ook wat realisme in en geeft het het contrast weer met de sprookjeswereld. Het verhaal van deze film is ook erg mooi. Ik heb nooit een van de boeken gelezen, maar uit deze film kan ik wel concluderen dat Lewis een mooi verhaal en een nog mooiere fantasywereld heeft gecreëerd. De sfeer in deze film vond ik ook ontzettend mooi, Narnia is een erg sprookjesachtige en mooie wereld. Het eerste gedeelte van de film is qua sfeer wel nog het beste. De wereld vol beladen met sneeuw vind ik een mooiere setting dan de groene, fleurige wereld in het tweede gedeelte.

De personages zijn ook erg leuk. De vele bijrollen in deze film zijn wel leuker als de vier hoofdpersonages. De 4 hoofdkarakters zijn niet zo erg goed neergezet. Ze doen het niet slecht, maar beter kon het wel. Dan zijn de vele bijrollen veel leuker. De wezens in Narnia zijn erg verschillend en daardoor ook allemaal leuk. James McAvoy acteerde heel erg goed en ook de witte heks werd goed neergezet. Aslan werd door Liam Neeson voorzien van een erg mooie stem, die erg goed bij hem paste.

Visueel ziet de film er heel erg goed uit. De film is nu ook weer niet zo oud, maar ziet er uit alsof het vorig jaar gemaakt is. De vele wezens zijn mooi geanimeerd, de CGI van vooral Aslan zag er levensecht uit. Ook de vele locaties in de film zijn erg mooi. De landschapsbeelden waren heel mooi, echte natuurshots geeft toch altijd wat meer sfeer. Maar ook het paleis van de witte heks zag er visueel zeer goed uit. De veldslag op het einde was erg groots opgezet en mooi in beeld gebracht. De veldslagen in the lord of the rings bijvoorbeeld zijn wel veel beter, maar ook hier vond ik het episch.

Dan rest nog de erg mooie muziek van Howard Shore. Net zoals bij the lord of the rings en the hobbit levert hij ook hier erg mooie muziek af, die telkens perfect bij de situatie past.

Minpunten aan deze film zijn er natuurlijk wel, maar voor mij persoonlijk weegt het niet zo zwaar op tegen de voordelen. Zo vond ik de film soms wel een beetje kinderachtig en de acteerprestaties zijn niet van iedereen even goed, maar dat zijn maar kleine nadelen.

4,5*

Middelmatigheid troef. Ik heb de film toentertijd in de nasleep van de Lord Of The Rings-reeks niet meegekregen, maar kan me niet voorstellen dat ik er 9 jaar geleden meer van zou hebben genoten. Ik ben niet bekend met het oorspronkelijke boek en heb zodoende dan ook weinig voorkennis. Dat het hier om een stuk christelijke apologetiek gaat moge in ieder geval duidelijk zijn. Het stoort me hier ook niet direct. Wat me wel stoort, zijn de enorm onrealistische karakterontwikkelingen van de kinderhoofdpersonen. Van puber tot superheld in enkele uren. Het zal allemaal wel metaforisch bedoelt zijn, maar de film faalt er bijzonder goed in om het ook maar een moment realistisch over te laten komen. En ja, natuurlijk is het fantasy en begrijp ik dat realisme hier ook anders opgevat kan worden, maar als ik niet geloof in de hoofdpersonen dan faalt een film gewoon.

De enige van de cast die er een beetje in lijkt te geloven, is Tilda Swinton die eigenlijk te goed voor dit soort kitsch is. Desalniettemin zorgt zij voor kleine momenten waarop de film wel degelijk het aanzien waard is. Liam Neeson is een gigantische miscast als voice-actor en is vooral uitzonderlijk doods. De kindacteurs/actrices zelf zijn het toonbeeld van Britse kneuterigheid met hun overdreven accenten en maniertjes. Doorgaans vind ik dit geen probleem, maar het was hier alleen maar een extra aanvulling op de knulligheid die er verder al te zien was. Het was vreemd om James McAvoy in een rol als Faun te zien, maar hij kwam er in ieder geval nog mee weg, terwijl een acteur als Ray Winstone het ook niet onaardig deed. Echt briljant was het allemaal niet.

De wereld van Narnia zelf is een combinatie van speels sprookjesachtig en uitzonderlijke kitsch. Aan de ene kant slaagt men er in om een iets neer te zetten dat in ieder geval wonderbaarlijk over komt, aan de andere kant zijn de special effects zo lelijk en zorgt het uitzonderlijk felle kleurenfilter er ook alleen maar extra voor dat het geheel er vooral nep en lelijk uitziet. In het begin met de sneeuw viel het allemaal nog mee, maar op het moment dat we Aslan's kamp aanschouwen is er geen redden meer aan. Ook de uiteindelijke veldslag komt zodoende alleen maar over als snel bewegende kleurtjes op een hoop. Geen impact, vooral een hoop gedoe om niets met kinderhelden die binnen een kwartier ineens volleerd militair zijn.

Zolang de film lichtvoetig en sprookjesachtig probeert te zijn, werkt het bij vlagen. Het is alleen spijtig dat men het voor het gros van de tijd op hele serieuze zaken probeert te gooien en hier gewoon in ieder opzicht alleen maar uitblinkt in lelijke sets, special effects en slecht uitgewerkte gebeurtenissen. De reden dat ik op deze score uit kom, is vooral het feit dat ik hier nog het idee heb dat men ook niet veel meer probeerde te maken dan een groots opgezette (christelijke) familiefilm en de film in dat opzicht ook ergens best slaagt. Ik ben zodoende dan ook best benieuwd naar het vervolg, al vrees ik tegelijkertijd het ergste.

The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe vind ik een niet zo goede film.

Het idee dat je via een soort van geheime doorgang in een kast in een andere magische wereld kan komen is goed bedacht. Maar de wereld zelf viel nog al tegen. Ik vond het nu niet bepaald een mooie sprookjeswereld. Het ziet er allemaal een beetje kaal en ook lelijk ontworpen uit. De special effects vallen dan ook een beetje tegen. Vooral de pratende dieren hebben toch wel matige GGI. De muziek bij deze film vond ik ook matig. De muziek vind ik eigenlijk totaal niet sfeervol en magisch klinken. En dat moet de muziek wil klinken bij deze film.

Het acteerwerk in deze film is wisselend. Georgie Henley als Lucy vind ik goed acteren. Maar ik moet zeggen dat ik de rest van de kinderen en dan vooral de twee jongens slecht vond acteren. Tilda Swinton als de witte heks vond ik goed acteren. Tilda zet een leuke schurk neer. James McAvoy als Tumnus vond ik dan weer erg matig acteren. Liam Neeson als de stem van Aslan vond ik ook niet zo gelaagd. De bevers hadden dan weer wel leuke stemmen. Tja, en verder rest is het acteerwerk van de rest van de cast maar matig.

Ik vond deze film niet langdradig. De film vind ik makkelijk weg te kijken. Het verhaal is redelijk vermakelijk en eigenlijk zo slecht nog niet. Ik vond het allemaal wel leuk bedacht. Ik moet wel zeggen dat ik het excuus wat gevonden werd om Aslans zijn dood ongedaan te maken wel erg slap vind.

Als een soort toetje worden we nog getrakteerd op een aardige veldslag. Nergens word de veldslag echt memorabel. Maar het is wel een vermakelijk stukje van de film. Een ander positief punt die ik wil noemen zijn de bevers. Die vond ik erg leuk.

Al met al is dit een film waar behoorlijk wat op aan te merken valt. Ondanks dat het verhaal wat mankementen heeft is dat volgens mij niet het probleem van deze film. Het verhaal is nog wel redelijk vermakelijk. Het zijn vooral de wisselende acteerprestaties en de tegenvallende special effects en de tegenvallende muziek, wat deze film een beetje de das om doet. Deze film is best wel vermakelijk als je de eerder genoemde negatieve punten negeert. Maar echt kwalitatief is deze film zeker niet.

2 sterren voor deze film.

Als je de franchise van Narnia vergelijkt met Harry Potter zie je toch de meerwaarde in die laatste. Beiden avonturenfilms, maar de verhalen van Narnia missen de chemie. De effecten zijn niet echt sterk en het is allemaal nogal afstandelijk gemaakt. Allemaal nogal standaard zonder meer. Jammer, want dit moeten goeie boeken zijn met een boeiend verhaal. Nu is het wel leuk om te zien, maar meer ook niet.

Pfoe.

Wat je met dit soort films meestal hebt is dat het visuele 10 jaar later niet zoveel meer voorstelt. Maar bij Narnia is het wel érg sterk achteruit gegaan. Niet alleen oogt het vaak erg fake, het ziet er ook gewoon niet mooi uit. Qua soundtrack is het gewoon barslecht, maar da's amper verwonderlijk voor een grote, moderne fantasy film.

Maar de nekslag is de droge, ongeïnspireerde fantasy die verweven zit doorheen de film. Nu is het geloof ik een oud(er) verhaal, maar dat maakt het niet plots wél leuk of interessant. Maar wat pratende diertjes, een ijskoningin (in een serieus dom pakje) en wat bekende mythische wezentjes maken absoluut geen leuke fantasy wereld.

De cast acteert niet te best, inclusief de kindjes en qua plot schort er ook wat aan. Leuk dat er wat dramatische momenten inzitten halverwege, maar die worden al snel weer volledig teniet gedaan. Aan dat soort zaken merk je toch met wat voor doelpubliek je te maken hebt. Allesbehalve leuk.

Mnee, kinderfantasy die weinig creatief en/of sfeervol is uitgevoerd. Een paar scenes die een klein beetje verwondering oproepen, maar je moet er hard naar zoeken in de 140 minuten aan kleffe lelijkheid en saaiheid.

1.0*

Een lieve en onderhoudende fantasyfilm; als volwassene lijkt hij mij perfect voor de jeugdige doelgroep, hoewel ik me afvraag of de vernedering van Aslan en de daarbij aanwezige monsters bij sommige al te jeugdige kijkertjes niet voor een nachtmerrie of twee zouden kunnen zorgen – maar goed, daarom is de film dan ook voor 12 jaar en ouder bedoeld. Voor mezelf zit er net te weinig vlees aan; de plot is wat te simpel, de personages zijn voor het merendeel te eendimensionaal, en hoewel Georgie Henley als Lucy erg goed speelt zijn de acteurs die de drie oudere kinderen spreken te nietszeggend om veel indruk te maken (en in het geval van Anna Popplewell als Susan bovendien uiterst irritant met steeds dezelfde kribbige blik). Bovendien voelt Narnia niet als een "echt" land aan doordat het de indruk maakt een petieterig gebiedje van 50 bij 50 kilometer met een half dozijn inwoners te zijn, het Kerstmannetje is een dwaze verschijning, en tijdens de climactische veldslag lijken teveel vijanden niet op onsmakelijke gedrochten maar op grappig bedoelde stripmonsters.
        Zo blijf ik zitten met een schattige sprookjesfilm waar ik als volwassene nergens echt bij betrokken raak. James McAvoy en Tilda Swinton geven de film wel wat gewicht, maar de eerste wordt helaas al snel geslachtofferd en de laatste krijgt in haar rol gewoon niet genoeg ruimte om haar bepaald niet onaanzienlijke capaciteiten ten volle te benutten. De kibbelende bevers zijn echter fantastisch geanimeerd en zijn bovendien hilarisch, en wat is het jammer dat de meesterlijke Rupert Everett als de vos niet wat meer spreektijd heeft gekregen...

In christelijk Nederland werden The Chronicles of Narnia gepresenteerd als de morele tegenhanger van LotR en Harry Potter.

Logisch ook, gezien de talloze verwijzingen naar het al oude christendom.

Filmtechnisch vind ik het allemaal maar magertjes. Qua SFX had ik op meer gehoopt, sommige personages en scenes waren te kinderlijk gemaakt waardoor ik het geheel ook wat minder serieus kon nemen. Het nam me in ieder geval niet mee naar deze geheime wereld.

De cast vond ik ook licht tegenvallen, Henley vond ik maar irritant. Al met al kan ik er nog net een voldoende voor geven, maar ik mag concluderen dat deze film niet voor mij is. *3.0

“Do not cite the Deep Magic to me Witch. I was there when it was written.”

Deze jeugdfilm kwam uit en was enorm populair in mijn kinderjaren, iedereen was er lyrisch over en velen uit mijn klas destijds had deze film wel gezien, behalve ik. Ik was niet zo van dit soort films, het heeft mij nooit aangesproken. Ik was altijd al meer fan van de ‘Harry Potter’ films die ik op die leeftijd eigenlijk nog helemaal nog niet mocht zien, boeie! Ik wou de film dus sowieso wel een keer kijken, beter gezegd de hele reeks wel, maar toch elke keer schoof ik hem opzij omdat het me telkens toch niet wat leek. Gisteravond wouden we eigenlijk een horrorfilm gaan kijken, dat is vaak standaard op de zaterdagavond maar, gisteren zei mijn kameraad dat hij meer zin had in deze film en ik had hem nog nooit gezien: win/win situatie dus.

Ik vond het alleen niet heel bijzonder, buiten het feit om dat het duidelijk een kinderfilm is en daar ook echt op wordt gedoeld vond ik het allemaal niet echt zo’n spektakel. Ja, de CGI zag er goed uit, en de film is erg onderhouden maar het script vond ik echt heel zwak. Ook het acteerwerk vond ik matig van toch zeker de twee jongere kinderen. Dat kleintje zit alleen maar te janken wat op een gegeven moment toch wel het punt van irritatie begon te bereiken. En ook de jongere jongen (de snitch) vond ik echt matig om naar te kijken, de twee ouderen deden het beiden overigens wel een stuk beter. Maar ook hierin valt het kinderlijke weer erg op, best zonde.

Het verhaal is duidelijk. De vier kinderen vinden in een kast een nieuwe wereld, de wereld van ‘Narnia’. Hier stuiten ze op Tunmus, de White Witch en twee bevers die ze verder helpen in het land en ze vertelt dat de vier kinderen de wereld kunnen redden van de ‘White Witch’ die ze graag wil hebben. Ze trekken richting Aslan die ze gaat helpen de ‘White Witch’ te verslaan en ‘Narnia’ weer veilig te maken.

Wat ik zelf het irritantste vond aan deze film zijn die momenten dat je tijdens het vechten telkens net niets ziet, in een kinderfilm mag natuurlijk niemand echt doodgaan dus je ziet nergens bloed of iemand dood gemaakt worden. Dat maakt het spektakel van bijvoorbeeld de het eindgevecht een stukje minder spectaculair. Toch daar waar de soldaten van beiden kanten erg gaaf zijn, ik hou wel van dat soort fantasie wezens en zeker de veldslagen, al zou ik dan eerder naar de ‘LotR’ films trekken, die zijn toch wat mooier in mijn optiek.

Of het moment wanneer Aslan zichzelf opoffert en neergestoken werd op de tafel, er na wat gejank en gejammer toch weer te zien is dat ‘Aslan’ herrees van de dood, met zijn volledige vacht omdat de ‘White Witch’ de spreuk niet goed kende dat vond ik zo’n bullshit. Overigens ook dat ik de hele film op ‘Aslan’ heb zitten wachten, aangezien die veelvuldig word geadverteerd met deze film, en hij dan zo vroeg dood zou gaan vond ik ook jammer. Ik had hem graag gezien in het gehele eindgevecht en niet zo op het laatste moment, één slag en klaar.

Maar dat zijn niet de enige irritatie puntjes, buiten het acteerwerk en het verhaal vond ik ook dat de film te gehaast is in alles wat hij doet, een enorm verhaal moet er verwerkt worden in één film en dan merk je dat die tweeëneenhalf uur voorbij vliegen maar alsnog te kort is. ‘Andrew Adamson’ had het best mogen verdelen in wat meerdere films (al heb je er op het moment al 3). De film is namelijk wel constant gevuld met de goede scenes. Hoe komen ze achter de wereld, het ontdekken van de wereld en daarna het helpen. Maar ik merk dat veel scenes toch wat slordig zijn afgerond, en het verhaal hierdoor erg vaak onlogisch is om te kunnen volgen. Voornamelijk zie je dit wel terug in het eindgevecht maar ook vele scenes daarvoor. Wellicht dat ik het daarom vaker ook wat oninteressanter vond dan mijn kameraad.

De winterse wereld is overigens wel erg gaaf, en het sfeertje zat er goed in. Toch verwacht ik wel dat ik meer had genoten van deze film in de kindertijd, toen die net uitkwam. Nu is het wel een prima film maar, vond ik het helaas niet speciaal genoeg. Zeker leuk bedacht maar wel met veel herhalende sentimentele elementen, en voor iedereen verschilt het uiteraard, voor mij was het helaas niet goed genoeg.

3.0*

Matig epos.

Het duurde best lang voordat ik deze film zag. Je kan het ondertussen wel als een soort klassieker binnen zijn soort zien. Heb veel verhalen gehoord, maar ik denk dat ik simpelweg veel te laat aan deze film ben begonnen. Nostalgisch was het daarom ook niet. Vlot misschien wel, maar ondertussen sterk gedateerd.

Misschien omdat het voor Disney een wat gedurfdere productie was voor zijn tijd. Ondertussen is het zeer braaf geworden, maar toen zullen de thema's van oorlog en veldslagen vast spannender zijn geweest. Het blijft wel een soort kinderversie van LOTR, maar dat zal voor de jongste onder ons toen geen verschil hebben gemaakt. Ondertussen is het vooral een kitscherige en lompe film die zelden meer indruk kan maken.

Om wel een beetje positief af te trappen: enkele scenes zijn best geslaagd. De sneeuwomgeving was knap gedecoreerd, het gegeven van een kast als poort is sterk en het eerste halfuur is best vlot. Ik vond die kinderen eigenlijk best prima. Uiteraard volgens de norm ingericht, maar iets van een familie die naar dromeland 2.0 trekt spreekt me zeker aan. Gelukkig vergeet regisseur Adamson ook niet om ze elk hun eigen gezicht te geven, hoe simplistisch dit ook wordt weergegeven.

Verder ontzettend verouderd. Onmogelijk lelijke aankleding, belabberde veldslagen en sterk gedateerde effecten. Een titel als Narnia: The Greenscreen, the Dollar Store and the Annoying Villains was treffender geweest. Het ziet er allemaal nogal armoedig en snel gebouwd uit. Dat er nog zo'n kolossaal budget naartoe is gegaan verbaasd me dan ook, want enkel de massascenes en schaarse omgevingen getuigen van enige investering.

Acteerwerk is buiten de kinderen om matig. Bijzonder altijd wanneer de ervaren acteurs weg worden gespeeld door de kleintjes, die veel meer charme hebben. Swinton was een grote fout voor de hoofdrol. In andere personages past ze perfect, niet als kwaadaardige koningin. Bovendien ziet het er ook niet uit, zo'n neppe jurk in normale bossen. Hoe langer de film overigens doortrekt, hoe meer de magie blijft verdwijnen. Ontzettend jammer voor de sfeer die lang werd opgebouwd.

Verder gelukkig nog wel een beetje vlot, maar de film duurt te lang. In die enorme speelduur wordt er eigenlijk niet eens zoveel verteld. Wegrennen voor de boze koningin en eindigen met wat actie. Wellicht dat de ontwikkeling tussen de familie enige tijd nodig heeft, maar het voelt allemaal nogal makkelijk bedacht aan. Punten voor de eerste helft van de film vooral. Overigens bedenk ik me dat CGI wellicht toch niet zo'n slechte uitvinding was als ik naar deze monstertjes kijk. Vooral die Minotaurus. Allemachtig .

Voor het eerst sinds 2011 deze reeks opnieuw bekeken. Waarschijnlijk dat mijn aandacht er onbewust een beetje opnieuw naar uitging door het nieuws dat Netflix er nu mee aan de haal gaat en de reeks gaat rebooten. Van dat nieuws word ik overigens niet bepaald warm. Ik krijg de indruk dat de inspiratie steeds meer op is in Hollywood en dat er steeds meer successen uit het (recente) verleden gerecycled moeten worden.

Ook zie ik dat ik mijn stemmen moet gaan bijstellen. Zo wees ik deze film aan als de minst geslaagde uit de trilogie, terwijl ik nu juist precies het tegenovergestelde denk: ik vind The Lion, the Witch and the Wardrobe zelfs met enig gemak de leukste film van de drie. De film heeft wat mij betreft twee grote voordelen t.o.v. de vervolgfilms. Het eerste voordeel is de fantastische, fantasierijke sfeer. Narnia voelt als een echt sprookjesland met vele interessante inwoners en schitterende locaties. Zeker de eerste helft profiteert de film daar ontzettend van, want je hebt echt het idee even een andere wereld binnen te stappen. Het tweede grote voordeel is die van een interessante antagonist. Tilda Swinton speelt een personage waar je eigenlijk alleen maar een hekel aan kan hebben en dat doet ze met verve. Het is goed voor te stellen dat ze als een bedreiging overkomt op het jongere publiek en de kinderen in de film. Overigens vond ik ook de rest van de cast goed. De kinderen doen het verdienstelijk en ook gevestigde namen als James McAvoy en Jim Broadbent leveren leuke bijdragen.

De film bevat ook wel enkele smetjes. Zo vind ik de tweede helft nu iets minder. Zo'n LOTR-achtige veldslag doet het natuurlijk altijd goed en de film kan op dat punt ook zeker wel wat actie gebruiken, maar het is allemaal iets te onwaarschijnlijk dat - terwijl die veldslag al bezig is - Aslan herrijst, naar het kasteel van de White Witch rent, daar iedereen redt én nog op tijd is om de uitkomst van het gevecht te bepalen. Tuurlijk, het is een fantasieverhaal, maar hiermee wordt de hele illusie dat het een immens grote wereld is wel enigszins teniet gedaan. Ook dat hele gedoe met de Stone Table en de andere Bijbelse verwijzingen, die vroeger uiteraard volledig langs mij gegaan zijn, deden me iets minder. Niet echt storend, maar het komt toch wat prekerig over. Daar staat natuurlijk wel weer een schitterende finale tegenover met de kroning en de terugkeer naar de eigen wereld. Dit alles wordt tevens ondersteund door mooie muziek van Harry-Gregson Williams.

Al met al is dit eerste deel van The Chronicles of Narnia een film die wat mij betreft nog steeds gemakkelijk meekan. Het hoge fantasiegehalte is waar de film nog steeds in uitblinkt. Het kijkt gemakkelijk weg en voelt aan het einde van de rit als een veelzijdig avontuur, waarbij de focus (de strijd tegen de White Witch) wel constant in het geheugen blijft. Fijn om weer herzien te hebben en ik zet mijn cijfer terug naar de score die ik ook in eerste instantie hieraan had uitgedeeld.

3,5*

In het tijdperk van succesvolle fantasy epos, moest Narnia natuurlijk ook verfilmd worden. Na het gigantische succes van LotR en het op dat moment enorm succesvollen en nog lopende Harry Potter reeks. Wilde Disney hier natuurlijk ook een slag uit slaan.

De reeks wist helaas nooit echt succesvol te worden. De eerste film deed het nog redelijk, maar er zaten toch best nog wat haken en ogen aan deze film om dat succes echt te kunnen evenaren. De Visuals waren soms erg matig, het acteerwerk soms ook niet altijd even denderend en bij wijlen ook best traag. Ook is dit misschien een beetje een morele tegenhanger van die twee reeksen, aangezien dit echt vooral na kinderen gericht is. Daarom is er wellicht ook zo weinig actie in deze epos. Veldslag a lá LotR, maakt overigens wel nog het e.e.a. goed. Waardoor ik deze film nog wel naar een voldoende til.

Vermakelijke film voor kinderen vanaf 12 jaar. Begin van de film deed me wat denken aan Bedknobs and broomsticks, welke zich ook tijdens WO II afspeelt. Idee van de kast creëert een magisch sprookje, wat eenmaal op gang een beetje blijft hangen in cliché scènes. Strijd van goed en kwaad wordt goed vorm gegeven, doch 1 ding vind ik opvallend. In de film vloeit er geen druppel bloed er worden echter wel de meest wanstaltige figuren, die in een schilderij van Jeroen Bosch niet zouden misstaan, losgelaten op het onderbewustzijn van jonge kinderen, vreemd. De film zelf had nog wat beter uitgewerkt kunnen worden.

Filosofisch gezien zit er een stukje God en Christusbewustzijn in verwerkt wat dan wel weer een knappe diepere laag is. Onschuld, opoffering en wederopstanding.

Deze film is niet al te best. Ja, hij begint nog wel goed want de 4 kinderen doen het leuk en de wereld waarin ze belanden is mooi wit en sprookjesachtig. Maar daarna begint het script serieuze mankementen te vertonen en komt een Christelijke ondertoon er te dik bovenop te liggen. Het één en ander kan je een film vergeven als het een kinderfilm is, maar toch: dit mag geen excuus zijn voor een filmmaker om steeds de bocht af te snijden. Een aantal zaken, zoals de motivaties van verschillende personages bijv., moet wel geloofwaardig zijn om te kunnen geloven dat ze doen wat ze doen.
Een paar voorbeelden: de motivatie van Edmund om de anderen te verraden is te banaal voor woorden. Hij wordt verleid met snoepjes, God betert. Op een bepaald moment wordt wel genoemd dat the White Witch mensen kan vangen in haar macht of zoiets, maar dat wordt niet duidelijk in beeld gebracht. Bovendien spreekt ook Aslan naderhand van verraad dat hem vergeven moet worden. En dat zou niet aan de orde zijn als hij volledig in de macht van the White Witch handelde. Dat vergeven op zichzelf gaat vervolgens ook erg ongeloofwaardig: Edmund verontschuldigt zich niet eens; hij hoeft alleen wat schuldbewust te kijken en dat is dan voldoende voor de andere drie om hem om de hals te vliegen. Dat terwijl ze even daarvoor nog moesten vechten voor hun leven, door zijn toedoen.
Dan offert Aslan zich op, om boete te doen voor het verraad van Edmund (zoals Jezus dat deed voor de fouten die de mensheid maakte) en hij staat ook weer op uit de dood. Tijdens dit proces huilen de kinderen, die Aslan nog maar net hadden ontmoet, tranen met tuiten, alsof hij hun eigen opa is die ze al jaren kennen. Niet te volgen waar al dat verdriet vandaan komt.
Als laatste voorbeeld noem ik nog een battle, tegen het einde, waar we moeten geloven dat Peter kan zwaardvechten, terwijl we hem dat nog nooit eerder hebben zien doen. Dat gaat er dan ook wel heel knullig aan toe, maar hij houdt het toch een tijd vol tegen zo'n White Witch : erg knap voor een kind van pak 'm beet 17 jaar oud. Die battle is overigens een ontzettend on-spannende bedoening, met een leger aan de goede kant, waar we ons totaal niet bij betrokken voelen als kijker, doordat we er niemand van kennen, afgezien van de twee jongens. Twaalf dozijn gezichtsloze faunen. Vergelijk dit eens met een film als Lord of the Rings, om maar eens een zwaargewicht te noemen, waarin de wereld en wezens daarin, zorgvuldig wordt opgebouwd, zodat we om hen geven. Dat doet de filmmaker door een aantal van hen eruit te lichten, zodat we hun beweegredenen kennen en begrijpen, met als resultaat een goede emotionele betrokkenheid bij de kijker.Tijdens de battle in The Lion, The Witch and the Wardrobe, gaf ik helaas geen snars om wat er gebeurt. En dan heb ik het nog niet gehad over het geweldige verschil tussen deze twee fantasyfilms op gebied van cinematografie, muziek, geluid, art-direction en visuele effecten.