The Shawshank Redemption (1994)

Blijft een prachtige film. Ondanks dat jongere generaties de trage voortgang wellicht minder zullen kunnen waarderen in een tijd waarin alles snel en direct moet, staat deze prent nog altijd op grote hoogte. Een uitmuntend verteld verhaal met een spot on "look & feel".

Prachtig drama. Bijna ongelooflijk dat iemand zijn uitbraak zo lang van tevoren kan plannen en voorbereiden, maar het wordt wel geloofwaardig neergezet. En ik word erg blij van het einde. Deze film kan ik makkelijk elke drie jaar een keertje bekijken.

Ongeveer acht jaar geleden keek ik deze film voor het eerst, en was destijds erg onder de indruk. Gisteren kon ik dit niet opnieuw ervaren. Ik snap dat veel mensen van deze film kunnen genieten. Ondanks alle tegenstand, de hoogst denkbare onredelijkheid, houdt een individu dapper stand tussen de kwade krachten die hem insluiten. Dufresne behoudt zijn waardigheid en overwint hierdoor aan het einde.

Mijn probleem huist in de gemakkelijke opposities tussen de karakters. Die Dufresne moet wel een heilige zijn, dat hij nooit iets verkeerd doet (dus toch die redemption?). Ook Freeman loopt de hele tijd tevreden blikken uit te delen. Grappig hoe gevangenen al zo vaak als achterbaks en gewelddadig werden verbeeld maar dat ze hier - en opvallend genoeg in wel meer jaren '20 vertellingen - wél heel sympathiek zijn. Het gros van de veroordeelden bestaat uit oprechte mannen die hard werken en vervolgens het leven prozaïsch overdenken. Hiertegenover staan dan de directeur en volledig doorgeslagen bewakers die hun macht misbruiken en geen enkel moreel besef kennen.
Kunst is voor mij interessant wanneer deze morele tegenstrijdigheden blootlegt, waar er niet één juiste oplossing wordt aangereikt en de toeschouwer in een zekere verzoening wordt gebracht met die tegenstrijdigheden. Door de overduidelijke goed en kwaad verhoudingen komt dit bij The Shawshank Redemption totaal niet aan de orde. Dit stoorde mij, omdat de gevangenis mij bij uitstek een ideaal decor leek om vragen op te werpen over morele kwesties.

Natuurlijk hoeft kunst geen nabootsing te zijn van de werkelijkheid - in tegendeel, ik ben groot voorstander van de 'verwondering'. Deze verwondering moet men echter zoeken in het normale (bijv. Bergman, Ozu), of in een fantastische of fabelachtige vertelling. Ook simpele of eenzijdige films kunnen een waardevolle kijkervaring leveren. Bij een film die klaarblijkelijk wijze lessen over het leven wil meegeven en de werkelijkheid toch zo vervormt is de discrepantie mij echter te groot.

Zeer goeie film vaak gezien . ook de spelers beloven veel .

Goede film, maar zwaar overgewaardeerd. Ik had deze dus ook ooit 4,5 ster gegeven. Nog eens gekeken, conclusie was nu, zeker boven de middelmaat, prima film, goed acteerwerk maar no 1? Bij lange na niet.

De Godfather 1 heeft veel meer in huis.

Ik vind deze film overrated.

Begrijp me niet verkeerd: deze film verdient het plakkaat 'klassieker', maar het is zeker niet de Beste Film Aller Tijden. Daarvoor is het gewoon niet buitengewoon bijzonder genoeg, en het einde net te onlogisch.

Vandaag nog eens herbekeken. Wat word ik altijd emotioneel van deze film zeg. Prachtige film, kan er niet veel meer of minder van maken. Als een film je raakt dan weet je dat je en pareltje gezien hebt. Bizar.

Acting/dialogen: 10

Story: 10

Sound(track): 10

cinematography: 10

Production value: 10

Originality: 9

The Shawshank Redemption een film met een lange speelduur waarbij het genieten is van de eerste t/m de laatste seconde. Het plot heeft allerlei sublieme verrassingen en Tim Robbins speelt hier in een van zijn beste films. De voice over van Morgan Freeman is ook zeer geslaagd. Zo'n film als deze zie je maar weinig.

ik zit nu vaak netflix te kijken maar de oudere films blijven hoe dan ook het beste.. over die series maar te zwijgen.. hoevaak ik daar wel niet bij in slaap ben gevallen...

Iets slechts zeggen over de Shawshank Redemption is bijna ketterij. Nr. 1 bij IMDB. Laat ik starten: het is echt een goede film. Ik stoor me vaak aan gedateerde films (jaren 90 of ouder), maar daar had ik hier geen last van. Acteerwerk is goed, soms een tikkeltje overdreven maar dat is toch een beetje het 'jaren 90 effect'. Het verhaal vond ik goed en op punten verrassend (hoewel je sommige plot elementen toch wel een beetje ziet aankomen). Het verhaal is zeker op punten ongeloofwaardig, maar goed, het is ook fictie en geen waargebeurd verhaal. Ik heb me geen minuut verveeld tijdens het kijken van de film ondanks de nogal lange speelduur. Ik vind het zeker geen 'trage film'. Vooral mooi om te zien hoe gevangen langzaam mensen worden, hoe vriendschappen ontstaan. Hoe je in een wereld binnen een wereld kunt leven en de stap naar buiten eigenlijk niet meer te maken is: de muren die je opsluiten zijn ook de muren die je beschermen. En dat ondanks de erbarmelijke omstandigheden waaronder de gevangen leven.

Is dit dan ook mijn nummer 1? Nee, dat niet. Daarvoor weet de film niet genoeg te brengen. Daarvoor had er wat meer drama of meer actie of meer spanning of meer diepgang in gemogen. Maar het is absoluut een klassieker die het kijken waard is. 4 sterren.

Na jaren deze nog es afgestoft en ik snap inmiddels wel de tweedeling in de reviewers hier.

Als je deze film nog nooit gezien heb is het zeker een 9 of misschien wel een 10. Je gaat mee met de ups en down van de film en krijgt een flinke feel good ervaring waarbij alles netjes op zijn pootjes terecht komt zoals het hoort.

Als je de film echter goed kent is het plot niet echt spannend meer. Ik heb ook geprobeerd objectief naar de film te kijken, en is het niet allemaal een beetje ongeloofwaardig? Ontsnappen, alle bad guys erbij naaien, en een heel leven buiten de gevangenis opzetten voor je 'pensioen' met bijbehorend dikke bankrekening?

Andy is wel een heilige zoals hij in deze film wordt afgespiegeld, hij kan alles (alleen fysiek is hij slapjes). Krijgt zijn zin, zet een bieb op, maakt het voor alle ingezetenen een stuk aangenamer etc etc. De term kaartclub komt een paar keer langs in de reviews hier. Dat lijkt wel te kloppen. Als je je aan de ergste gevaren weet te onttrekken in de gevangenis voet het een walk in the park.

Het acteerwerk is goed, maar afgezien van Red en Andy zitten er weinig andere echte personages in: De slechte bewaker en de Warden, die doen het ook prima. De rest is bijrol. Ik werd niet weggeblazen door het acteerwerk overigens muv enkele scenes (speech Morgan Freeman op het eind bij parole hearing).

Enfin, zeer goede film, maar waarschijnlijk toch iets overhyped, en meer dat iedereen het eens wil zijn met de massa op imdb, al is de houdbaarheid de vraag, maar die score gaat natuurlijk nooit meer weg...

Simpel verhaal. Iemand wordt ten onrechte opgesloten, en probeert via een handige sjacheraar zoveel mogelijk uit de narigheid te blijven. Gevangenissen, en doorgaans de Amerikaanse zijn misantropische oorden. Wat mij betreft een 13 in een dozijn film. Wil niemand te kort doen anders. Maar voor mij is het een raadsel wat hier zo bijzonder aan is, en waarom dit als een meesterwerk werd/wordt beschouwd. Goedkoop sentiment. 3 sterren voor de moeite. Maar wens het graag bij één kijkbeurt te laten. Eigenlijk een typische Netflix film. Lang niet alles van King vind ik goed, dit vind ik 3 sterren waard. Meer dan genoeg. Het raakt me gewoon niet. Dit i.t.t. The Shining, wat ik een meesterlijke film vindt. Maar over smaak valt nou één maal niet te twisten, maar dit is de mijne. Leuk voor één keer, en dat is precies ruim genoeg. Het absolute meesterwerk aangaande films die zich afspelen in gevangenissen en of aanverwante plaatsen is voor mij Papillon. Althans de originele versie. Kan me nog steeds diep ontroeren. Net zoals het absolute meesterwerk imo It's a wonderfull life. Maar ten overvloede. Over smaak valt nu éénmaal niet te twisten (...)

Ik heb deze film voor de eerste keer in school gezien. Persoonlijk vind ik dit een heel goede film met een topcast. Mooi verhaal over vriendschap, geloof en volharding. zonder twijfel een van de beste films.