The Shawshank Redemption (1994)

Ben ik ook mee eens, heb deze film 3 keer gezien en hij weet me nog altijd te raken in de positieve zin van het woord.

Ik denk de beste film die ik ooit heb gezien. Ronduit fantastisch. Steeds gebeuren er onverwachtte dingen en het blijft boeiend. Geweldige gesprekken zitten er ookin. Zeker 5 sterren waardig.

En dat die personen er dan niet ouder oud gaan lijken ach daar heb ik me geen moment aan geergerd..

Echt een Geweldige film, echt heerlijk om naar te kijken en de film blijft zeker nog lang na hem gezien te hebben in je hoofd zitten, ik heb hem in mn kast staan en over enige tijd wordt het weer een gezellig avondje film kijken en later ook zeker voor mn zoontje als hij oud genoeg is.

Dit is zekers een van de beste films ooit gemaakt

m.v.g. mark

Ben ik het zkr niet mee eens.

Ik vind op de 1e plaats niet dat het verhaal eindigt zoals je zou "verwachten", het is mijns inziens niet zoo voorspelbaar.

Laatste tijd zie ik ook vaker dat eindes waarbij het 'goed' afloopt steeds als een soort minpunt wordt gezien wat mijns inziens totaal niet juist is.

De manier waarop het einde tot stand komt in deze film is gewoon heel erg mooi uitgewerkt. Het gaat ook niet alleen om het verhaal maar ook de manier waarop het wordt weergegeven.

Als zo'n soort film op dit moment wordt gemaakt zou je al snel zeggen dat het clichématig zou zijn ofzo maar deze film is ondertussen ook al 11 jaar oud, dat moet je ook niet vergeten. Ik ben het dan ook eens met Doom een paar posten hier onder.

Ik heb de film nu al iets van 5 keer gezien en ik vind em nog steeds de beste film die ik tot nu toe gezien heb.

5*

We verschillen van mening, maar dat mag uiteraard

Ben het met Fisherking eens wat betreft de voorspelbaarheid van het verhaal wat betreft de good-guy en het zoetsappig gehalte van de film. Maar voor mij is dat hier juist de charme. Het overdrevene heeft een nostalgisch effect dat herinnert aan een cinema waarin de rechtschapen eenling het opneemt tegen een corrupt systeem. Wat dat betreft heeft het veel weg van de (weinige) films die ik ken van Frank Capra.

Heb ook het idee dat Darabont (net als in The Majestic) een nostalgisch Capra-gevoel wilde creëren.

Nou ik er verder over nadenk, Casablanca heeft toch ook een duidelijke good guy en een nog duidelijkere bad guy (Strasser)? Ik heb er verder weinig problemen mee, maar waarom neem je het de ene film wel kwalijk en de andere niet. Daarbij vind ik Shawshank niet soapachtiger dan Casablanca.

Interessant, ik dacht hetzelfde. Vooral toen Redlop met Frank Capra aankwam. Het gaat niet over het zogenaamde optimisme en zo. Het verhaal van Shawshank is vrij mager eigenlijk en echte diepgang ontbrak, naar mijn mening.

Casablanca kent een groot diep drama, zit anders in elkaar, speelt in roerige tijden en op meerdere locaties.

Films van Frank Capra zitten ook niet in elkaar zoals dit. Bij Capra is er altijd een zeer wrange ondertoon, die ik hier vond ontbreken.

Eigenlijk een lege huls, ik kon er verder niks uithalen. Vandaar mijn opmerkingen over soap-achtig. Ik bedoel daarmee dat deze regisseur eigenlijk niks wil vertellen. Geen gedachtengoed wil uitdragen. Dat mag elke kijker natuurlijk zelf weten, maar ik kon er niks mee bij herziening.

Bovendien ik vind de film ook niet slecht. Dat zal ik niet beweren. Gewoon een drietje.

Daar verschillen we van mening over. Maar daar is deze site ook voor bedoeld toch?

Wat 'The Shawshank Redemption' wil vertellen gaat over innerlijke overlevingskracht en de hechte vriendschap tussen lotgenoten in een gevangenis. De zucht naar vrijheid ook vooral.

Daarmee vergeleken is 'Casablanca' een film over romantiek maar in mijn ogen verder een fraai opgesmukte lege huls. Wat wil 'Casablanca' dan nog meer vertellen?

'Mr Deeds goes to Town' heeft een duidelijke sociale kritiek op de heersende klasse als ondertoon maar is verder zo mierezoet als een moderne soap. Het ademt een Toen was geluk nog heel gewoon gevoel uit waarvoor de naam Capra synoniem is geworden en waar mijns inziens Darabont in zijn films met gevoel voor romantisch escapisme een eerbetoon aan geeft.

Bovendien is het gewoon een perfect verteld verhaal, juist iets wat liefhebbers van oudere films aanspreekt zou je denken.

Vind het qua diepgang ook echt niet minder dan Casablanca eerlijk gezegd.

Vind dit te lang, te voorspelbaar, te sentimenteel. Niets dat ik ook maar in de verte met 'perfect verteld' associeer eigenlijk.

Casablanca heeft beter gedefinieerde personages: ze zijn geloofwaardig als echte mensen, met goede en slechte eigenschappen, met echte problemen, en dat maakt het drama ook al direct veel overtuigender (en de acteurs zijn veel beter natuurlijk); in Shawshank zijn het niet meer dan wandelende plot-elementen.

Eens met Q. Vrij bord-kartonnen karakters. Ze "zitten" niet in het verhaal.

Waarom hebben de gevangenen in 'The Shawshank Redemption' geen echte problemen? De problematiek van de vluchteling voor de nazi's vormt in Casablanca toch niet meer dan een zijdelings motief om een verhaal over twee voormalige geliefden te vertellen?

Over voorspelbaar en sentimenteel: vind je dat Capra niet voorspelbaar en sentimenteel is?

Verhaaltechnisch werkt het compleet anders, herzie het maar eens. Ik raakte compleet verveeld tijdens herziening. Da's een slecht teken.

Capra weet als geen ander om goed om te gaan met sentiment.

Ik heb deze film vaak herzien

Terwijl de jongensdroomachtige ontsnappingstruc toch de crux van de film vormt, kan ik hem steeds beter waarderen vanwege de warmte en oprechtheid van de personages en het nostalgische gevoel dat ik kreeg bij het zien van gevangenen die braaf in uniform gevangenisclichés uitstoten alsof ze uit een ongecompliceerde bordkartonnen Capra-film zijn weggelopen. Dat achterhaalde (film) beeld is tevens een knipoog naar de goede oude Capra-tijd. De essentie van de film blijft echter overeind staan: De band tussen twee lotgenoten die hun leven voorbij hebben zien trekken in hun zucht naar vrijheid.

Die herinnering wil ik je niet hernemen

Maar zeg dat dan eerder dat de film een deel vormt van je persoonlijke herinneringen. Bespaart een hoop onnodige discussie

Na deze discussie weet ik in ieder geval enorm goed wat mij niet bevalt aan deze film. Out goes the old, in comes the new

Ik begrijp het niet helemaal. Behalve dan dat elke film die je gezien hebt behoort tot je persoonlijke herinneringen.

als dat zo is, heb ik nog nooit iets gezien dat zo mislukt is...

Ik ben het niet met de bewering eens dat de personages uit deze film wandele plot-onderdelen zouden zijn. De film draait helemaal niet om de ontsnapping, ook al is dat een hoogtepunt uit de film. Juist de karakters zorgen voor een goede herziening. Daarbij is de gevangenis zelf een mooie vorm van symboliek. Andy Dufresne zit niet alleen gevangen in Shawshank Prison, maar ook in zichzelf. Hij worstelt met het gevoel zijn vrouw niet genoeg liefde te hebben gegeven en geeft zich zelf indirect de schuld van de moord, zoals hij letterlijk zegt. Hij heeft ook het gevoel niet genoeg geleefd te hebben en nu hij in de gevangenis zit zijn eigenlijk alle kansen daartoe verloren. Maar Andy vind hier juist hoop. Door goede daden te verrichten en te hopen vind hij zijn menselijkheid weer terug. Uiteindelijk ontsnapt hij aan zijn zorgen (gesymboliseert door de ontsnapping in de gevangenis) en wordt zijn ziel als het ware verlost (redemption) en kan hij verder een goed leven leiden. Zo zie ik het min of meer.

Verder niks mis met de thematiek van Casablanca hoor.

Dat zegt ook niemand, alleen is deze film ter vergelijking erbij gehaald. Om voor mij totaal onduidelijke redenen.

Ik vind dit de beste film die ik ooit gezien heb. Ik vind de uitleg van The One Ring ( zie boven) erg goed gevonden, ik had daarover nog niet nagedacht, maar ik denk dat het doel van de onsnappig goed hebt uitgelegd. Heb de film al vaak gezien, en telkens met andere mensen, en het blijft me steeds boeien. Vind het vooral leuk als er mensen zijn die de film nog niet gezien hebben (helaas zijn die natuurlijk heel schaars)

Natuurlijk krijgt deze film 5*

dit moet je me echt even uitleggen. nog nooit zo veel eendimensionale/ stereotype karakters bij elkaar gezien.

echt niet? pijnlijk slechte symboliek m.i.

Qua symboliek is dit geen 2001: A Space Odyssey nee, maar deze film is gemaakt voor een groot publiek, dus dat de symboliek wat simpel is maakt het voor meer mensen een herkenbaar thema. De karakters zijn ook niet de meest uitgediepte figuren die je ooit in een film gezien hebt, maar deze film heeft niet meer nodig. De bedoeling is hier vooral dat het je raakt en daar treft de film gewoon zijn doel. De zeer herkenbare personages leveren hier de belangrijkste bijdrage aan.

klinkt als een flauw excuus en derhalve een flink zwaktebod. tenslotte wat is er voor wie herkenbaar in een film die zich afspeelt in een gevangenis in de jaren '40? (en dat zogenaamde innerlijke gevangenschap vind ik ook maar flauw).



de sadistische hoofdbewaker, de gemene gevangenisdirecteur en de duivelse verkrachter die uiteraard allemaal hun verdiende loon krijgen tegenover een groep gevangenen die eigenlijk helemaal zo slecht nog niet zijn. lekker genuanceerd allemaal. verder blijven al die karakters ook nog eens plat en leeg. 'niet de meest uitgediepte karakters' bedoel je nogal eufemistisch, hoop ik?



nogmaals; herkenbaar? hoe, wie, wat, waar? in welk personage of in welke situatie herkende je iets dan?
het is idd. de bedoeling dat het je raakt (nog nooit iets gezien dat er zo dik bovenop lag), maar de film faalt daar hopeloos in.

Schitterende film, zit ook ik mijn top 10.

prima verhaal wat zich afspeelt in een gevangenis, en van het begin tot het eind boeiend. 3,5 sterren

Eigenlijk moet ik je in de meeste punten gelijk geven Mister Blonde, als het niet zo was dat alle minpunten die jij noemt mij bij Shawshank niet eenmaal gestoord hebben. Waar dat aan ligt weet ik niet. Gewoon goed gemaakt.

Misschien omdat het al heel snel duidelijk wordt dat deze film het niet moet hebben van de uitgediepte personages.

Een gevangene die alleen maar in Hank Williams is geïnteresseerd, een gevangenisbewaarder die regelrecht uit een Lucky Luke album is weggelopen. Het zijn cliché's uit een achterhaald tijdsbeeld. De setting is nostalgisch en de personages zijn haast cartoonesk. Juist daaraan ontleent de film zijn charme.
Ik vergelijk de film realistisch gezien met 'O Brother, Where Art Thou?' maar dan als ontsnappingsdrama met het dieperliggend thema van de ontsnapping van de eenling in een vijandige domme massa.