The Last Hunt (1956)

Geweldige rol van Taylor als een wrede psychopaat. Het enige dat hem drijft is lust om te moorden en te minachten, misschien zelfs zichzelf. Zelden zo'n weerzinwekkende man weergegeven zien worden in een western. Prachtig gedaan. Granger fungeert als tegenpool en doet dat eveneens zeer goed. Het verhaal is niet voor de weekhartige aangezien er nogal wat bizons en mensen zinloos omgelegd worden.

In het kader van beheersing van de bizonkuddes schoten schutters van de regering daadwerkelijk de bizons neer tijdens het filmen van deze western. Een soort zwijnenjacht op de Veluwe, maar dan op wat grotere schaal. Het is best slikken als je die machtige lichamen neer ziet gaan. Ook de met botten bezaaide velden zien er macaber uit.

Een indrukwekkende film die je helemaal niet het gevoel geeft dat hij al in 1956 opgenomen werd. Heel misschien alleen als er tussendoor een aantal scènes duidelijk niet buiten zijn opgenomen, aan de decors te zien. Maar eigenlijk stoorde mij dat helemaal niet.

Een film om nog eens te bekijken.

4*

Het verhaal van de jacht op de buffels, en de manier waarop dit verhaal wordt ingekleed met diverse karakters en algemene sfeerschepping, kroop me als kijker helemaal onder de huid. Dit gaat over een stukje (sociale) geschiedenis waar ik geen kennis van had, en wat nu wel mijn interesse heeft opgewekt. De film start terecht met een (heel korte) informatieve intro over de buffels en hun situatie in de 19e eeuw om één en ander voor de kijker te plaatsen. En geeft ook aan wie er allemaal betrokken was bij het filmen en het schieten van de buffels. Als kijker kan je voor of tegen zijn maar wat je te zien krijgt, is o.a. footage waarin een aantal buffels effectief gedood wordt (weliswaar door professionelen in dienst van de overheid). De film is dan ook opgenomen ten tijde van de toenmalige jaarlijkse ‘uitdunning’ van de buffels in Badlands National Park en Custer State Park. Dit zal niet iedereen zijn meug zijn. Maar anderzijds zullen die buffels een veel beter leven achter de rug hebben gehad dan runderen gefokt voor de voedingsindustrie, denk ik dan.

Gebaseerd op een novelle bevat deze film voor elk wat wils. Er is redelijk wat actie, met schiet- en vechtpartijen en bij momenten zien we kuddes buffels langsrazen. Maar bovenal gaat het om een ijzersterk psychologisch portret van twee mannen die zich elk met eigen motieven begeven aan de buffeljacht. Robert Taylor en Stewart Granger spelen daarbij zowat mekaars antipoden, wat uiteraard het nodige vuurwerk oplevert. In de mix wordt dan ook nog eens het thema van de native Americans oftewel Indianen gedraaid. En dat gebeurt m.i. wel op een genuanceerde manier wat ik niet meteen zou verwachten van een film met die ouderdom. Sterk. Debra Paget en Russ Tamblyn komen me geloofwaardig over als de Indianen van dienst. Ook was ik erg tevreden met de kleurrijke inbreng van Lloyd Nolan, de peacekeeper die het uiteindelijk met zijn leven moet bekopen.
Nog wat de hoofdrol van de buffels betreft. Wat me hierbij eveneens aanspreekt, is de link die wordt gelegd tussen het doden van mens en het doden van dier, en de vage grens die daartussen bestaat. Een zeer interessant en relevant thema dat hier meerdere malen wordt aangeraakt. Ook sterk.

Cinematografisch is het me allemaal dik in orde. De muziekscore is niet echt blijven plakken in mijn oren maar het is mogelijk dat ik zodanig in het verhaal zat dat het mij wat ontgaan is. Een heel bijzondere film die ik niet snel zal vergeten. En daarmee hoor ik nu ook bij een select gezelschap hier op MM

Psychologisch duel tussen een moordzuchtige racistische bruut en een man die respect heeft gekregen voor het bestaan van andere wezens. Dit is ook het beste wat de film biedt : de spanning tussen bizonjagers Sandy en Charlie wordt opgedreven en je raadt al vlug dat het groeiende conflict dramatisch zal aflopen. De makers grepen de kans aan om het alsmaar uitdunnend bizonbestand aan te halen, maar het publiek sensibiliseren door zelf bizons neer te knallen lijkt me nu niet bepaald een geloofwaardige manier van doen. Mijn maag is sowieso niet bestand tegen dierenleed voor entertainment-doeleinden dus dat kost al zeker een punt. Verder vind ik de innovatieve invalshoek welkom maar ik vond het een erg grimmige western die me een onaangenaam gevoel bezorgde omdat zowat alles wat negatief is aan mensen getoond wordt.