Gok-seong (2016)

Flinke tegenvaller, deze dodelijk saaie horrorfilm van de regisseur van The Chaser en The Yellow Sea. Die laatste film was net als deze veel en veel te lang, wat destijds flink ten koste ging van de kwaliteit. Hier is het helaas niet anders. De lengte is vooral funest voor de spanningsboog, zeker gezien het toch al zeer karige verhaaltje. Het hysterische akteerwerk werkt daarnaast ook behoorlijk op de zenuwen. Hier en daar een eng moment en sfeer is er voldoende, maar de pluspunten wegen lang niet op tegen de minpunten.

Vanavond gezien bij de Sneak. Lang niet zulke mooie shots gezien in een film. Hulde aan de cameraman en regisseur. Verhaaltechnisch had het niet veel om het lijf en was het ook wel heel erg traag. Zo'n klein verhaaltje 2,5 uur uitsmeren is echt te veel van het goede. Toch heeft de film vooral door de beelden mijn aandacht geen moment losgelaten. Ik zou geneigd zijn te denken zo'n regisseur verdient betere scenarioschrijvers.

Erg genoten van The Wailing in de KINO te Rotterdam: mooie zaal, uitstekend bier, volgende keer het eten eens proeven. Dus eerste indruk: uitstekend.

Over de film:
Ik ben geen veelvraat wat betreft het horror genre, maar als ik er dan één zie, dan graag één met verrassende en verbluffende elementen. En jawel: HOERA! Aanvankelijk twijfelde ik nog of het wel vaker in de Zko/ Jap cinema voorkomende flauwe personage (hoofdpersoon) me wel zou bevallen, maar ik ben gaandeweg juist de clash tussen de genres gaan waarderen. Het "wachten" werd beloond door vrijwel oneindige plottwists. Achteraf vind ik de hieronder genoemde reviews erg leuk om te lezen. Let ook op de uitgebreide en informatieve tekst van contactfilm: heerlijk om door te lezen en de film nog eens te heroverwegen.

Deze film zouden we doorgaans typeren als HORROR in West Europa en de VS...zou je denken...maar ach... whats in a name?

Zeer mooie Zuid-Koreaanse film. The Wailing laat zich vertalen als huilen of jammeren en dat zien we in de film dan ook regelmatig voorbij komen. Dit gebeurd op een Aziatische manier die misschien niet voor iedereen is weggelegd. Daarnaast is het een vreemde mix van meerdere genres. Echter is het thriller-gedeelte wel de leidende draad in de film. Wie pleegt de gruwelijke moorden? Aan hoofdpersonage Jong-Gu, een politieagent in een plattelandsdorpje, de taak om dit op te lossen. Hierdoor ontstaan er soms komische situaties of beland je regelrecht in een bizarre horror. Deze Jong-gu is trouwens ook maar een sulletje die door de gehele film aardige wat maaltijden verorbert. In het hele begin van de film is er een bijbel-citaat uit Lukas 24: 38 Maar Hij zei: "Waarom schrikken jullie zo? Waarom denken jullie dat? 39 Kijk naar mijn handen en voeten. Dan kunnen jullie zien dat IK het Zelf BEN. Voel maar. Een geest heeft geen vlees en botten, maar Ik wel." En dat is precies waar de film ongeveer overgaat. Naar dit citaat begint de film nog redelijk luchtige en rustig maar hoe verder we in de bijna tweeënhalf uur durende film vorderen, hoe dreigender de sfeer wordt. Die tijdsduur is nodig om het oosters occultisme en de christelijke symboliek een duivels spel te kunnen laten spelen en het geheel op een heerlijk kookpunt te brengen. Waarnaar aan het einde het kringetje rond is en het bijbel-citaat op een vreemde manier op zijn plaats valt.

Beklemmend, en één van de meest surreëel overkomende films die ik me kan heugen gezien te hebben. The Wailing is een ijzingwekkende genre-mix van ruim tweeënhalf uur, waarin religieuze thematiek op het raakvlak van Oosterse en christelijke religie de inhoudelijke spil blijkt.

Voor tere zieltjes is deze film niet gemaakt, want de meest gruwelijke beelden worden door regisseur Hong-jin Na nergens geschuwd. Het maakt dit werk bijna meer horror dan thriller, en dan is er ook nog veel drama en wat zwarte komedie in het narratief verwerkt. Helaas werkt die genremix in de praktijk niet zo; gedurende het kijken mist ik een coherent geheel, vond ik sommige stukken te traag of onnodig, en had ik vooral veel vraagtekens over de precieze richting die Na in wilde slaan.

Dat verandert richting het einde van de film, mede doordat de religieuze symboliek steeds zichtbaarder wordt, en the Wailing op zichzelf ook steeds enger en benauwender . Het is alleen jammer dat de plottwisten mij weinig deden, en die hysterie in het acteerwerk was ook niet overal even geslaagd (al vond ik dat dochtertje wel verbijsterend goed).

The Wailing intrigeerde, maar liet me ook met wat verwarring achter. Ik kom toch weer terug op dat surreële; in alle opzichten deed dit werk me aan een nachtmerrie denken, maar het was geen nachtmerrie die zou beklijven. Toen in de bioscoopzaal uitliep was ik eigenlijk alweer vergeten wat ik gedroomd had.

3*

Wauw, prachtige film! Ik heb lang geaarzeld of ik de film zou bekijken omdat de film zo lang duurt (156 minuten) en ik me dus heel lang zou kunnen gaan vervelen. Maar die angst bleek totaal onnodig: meteen vanaf de eerste minuut is de film boeiend (en bloederig) en hij blijft boeiend (en bloederig) tot de laatste minuut. De film bevat vele elementen uit de horrortraditie maar ook andere genres, maar wat zowel de hoofdpersonen als de kijker zich aldoor afvraagt is: waar komt toch het kwaad vandaan? Is het die mysterieuze vreemdeling? Wie kun je geloven, wie kun je vertrouwen? Welke geruchten zijn waar en welke niet? Welke keuzes moet je maken bij zo veel onzekerheid? Het zijn klassieke vragen, maar in deze film tot een nieuwe urgentie gebracht. Door deze vragen, samen met de mooie beelden, de drama en de horror, heb ik 156 minuten aan het doek gekluisterd gezeten en had het voor mij nog wel een uur langer mogen doorgaan.

Aardige zuid-koreaan!

Maar jammer genoeg niet boven het gemiddelde.....en ja het gemiddelde ligt bij de films uit dit land iets hoger dan bij andere.

Visueel is deze film zeer geslaagd en het acteerwerk en bloed en dergelijke is van een hoog niveau...maar het is het verhaal wat voor koreaanse begrippen wat simpel is in mijn ogen...ik mis een dubbele laag of zoiets.

Verder alsog wel een goede film hoor....had hem alleen boven de 4 sterren verwacht.

Erg fijn. Het is allang geen verrassing meer dat Zuid-Koreanen prima met genrehutspotjes uit de voeten kunnen komen. Wel blijft het natuurlijk bewonderenswaardig dat een film in een dergelijk laag tempo voor de volle 156 minuten spannend blijft, om in het laatste half uur zelfs een heuse nagelbijter te worden. Knappe film, mooi gemaakt ook, met een fascinerende combinatie religie, occultisme en detective. Nu al zin in een herziening!

Stevige shit hoor. Een duistere occulte thriller met wat horror... In de essentie is dit een religieus geïnspireerd good versus evil verhaal dat zich afspeelt in een Zuid Koreaans dorp. Ik kan me wel vinden in de opmerking van Richardus dat het script aan alle kanten rammelt. Bij enkele verwikkelingen duiken er enkele onduidelijkheden op maar ik ergerde er mij niet teveel aan. Ondanks de lengte was dit een film die me langzaam meesleurde in een benauwende en sombere sfeer. Al die hekserij en rituelen rond het dorp, en zeker het bezeten kind deden me meer dan eens huiveren. Niet voor gevoelige kijkers, en weeral een goede film uit Zuid Korea

Sinds kort heb ik de Koreaanse cinema een beetje 'ontdekt' en zodoende was ik best nieuwsgierig naar deze Koreaanse Horror-film. De film verteld het verhaal van een politieagent die een aantal beestachtige moorden in een klein gehucht moet onderzoeken. De bijgelovige dorpelingen spreken van geesten en monsters, maar dan krijgt ook de politieman nachtmerries. De film begint met een Bijbelcitaat uit Lukas 24: 38 over de wederopstanding van Jezus als de apostelen denken een geest te zien, en daarmee is de toon van de film al aardig gezet. De titel is toepasselijk want er wordt veel gejammerd, met name door Do-won Kwak, die overigens een goede hoofdrol neerzet.

Goksung mag dan een stuk origineler zijn dan de meeste Horror-films die het Westen de afgelopen jaren heeft geproduceerd. Voor een Aziatische film is het niet bijzonder origineel. De film begon met een komische noot over de klunzige politieagenten, wat me deed denken aan die andere Koreaanse film Memories of Murder. Daarna lijkt het een soort verhaaltje over de dorpsgemeenschap die de mysterieuze vreemdeling niet moet hebben. Om vervolgens met duivelbezitting á la The Exorcist aan te komen. Uiteindelijk loopt de film uit in een soort Aziatische variant op Angel Heart, met de Japanner als duivel in plaats van Robin De Niro. De manier waarop spanning wordt opgewekt doet denken aan wat we ook vaker zien in Japanse Horrorfilms. En dan zitten er ook nog een paar Zombies doorheen. Het voelt een beetje als een bonte mix van van alles. En dat terwijl ik eigenlijk gewoon een Moordmysterie en helemaal geen bovennatuurlijke film had verwacht. De hele tijd bleef ik wachten op het moment dat het bijgeloof ontkracht zou worden, maar dat gebeurde niet.

Ik vond het toch wel goed gedaan hoe de film lokale bijgeloof en folklore met Boeddhisme en Katholicisme vermengt. En hoewel het er lang op leek dat de film voorspelbaar zou zijn was hij uiteindelijk toch behoorlijk spannend. Een aantal scènes waren ook behoorlijk creepy.

Het sterkste punt van Goksung is toch wel het visuele aspect en de aankleding. De film is erg mooi geschoten en heeft mooie beelden van de locaties in Zuid-Korea. En die Zombies en duivels zagen er ook heel gaaf uit en ik geloof zelfs dat er helemaal geen CGI voor is gebruikt.

Aan het einde snapte ik niet helemaal hoe het verhaal nou klopt, de film is erg misleidend bezig geweest. Toch denk ik niet dat een vergelijkbaar verhaal in Westerse handen even spannend en beklemmend was geweest. Goksung is een lekker creepy film van de Koreanen. Leuk om te zien en ook zeker een van mijn favoriete films van 2016, maar een een meesterwerk is het zeker niet.

Dit is heel erg fijn

De film duurt ruim twee en half uur. Erg lang. Zeker voor een horror film. Maar de Hong-jin Na weet het allemaal zo te brengen dat het gewoon spannend, boeiend en leuk blijft om te volgen. Er gebeurt erg veel in Goksung. Vanaf de eerste minuut grijpt de film je om niet weer los te laten tot het einde. En wat voor einde. Heel erg sterk. En heel effectief door alles wat daarvoor aan ons is getoond. Het verhaal is best leuk. Niet heel erg vernieuwend, maar wel erg goed geschreven. Veel scenes waarin de nasleep van geweld goed te zien is en enkele zeer spannende scenes.

Hoewel sommige momenten best schokkend zijn, drijft de film meer op het creëren van een onderhuidse spanning. En daarmee zit het erg goed. Toch op behoorlijk wat momenten kippenvel gehad. Erg creepy. Maar het wordt nog spannender en enger als de dochter er betrokken bij raakt. Vanaf daar komt er ook wat meer drama aan te pas. En die werkt erg goed in combinatie met het horror en thriller aspect van de film. De film bevat echter ook genoeg momenten waarom je kunt lachen. Is erg fijn om de spanning wat te verlichten.

Acteerwerk is zeer goed. Vooral Do-won Kwak is hier lekker op dreef. Maar ook Jun Kunimura zet een hele goede prestatie neer. Geweldig hoe hij het hier doet. Jung-min Hwang speelt eveneens geweldig als sjamaan. Dat meisje is trouwens ook erg overtuigend in haar rol.

Hong-jin Na laat hier zien dat hij een erg goede regisseur is. Hij neemt zijn tijd. Laat alles op een erg rustige manier uitspelen en weet precies wat hij aan het publiek wil tonen. Visueel ziet het er erg goed uit, en ook qua audio is het genieten. De muziek is erg sterk en weet de sfeer enorm te verhogen. Fijne ambient score gemengd met traditionele orkest muziek.

Ik heb echt enorm van The Wailing genoten.

Door het hoge gemiddelde heb ik me hier ook maar aan gewaagd. Met plezier heb ik genoten van diverse Zuid-Koreaanse films, maar binnen een paar minuten merkte ik dat deze daar niet onder ging vallen. Dit is Hollywood made in Korea. Wat in Zuid-Korea vaak goed gaat, namelijk het mengen van genres, werkt in dit geval veel minder. Het wordt nooit een echte mix van genres, maar meer een film die van het ene op het andere genre overgaat zonder dat ze in elkaar verweven zitten. Zo beginnen we met een wat warrige misdaadkomedie, gaat het na 50 minuten pas over op een meer serieuze film (die daar ook het hoogtepunt bereikt) om vervolgens heel snel over te gaan naar een véél te lange exorcismescene die in enigszins bescheiden gore uitmondt. Het einde probeert nog wat kwaliteit toe te voegen door de kijker een whodunnit aan te bieden waarbij je niet meer weet wie goed en wie fout is. Dat slaagt aardig maar na twee uur had ik de fut niet meer om me daardoor te laten grijpen. Visueel fraai maar qua verhaal behoorlijk oppervlakkig. Een uurtje eraf had de film veel goeds gedaan. Een kleine 2,5*.

Een film die in een blender lijkt te zijn gestopt.

Een schizofrene mix van allerlei genres komt voorbij totdat de film zich uiteindelijk toch tot een occulte horror ontpopt.

Fascinerend. Ik heb geen idee of deze stijl van film maken nu specifiek Koreaans is maar deze, voor mij out of the box, wijze van het verhaal vertellen heeft mij dusdanig verast dat ik toch moet concluderen dat deze film mij wel heeft gepakt.

De vrij lange duur eindigt uiteindelijk in een zeer griezelig en goed gekozen spannend slot. Ik was na afloop behoorlijk in de war en moest de film wel even op me laten inwerken.

Dikke voldoende.

Deze ook eens bekeken en het was niet slecht, maar mocht toch wel wat korter geweest zijn. Het is wel een speciale mix geworden van genres, maar de hoofdmoot is toch thriller/horror.

'k vond het wel een interessant uitgangspunt, alleen jammer dat het niet altijd evenveel boeide.

De film zag er anders wel prima uit. Nu toch blij dat ik hem eens heb gezien.

Lange tijd getwijfeld om deze te gaan zien. Toch wel voornamelijk ook door de lengte en de berichten dat het wat langdradig zou zijn. Die berichten zijn inderdaad gedeeltelijk voor waar te nemen aangezien voornamelijk het eerste uur iets korter had gekund. Na een tijd verschuift de toon van de film ook en wordt alles een pak serieuzer vanaf dat de hoofdpersoon zijn dochter bezeten is geraakt door de Demon. Na een heel uur als een incompetente kluns van een politieman rondgelopen te hebben, beseft hij plots dat deze shit echt very real is en dat hij in actie moet schieten.

Voor fans van exorcismes en het occulte is dit absoluut een aanrader. Het verhaal is best origineel al heb ik exorcismes nooit eng gevonden. Gelukkig is het interessant om te zien hoe er in de Koreaanse cultuur met zulke kwade demonen wordt omgegaan. De film bevat ook een aantal twists en een hele hoop gejank zoals je van de titel eigenlijk kan verwachten. De acteerprestaties zijn desalniettemin erg goed al kon die dochter nogal krijsen zeg. De soundtrack was goed en probeerde spanning te brengen maar slaagde daar eigenlijk niet echt in bij mij.

Het laatste uur is erg goed alleen jammer dat het daarvoor iets minder was en ik zelfs zou begrijpen dat je als kijker zou afhaken. Het is geen meesterwerk maar door de originaliteit kom ik toch uit op een ruime 3.5*, net geen 4*.

Ondanks dat Hong-jin Na's vorige werken uitstekend waren heeft het toch even geduurd voordat ik zin had om deze aan te zetten. Want weer is het er eentje van bijna tweeënhalf uur, en dat is best lang. The Wailing weet dan ook niet de volle speelduur de aandacht vast te houden.

In plaats van harde misdaadthrillers kiest Na nu voor de horror kant. Dat kan ik als liefhebber alleen maar toejuichen. Het is allemaal wat kleinschaliger, met een klein dorpje als toneel. Het sfeertje zit er echter goed in wanneer de eerste slachtoffers hun opwachting maken. Lekker bloederig en smerig ook weer. De film neemt ook een wending die ik vooraf niet had verwacht, beviel me ook wel.

Wederom ligt het niet aan het acteerwerk, puik zoals zo vaak. Ook het dochtertje deed het best goed en sowieso leuk om Jun Kunimura in zijn eerste Zuid-Koreaanse film te zien. De film heeft een tof einde, maar uiteindelijk is het verhaal niet echt bijzonder en dan is tweeënhalf uur vullen een hele klus. Dan kies ik op dit moment toch voor Na's misdaadwerk.

Niet helemaal aan mij besteedt. Het genre (horror) is over het algemeen niet mijn ding, vroeger hield ik er meer van dan tegenwoordig, ik vind de film erg langdradig, het had van mij gerust wat korter gemogen, en ik vind het nogal oppervlakkig en verwarrend. Ik kon het verhaal niet zo goed volgen. Mede doordat ik de ondertiteling niet goed heb kunnen lezen. De letters zijn om de één of andere reden heel klein bij deze film en ik heb alleen een portable DVD-speler. Ik vind het acteerwerk wel goed, vooral het kleine meisje heeft indruk op mij gemaakt, en qua beeld ziet het er strak uit. Knap gedaan. Daardoor toch nog een voldoende. 3*

Het heeft zes jaar geduurd voordat Hong-Jin Na weer met een nieuwe film op de proppen kwam. Waarom Yellow Sea nooit in Nederland is uitgebracht ontgaat me. En na twee misdaadfilms besloot hij maar de horrorkant op te gaan... met een detectiveverhaal erin vermengt... of toch nee, meerdere genres.

De film neemt plaats in een vaak door regen getroffen Koreaans dorpje, die sinds kort in het teken staat van enkele bizarre rituele moorden. Meteen wordt er een verband gelegd met een Japanse vreemdeling die sinds kort in de omgeving is gelokaliseerd. Ja, is dit geen spoiler die er al snel wordt weggegeven? Vervolgens lijkt de film alle richtingen op te willen slaan; van nachtmerries over de Japanner, tot vanoudse elementen die mij nog aan de Asiamania-horror doen herinneren, tot nog meer rituele moorden, tot een hoop lachwekkende klunzigheid onder de rechercheurs en die ene boswachter... tot toch wel een daadwerkelijke vloek die er rondgaat in de regio.

De vloek heeft zich uiteindelijk vergrepen aan het dochtertje van de rechercheur en zo begint de tijd te dringen. Nou, halen we het exorcisme-thema ook nog eventjes naar boven en lijkt de film zich ook steeds dieper in de waanzin te laten zakken. Die bizarre rituelen voor de uitdrijving, zelfs Voodoo... Hou je het nog allemaal bij?

Hoewel de regisseur hier lekker creatief bezig is en er een veelzijdigheid heerst, weet de film nou toch net geen meesterwerk te worden. Als er misschien wat meer subtiliteit was gebruikt dan waren er niet zoveel afleidingsmanouvres voor een doorgewinterde horrorliefhebber. Dat horror zo nu en dan afgewisseld wordt met komedie hoeft het probleem nog niet te zijn, want Dead End sloeg daar ook in. Het einde is misschien wel sterk, maar is die ook niet al eens door de jaren heen eerder gebruikt in andere occulte horrorfilms? Ondanks de nog best wel vrij sterke metafoor met dat mysterieuze vrouwtje en de vraag naar wat nou precies de waarheid is?

Je zou deze film niet met al te veel verwachtingen moeten kijken als horrorliefhebber... maar als detectiveverhaal werkt deze nog wel het best en blijft de regisseur hier wel op niveau. Nu zou je bijna zeggen: Dit bevat alles wat een horrorfilm kan bevatten... Ja, dat klopt... Maar de uitwerking had van mij toch echt, nogmaals, veel subtieler en dreigender gemogen.

4,0*

Gok-seong

Waanzinnige en sfeervolle horrorfilm van Hong-jin Na. Moord, verschrikkelijke ziektes, zombies, exorcisme, de duivel etc. Het komt allemaal langs. Vooral in het eerste uur wordt de spanning langzaam opgebouwd, en het is allemaal uitermate sfeervol. Het is alleen jammer dat Hong-jin geen maat weet te houden, en vooral de lange speelduur gaat ten koste van de zorgvuldig opgebouwde spanning. Vooral wanneer de Sjamaan aan zijn duivelsuitdrijving en vele rituelen gaat beginnen wordt het langdradig. Het theatrale acteren van sommige acteurs helpt ook niet mee. Het zeer donkere en huiveringwekkende einde is wel fantastisch gedaan.

Lineair.

Wat ik daarmee bedoel is dat de film in een stijgende lijn naar boven gaat. Want waar ik het eerste gedeelte echt heel slap vond, wordt de film steeds sfeervoller en steeds sterker totdat het toch wel weer een goede film was, maar door het eerste deel kan het geen voldoende aantikken.

Want het eerste half uur had ook echt net zo goed Ernst & Bobbie op spookavontuur in Zuid-Korea kunnen heten. Ik kon die humor totaal niet pruimen. Dat is wellicht al bekend bij sommige gebruikers, maar ik hou niet van dat overdreven klunzige gedrag. Zeker in dit soort films past het totaal niet.

Voor de rest wil het eerste gedeelte nooit spannend worden. Verder dan enkele korte horrorscenes en wat schrikmomenten vond ik weinig sfeer heersen. De enige reden waarom het nog een klein beetje te doen was was omdat er wel veel in gebeurde.

Acteerwerk vond ik vaak ook abominabel. Iedereen was net zo irritant als de ander. Van de vrouw die stenen naar politie gooide (die daar natuurlijk compleet debiel op reageren) tot de dochter van de hoofdpersoon. Allemaal waren ze net zo irritant en net zo slecht in acteren. Dat constante gepiep van de dochter kon ik die nacht nog dromen zo prominent was het er.

Het kantelt pas nadat het ritueel, dat ook al op het randje zat, pas weer goed op gang. De film werd wat serieuzer en pakkender. De sfeer kwam sterker naar voren en voor het rest trok de film me ook daadwerkelijk het verhaal in. Er gebeurd nog steeds erg veel, maar in het tweede deel ging het ook daadwerkelijk boeien.

En om vervolgens een sterke slotfase te hebben had ik ook niet meteen verwacht. Het is zo'n zonde dat deze film 156 minuten moet duren, knip dan maar dat onnozele politieduo verhaal er maar een beetje uit. Nu kent de film een ridicuul eerste deel en een gaaf tweede deel.

Geen slechte film, maar ik vond het een film met twee kanten. Wel is er namelijk gave make-up, mooie sets en een redelijke sfeer, vooral in het tweede deel. Maar door het eerste deel weiger ik er een voldoende voor te geven.

Aparte detectivefilm op zijn Zuid-Koreaans doorspekt met een laagje horror. Het zet bij deze direct de toon hoe bizar het er in deze film aan toegaat. Al vrij snel wordt duidelijk dat het kleine dorpje met een meedogenloze moordenaar zit opgescheept. Het bloed wordt niet geschuwd in deze film - hoewel er nergens expliciete actiescènes aan bod komen. Dus al bij al blijft het vrij braafjes. Ik zou zelfs durven zeggen bijna komisch wanneer ze een zombie te lijf gaan.

Oja, zombies passeren dus de revue, maar het allegaartje wordt ook uitgebreid met wat voodoo, exorcisme en rituele moorden. Het lijkt te veel van het goede, maar het plot wordt goed aangepakt. Bij momenten zelfs wat luchtig met een wel erg ongeïnspireerde tamme politie. Veel geroep en getier ook - opletten voor overdaad, maar ik vond het nog meevallen.

Knappe spanningsboog tot het einde ongeacht de lange speelduur. Mooi opbouwend naar een climax met een ietwat open einde. Echte horror kan je het niet noemen, maar heb er zeker van genoten. Twijfel al dan niet voor een 4,0*.

Fantastische Koreaanse misdaad film. Zelden heb ik het bovennatuurlijke zo overtuigend verweven gezien in een realistische setting. Het vakmanschap druipt er vanaf. Doet me denken aam het beste werk van Fincher of Villeneuve.

4,5

Wederom een erg puike film van Zuid-Koreaanse makelij. Het is sowieso een cinema die me over het algemeen erg bevalt, en The Wailing is ook weer een uitstekend voorbeeld hiervan. Al genrehoppend zien we, op zeer fraai gefilmde wijze, het (politie-)onderzoek naar een mysterieuze ziekte op het Koreaanse platteland, waarbij om onduidelijke redenen mensen bloederige slachtingen aanrichten onder hun familie. Hoewel de film veel bekende elementen langs laat komen, zoals uitgebreid en regelmatig knullig politiewerk, een exorcisme en meerdere zombiefilm-achtige scenes, is de film over het algemeen juist niet zo formulaïsch en daardoor verrassend genoeg, en (zoals ik al eerder zei) visueel erg fraai. Ik vind zelf de mix van genres juist erg leuk en goed gedaan, maar ik kan me voorstellen dat sommigen die meer op bijvoorbeeld een serieuze horror of detective zitten wachten het daar niet helemaal mee eens zijn. Ik vermaak me er in ieder geval opperbest mee, al is de film wél wat overdreven lang. En na Chugyeogya zal ik ook die andere film van Hong-Jin Na maar eens opzoeken, dit smaakt naar meer.

Hong-jin Na kende ik nog van The Chaser, een film die niet bepaald perfect was maar erg sterke goede kanten hand. Deze is wat beter en heeft een rare genremix en gaat van een politiefilm die niet zelden komisch is naar horror en zeker ook drama met een opvallend Christelijke beleving van goed en kwaad, zonder dat het een erg drammerig religieuze film wordt overigens. een film als Memories of Murder is nooit ver weg, al is dit wel veel meer horror. Knap gemaakt. En ik vond het niet eens te lang.

Derde lange speelfilm van de Zuid-Koreaanse schrijver/regisseur Na Hong-jin die met de Actie-thrillers the Chaser & the Yellow sea, uit respectievelijk 2008 en 2010 al redelijk wat bekendheid verwierf.

Die nam nog eens aardig toe met the Wailing ( Goksung ) in 2016. Een behoorlijk ambitieuze film waarin de regisseur zich bijna tweeënhalf uur lang waagt aan het Horror/Mystery genre terwijl er ook weer verscheidene elementen uit zijn vorige films terugkomen.

De acteur Kwak Do-won, die ook al in the Yellow Sea een rol had, speelt hier een lokale politieman in een klein, afgelegen dorp waar diverse inwoners lichamelijk in verval raken en geestelijk vreemd gedrag beginnen te vertonen. In eerste instantie wordt aan een soort virus gedacht maar al vrij snel wordt er gewezen naar een vreemde en onbekende Japanner (een rol van Jun Kunimura die ik al eens gezien had in Takeshi Kitano's Outrage uit 2010) die zich onlangs in de bossen rondom het dorp gevestigd heeft.

Vandaar uit ontwikkelt zich een vrij unieke/originele, als wel spannende en heftige combinatie van Horror, Mysterie en zelfs Fantasy. Het scenario van Na Hong-jin zelf staat garant voor flink wat gruwelijke scenes, slimme plotwendingen en vaak snijdende spanning.

Een ander sterk onderdeel van the Wailing is het camerawerk dat grotendeels prachtige, sfeervolle beelden op het scherm tovert. De openingsscene waarin de leidende politieman zich naar een plaats delict spoed bewijst dat al direct door middel van een aantal magnifieke shots van het ruige en bergachtige Koreaanse landschap dat gehuld wordt in druilerige regenval. Die beelden zijn al onmiddellijk een lust voor het oog.

Datzelfde geldt voor het merendeel van het acteerwerk, al vind ik wel dat het personage dat gespeeld wordt door Kwak Do-won het zo nu en dan wat overdrijft.

Dat zorgt er aan de andere kant wel weer mede voor dat de film, ondanks zijn niet geringe lengte constant blijft boeien zodat de erg lange speelduur hier ook wel gerechtvaardigd is.

Dat alles bezorgt ons uiteindelijk een tamelijk exceptionele, en naar mijn mening voortreffelijke film, die zondermeer tot één van mijn meest bijzondere kijkervaringen van de laatste jaren mag worden gerekend

"Gokseong" is een film van de Zuid-Koreaanse regisseur en schrijver Hong-jin Na, bekend van Hwanghae (Film, 2010) en Chugyeogja (Film, 2008) , wordt nu al beschouwd als een van de geweldige werken in het horrorgenre, die een macaber deel van de oosterse cultuur belichten over legendes, vloeken, boze geesten en mystiek en was een van de hoogtepunten op het filmfestival van Cannes in 2016.

Toevallig begint na de aankomst van een vreemdeling een vreemde ziekte zich te verspreiden in het kleine dorpje Gokseong, wat leidt tot een reeks brute moorden. Wat op het eerste gezicht alleen maar misdaden uit hartstocht lijken te zijn, neemt alleen maar donkerdere contouren aan, aangezien alle sterfgevallen plaatsvinden onder mysterieuze omstandigheden. Verantwoordelijk voor het onderzoek zoekt politieagent Jong-Goo (gespeeld door Do Won Kwak, bekend van Ajeossi (Film, 2010) naar aanwijzingen en verklaringen voor de tragische gebeurtenissen. Wanneer zijn dochter, Hyo-jin (gespeeld door Kim Hwan-hee), de vreemde symptomen van de ziekte krijgt, moet hij tegen de klok vechten om de mysterieuze zaak op te lossen en om haar leven te redden.

Met een spannend verhaal laat "Gokseong" een volksverhaal voorbij komen, dat geassocieerd wordt met oosterse mystiek en ook met het occultisme, gekenmerkt door elementen van mysterie, horror en het bovennatuurlijke, als bewakers, demonen en sjamanen, en de ontvouwing van het plot krijgt het geleidelijk intensere en verontrustende contouren. De technische kwaliteit is een aspect dat opvalt in de film. Het beeld en de soundtrack zorgen voor een meeslepende en b(r)oeiende combinatie als sfeer. Dit wordt uitgedrukt door de constante regen, de modder, de onzekerheid van het kleine dorp, evenals make-up- en bloedbadscenario's, die het mystieke en de griezelige sfeer van de film, waardoor het mysterie wordt vergroot en de aandacht van de kijker wordt vastgehouden.

Het script speelt goed in op de verwachtingen en bouwt sommige personages met een twijfelachtige manier op, zonder hun werkelijke bedoelingen te doorgronden. Een relatief eenvoudig verhaal wordt op een complexe en intrigerende manier gepresenteerd, waarin ogenschijnlijk scènes zonder groot doel ons veel laten zien, waarbij aandacht moet worden besteed aan kleine details, of het nu occulte symbolen zijn of religieuze verwijzingen. In het hele verhaal worden kraaien en geitenkoppen gebruikt, die de dood en het kwade voorteken symboliseren en verwijzen naar het profane en hekserij.

De film weet een sfeer van terreur op te bouwen zonder misbruik te maken van de typische genretrucs. De humoristische momenten worden gebruikt om de aanpak van een onderwerp dat op zichzelf al behoorlijk gespannen is, wat zachter te maken.

Noemenswaardig is hier de geweldige prestatie van Do Won Kwak in de karikaturale rol van de soms angstige, luie en vaak onhandige politieagent, hoewel goedbedoeld.

Met een competente rol van de cast, een efficiënte regie die een sfeer creëert die mysterie, horror en komedie combineert en veel reflectie biedt met een einde dat openstaat voor verschillende interpretaties en ook vanwege zijn originaliteit, is "Gokseong" een van de belangrijkste films binnen de filmgeschiedenis. genre van de afgelopen decennia.

Een film voor de echte liefhebber van het griezelgenre!

Wij waren dusdanig onder de indruk dat de film van ons een waardering krijgt van een fraaie 9!

Dit is een hele fijne film. prachtig geschoten en meer dan twee-en-een-half uur lang. Er zijn nog wel wat horror subgenres waar deze onder zou kunnen vallen. Echo's van toch wel minstens twee klassiekers uit de jaren 70. Leek zelfs even rechtstreeks op de meesterwerk status af te gaan, maar dat is richting het einde net iets te hoog gegrepen nog. Mogelijk moet een rewatch over enkele jaren daar definitief uitsluitsel over geven.

Twee agenten onderzoeken een bizarre, moeilijk te verklaren moord. Sergeant Jong-goo [Kwak Do-won] krijgt nachtmerries over een kannibalistische oudere man en niet lang daarna begint zijn normaal zo lieve dochter [Kim Hwan-hee] zich heel anders te gedragen. Haar moeder gelooft dat er bovennatuurlijke krachten in het spel zijn en roept de hulp in van een Japanse sjamaan [Kim Do-yoon]. Ondertussen richt het onderzoek zich op een Japanse man [Jun Kunimura] die net in de omgeving is gekomen en een mysterieuze, ogenschijnlijk verwarde vrouw [Chun Woo-hee]. Als Hang-jin de zonderlinge en onnodige komische momenten had weggelaten, was dit een perfect bovennatuurlijk mysterie met een flink aantal schokkende en angstaanjagende scènes. Kunimura en Woo-hee zijn indrukwekkend, maar de beste prestatie komt op naam van de 13-jarige Kim Hwan-hee die op griezelig overtuigende wijze verandert van de ideale dochter in een bezeten monster.

Deze Zuid-Koreaanse thriller begint wel goed. Mooie setting, een hoop mysterie en de nodige humor. Zo'n typisch klein dorpje met uitzonderlijke gebeurtenissen, dit keer ergens in Zuid-Korea. Af en toe wordt een tip van de sluier gelicht, maar het duurt te lang. Geen probleem met lange films, maar hierdoor wordt de spanning wat teniet gedaan. Het betert later terug wat, al bleef ik helaas op mijn honger zitten.

Het is een langzaam opbouwende film waarvan ik in begin niet goed wist wat ervan te denken. Er zat humor in … het leek meer op een zwarte komedie dan op horror of wat dan ook. Langzaamaan - en met het nodige geduld - werd ik er dan toch ingezogen. Horrorfilms uit Azië - laat staan Zuid-Korea - zijn voor mij redelijk onbekend terrein (enkele Japanse daargelaten) en dan is het toch ook weer verfrissend om hun invalshoek op horror mee te nemen. Wat start als een film noir met zwarte humor evolueert gaandeweg naar een creepy horror story met een einde dat er knal opzit.