Lola (1981)

Niet zo apart als andere Fassbinder films, maar zeker niet minder interessant.

Het verhaal is gelaagd en zit goed in elkaar.

Barbara Sukowa is excentriek, zoals het betaamt in een Fassbinder film.

Armin Mueller-Stahl, Wubbo Ockels lookalike, is een goed acteur.

Ik ben niet zo'n Fassbinder liefhebber, misschien dat ik daarom 'slechts' op 3,5* kom. Ik vermoed met name omdat de karakters te ver van mij af staan.

Na Maria Braun was nu Lola aan de beurt. Wederom een sterke film. De even gewaagde als gekleurde belichting bepaalt in belangrijke mate de visuele schoonheid van deze film. Fassbinder hult de hele wereld in een soort van bordeellicht, zonder te vervallen in kitsch. Dat is niet alleen sfeerbepalend maar stempelt ook je beoordeling van de personages. Het verhaal is verder aardig, vooral omdat de praktijken van de stad nogal schimmig blijven. Er is idealisme en corruptie en aan het eind blijft alles bij hetzelfde. Op naar Veronika Voss. 3,5*

Visueel mooie film van Fassbinder, die eerder een politiek satire is dan een drama. Daar ligt gelijk het mankement voor mij, want mijn voorkeur ligt niet gelijk bij Fassbinders politieke werk. Lola blijft echter interessant genoeg te volgen en biedt aardige personages. Vooral de scènes in het bordeel waren zeer interessant en het kleurschouwspel is op momenten indrukwekkend.

3*

Lola is een kruisbestuiving tussen Der Blaue Engel en Douglas Sirk!

De burgerij is sinds de tijd van Lola Lola (Marlene Dietrich) flink veranderd.
Zo erg is die naoorlogse bedorvenheid dat de felgekleurde versiering waar zij zich mee tooien, hun hypocrisie niet kan verbloemen. Met in het centrum, hun gedoogde, maar toch weggestopte steunpilaar Lola (Barbara Sukowa).

Was Professor Rath nog de (Weimar)deugd die viel voor de moreel-corrupte schaduw-maatschappij; in Lola hebben de nakomelingen (of nieuwe elite, zeg 't maar) dit allang omarmd voor het functioneren van de status quo. De nachtclub is immers waar de belangrijkste beslissingen worden genomen.

Ondervindt ook de moderne Rath, bouwinspecteur én scheidsrechter Von Bohm. Zijn offer (toegeven aan de corruptie) is Lola's transcentie: haar acceptatie en zichtbaarheid in de maatschappij waar zij onlosmakelijk al mee verbonden was, maar door 'respectability' (Douglas Sirk's vaste mikpunt) altijd buiten viel.

Bij een herziening ongetwijfeld beter!

Scherpe satire van Fassbinder over de achterkant van het Wirtschaftswunder. De muziek en de settings geven de sfeer van de jaren '50 haast perfect weer.

Mooie rollen van Sukowa en Mueller-Stahl.

Het speelt zich af tijdens de wederopbouw van West-Duitsland in de jaren'50. Het Wirtschaftswunder wordt meestal als positief beschouwd, maar Fassbinder is er kritisch over. Het conflict draait rond de tegenstelling tussen de corrupte zakenman Von Bohm (Armin Mueller-Stahl) en de ambtenaar met propere handen Schukert (Mario Adorf). De ommekeer vindt plaats wanneer Mr. Proper zich het hoofd op hol laat brengen door Lola (Barbara Sukowa). In de herkenningsscène in de nachtclub realiseert hij zich dat ze een cabaretzangeres en een prostituee is. De gelijkenis met Der blaue Engel valt op: ook een voorbeeldige burger en een nachtclubzangeres.

Interessante nevenpersonages zijn de communist Esslin en Lola's moeder, die als huishoudster voor Schukert werkt. Ze beweert dat haar dochter klassisch zingt - een lichte verdraaiing van de waarheid. De vrouw van Von Bohm kijkt neer op Lola's moeder, iemand van een lagere stand.

Het gebruik van gekleurd licht gaat samen met de karakterisering: blauw voor Schukert (koel, zakelijk), groen voor Von Bohm (gifgroen, kleur van dollarbiljet), rood voor Lola (passie, verleiding). Het camerastandpunt is meestal laag, lichtjes in kikkerperspectief, naar het schijnt om het vleseijke aspect van de personages te benadrukken.

De liedjes van Freddy Quinn e.d. werken op nostalgie en het Heimatgevoel.

Wat filmen betreft was deze tijd misschien ver vooruit en ook het acteerwerk is prima te noemen. Het verhaal viel mij toch wat tegen. Wel interessant om gezien te hebben maar verder voor mij weinig beklijvend.

Rainer Werner Fassbinder maakte in zijn veel te korte leven (1945-1982) een bizar aantal films, waarvan een aardig aantal de moeite van het terugkijken meer dan waard is.
Zijn artistieke hoogtepunten zijn de TV-serie ‘Berlin Alexanderplatz’ en de zogenaamde ‘Deutschland-trilogie’, waarvan ‘Die Ehe Der Maria Braun’ de eerste en ‘Lola’ uit 1981 de laatste was. Verwarrend is wel dat deel twee (‘Die Senhsucht der Veronika Voss’) pas na ‘Lola’ in de bioscoop verscheen.
De drie films draaien om de manier waarop gewone Duisters de jaren van opbouw na de Tweede Wereldoorlog ervoeren.
In ‘Lola’ gaat het over een bouwinspecteur die in een door corruptie geteisterd stadje de wederopbouw in goede banen moet leiden. Hij raakt echter in de ban van een zingende prostituée en verliest al zijn decorum en waardigheid, een verhaallijn die ook al in Josef von Sternberg’s ‘Der Blaue Engel’ (1930) te herkennen viel. Beide films zijn dan ook gebaseerd op het Heinrich Mann’s boek ‘Professor Unrat’.
Fassbinder tovert met extatische kleurstelling. Met name het rood in het bordeel is roder dan je ooit hebt gezien. Het spreekt voor het charisma van hoofdrolspeelster Barbara Sukowa dat zij desondanks in die omgeving van het scherm spat en het is begrijpelijk dat de keurige bouwinspecteur (Armin Müller-Stahl) als een blok voor haar valt.