The Shawshank Redemption (1994)

Een hele lange zit deze Escape from Shawshank maar zeker wel een goede film. Persoonlijk sprak The Green Mile in het (gevangenis)genre mij meer aan.

Easy peasy japanesey

Prachtige openings scene die je gelijk de film inzuigt. Niet van het niveau Reservoir Dogs, maar die eerste scene beschouw ik dan ook echt als het echte summum der openings scenes. Uitstekende verfilming van hoe vervreemd je van de buitenwereld raakt als je jarenlang zit opgesloten in de gevangenis. Brooks was daar het levende bewijs voor, wist zich geen raad toen die eenmaal de wijde wereld in kon gaan. Heb me in de ruim 2 uur durende film geen moment verveeld. Dikke 4 sterren.

Deze film blijft fantastisch wat betreft verhaal, acteurs en plotwendingen. Als ie ook maar ergens te zien is blijf je hem kijken, fascinerend gewoon. All time favorite.

Uistekende film qua acteerprestaties en camerawerk. Wat ik alleen jammer vind is dat je de ontknoping van mijlen ver voelt aankomen, waardoor je de film niet snel nog eens bekijkt.

prachtige film, vanaf het begin wordt je gelijk in de film gezogen. Voor mij 1 van de beste films ooit. Mooie plotwending, geweldig acteerprestaties en film weet mij tot het einde te boeien.

Aardige film over hoop en vriendschap.

Tim Robbins speelt Dufresne heel degelijk maar zie hem op de èèn of ander manier veel liever in een lichtvoetige genrè. Misschien ligt dat aan zijn baby-achtig gezicht of aan de slungel-achtig manier van motoriek dat zijn geloofwaardigheid in drama's ondermijnt. In Bull Durham speelt hij aan een seksverslaafde baseball speler. Kevin Costner, DE ster van dat moment wordt werkelijk weggespeeld door hem. Ontzettend geestige vertolking die hij 2 jaar later eventjes herhaald met Erik The Viking. Talent heeft hij zeker maar als dat soort gedachtes binnenkomen tijdens het kijken dan wordt het verdomd lastig om geboeid te blijven tot het end.

Veelzijdig kun je Morgan Freeman het best omschrijven. De man straalt een zeker charisma uit. Als politieagent in Seven of Nelson Mandela in Invictus. Prachtige rollen van een begenadigd acteur. Zijn personage Red heeft een te hoog sensei gehalte. Lijkt meer op een meester-leerling verhouding dan op vriendschap. Hun 'hechte' relatie wordt kunstmatig gefabriceerd door de uiterst karikaturale bewaarders en warden Norton. Zij vertegenwoordigen het kwaad en blijven eendimensionale personages. Vals sentiment druipt ervan af en haast nergens is het geloofwaardig dat je naar mensen kijkt van vlees en bloed.

Tim Robbins en Morgan Freeman blijven natuurlijk wel klasse acteurs. Zij zijn verantwoordelijk dat de film genietbaar blijft. Had de regisseur andere keuzes gemaakt, iets subtieler, iets minder sentiment en oog voor evenwichtige personages dan wellicht had dit een meesterwerk kunnen zijn.

Weer eens herzien. Het verhaal blijft een aardig sprookje, maar behoorlijk ééndimensionaal, al is dat juist erg eigen aan sprookjes. De personages zijn ergens behoorlijk zwart/wit. De gevangenisdirecteur en zijn bewakers zijn in en in slecht, terwijl de meeste gevangenen de meest normale en redelijke mensen zijn. De kijker wordt een aantal keer op het verkeerde been gezet; enerzijds een makkelijk trucje, anderzijds werkt het wel goed. Maar het voelt wel allemaal een beetje als volgens het boekje.

Audiovisueel ligt de grootste zwakte; de beelden zijn degelijk, maar nergens echt boeiend, jammer dat men daar niet meer aandacht aan besteedt. De soundtrack neigt naar drama, eigenlijk maar één mooi moment, en dat is wanneer Le Nozzle di Figaro klinkt. Dat vind ik zelf ook zo hemels mooi, dat ik me voor kan stellen dat gevangenen eventjes vergeten waar ze zijn.

Uiteindelijk een film voor mij niet heel erg geschikt is om vaak te herzien; het is niet echt een schilderij waar je naar blijft kijken, en te vaak blootgesteld worden aan hetzelfde verhaal gaat ook vervelen. 2*.

Tot nu toe geen betere film gezien, een dikke tien.

Goeie film, lange zit... wat weer recht doet aan de film Zoals bij alle goeie films zit er ook veel kleins is dat erg mooi is, vooral tegen het eind aan. Dan krijgt het zowaar iets Steinbeckiaans.

Na een kleine 10 jaar heb ik de nummer 1 van de top 250 van Moviemeter en IMDB maar eens opnieuw gekeken. Dit was destijds ook een film die op mij grote indruk wist te maken en dat gelukkig ook nu nog steeds doet.

Misschien is de film wat te ongeloofwaardig of te zoetsappig, maar de film heeft een bepaalde magie waardoor ik het als kijker accepteer. Het is misschien iets te gezellig in de zwaarbewaakte bajes en bepaalde dialogen zijn wel erg prekerig (vooral bij Morgan Freeman -overigens wel een mooie rol van hem-), maar het werkt wel. Ik kreeg een band met de gevangenen en wenste hen het beste. De film heeft best wel een aantal heftige emotionele momenten die goed in elkaar steken en die lange tijd de hoogtepunten van de film vormen. Tot pakweg het laatste half uur, als blijkt hoe Andy uit wist te breken. Dat laatste deel behoort voor mij tot 1 van de beste stukken film ooit gemaakt. Zo geraffineerd, zo slim, zo pakkend en zo enorm mooi als die (uiteraard erg aangedikte) boze directeur alles terug krijgt wat hij iedereen had aangedaan. Het echte slot van de film is enorm zoetsappig, maar dat happy end past gewoon bij deze film.

Is The Shawshank Redemption de beste film ooit? Welnee. Ik kan wel begrijpen dat deze film de nr 1 overal geworden is, maar voor mij geldt dit niet. Lange tijd loopt de film niet over van originaliteit en verrassing. Het is wel een uitermate sympathieke, boeiende en meeslepende film geworden die ik zeker nog eens op ga zetten over tig jaar.

4* (was 4,5*)

Tim Robbins, Morgan Freeman en Bob Gunton op hun best! Topfilm! Perfecte score: 5 sterren!

Slaat nergens op hoe goed deze film wel niet is. De acteurs, dialogen, het verhaal, de muziek, het einde, alles is geweldig. Terecht een van de beste films ooit gemaakt. Absoluut een meesterwerk.

Mega goede film, heb er niks op aan te merken.. Blinkt uit in eenvoud.. De acteurs spelen echt geweldig, het komt geloofwaardig over en je krijgt echt een band met ze... Verassend en mooi einde ook!

Volgens vele de koning van de drama's op een eenzame hoogte. Dan toch maar eens kijken dacht ik zo (bij de eerste zitting).

En jawel, het is een ware topper. De film weet in een kleine omgeving geweldig uiteenlopende karakters neer te zetten en stuk voor stuk in het licht te zetten. De jaren vliegen voorbij en als kijker krijg je echt het gevoel dat je er geen enkele mist.

De film heb ik inmiddels meerdere keren gezien en verveelt geen enkele keer (offtopic: als je niet van een lange zit houd, die dan ook nog de titel drama draagt, waarom kijk je de film dan...?!). Sterker nog, de film verrast iedere keer weer. Het verhaal is zo ontzettend goed en uitgebreid dat het kijken van deze een ware ervaring begint te worden.

Waarom dan geen 5 sterren zou je denken. Nou de reden hiervoor is het hoofdstuk Gill Bellows. Na de eerste keer dacht ik dat het misschien gewoon een slecht geschreven stukje was; nee. Is het dan gewoon een stukje wat net zozeer uit het verhaal geknipt had kunnen worden?; nee, zeker niet. Het is echt Gill Bellows. Het acteerwerk vind ik niet veel soeps en eigenlijk gewoon irritant, eenmaal bij de sniper scene kijk ik weer opgelucht verder.

Nu ben ik blijkbaar 1 van de weinige die deze mening heeft, dus zegt het misschien meer over mij dan over hem, er word dan ook gevraagd om mijn persoonlijke mening van de film. Desalniettemin gewoon een episch drama wat ik kan blijven kijken!

Knappe film, zeker en vast, maar toch wat haperingskes in het plot. Het ontbreken van het moordwapen is een punt in het voordeel van de beklaagde en niet omgekeerd, het verdelen van koorden aan "zware" gevangenen, de opsnapping zelf...
Film is eigenlijk een pleidooi voor een betere aanpak van gevangenen, hun ten nutte brengen en het inzien dat na een zeer lange periode hun opnieuw de vrijheid schenken, niet zonder risico is.
Film begint met een knappe veertiger-song van The Inkspots ("If I couldn't care")

Heb de film afgelopen weekend maar weer eens gezien en ik blijf bij mijn waardering, alles aan deze film klopt, De acteerprestaties, het verhaal, het tempo van de film, de muziek, cameravoering. Alles is gewoon zo als het zijn moet. Robbins en Freeman leveren een prestatie van de bovenste plank, maar worden door de bijrollen zover gebracht, want die leveren ook een tour de force af, geen een uitgezonderd. Darabont neemt ook de tijd om het verhaal te vertellen, ik kan me voorstellen dat er kijkers zijn die dit trage tempo niet kunnen waarderen, ik houd wel van films waarin het verhaal duidelijk wordt gebracht. De film is doorspekt met memorabele scenes waarvan ik de mooiste die van Red in het veld bij het muurtje vind

Ik ga verder niet uitwijden, ga de film zien, ik ga dat over een maand of wat zeker weer doen.

Stephen Kink schreef dit korte verhaal toen het niet zo goed met hem ging. Verslaafd aan alcohol kickte hij af in een kliniek, waar hij het verhaal zou beginnen te schrijven. Hij zag het leven even niet meer zitten, hoop leek zijn breekpunt gevonden te hebben en hij had het gevoel voorgoed opgesloten te zitten in zijn eigen sores. Hij vroeg zich hardop af, wil ik blijven leven..of wil ik sterven...De hoop bleek echter sterker dan zijn angsten..hij koos voor leven en moest mentaal door de stront heen kruipen naar zijn betere wereld, zijn uitvlucht naar zijn droom bestemming...hij hoopte...het lukte..hij overleefde zichzelf, kickte af en kon verder leven over de grens van vrijheid...omdat de hoop sterker bleek dan zijn wil om te sterven..Get busy living...

Het korte script werd fantastisch bewerkt tot een van de beste films ooit gemaakt., Wellicht het enige boek waarvan de film beter is geworden. Mede door de fantastische regie van Darabont, de rustige vertrouwde vertelstem van Freeman...en de briljant gecastte slechterikken; een christelijke hypocriet en een stereo type 'ik was fout in de oorlog' figuur ...ik kon in de verste verte geen sympathie krijgen voor de slechterikken...ik weet, toen ik de film voor het eerst zag, dat ik aan het eind steeds hoopte dat de film nog even door zou gaan, hij stopte op het juiste moment..., hij had zijn doel, welke belangrijk bleek om te herpakken buiten de gesloten muren , bereikt, de vogel was uit zijn kooi...zijn veren waren te bond....zijn droombestemming , daar waar hij zijn nieuwe leven kon beginnen, aan de azuurblauwe zee, de open wereld welke symbool staat voor vrijheid...

Sommige Godfather fans begrijpen niet dat deze film populairder is dan de Godfather...ook een goede film natuurlijk,echter komt deze film bijlange na niet in mijn persoonlijke top 100. simpelweg niet mijn genre en gewoon te langdradig..ook al was het in die tijd normaal dat films wat trager waren, maar deze gedachte maakt de film bij mij niet beter.The shawshank staat bij mij op nummer 1 en ik vraag mij af of daar ooit verandering in zal komen...zelfs boven back to the future, pulp fiction of the butterfly effect...wil hem gelijk weer kijken...hope is important to believe in your live, get busy living and live to survive...

Ik vind dit een absolute topfilm. Aan de andere kant - en dit zal misschien wat vreemd lijken - vind ik het vreemd dat we naar 11.000 stemmen gaan op deze site (een kleine 5.000 met 5,0*) die dit een fantastische film vinden. Dat is hij dus ook, maar waarom heeft deze film zo'n groot draagvlak bij een algemeen breed publiek (want smaken verschillen, niet bij deze blijkbaar)? En niet alleen hier, maar ook op IMDB met maar liefst 9,3* gemiddeld? Ik bedoel maar: er zijn zoveel supergoeie films, waarom net deze? Ik heb er geen verklaring voor ...

Akkoord, in eerste instantie hebben we te maken met een schitterende Morgan Freeman en Tim Robbins. De stem van Red (al dan niet als voice-over) creëert een hemels en rustgevend effect op de film. Freeman versterkt de film naast zijn acteren ook zuiver met zijn stem. Ook de gevangenisdirecteur en de andere personages (bvb Brooks) zetten een goede vertolking neer.
Het decor, de sfeerschepping, de muziek, ... alles in dit plaatje is haast perfect.

Ook het verhaal trekt aan, en toch vind ik hier en daar "storende" elementen die me net niet die maximumscore wensen te geven. De film bevat een aantal clichés die de geloofwaardigheid en sterkte van de film onderuit halen. Het grootste cliché is uiteraard de nieuwe intrede van die Elvisgevangene die toevallig de moordenaar van Andy's vrouw en minnaar ontmoet heeft én hoe kan het ook anders, Andy zelf ontmoet. Het happy end waarbij Freeman vrijkomt (toch nog enkele jaren na Andy) en vooral de manier waarop bij de reviewcommissie is vrij melig. Niet dat dit niet kan voor mij, maar toch. Hardvochtig en mepgraag gevangenispersoneel is een ander ietem en tot slot het 'aanzien' dat Andy verwerft specifiek bij het gevangenispersoneel.

Maar ik ben aan het muggenziften. Daarnaast bevat het verhaal ook uitstekende scenes en fantatistische plotwendingen. Maar het állersterkste punt van de film is de moraal, het concept én de manier waarop die is uitgediept en vertolkt: subliem gewoonweg! Brooks die flipt wanneer hij beseft dat hij een vrij man wordt en zich nadien van het leven berooft. Het feit dat de gevangenismuren je thuis worden waarvan je houdt nadat je er eerst een afkeer van hebt. Het reclasseringsprogramma waar Brooks en Red mee te maken krijgen, enz... Het doet je nadenken over het leven en hoe we omgaan met onze gevangenen. Het doet je nadenken over iets wat je hele leven heeft beheerst en controleert. De mens is een gewoontedier en went aan alles, maar eens je bent aangepast...?
Tot slot ook nog een dikke pluim voor het ontsnappingsplan van Andy. altijd heerlijk om dergelijke plots te mogen aanschouwen. Knap verfilmd boek van Darabont, hij niet in het minst!

Beste film ooit!, een film die ik keer op keer kan kijken en nooit verveeld.

Kort maar krachtig: topper die je gezien moet hebben.

Ik had deze film nog nooit gezien dus het was wel eens tijd om daar verandering in te brengen. De hoge score verbaast me niet, het is een goede film en erg toegankelijk voor het grote publiek. Bovendien gaat het in de kern eigenlijk over de zin van het leven en hoe vriendschap daarin belangrijk is. Een onderwerp waar iedereen wel iets mee heeft en zich makkelijker in kan inleven.

Een 9.3 op imdb vind ik dan weer wat teveel van het goede. De film heeft zeker wel zijn mankementen en ik vond het eigenlijk best voorspelbaar, niet tegenstaande dat het goed in elkaar zit. Films met een leuke plot of twist(s) vind ik vaak heel goed. Moest de film me op het einde echt weten te raken hebben had ik 4.5* gegeven mede door de voorspelbaarheid en een aantal minder geloofwaardige stukjes, maar dat kon The Shawshank Redemption dus niet.

Deze film straalt ook een gigantische rust uit vond ik. Zowel Tim Robbins als Morgan Freeman stralen dat uit, Robbins vooral door zijn houding en Freeman door zijn vertelstijl. De rest van de personages zijn minder belangrijk maar dragen zeker hun steentje bij. Er is niet echt een acteur die uit de boot valt, hoewel de introductie van Tommy Williams wel een te groot toeval lijkt en ik hem eigenlijk niet zo leuk vond.

Ik wist al dat een aantal vrienden van mij deze film goed vonden en ook bij Movielens stond deze al een tijdje op de eerste plek bij mijn persoonlijke suggesties. 4.23* zou ik geven volgens Movielens, welja ik denk dat het wel zoiets zou zijn haha. Ik hou de film dus op 4* maar het is een ruime 4.

Het was na de erg slechte zit van ‘Grave Encounters 2’ ook maar weer eens tijd om eens een goeie titel op te zetten. Ik was vanmorgen al begonnen met deze film en heb hem net tijdens en na het eten maar even afgekeken want deze film moest ik ook nog herzien en ik vond dit wel een mooie gelegenheid ervoor. Ik heb deze film ooit eens gezien en ik was ontzettend onder de indruk van de hele film, waarom wist ik niet meer. Toch toen ik aan de film begon schoten er weer verschillende scénes door mijn hoofd, met als koploper de scéne waarbij Brooks vrij komt en zo ongelukkig leeft dat hij zelfmoord pleegt in zijn appartement, en dat Red vervolgens in precies de zelfde kamer kwam te zitten, dat is dus blijkbaar écht iets wat me bij gebleven is maar voor de rest wist ik nog vrij weinig van de film. Natuurlijk herkende ik een paar scénes wat ook wel duidelijk was, en wat je ook niet kon vergeten. Zo zit de film sowieso wel erg mooi in elkaar met fantastische scénes en je blijft maar zien waarom deze film nou precies zo goed is, en wat hem ook goed en vers houd want elke keer als ik naar deze film kijk blijf ik me toch wel verbazen.

De cast die deze film is mooi, het is geen grote cast waarvan ik althans niet iedereen kende maar iedereen speelde op zijn best. Tim Robbins speelt natuurlijk de grootste rol in deze film als Andy Dufresne. Een man die word beschuldigd van moord op zijn vrouw en de man met wie ze vreemdging waarvan hij beweert niet de schuldige van te zijn. Hij word veroordeelt tot twee keer levenslang en gaat naar de Shawshank gevangenis. Tim speelt echt heerlijk in mijn ogen. Ook mogen we één man niet vergeten: Morgan Freeman als ‘Red’. Een gevangenisveteraan die als ik het goed onthouden heb *toen Andy binnenkwam al twintig jaar vast zat. Red is de man die alles kan regelen in de gevangenis, alles wat je wilt hebben heeft ‘Red’. Dus van sigaretten naar zelfs een klein hamertje, ‘Red’ krijgt het binnen*. Voor de rest heeft de film nog wel een leuke cast met onder andere Bob Gunton als ‘Warden Norton’, de gevangenisdirecteur en Clancy Brown als ‘Captain Hadley’, ook een sterke rol als de ‘wreedste’ gevangenisbewaarder van Shawshank. Toch wel geinig dat Clancy ook de rol van meneer Krabs verzorgt in SpongeBob Squarepants, ik moet altijd wel lachen om zulke rol verdeling.

Toch heeft de film donders veel geluk gehad, en heeft Frank Darabont hier blijkbaar een ontzettend goed werk neergezet maar ik kan me niet voorstellen dat dit de beste film op de wereld is, voor mij is hij dat in ieder geval niet. En zoals ik ook al bij Fisico lees en hij heeft het prachtig verwoord in zijn eerste alinea: waarom heeft juist deze film het geluk dat hij uitgekozen word als beste film? Er zijn inderdaad zoveel goeie en leuke films (en ik ken zeker een paar films die ik beter vind), en waarom is nou juist net deze de beste, was hier maar een verklaring voor alleen ben ik bang dat hij er niet komt. Voor mij is dit werkje van Frank Darabont zeker niet de beste, al is het wel een erg goeie film hoor. Strak, ruw en mooi geschoten, Frank heeft het in zich en laat het hier ook weer eens zien alleen toch ben ik er niet zo van onder de indruk dat hij voor mij de beste film ooit is.

Nu dat gezegd te hebben want het zat me wel erg dwars trek ik verder op in de film, een mooi geschoten stuk en iets goeds aan deze film vond ik toch wel echt het punt dat de film eigenlijk in korte tijd door een mooi verhaal weet te schieten. Daarbij merk je op dat er erg veel gebeurt in de film, zoveel dat bij deze tweede herziening de verveling alsnog niet aanslaat. Het is niet dat de film alleen mooie shots kent, de film weet ook nog een goed verhaal over te brengen waarvan ik aardig onder de indruk was.

Red: “You're gonna fit right in. Everyone in here is innocent, you know that? Heywood, what you in here for?”
Heywood: “Didn't do it. Lawyer fucked me.”

En dan is inderdaad dat leuke en goeie verhaal wat deze film bevat. We volgen Andy Dufresne een Amerikaans bankier die ervan beschuldigd worden zijn vrouw en de man met wie ze vreemd ging vermoord te hebben. Ook al was Dufresne onschuldig de rechter besloot hem een gevangenis straf van twee keer levenslang te geven en hij kwam daarbij in de zwaar bewaakte gevangenis ‘Shawshank’ terecht. We komen dan al snel in contact met het groepje waarmee Andy de aankomende jaren zijn tijd mee moet uitzitten, waaronder Red. Andy had opstart moeilijkheden en kwam pas na een tijdje terecht bij Red om te praten. Red hielp hem een beetje door het gevangenisleven heen. Op een zeker moment mocht het groepje een dak verteren en hierop viel Andy op dat één van de bewakers (ook wel de beruchtste bewaker van Shawshank) geld problemen heeft en aangezien Andy een bankier was leek het hem slim om de gevangenisbewaarder aan te spreken wat bijna zijn dood werd. Andy helpt hem en in tegenstelling word hij gewaardeerd en geven de bewaarders de beloofde biertjes aan Andy, Red en de rest van het groepje. Hierop werd Andy in de groep gelaten en hij begon er bij te horen, tot dat hij op het oog viel van een paar mannen die graag met Andy seksuele handelingen verrichten terwijl Andy dit niet wil.

Het leven van iedereen gaat natuurlijk door, de verkrachters van Andy worden aangepakt door de zwaarste bewaarder en hier heeft hij geen last meer van. Andy word langzamerhand accountant van alle bewaarders en zelfs van een honkbalteam en iedereen gaat hem waarderen, tot dat Brooks uit de gevangenis mag gaan en dit niet wilt. Na wat eenzaamheid besluit Brooks zichzelf van het leven te beroven en hierop volgend is dat Andy de bibliotheek over moet nemen en besluit een uitbreiding aan te vragen. Hij krijgt toestemming na zes jaar en krijgt een subsidie om boeken te verzorgen. Andy flikt vervolgens allerlei kunstjes en loopt een beetje te ouwehoeren met de directeur. Tot op een zekere dag een jongeman binnenloopt, Tommy is zijn naam. Een stoere jonge die op een zekere dag wist te vertellen dat de werkelijke moordenaar van de vrouw van Andy in een andere gevangenis zit en Andy er eigenlijk al bijna 20 jaar zat voor ammehoela.

Op volgens dat de gevangenisdirecteur besluit om Tommy te vermoorden en dit is het moment dat Andy eigenlijk gaat ontsnappen. Via een door de muur gegraven tunnel weet hij via de riolering te ontsnappen en geeft Red wat aanwijzingen om op bepaalde plekken te komen om met zijn tweeën het leven door te zetten al vrij man.

Red: “Andy Dufresne - who crawled through a river of shit and came out clean on the other side.”

Al om al, was er dus een ontzettend grote plottwist in de film waaruit bleek dat Andy gewoon ontsnapte uit de gevangenis en bijna twintig jaar over deze tunnel heeft gedaan en niemand ooit wat door had. Wel geinig dat hij het gat drie keer bedekte met een andere vrouwelijk schoonheid die erg in was op het jaargebied (zo stond ook Marilyn Monroe op dit lijstje). En zo is de directeur in de maling genomen die zich later ook om het leven helpt omdat er een kranten bericht is uitgelekt wat er daadwerkelijk in Shawshank gebeurd.

Red: “I'd like to think that the last thing that went through his head, other than that bullet, was to wonder how the hell Andy Dufresne ever got the best of him.”

En zo ben ik er eigenlijk ook wel uit waarom misschien deze film wel op nummer één hoort. Het is gewoon een erg briljante film waarbij het gewoon mooi is hoe het totaalplaatje verloopt, al ben ik er wel zeker van dat men erg veel geluk heeft gehad dat het juist deze film is geworden die zo op prijs gesteld word, want er zijn alsnog genoeg andere films die ook op die eerste plek konden staan. En toch ben ik één van die personen die er de volle punten voor geeft, waarom? Deze film kijkt gewoon te lekker weg, kort en krachtig en wat Frank in tweeëneenhalf uur heeft verwerkt is een erg knap maar fijn werkje, en ik ben er wel een fan van: al komt hij niet in mijn top 10, daar zijn gelukkig in mijn ogen wat betere films voor.

5.0*

Heb de film in het verleden vaak gezien. Vind hem toch een beetje overschat. Het beste aan de

film is misschien nog wel de sfeer van de gevangenis, en uiteraard de ontknoping op het laatst.

Daar staat tegenover de trage nogal voortsukkelende loomheid in de film waarbij de acteurs eigenlijk

zich weinig hoeven in te spannen. Waarbij de voice over van Freeman op den duur ook tamelijk

weet te irriteren. Toch al met al verhalend wel een goede film. Hij blijft je wel bij.

Aardig.

En wellicht ook vooral doordat er weinig echt fout gedaan wordt. Maar ook niet zo heel veel echt goed. Ok, het verhaal is redelijk en het wordt met een prima timing gebracht. Maar de cinematografie is wat weinig dapper. Morgan Freeman zet een degelijke rol neer maar acteert precies zo als altijd - je gaat je afvragen of hij acteert of alleen zichzelf is. Tim Robbins is ok, maar ook niet veel meer dan dat. En verder overheerst het meh nogal. Ohja, het einde is wel wat erg magisch.

En dat levert dan de beste film ooit op. Kennelijk houdt dat vooral in dat niemand er een hekel aan heeft. Nouja, ik ook niet.

Erg goed.

Ik had al hoge verwachtingen bij de beste film, en die zijn ook gewoon waargemaakt. De beste film aller tijden vind ik het niet, maar hij is zeker erg goed. Robbins en Freeman leveren top prestaties aan, en gevangenisfilms boeien me altijd wel.

Goede locatie gekozen, lekker somber. De beelden zien niet erg hard, maar soms wel fraai in beeld gebracht. Er zijn veel details in de film gestopt en alles valt wel op z'n plaats. Verhaal is goed gebracht, Darabont levert een toppertje af.

Veel meer heb ik niet toe te voegen. Het is natuurlijk een topfilm, die iedere filmfan gezien moet hebben. Zowel op MM als IMdB als nummer 1 beoordeelt. Dat zegt niet dat jij de film goed gaat vinden, maar wel dat een groot deel van de filmfans het ermee eens zijn dat de film erg goed is. En dat was hij ook.

Heb deze film al een paar keer gezien en telkens met veel plezier. Uitstekende acteurs waar een goede chemie tussen hangt. Er waren spannende moment, maar ook heel ontroerende momenten. De film was nergens geforceerd. Gewoon een film die ik altijd kijk als deze op televisie komt. Telkens genieten.

Tja, wat valt er nog toe te voegen aan wat er allemaal al gezegd is? Niets natuurlijk. Blijft, ook voor mij, toch nog altijd een ijzersterke film die ik eens in de zoveel tijd wil zien.

Alles klopt hier toch wel aan, de sfeerzetting, de tijd die voor alles genomen wordt, de gebeurtenissen, de muziek, de pacing, de ontknoping(en) richting het einde en (en dat viel me vooral deze kijkbeurt op) de prachtige teksten van Red als voice-over, die wat mij betreft niet het pretentieuze of pathetische overschrijden, maar de film echt prachtig diepte geven.

Slaak toch altijd weer een zucht als de aftiteling begint.

5*

Bijzonder goede bewerking van Stephen King's De Ontsnapping die vanuit het origineel veelal draait vanuit het oogpunt van Red. De scriptbewerking heeft echter ook veel ruimte gelaten voor Andy.

Wat maakte deze film nu zo verschrikkelijk goed? Ten eerste toch het bijzonder verhaal rondom Andy die niet meer misplaatst kon zijn in de gevangenis dan wie dan ook. Toch weet hij in die rauwe wereld, waar iedereen voor zichzelf op moet komen, eenzaam is, en afstomping op de loer ligt, zichzelf te blijven. Hij verlaagd zich niet tot bepaalde praktijken en blijft een bepaalde nobelheid uitstralen en probeert een positieve uitwerking aan alles mee te geven. Het is het ultieme voorbeeld van iemand die zich niet laat veranderen ondanks de hardheid van de mensen en zijn omgeving. Een voorbeeld waar we allemaal lering uit zouden kunnen trekken. In plaats van de ontsnapping had King het ook de man niet veranderde kunnen noemen. Hoe moeilijk is het tegenwoordig om dicht bij jezelf te blijven, bij je eigen waarden en principes, en niet mee te laten slepen in negativisme en lage daden vooral in z'n situatie. Psychologisch gezien zit daar wel een hele goed kern en boodschap in.

Dan is er de aanpassing van het script maar tevens de toon en benadering van Darabont. Hij brengt een koude en rauw wereld aan het daglicht met veel fysiek geweld, corruptie, eenzaamheid en gebroken levens en worden bepaalde momenten, zoals Andy versus The Sisters en wanneer Hadley de Dikzak de eerste nacht het zwijgen oplegt, behoorlijk bruut gebracht. Toch weet Darabont een fijne balans te benaderen, onder andere met de prachtige soundtrack, van het rauwe gevangenisleven en een fijngevoelige bijna kwetsbare sfeer waarin de sleur, eenzaamheid en de sluimering naar betere tijden toch heel delicaat wordt gebracht, iets dat mij behoorlijk weet te raken. Dat het kwartje net zo goed de andere kant op kan vallen, zoals in het geval van Brooks, is even confronterend als begrijpelijk en andermaal een bepaalde eerlijkheid en realisme dat King als geen ander kan brengen.

Geweldige rollen van iedereen. Een aantal acteurs in hun meest memorabele bijrollen ooit zoals William Sadler, Clancy Brown, Mark Rolston en James Whitmore. Vooral in de gevallen van Brown en Sadler durf ik te stellen dat ze nooit weer een dergelijke rol gespeeld hebben of iets dat zo goed paste. Freeman bijna op de automatisch piloot in een rol die hem prima past en Tim Robbins ook in goede doen. Als laatste dan nogmaals de soundtrack te noemen, prachtige muziek van Thomas Newman.

“I mean, really, how often do you look at a man's shoes...”

Als ik aan The Shawshank Redemption denk, dan denk ik aan bovenstaande quote, de geweldige acteurs, de relatie tussen ‘Red’ en Andy, het tijdloze verhaal over vriendschap, opoffering en doorzettingsvermogen en natuurlijk de poster van Rita Hayworth. De film heeft een bepaalde magie over zich, en Darabont levert hier vakwerk af. De rustige en natuurlijke dialogen, de herkenbare personages, de sfeervolle beelden, de muziek, het lome tempo van de film etc. Perfect.

The Shawshank Redemption gaat over het leven Andy Dufresne. Hij moet de gevangenis in voor de moord op zijn vrouw, maar Andy laat het hier niet bij laat zitten. Maar meer nog gaat Shawshank over het leven in de gevangenis en alle kleurrijke personages die er in zitten. Red (en Brooks uiteraard) zijn de personificatie van dit gevangenisleven, en ze zitten er dan ook al heel lang. Red heeft er al vrede mee gemaakt dat hij tot zijn dood in de gevangenis moet zitten, maar door de vriendschap met Andy veranderd dat. Andy krijgt naast Red met nog meer personages te maken, en allemaal worden ze geweldig neergezet door de acteurs. Freeman en Robbins zijn geweldig als Red en Andy. Beide spelen zo natuurlijk en geven hun karakters zoveel diepte mee, zodat het aanvoelt alsof je ze al jaren kent. Bob Gunton is ook geweldig als tirannieke gevangenisdirecteur die het niet zo nauw neemt met het betalen van belasting. De film wordt nooit echt grimmig ondanks dat het in de gevangenis afspeelt, en op sommige momenten lijkt het wel een kaartclub voor oude mannen. Voor de geloofwaardigheid doet het de film geen goed, maar wat maakt het uit als er zoveel te genieten valt. Vooral het einde blijft weergaloos.