Kurutta Ippêji (1926)

Knap gemaakte avant-garde film. Vooruitstrevend zowel in de manier van vertellen (met flash-backs en beelden 'vanuit de waanzin') als in filmtechniek. Helaas heeft A Page of Madness voor mij de tand des tijds niet echt doorstaan. Teveel erosie zeg maar. Het is daarnaast allemaal erg druk, niet alleen de beelden maar ook de later toegevoegde muziek. Kijkplezier is er daardoor onvoldoende en dat is, zelfs voor een innovatieve film als deze, toch onontbeerlijk. 2,5*

Je zou deze film bijna alleen al vanwege zijn extreme historische waarde (als neveneffect van WOII bestaan er nog maar bar weinig vooroorlogse Japanse films, en stomme films zijn al helemaal schaars) een hoge rating willen geven, ware het niet dat ie als surrealistisch avant garde kunsstuk helemaal op zichzelf kan staan. Kinugasa heeft toegegeven stilistisch erg te zijn beinvloed door de Duitse school (en met name Caligari), en die invloed is terug te zien, maar in itself is Page of Madness een intrigerend, hypnotiserend werkje. Qua onderwerpsstof deed ie me zelfs een beetje denken aand Frederick Wiseman's latere Titicut Follies. 4*

ps, is deze film al digitaal gerestaureerd? Ik heb het moeten doen met een behoorlijk korrelige (maar desalniettemin goed kijkbare) print.

Kurutta Ippeji is één van die zeldzame stomme films waarbij niet het verhaal, maar juist het audiovisuele centraal staat. En wat een bijzonder fraaie uitvoering al zeg ik het zelf.

De muziek is zeer aangenaam en draagt bij aan de fantastische sfeer die de film oproept. Maar het visuele, met onder andere snelle cuts, mooi gebruik van fast- en slow motion en zonder tekstbeelden (!!!), is heerlijk dominant aanwezig en bijzonder expressief. Ook zaken als de flashbacks en de waan- en droombeelden zijn mooi verweven in het verhaal.

De sterkste scènes in de film zijn de scène met de vrouw die door haar gedans een oploop van patiënten veroorzaakt wat weer leidt tot een krioelende mensenmassa en uiteindelijk een vechtpartij en de scène waarin de zeeman probeert te ontsnappen met zijn vrouw.

Een klein minpunt is het kermisgedeelte welke doet denken aan Sunrise. Vrolijk en luchtig terwijl de rest eerder grimmig, dreigend en depressief is, waardoor het enigszins misplaatst aanvoelt.

En hoewel het verhaal ondergeschikt is aan de rest (mij kon het in feite totaal niet interesseren), bevat het vele ontwikkelingen en subplotjes waarin de familiegeschiedenis langzaam uit de doeken wordt gedaan. Dus voor ieder wat wils.

Qua verhaal niets bijzonders, maar qua audiovisuele ervaring en achterliggende emoties en thematiek top!

Frederick Wiseman's Titicut Follies heb ik nog niet gezien.

Wat allemaal niet wegneemt dat Kurutta Ippeji inderdaad een intrigerend, hypnotiserend werkje is! Filmhistorisch bijna van een niet te bevatten belang, waarvoor entertainmentswaarde zelden moet onderdoen.

4*

Erg positieve reacties hier, maar mag ik weten hoe jullie deze film hebben kunnnen vinden?

Moeilijk te zeggen. Indrukwekkende film in visueel gebied en de rel-scène was al helemaal bijzonder. Ook het verhaal is wel apart, hoe het meerdere wegen volgt uit het oogpunt van een toezichthouder in een gekkenhuis. Maar vanwege de versie die ik keek , en ik nergens een versie met betere beeldkwaliteit kon vinden kan ik het nog net niet als meesterwerk classificeren. Wat ik erg graag wil, want Kinugasa lijkt me een top-regisseur.

Wat een schande dat deze film geen fatsoenlijke uitgave heeft gekregen. Heb dan ook de zwaar gepixeleerde versie gekeken. Nog steeds... precies zoals mensen vaker zeggen over deze film: een Tetsuo van de jaren '20.

Rare maar zeer indrukwekkende film! Ik kon niet altijd even goed volgen.

Maar ik denk dat je bij dit soort films niet te veel moet twijfelen en gewoon moet gaan voor de eerste mogelijke interpretaties die in je opkomen.

De film weet toch niet gans te overtuigen door zijn ingewikkeldheid en ja, misschien toch wel ook de schade die hij heeft moeten ondergaan door de tand des tijds.

Een 3 die spijtig genoeg misschien meer de neiging heeft om naar een 2,5 af te zakken, tscheelt niet veel maar voorlopig dus een krappe 3.

Met dat laatste ben ik het eens. Kwam nogal beschadigd over.

Zag de filmprint van de "George Eastman House Collection" die ze enkele jaren geleden op TCM vertoonden.Goede restoratie met passende muziek.

Dacht eerst dat dit wel een leuk tussendoortje zou worden, maar dat pakte toch even anders

uit. Stukken beter dan verwacht.

Val misschien in herhaling maar "indrukwekkend" is zeker het juiste woord om mijn ervaring te beschrijven.

Al vanaf de eerste scenes heeft de film me beet en word ik meegezogen. De camerahoeken, de belichting, de expressies van de acteurs, etc... etc... Maar vooral de bij momenten flitsende montage heeft mij aangenaam verrast, uiterst hypnotiserend. Tja, en dat allemaal in 1926 met de middelen van toen. Hier zouden nog meerdere hedendaagse regisseurs veel van kunnen leren.

De fantastische vechtscene deed bij momenten aan Gakuryu "Sogo" Ishii's Burst City denken.

De muziek van de Eastman print heeft een verstekend effect en geeft een extra touch.

Hoop deze film ooit op een af ander (underground/experimenteel) festival met live muziek te ervaren.

Het verhaal en deel van het script, dat me ditmaal (eindelijk) eens niet veel uitmaakte, komt dan wel weer van een favoriet schrijver Yasunari Kawabata.

Een prachtige/krachtige film waarvoor men woorden als "expressionistisch/impressionistisch" "surrealistisch" en "avant-garde" zonder blozen kan aanhalen.

goede review: ferdyonfilms

25 oktober in EYE: Page of Madness (Kurutta ippeiji) bij EYE in Amsterdam | EYE

NOT TO BE MISSED!

Ik zie het volslagen bij toeval, MR. Ik zat net te twijfelen een korrelige YouTube te openen, Maar dit klinkt supertof!

Ben je er zelf ook, Mochizuki Rokuro? mocht je twijfelen of ik het ben, ik heb mijn donkerharige wederhelft die een kop kleiner is aan mijn zijde. Come say hi!

Ik zit op Sicilië, dus helaas gemist.

Nou.., helaas... Helaas. Had deze daar graag voor gemist hoor. Enjoy!

Als Freaks (1932) surrealistische Japanse avant-garde zou zijn geweest. Regisseur Kinugasa is zijn tijd ver vooruit met een immens scala aan verschillende sfeerschetsen. Drukke ritmische montage vol vreemde associaties en gestoorde speciale effecten. Kalme momenten waarop de spookachtige locatie van een schaduwrijk gekkenhuis optimaal wordt benut. Soms wordt de unheimische vervreemding doorbroken met intens ontroerende dramatische sequenties. Alle smaken en tonen die ik in een film zoek: ontroerend, doodeng, opbeurend én deprimerend. Centraal staat een beeldschone, bijna Lynchiaanse metafoor van de 'onzichtbare balletdanseres' die (in eerste instantie) alleen de geïnstitutionaliseerde waanzinnigen kunnen waarnemen. Een bijzonder fijne onderdompeling in een beklijvend stuk obscure filmhistorie.

Is dit ergens op DVD / BR uitgegeven? Of plannen voor?

Ik heb hem op pixeltube gezien. Kan je helaas niet verder helpen.

Binnenkort zien we deze in KASKcinema met live muziekbegeleiding van STUFF. We kijken er naar uit.

Ik vond het erg bijzonder om deze met live muziek te zien. Ik zag hem met een score van Jean Phillipe Feiss, uitgevoerd door het Pangea String Quartet. Zou dat diezelfde gerestaureerde 35mm kopie van het George Eastman House zijn die nog steeds in Nederland is? Kan natuurlijk ook 'weer' zijn.

Ik heb ook niets van dvd/BR plannen vernomen, Verhoeven.

Neen,

Ik lees op de website van KASKcinema: "drager: DVD"

Oei.Daar kan Pixeltube niet tegenop. En ik vond het al zo'n mooie filmervaring!

Ik heb deze al geruime tijd tegengekomen in boeken over filmgeschiedenis, ook Marc Cousins vermeld deze film in zijn documentaire The Story of Film, waardoor mijn interesse al gewekt was. Dus maar al te blij dat deze in het KASK wordt vertoond. En ik niet alleen want er is al een extra vertoning later op de avond.

Het was inderdaad die George Eastman House print die ze hebben vertoond. Het ongelooflijke was echter dat de band STUFF deze film nog nooit had gezien waardoor het totale improvisatie was. Dat wekt bij mij nog meer respect op voor deze band.

Wat? Dat is echt bizar!

Ik had toch enige voorkennis voordat ik aan deze film begon, want anders was het totaal niet te begrijpen. Nu goed dat het zich grotendeels in een gesticht afspeelt was me wel duidelijk maar door het totale gebrek aan title cards moet je het met de nogal chaotische beelden doen. Een psychedelische film in de jaren 20 het moet wel heel bijzonder zijn geweest. De silent era is niet meteen een periode met veel speciale effecten, maar deze staat er wel bol van. Dat is het sterkste punt maar zelfs met een speelduur van minder dan een uur voelt het toch erg langdradig aan. Neen dat deed Schatten - Eine Nächtliche Halluzination (1923) een heel stuk beter.

Begin jaren '70 vond regisseur Teinosuke Kinugasa deze film terug in een opslagruimte en besloot 'm uit te brengen met een prachtige soundtrack, maar zonder tussentitels - net als Der Letzte Mann (1924).

Met zijn bliksemsnelle montage en een arsenaal aan trucs om de visuele impact te verhogen, doet dit psychologische drama over een oudere man die zijn echtgenote wil bevrijden uit het krankzinnigeninstituut waar hij zelf werkt, meteen denken aan de meesterlijke Rusland-trilogie van Sergei M. Eisenstein. Het is dan ook niet verbazingwekkend te noemen dat Kinugasa en de Russische grootmeester na deze film bij elkaar kwamen om de mogelijkheden van het medium verder te bestuderen. Kinugasa gebruikt vaak verbluffende camera-effecten om je als kijker door te laten dringen in de waanzin van de hoofdrolspelers, maar weet ook op puur visuele wijze verband te leggen tussen hun gedrag, waaronder de obsessie met bepaalde voorwerpen, en hun persoonlijke verleden in de flashbacks die uiteraard sober zijn gefilmd. Technisch gezien is dit dan ook een absoluut meesterwerk, maar het verhaal is - ook voor 60 minuten - wat aan de dunne kant en doet vermoeden dat Kinugasa meer bezig was met een experiment dan met het vertellen een verhaal. Als experiment is het zeker geslaagd.

Twee keer gezien binnen een week tijd want de eerste keer snapte ik er geen jota van. Ik heb me maar eens ingelezen en dat helpt wel enigszins. De film was nadrukkelijk bedoeld om te zien met een verteller, dus het ontbreken van tussentitels laat de moderne -en zeker de niet-Japanse- kijker wel heel erg in het ongewis.
Het lezen van wat achtergrond info voor je de film bekijkt zou ik eenieder toch wel aanraden.

Maar los van het verhaal zijn de beelden erg mooi en vervreemdend. Ik vond vooral de sequentie met de danseres mooi, en het deel dat patiënten zich verdringen voor haar cel is wel de scène die me het meest zal bijblijven. Het einde levert ook mooie plaatjes op, beetje luguber met die maskers maar het was toch bedoeld als happy end, als ik mijn bronnen mag geloven.

De soms opzwepende muziek moet ook vermeld worden, past er prima bij. Als stomme film ook zeer bruikbaar voor VJ-doeleinden.

Zo zo.

Zoals met de meeste klassiekers begon ik met relatief beperkte verwachtingen. Die waren na de eerste scene al snel bijgesteld. Ik zag hier eerder al iemand naar Tetsuo verwijzen, dat was eigenlijk ook de eerste link die in mij opkwam. Uiteraard niet geheel op hetzelfde niveau, maar wel véél dichter dan je van een film die 60 jaar ouder is zou verwachten.

Groezelige maar mooie zwart/wit fotografie, met aardig wat visueel geknoei en erg strakke editing. Nu is het ook geen complete verrassing, de 'jaren 20 zijn van de klassieke decennia sowieso wel de specialere (met het Duitse expressionisme en mensen als Eisenstein en Vertov), maar de kwaliteit van uitvoering vond ik hier toch nog een duidelijk trapje hoger.

Andere positief punt is het ontbreken van de vreselijke tekst-pancartes tussendoor. Die vertragen silents doorgaans zo hard dat ik ze meestal niet te harden vind. Narratief is het toch erg beperkt bij deze film, wie twee ogen heeft kan de rode draad er makkelijk genoeg uithalen.

Moeilijker (zoals steeds) vind ik de soundtrack. Ik zag de versie uit 2016, met de Alloy Orchestra. Het is geen geniale soundtrack, maar wel véél beter dan doorgaans het geval bij silents. Het is vaak nog net iets te nadrukkelijk aanwezig en de muziek zelf werkt ook niet compleet organisch met de film samen (de soundtrack creëert nog iets te vaak "hoofdstukken"), maar qua toon en sfeer sluit het wel redelijk naadloos aan.

Maar het is niet de enige soundtrack, en zeker bij een sfeerfilm als deze is de muzikale begeleiding toch cruciaal. Ik las bijvoorbeeld de negatieve kritiek van Legan over de kermisscene. Die kon ik compleet niet plaatsen, tot ik op YouTube even de versie van de George Eastman House opzocht. Dat was echt niet best tijdens die specifieke scene. Met Kinugasa's originele keuzes heeft het allemaal weinig te maken, maar het beïnvloed toch erg sterk de ervaring van een film als deze.

Soit, vond dit een knap werkje, los van het jaartal zelfs. Duurt misschien net iets te lang (mijn versie was 70 minuten) en het tweede deel voelde net iets minder intens aan (of was dat omdat de verrassing er een beetje af was?), maar verder ééntje die je moet gezien hebben.

3.5*

Edit: oh, en voor het eerst geef ik bij een klassieker een hogere score dan Ramon K denk ik. Ik PM Jordy wel even dat de stekker eruit mag.