Art School Confidential (2006)

Film die erg leuk begint als een soort high school comedy zoals we die kennen, maar dan wat minder kinderachtig en met een flinke cynische kijk op de kunstwereld. Levert enkele erg grappige scenes op.
Maar na verloop van tijd komt er buiten een flauw moordplotje ook nog een flinke lading depri zwartgalligheid om de hoek kijken die maar niet op lijkt te houden.
De lol wordt dan toch wel een stuk minder, maar desalniettemin een aardig originele komedie, met ook een aantal leuke bijrollen.

Film die op twee gedachten hinkt. Aan de ene kant is het een komedie, het maakt de kunstwereld op meerdere malen op leuke manieren belachelijk. Aan de andere kant draait de film wel richting het einde en wordt het allemaal zwartgalliger.
Voor mij werkte het eerste het beste, meerdere malen kon ik een glimlach niet onderdrukken toen Jerome's schilderijen als niet bijzonder werden beschouwd en die schilderijen van die naar het later blijft geheim agent wel.
Dit soort momenten geven aan hoe kortzichtig de kunstwereld is en dat je niet eens goed hoeft te kunnen schilderen om een groot artiest te zijn.

Na een verloop van een tijd neemt het moordplot teveel de overhand, waardoor alles wat serieuzer wordt. Ook Jerome dwaalt wat meer af richting krankzinnigheid en de film krijgt een soort van dubbele bodem. Een richting die ik liever niet had willen zien. Toegegeven, het wijkt af van de standaard en het einde is ook gewoon origineel, maar het deed te weinig met mij. Het laatste half uur zakte de film ook een beetje in, mede doordat ik de romance tussen Jerome en Audrey niet natuurlijk vond.

2,5*

Een film als deze kan gemakkelijk op meerdere manieren bekeken worden. Ik zou me kunnen verwachten aan een hersenloze komedie met wat nonsens erin, en dan zou ik de film een score geven omtrent het gemiddelde dat ik hier zie (no offence!).
Een andere optie is dat ik me open-minded opstel en bereid ben om ietsje onder de oppervlakte van de film te gaan kijken. Gelukkig werd ik algauw naar die tweede optie getrokken.
Door die bril gekeken, is de film eigenlijk één grote ironische blik achter de schermen van de kunstwereld. Wat is nou kunst? Is het een absurde weerspiegeling van de schuinste en diepste bochten die zich in je hart en ziel bevinden, of is het gewoon een goed ontwikkelde techniek die je op een papier of ander medium kan loslaten? De film geeft uiteraard geen antwoord op zulke vragen, maar doet ze op z'n minst wel weer oprijzen bij mij.
Ook zie ik in de film de banaliteit van 'populariteits-boosten' uitgedrukt, denk hierbij bijvoorbeeld aan Audrey die op haar knieën valt voor hij die, cru uitgedrukt, het mooiste tekeningetje van haar kan maken.

Als insteek lang niet slecht dus, al vond ik het einde een beetje mak. Doch op een gegeven moment voelde ik zelfs een beetje mee met de liefdespijn van de jongen, als man zeer herkenbare gevoelens, dus qua dramatiek pikt ie ook nog een graantje mee.

Toch wel een beetje onderschatte film. Het verhaal was best goed en was eigenlijk ook wel origineel. De film staat betiteld als een Drama/Komedie maar ook de ingrediënten romantiek en misdaad zijn van toepassing op deze film. Het verhaal begon eigenlijk als een soort van Komedie maar al gaande verandert het langzaam naar een drama met de andere twee ingrediënten erin. Buiten dat het verhaal best goed was, was de uitvoering ook meer dan goed en dat kwam vooral door de leuke cast en de bijrol figuren. Zo deed Max Minghella het als hoofdrol speler best leuk en goed en was hij voor die rol ook wel geknipt. Sophia Myles deed het ook goed en bovendien zag ze er zeer fraai uit. De bijrollen van de bekende acteurs zoals John Malkovich, Anjelica Huston en Steve Buscemi waren overigens ook goed en ook overtuigend, vooral die van John Malkovich. Hij had dan ook de grootste bijrol. Al met al heeft deze film mij aangenaam verrast en heb ik er ook wel van genoten.

P.S. De rol van Joel David Moore is ook meer dan de moeite waard om te vernomen want hij deed het ook zeer leuk en hij was misschien ook wel de meest grappige persoon in deze film.

Dat is het probleem van deze film: het is een halfslachtige poging om diverse genres met elkaar te verweven, waardoor geen enkele verhaallijn echt tot zijn recht komt.

Ik heb Sophia Myles onlangs gezien in Tristan + Isolde (2006) en daarin komt ze als actrice toch veel beter tot haar recht en hetzelfde geld voor Max Minghella in Elvis & Anabelle (2007).

Matig.

Aardige film waarin een jongen een bekende kunstenaar wil worden en begint op de school voor kunsten. De humor is lekker zwart, vergelijkbaar met de eerdere films van Terry Zwigoff. Het plot krijgt pas laat in de film echt vorm en komt hierdoor wat geforceerd over, maar vormt wel een belangrijk onderdeel van het verhaal (wat maakt een kunstenaar goed?).

Zeker niet zo meesterlijk als Ghost World maar toch: een onderschatte film met genoeg satirische steken richting de kunstwereld en wat er aan schort...het had allemaal wat gerichter en scherper gekund maar het is zeker vermakelijk. Ik ergerde me niet aan de hoofdpersoon, zeker gezien zijn leeftijd worstelt deze zich door een begrijpelijk lastige leerperiode heen, het is eerder Audrey die duidelijk een bord voor de kop heeft, net als de andere kunststudenten. En het einde is een mooi statement dat duidelijk maakt dat het meer gaat om (op het goede moment) slim scoren dan om goede kunst maken. Is iemand bijvoorbeeld nog echt geinteresseerd in Micha Klein?

Het lijkt er op dat ik niet jaloers hoef te zijn op die lui die een kunstopleiding gedaan hebben...ik kan me voorstellen dat er inderdaad een hoop wannabe's en gestoorde prutsers in rondlopen, tussen de jaloezie opwekkende getalenteerden, of de nepstudenten die vooral op zoek zijn naar vrije seks...

Zwigoff's wereldbeeld is gewoon te duister en somber voor de meeste mensen om voor realistisch door te mogen gaan...maar zij moeten dat roze brilletje nog leren afzetten. Als de film daar met zichtbaar plezier een paar extra scheurtjes in aanbrengt heeft deze zijn werk gedaan.

Uit de titel kun je alvast het belangrijkste basiselement uit de film herkennen. Plaats van handeling is een kunstacademie waar zich een neurotische kliek van studenten en leraren heeft verzameld. Een school waar bovendien een seriemoordenaar rondwaart. En de school waar protagonist Jerome als eerstejaarsstudent in het middelpunt staat van een typisch coming of age-verhaal. Tussen arrogante medestudenten en gefrustreerde en narcistisch aangelegde professoren die een geheel andere opvatting van kunst hebben dan Jerome, slijt hij zijn dagen.

Art School Confidential is een satire. De film drijft de spot met het kunstwereldje en met de mensen die er in vertoeven. De spot geldt de hoogdravende ernst waarmee zij gepruts als echte kunst waarderen. We ontmoeten heerlijke stereotypen. Een schizofrene beatnik, een nichterige modestudent, een improductieve betweter, een als kunstenaar mislukte professor. Om maar wat te noemen. Ze vertegenwoordigen een wereld die zichzelf veel te serieus neemt. De figuren zijn dusdanig herkenbaar gemodelleerd dat je hartelijk om hun zielige, kneuterige of stompzinnige houding kunt lachen.

Als absoluut hoogtepunt figureert John Malkovich als geaffecteerde en cynische professor in de schilderkunst. Een man die nauwelijks interesse in zijn studenten kan opbrengen. Zijn interesse geldt zijn eigen persoon. Malkovich speelt een verrukkelijke karikatuur die heel vermakelijk is en die en passant de paradoxale wereld waarin de kunstenaar zijn kunst moet maken, blootlegt. Een wereld waar de kunstenaar het gevecht aan moet gaan met de gecompliceerder scheidslijn die bestaat is tussen de productie van onafhankelijke, eigen en originele kunst en de kunst die minder uniek maar meer marktgericht is en dus goede kans maakt om galeriehouders en investeerders te interesseren. Verkoop je je ziel of niet. De kwestie is een satirische bijzaak, maar zorgt wel voor enkele smeuïge scènes.

De film functioneert eigenlijk beter als je hem ondergaat als puur amusement en minder als ideologische spotternij. De vele verhaallijntjes zorgen ervoor dat de film niet verveelt. Wel een beetje storend is het dat de diverse verhaallijntjes niet tot een mooi afgerond geheel komen. Ze versmelten niet met elkaar. De lijntjes liggen daarvoor te ver uit elkaar en vertegenwoordigen bovendien uiteenlopende genres die in de film niet natuurlijk samenvloeien. De kracht van de film ligt in de satirische kijk op de dagelijkse gang binnen de kunstacademie en minder in de liefdesperikelen van Jerome of in de thrillercomponent die wordt vertegenwoordigd door de aanwezigheid van een moordenaar, waarvan je het bestaan voortdurend vergeet. Dat zegt ook wel iets.

Vermakelijke film over de strubbelingen van een kunstacademie-student die worstelt om zijn draai te vinden op school en de aarzelende pogingen zijn droomvrouw te versieren (gespeeld door de aantrekkelijke Sophia Myles).

De kijk op het kunstwereldje is lekker cynisch. Leuke rol van John Malkovich als docent en een bijzondere en excentrieke bijrol van Jim Broadbent.

Jammer dat deze Daniel Clowes verfilming zoveel minder goed is dan Ghost World, maar het kan ermee te maken hebben dat dit werk van Clowes maar 4 pagina's kent... Een marginale basis voor een film.

Het had alllemaal wel wat grappiger gemogen. Max Minghella komt wat meer streetwise over dan het personage dat hij speelt. Je denkt steeds dat hij wel meer succes zal hebben, maar dat valt tegen want hij blijkt een stuntelaar.

Het einde is een leuk commentaar op de ironie van de kunstwereld.