42nd Street (1933)

De grootmoeder der musicals.

Leuk script met helaas te veel clichés. Het is inderdaad pas in het laatste kwartier dat de film knalt als een ontkurkte champagne-fles, wanneer de musical-nummers op je afgevuurd worden als gevaarlijk rondvliegende champagne-fles-kurken. Geen man kan zonder open mond kijken naar al die blote vrouwenbenen, zeker niet wanneer de camera het ook nog presteert door tientallen opengesperde vrouwenbenen te rijden/rollen. En wat te denken van sequences dat de camera vanuit toppositie neerkijkt op kronkelende vrouwenlijven die tesamen allerlei bloem-figuren creeren.

Dit laatste kwartier maakt van 42nd Street een instant klassieker, omdat het anno 2006 nog steeds sensueel en uitermate fris is.

Tevens hangt er een mythe rondom de film. MGM stond op het punt van faillissement. 42nd Street was zo'n kaskraker dat de studio zich uit die penibele situatie wist te redden. MGM werd hierna ook de allergrootste studio qua musical-produkties, waar heel wat parels uit zijn voortgekomen.

Het laatste kwartier is een absolute must voor de musical-liefhebber...om te watertanden.

Sluit me wel bij de rest aan qua commentaar. Ben alleen verre van musical liefhebber, dus dat laatste kwartier boeide me wat minder. Verder is die Dorothy echt een saaie doos zeg, beetje flauwvallen enzo, ik had haar direct van de set ontslagen! Wel geinige film, maar niet meer. 2,5*

The making of a musical en op het einde de musical zelf. Zag een goede film in zijn genre, het verhaal natuurlijk met de nodige romances en aan musicals verwante intriges maar best aanvaardbaar en voor die tijd toch heel mooi gebracht.

Zag ook een paar jonge artiesten die aan het begin van een schitterende carrière stonden : Dick Powel en Ginger Rogers.

De song "You're gettin' to be a habit with me" werd een kleine evergreen.

Mwaoh, gaat wel, deze één van de eerste musicals. In het begin passeren bordkartonnen karakters de revue en zat ik maar te wachten totdat er iets gebeurt. Pas tegen het eind worden alle registers opengetrokken in 42nd Street met meerdere musicalnummers en eerlijk is eerlijk, dat klinkt en ziet er nog best oke uit!

Heerlijke musical met prachtige nummers van Busby Berkeley en leuke rollen van goeddeels vergeten sterren als Bebe Daniels en Ruby Keeler (toen nog Mrs. Al Jolson). Gezien het feit dat de film inmiddels 80 jaar oud is, is de beeld- en geluidskwaliteit van de dvd uitzonderlijk te noemen.

“42nd Street” vertelt het verhaal van producer/regisseur Julian Marsh [Warner Baxter], of beter gezegd de vele tegenslagen waar hij mee te maken krijgt tijdens de productie van zijn nieuwste show, een stervehikel voor zijn vriendin Dorothy Brock [Bebe Daniels]. Het begint met audities voor danseressen, waarbij de kandidaten de opdracht krijgen hun rokken op te tillen. Eén van de kandidaten is Peggy Sawyer [Ruby Keeler], een nieuweling die nog wat naïef droomt van de gouden pot aan het eind van de regenboog. Ze krijgt echter onverwacht hulp van collega’s ‘Anytime’ Annie en Lorrain Fleming [Ginger Rogers en Una Merkel in een hilarische double-act] die hun invloed gebruiken om haar door de eerste ronde te helpen. Bovendien wekt ze de interesse van één van de jonge hoofdrolspelers Billy Lawler [Dick Powell], die haar steunt wanneer het allemaal wat minder loopt.

42nd Street barst van de energie en toont hoe chaotisch een repetitiedag kan verlopen: de pianist die keer op keer dezelfde melodie moet spelen, dansers die binnen een paar seconden klaar moeten staan om hun dans te doen, een productienummer dat na uren van repetitie in een vloek een zucht wordt geschrapt uit het programma en niet te vergeten de woede-uitbarstingen van de regisseur. Bovendien is het camerawerk erg dynamisch en daardoor is de film een genot om naar te kijken, ook wanneer je ‘m voor een tweede of derde keer bekijkt. De dialogen zijn uitstekend geschreven, vooral Rogers en Merkel mogen uitblinken in vlijmscherpe kwinkslagen. Maar het zijn de productienummers die je bij zullen blijven. De liedjes zijn nog steeds zeer bekend en populair en dat zegt wat over de kwaliteit van de muziek en de tijdloosheid daarvan. Berkeley laat z’n camera zelden stil staan en introduceert hier een choreografie waar velen destijds hun wenkbrauwen bij gefronst moeten hebben. Het zijn de zogenaamde ‘kaleidoscope-shots’, waarbij de dansers in een cirkel op het podium staan of op de grond liggen en bewegingen maken die vanaf het podium volkomen belachelijk lijken, maar die prachtige beelden opleveren wanneer ze van boven zijn gefilmd! Het is een techniek die eindeloos is de gekopieerd, uiteraard vooral door de meester zelf. Oordeel zelf en bekijk You’re Getting To Be A Habit With Me”, “Young And Healthy”, “Shuffle Off To Buffalo” en natuurlijk de titelsong. Niet zo vreemd dat ook de theaterversie van “42nd Street” tot op de dag van vandaag nog volle zalen weet te trekken.

Ik beschouw me nog altijd als een musicalhater, of zijn minst een musicalscepticus, maar net als Singin in the Rain is dit erg aangenaam kijkvoer, met leuke dialogen en oneliners en een flitsende choreografie op het eind. Zelfs de liedjes, vaak toch wel de achilleshiel in dit soort producties, blijven hangen, en niet op een irritante manier, maar meer als in de vaat doen op de melodie van "Shuffle off to Buffalo".

Trouwens pas de eerste keer dat ik Ginger Rogers in een film zag, ze was pas begin 20 hier maar lijkt toch beduidend ouder. Een monocle helpt dan ook niet natuurlijk.

Deze musical ging er vlot in. Anderhalf uur lang krijg je zicht op het hoge adrenalinegehalte van een theatercrew en de interne intriges die horen bij dergelijke organisatie. Verschillende typetjes komen langs - de wat domme mecenas, de briljante maar chagrijnige regisseur, danseresjes met ambitie - en maken samen een kaleidoscopisch menselijk portret van wat zich afspeelt achter het podium. De film kent een sterk visueel begin met enkele leuke craneshots om nadien vooral te gaan focussen op de intermenselijke relaties via dialogen en de on stage dead end repetities.

De verhaallijn is redelijk losjes en vlotjes, zoals dat gaat bij musicals, maar toch ook wel geloofwaardig genoeg. Alle mogelijke incidenten die een productie kunnen teisteren, komen langs, en daar valt eigenlijk niets tegenin te brengen. Het werden ook pas clichés nadat andere musicals de verhaallijnen van deze backstage musical overnamen.

Dé ster van deze film is voor mij Bebe Daniels die me bekend was van haar rol in de allereerste The Maltese Falcon (1931) . Met haar charisma en acteerprestatie heeft ze voor mij de rest van de cast in de schaduw gesteld, hoewel ik ook Warner Baxter als de regisseur heel sterk vond. Suikerspin boy Dick Powell en Ginger Rogers waren aanwezig maar vielen me verder niet erg op. Wel een pluim voor de dans- en zangperformance van Ruby Keeler, top in wat voor mij het hoogtepunt is van de film met het swingende titelnummer 42nd Street.

Zoals reeds vermeld is er de goede regie van Lloyd Bacon en heb ook erg genoten van de choreografieën van Busby Berkeley. Van Berkeley’s films had ik al enkele fragmenten gezien en dat was een extra motivatie om deze 42nd Street te bekijken. Prachtig werk levert hij. 42nd Street was de eerste van een reeks Warner Bros. musicals in de jaren dertig en zet me wel aan om ook de rest maar eens te gaan bekijken.

Het is de jaren '30, we zitten volop in de depressie, maar toch is er nog een show die doorgaat, op 42nd Street. Een film lang volgen we de voorbereidingen op de show, en om eerlijk te zijn, dat was best een lange zit. Het is namelijk vooral geneuzel over de privéperikelen van allerlei actrices cq danseresjes, met relatieproblemen, vreemdgaan, een onbekend talent wat door omstandigheden opeens omhoog schiet. En meer van dit soort soap-achtige gedoe. Tja, ik vond het allemaal niet zo boeiend, wat er met al die figuren gebeurde en hoe zij hun privétijd doorbrengen zal me echt een zorg zijn. Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen, maar gelukkig eindigt het nog met een paar dans- en zangnummers die nog het meest interessante waren van de hele film.