In Good Company (2004)

Leuk filmpje. Erg leuk geschreven: aparte, maar toch leuke combinatie van humor & komedie. Quaid doet het redelijk, Grace is sympathiek, maar Johanssons volle lippen en prachtige stem stelen toch wel de show. Fijne actrice om naar te kijken. Graag meer van dit soort leuke, vlotte en frisse filmpjes.

3,5*

Leuke film!
Vlot script, goed geacteerd, goede montage en goede regie. De film is een cynische/droogkomische kijk op het bedrijfsleven en carriere maken.
Dennis Quaid heb ik geloof ik nog niet eerder in een film gezien, of in ieder geval niet bewust. Goed acteur. Hij lijkt een beetje op Harrison Ford, maar heeft gelukkig wat meer gezichtsspieren.
Scarlett Johansson is weer "oud en vertrouwd" goed en mooi. Ze mag van mij iets meer varieren in de invulling van haar rollen. De lippenstift keuze was in deze film goed overigens....
De film duurde naar mijn gevoel net een paar minuten te lang. en hethet overdreven feelgood einde is een beetje zonde, maar soit, de film kan het net l hebben.
3,5 sterren.

Doodsaai. Echt dodelijk saai. Had ik al gezegd dat de film saai was?

Pfff. Waarom is dit gemaakt? Niet grappig, niet boeiend, niet vermakelijk....

1*

echt een verassend goede film en sterk acteerwerk

verhaal was boeiend

4 sterren

Net toen ik dacht dat Scarlett Johansson eigenlijk helemaal niet zo'n goede actrice was, kwam deze film op tv. Vanavond ook maar eventjes meegepikt en ik stond versteld van Johansson, die één van haar betere prestaties levert. Ze ziet er mooi uit, maar heeft vooral een uitstraling die het kijken naar elke scéne - met haar erin - nóg meer de moeite waard maakt. Topher Grace is trouwens ook een geweldig figuur. Overtuigende prestatie van hem en hij komt zo nu en dan lekker grappig uit de hoek. Njah, en dan Quaid nog, die eveneens een erg sterke prestatie neerzet. Complimenten voor de drie hoofdrolspelers in ieder geval, die een belangrijk fundament vormen.

Voor de rest is dit gewoon een lekkere wegkijker. Niet veel bijzonders, maar wel prima vermaak. Het script is uitstekend, montage is prima in orde en Paul Weitz heeft de touwtjes goed in handen. De film bevat echt zoveel grappige momenten, maar wel op een manier dat ze niet iedereen op zullen vallen denk ik. Veel kleine puntjes die deze film erg grappig maken. Vooral bepaalde gezichtsuitdrukkingen van Grace, een stil moment, of nét even die opmerking plaatsen die ervoor zorgt dat een scéne boven het gemiddelde uit weet te steken. Prima gedaan allemaal. Jammer dat de film op sommige momenten wat inzakt en het einde niet helemaal bevredigend was, maar buiten dat heb ik niet veel aan te merken op deze film. Dikke voldoende dus ook.

Draak van een film.

1e ziening van In Good Company.
En de laatste, ware het niet dat Scarlett meespeelt; ik durf niet uit te sluiten dat ik 'r, puur voor haar nogmaals aanzet. Dan spoel ik de rest van de film door.

Reken op talloze tenenkrommende situaties en momentjes. Dat Quaid zich hier voor leent... Nee, hij maakt niet slechts goede keuzes onder welke scripts hij zijn handtekening zet.

Zo is er een afronding van een gesprek waarbij Scarlett (nogal overdreven) lacht. Ik heb veel medelijden met haar omdat ze zichzelf daar compleet voor gek zet, zo slecht passend is dat. Maar ja, wat de regisseur van je wil... Deprimerend.

Carter is een uiterst zielige karikatuur van een klungel/baas. De eerste 10 minuten had ik er helemaal zin in, hij was lekker vals. Zeer kort daarop begint hij zichzelf belachelijk te maken. O...... zo weinig origineel. Ultiem overbodig.

Tot slot zijn er een aantal plothiaten te bewonderen, welke er in slagen de film nog ongeloofwaardiger te maken; het verhaal gaat na een uurtje als een nachtkaars uit. Och, dan 'mag' (moet) je nog een goede drie kwartier gevuld met slap plot...

Wel nog leuk om een glimp van de magistrale Alex DeLarge op te vangen.

(drama, dit?!)

Erg gezellige film, met een originele plotwending. Scarlett Johansson was natuurlijk zoals altijd weer een goede actrice, maar vooral Topher Grace maakte mij enthousiast. Overigens vind ik hem überhaupt een van de beste nieuwkomers in Hollywood.

Deze heb'k zonder enige voorkennis opgezet, zomaar lukraak uitgekozen, een goeie keuze zo blijkt .

Het is een soort "coming of age" film, je weet wel, over groeipijnen van jong volwassenen en hoe om te gaan met veranderende levenssituaties.

In't begin vreesde ik even dat het weer zo'n film ging worden over hot-shots in de zakenwereld die op weg zijn naar hun volgende decadente promotie, ten koste van alles en iedereen.

Gelukkig pakte het helemaal anders uit.

Je krijgt een gevoelig verhaal te zien met échte emoties en mensen op zoek naar affectie.

Er wordt ontzetten goed geacteerd en vooral de sfeer zit juist, hiermee staat of valt dit soort films.

Uiteraard wordt hij bevolkt door uitsluitend mooie mensen met wie je jezelf kan / wil identificeren. Vervang deze cast door normale tot slecht uitziende mensen met een doordeweeks karakter en het prentje zou er helemaal anders hebben uitgezien, maar dat was hier dus NIET het geval.

De muziek is ook het vermelden waard: mooie, rustige popsongs die perfect passen bij deze gevoelige film !

8/10.

Yep, ik weet dat dit raar klinkt uit de mond van iemand als ik, die het meeste van zijn tijd verprutst met het kijken naar bloedovergoten Horrorfilms en andere rotzooi, maar toch vond ik het een hele goeie film

Een vette aanrader voor wie eens een mooie, romantische film wil zien die je met een warm gevoel vanbinnen achterlaat.

Filmsite : http://www.ingoodcompanymov...

Leuk wegkijkertje voor tussendoor.

In Good Company is nergens slecht, maar nergens wordt het ook echt super goed. Aan de cast ligt het ook niet, want die zijn allemaal wel redelijk in vorm. Al vind ik de relatie tussen Grace en Johansson een beetje geforceerd en is Johansson overduidelijk (prachtige) beeldvulling. Er is namelijk vrij weinig gedaan met dit personage.

Gelukkig is de film hier en daar origineel en eindigt de film ook niet precies zoals ik zou verwachten, het is zoals bovenstaande wel goed vermeld: een soort van "coming of age" film. Wat je toch wel weer met een redelijk tevreden gevoel achter laat.

3*

Are you all psyched?

Normaal gezien was deze film geruisloos aan me voorbij gegaan maar omdat ik in de reclame op televisie zowel Topher Grace, Dennis Quaid en Scarlett Johansson zag leek dit me wel interessant. Toen opgenomen en gisteravond maar eens opgezet.

Toen ik de naam van Paul Weitz zag voorbijkomen had ik het idee dat ik een ietwat 'platvloerse' komedie ging zien à la American Pie maar In Good Company lijkt nergens op dit soort High-School films waar we de afgelopen jaren mee zijn overspoeld. De humor is niet zozeer op de oppervlakte aanwezig maar zit hem meer in die cynische kijk op heel het bedrijfsleven. De relatie tussen Alex en Carter voelt af en toe geforceerd aan (de manier waarop Carter zich toevoegt aan het etentje bij Dan thuis is me iets te hard uit de losse pols geschud waardoor het ongeloofwaardig overkomt) maar gelukkig zijn de rest van de personages stuk voor stuk mensen van vlees en bloed en dat doet de film goed. Het voelt allemaal ontzettend eerlijk aan maar het is vooral het einde dat de film net dat tikkeltje extra geeft. Vanaf het begin van de film had ik het gevoel dat Alex en Carter uiteindelijk toch weer bijeen gingen komen waardoor iedereen gelukkig is maar Weitz kiest ervoor om zijn film op een andere manier te laten eindigen, nog wel altijd een happy end maar de film verdient dit wel. Geen romantic love story waar de personages voor elkaar zijn geboren maar simpelweg een (h)eerlijk relaas over een relatie die niet altijd gaat zoals je wilt en dat je je er gewoonweg over moet zetten. Voor mijn part mag Weitz zich meer concentreren op dit soort films dan de meer voor de hand liggende komedies.

Toch had Weitz dit niet alleen tot een goed einde kunnen afbrengen want zijn cast is uitmuntend gekozen. Het doet me dan ook ontzettend pijn om te zeggen dat Scarlett Johansson het meest verwaarloosbare is. Normaal gezien vind ik haar altijd een schoon madam die elke scène naar zich toe weet te trekken maar hier is ze gewoon te onopvallend aanwezig. Het enige wat opviel waren die heerlijke sensuele volle rode lippen maar daar stopte het jammer genoeg dan ook. Ze had evengoed vervangen kunnen worden door een andere mooie vis in de zee want ze presteert hier onder haar kunnen. Enkel de verleidingsscène was subliem. Al is dat dan weer te danken aan Topher Grace. Ik ben de laatste tijd weer veel That '70s Show aan het zien waar hij een hoofdrol in speelt maar dit is toch van een ander kaliber. De droge opmerkingen, de uitstekende gelaatsuitdrukkingen op de perfecte moment zijn geweldig om naar te kijken en Grace verbaast me hier echt wel serieus. Misschien toch maar eens opnieuw Spider-Man 3 gaan zien want daar vond ik hem redelijk slecht. Dan rest qua hoofdrollen alleen nog maar Dennis Quaid en zoals ze zeggen: last but not least. Quaid zit tegen mijn verwachting hier nog het meeste op zijn plaats. Hij weet veel gevoel in zijn rol te leggen maar vooral de scènes in combinatie met Grace zijn goed waard. Normaal gezien ben ik niet zo'n grote fan van Quaid, alleen zijn rol in Any Given Sunday staat me nog echt goed bij, maar van mijn part mag deze In Good Company aan dat lijstje worden toegevoegd. Maar daar blijft het niet bij want zelfs naast deze drie is er in de film nog genoeg talent te ontdekken. Revelatie is toch David Paymer die de geweldige rol van Morty op zich neemt. Geweldig hoe je met zo weinig screentime toch zo'n medelijden weet op te wekken.

Uiteindelijk is deze In Good Company toch een leuke verrassing geworden. Weitz weet wat hij in handen heeft en speelt alle troeven uit waardoor het een heerlijk coming of age filmpje wordt.

4*

Mooi geacteerd, goed verhaal met wat originele situaties er in, goed gefilmd, Scarlett zoals altijd prachtig - er is eigenlijk niets wat ik zo direct als kritiek kan noemen, maar toch levert het een volstrekt vergeetbare film op. En waarom is dat dan zo? Er gebeurt in het verhaal te weinig, en er is te weinig herkenbaar in de personages.

Nog steeds een prima film, maar niet bijzonder.

Vond dit een goed filmpje. De cast deed het goed en de film verveelde niet. Het bekijken waard.

Goeie film waarin een man wordt gedegradeerd en moet gaan werken voor een jongere baas. Een verhaal dat zich langzaam ontwikkeld en tevens een aardige kijk geeft op het bedrijfsleven. Goed uitgewerkte en neergezette personages ingevuld door een fijne cast waarbij Scarlett Johansson toch wel de scenes weet te stelen.

Boeiende film die aardig het midden houdt tussen kritiek op de Amerikaanse corporate culture en de privéproblemen van Quaid en Grace, tussen drama en humor, tussen enigszins voorspelbaar en toch nèt even anders dan ik had gedacht dat het zou gaan (met name in de ontwikkeling van de relatie tussen Quaid en Grace), hetgeen altijd een pluspunt is. Net geen hoogvlieger, maar zeker amusant en ook wel boeiend en treffend genoeg om de hele speelduur lang interessant te blijven. David Paymer zorgt nog voor een mooie ontroerende noot, en in de 91 voorgaande berichten is er maar één iemand die de aanwezigheid van Malcom McDowell vermeldt...

Lichtgewicht met toch vaak grappig-gevatte dialogen, overbekende toestanden en de link naar het harde zakenleven met de onverbiddelijke maatschappelijk gevolgen voor de werknemer.

Dennis Quaid is knap in zijn rol van de man die op korte tijd toch wel één en ander te verwerken krijgt en Scarlett Johansson is heel charmant.

“For what it's worth, I enjoy talking to you more than anyone else.”

Sympathieke film Er gebeurd eigenlijk niet zo veel, maar het verhaal boeit wel. Dat komt ook door de acteurs die het allemaal inlevend weten te maken. In Good Company heeft een aantal personages die op kruispunten in hun levens staan en voor moeilijke uitdagingen komen te staan. Herkenbare uitdagingen die we allemaal tegenkomen.

Quaid, Grace en Johansson doen het uitstekend en ook de bijrollen worden goed ingevuld. In Good Company heeft geen dramatische of spannende plotontwikkelingen, maar zet zijn personages centraal. Met een luchtige sfeer en een aangenaam tempo. Prima.

Leuk.

Maar ik ben dan ook fan van Topher Grace. In het begin viel hij mij nooit heel erg op, maar na American Ultra ben ik hem steeds meer gaan waarderen. Dit tot op het punt dat ik elke film met Grace wil zien. En deze film was er 1 van. Daarbij zijn de verwachtingen keurig ingevuld.

Maar het is dan ook vooral Grace die echt weet te stralen. Ik weet niet hoe hij het doet, maar in elke rol weet hij een bepaalde charme mee te geven. Hij kiest soms de verkeerde rollen uit, maar hier past hij perfect in het plaatje. De charme weet ervan af te stralen, en hiermee creëert Grace een leuk hoofdpersonage.

Maar ook Quaid viel me erg mee. Normaal vind ik hem ten onder gaan in Amerikaanse films, maar hier past hij wel wat beter. Hij doet voornamelijk zijn dingetje, maar doet dit heel verdienstelijk. Al zal hij niet snel een memorabel karakter creëren zo. Wel jammer, want ondanks dat hij een nogal Amerikaanse acteur is, denk ik wel dat hij het in zich heeft.

Film is vermakelijk. Niet wereldschokkend, maar wel leuk voor een keertje. Het raapt een hoop clichés bij elkaar, maar weet hier gelukkig effectief genoeg mee om te gaan. De meeste kracht lijkt vanuit de hoofdrol te komen, in dit geval Grace, maar daardoor lukt het de film wel om gewoon erg leuk uit de hoek te komen.

Prima ingericht voor de rest, een aantal mooie plaatjes van de stad. Maar de film wil vooral zijn verhaal vertellen en doet dat met genoeg overtuiging. Bij vlagen slipt de film eventjes, zoals de speech van Quaid tijdens het bezoek van McDowell, maar de film weet ten alle tijden luchtig en vermakelijk te blijven, en daar gaat het om lijkt me zo.