Lola Rennt (1998)

Het is zeker een aanrader, met soms splitscreens (zie ook de reeks 24). Het geheel ziet er ook heel flitsend uit (het verveelt geen minuut), maar er is ook tijd voor rustige momenten.

De film was echt een verrassing toen deze in 1998 uitkwam. Een fris concept en leuke hippe personages. Zo ook de beelden en de geweldige muziek.
'Wish' van Thomas D en Franka Potente is nog steeds een van mijn lievelingsnummers:), en overige nummers vind ik ook goed en origineel.
Tykwer legt meestal veel emotie en verlangen in zijn film, melancholisch bijna en dat voelt goed.
Hij doet niet zo maar iets, maar levert een fantasievol en verzorgd product af.

Het verhaal is erg leuk vormgegeven. Het leven kan vanaf het telefoontje 3 kanten opgaan en dat wordt dan helemaal uitgewerkt en uitgebeeld. Wat ik heel knap en verzorgd vind, is dat wanneer Lola tegen mensen opbotst er in de 3 uitwerkingen elke keer een ander levensverloop getoond wordt van die mensen.
De diverse relaties tussen mensen krijgen ook wat ruimte, tussen Lola en haar vader bijvoorbeeld.

Ik vind dit een erg goede film, voor nu 4*, misschien na herziening meer.

Sommige films hebben een pulserende energie die af en toe bijna je tv scherm uit lijkt te komen. Go had dit bij bepaalde scènes en ook het geweldige Requiem for a Dream schoot regelmatig in een stroomversnelling van dynamiek en visuele flair. Lola Rennt is een zijn eentje nog energieker, dynamischer en drukker dan die twee films samen.

De jonge Duitse Lola (Franka Potente) wordt opgebeld door haar gestresste vriend Manni (Moritz Bleibtreu) dat hij 100.000 Mark van zijn criminele baas heeft kwijtgemaakt en dat als hij over 20 minuten niets beters weet hij de supermarkt gaat overvallen aangezien zijn baas hem doodmaakt als hij niet met het geld over de brug komt. Lola moet alles op alles zetten om dit te voorkomen. Een kleine verandering of hindernis in haar sprint kan verschillende uitkomsten bieden en grote gevolgen hebben voor de afloop van het verhaal.

Lola Rennt stond al 13 jaar op mijn watchlist, de lijst met films die ik nog moet kijken. Ik heb hem nooit vermeden maar hij draaide niet in mijn bioscoop, ik kwam hem daarna niet echt tegen in de winkels of mijn oog viel er in de videotheek niet op. Er is geen goede verklaring voor. Ik wilde hem kijken toen ik 18 was en heb hem nu gezien op mijn 31e, maar ik heb me 81 minuten enorm vermaakt en zelfs voor een deel weer die jonge filmliefhebber gevoeld. De film die Tykwer heeft afgeleverd voelt zelfs zoveel jaar na release nog steeds fris, origineel en vernieuwend. Hij speelt natuurlijk leentjebuur bij tig andere filmmakers zoals De Palma, maar weet toch een compleet eigen film af te leveren

Franka Potente is de absolute ster van deze film, niet alleen is ze vaker in beeld dan Bleibtreu maar wanneer ze in beeld is ze ook nog eens ècht in beeld: rennend op volle snelheid. Beide spelers leveren een prima acteerprestatie, al acteerde Bleibtreu in het indrukwekkende Das Experiment wat meer naturel. In de bijrollen zitten nog een aantal bekende Duitse gezichten die ook goed acte de présence geven.

Belangrijker echter dan Potente's indrukwekkende talent om te hollen, en wat duidelijker zijn stempel op het eindproduct heeft gedrukt, zijn drie zaken waar zij geen invloed op heeft gehad. In de eerste plaats moet het camerawerk genoemd worden. Lola is namelijk niet de enige die weinig stilstaat in deze film, we volgen haar als kijker op de voet, soms letterlijk. Gelukkig is er hierbij niet handheld camerawerk gekozen maar maakt cameraman Frank Griebe gebruik van crane en steadycam shots. Als Lola in volle vaart een trap op sprint gaat de camera mee, en zonder te schudden. Vervolgens zorgt een snelle montage er voor dat het geheel er nog dynamischer uit komt te zien. Er zitten meer dan 1500 shots in de film, die met name in het begin van de film elkaar snel opvolgen. Tykwer maakt van allerlei overgangen gebruik, tot en met animatie aan toe.

Filmmuziek is wat mij betreft een niet altijd op waarde geschat onderdeel van de filmbeleving. Je kunt iets nòg zo spannend of zielig maken, maar het komt een stuk minder intens over zonder de juiste muziek. Lola Rennt heeft met een pompende techno soundtrack (mede gecomponeerd door Tom Tykwer) absoluut de juiste soundtrack. Ook muziekliefhebbers die niets met dat muziekgenre hebben zullen moeten toegeven dat dit de onvermoeibare energie van Lola Rennt alleen maar ten goede komt.

Een minpuntje aan de film is dat de flitsende montage op enkele momenten net iets uit de bocht schiet waardoor het onprettig voor de ogen wordt om naar te kijken, en dat kan niet Tykwers bedoeling zijn geweest in die scène. Verder zal de herhaling die optreedt door de vertelstructuur met drie verschillende scenario's niet iedereen bevallen, al is er genoeg variatie om het voor de kijker interessant te houden. Dit zijn echter kleine smetjes op een verder zeer vermakelijke en originele film.

Lola Rennt is eigenlijk een film die ik iedereen aan zou kunnen raden. Het is een spectaculair stuk cinema dat bijna uit zijn voegen barst van de energie, zich niet direct met andere films laat vergelijken en bovendien een visuele traktatie is. Tykwer is momenteel bezig met Cloud Atlas die hij samen met de Wachowski's heeft gemaakt. Wie niet tot November wil wachten kan zich in de tussentijd (in elke geval eventjes) goed vermaken met Lola Rennt.

Trailer

Ooit eens 10 minuten gezien en deze film een beetje opzij geschoven als drukke interessantdoenerij. Zo zie je maar dat je nooi af kunt gaan op zo'n korte en onvolledige indruk.

Het is vooral een vlotte film met veel leuke ideetjes over toeval. Het ging er niet helemaal in dat de kleine veranderingen, voor de grote verschillen in uitkomst zorgde. Lola Rennt moet het dan ook niet hebben van de geloofwaardigheid. Toch leverde het een frisse film op. Ook bijvoorbeeld de spuuglelijke animatiestukjes zorgde in elk geval voor de nodige afwisseling.

Mijn waardering voor Tykwer begint langzaam te groeien. Het is wel een regisseur die veel meer met vorm bezig is dan met geloofwaardigheid, goed uitgewerkte personages of emotionele binding. Een combinatie van vorm en gevoel (om het zo maar even samen te vatten), zou hem wat mij betreft echt kunnen onderscheiden. Hij doet 2x een poging daartoe tussen de verschillende versies door, maar het lukt hem net als in andere films niet echt.

Desalniettemin een interessante en onderhoudende stijloefening. 4 voorzichtige sterren.

Moe makende rollercoaster dankzij de glansrol van een bijzonder energieke en vastberaden Franka Potente. De film is al naar na 80 minuten afgelopen en dat is maar goed ook, want dit tempo houdt niemand vol.

Lola Rennt puur en alleen gekeken omdat hij van één van de drie regisseurs is van Cloud Atlas, een film die behoorlijke indruk op me maakte. Dat was eigenlijk de aanleiding voor mij om nog een film van Tom Tykwer te kijken.

Dit is weer een bijzondere film. Erg origineel, niet iets wat ik ooit eerder heb gezien. De film gaat enorm snel, en dat is een pluspunt. Gezien de film er gebruik van maakt drie keer dezelfde situatie (met enkele verschillen) te weergeven, zou het erg vervelend zijn als de film bij elk verschil vreselijk lang ging stilstaan. De film ziet er visueel ook sterk uit. Automatisch ga je letten op de verschillen, en ben je benieuwd naar de afloop. De montage en camerawerk zijn erg goed gedaan. Ook hoe alles in elkaar over loopt wordt goed in beeld gebracht. En over het acteerwerk van Franka Potente en Moritz Bleibtreu ben ik ook best te spreken. Lijkt me voor Potente zware draaidagen te zijn geweest.

Wat ik enkel een beetje miste bij de film was een beetje meer spanning. Ik was gedurende de hele film benieuwd naar hoe het verder zou gaan en hoe het zou aflopen, maar ik had toch nergens echt het gevoel dat het écht spannend was. Dat vond ik een beetje jammer. De muziek draagt er zeker wel aan bij om dit effect toch meer te laten werken, maar het lukte niet helemaal. Ook zaten er een aantal vreemde scenes in: het luid brullen van Lola, en de al veelgenoemde scene in het Casino.

Al met al is dit toch wel een leuke, vlotte thriller. Enkele kleine minpuntjes, maar de film slaagt erin te blijven boeien. Het speelduur is dan ook zeer geschikt bij het verhaal. Geen geniale, maar wel absoluut interessante film.

3,5*

Wat kan ik zeggen, dit is gewoon een goede film!

Eindelijk ook eens een spannende (actie) film van kwaliteit (en dat is niet altijd even simpel gebleken). Origineel idee en opbouw, kleine grapjes die ik pas bij de 2e kijkbeurt opmerkte, en dankuwel voor mij te doen kennismaken met de muziek van Charles Ives!

Deze hoort toch wel tot mijn favorieten in het genre.

Heerlijke vlotte film, waar het hoe en waarom totaal niet van belang is. Lola, een knappe meid met rood geverfd haar die de longen uit haar lijf rent om haar vriendje te redden, die ook nog Franka Potente heet... wat wil je nog meer.

Moritz Bleibtreu ken ik natuurlijk als ontsnappingsartiest uit Das Experiment, en in Les Femmes de l'Ombre speelt hij een overtuigende Nazi-bastard. Hier is zijn rol een stuk minder indrukwekkend, maar dat komt natuurlijk vooral omdat Franka de show volledig steelt.

Een film om vaker te zien, het lijkt dat er weinig gebeurt maar er gebeurt juist ontzettend veel.

Wat heeft deze film mij positief verrast, deze staat direct heel hoog in mijn lijst. Een grote achtbaan van tof knip en plakwerk wat bruist in originaliteit. Het verhaal op zich is niet heel spannend, maar de manier waarop dit verteld wordt, ondersteund door opbouwende snelle muziek, blijft mij tot de laatste seconde boeien. In het midden zit overigens wel een inkakmomentje, wat gelukkig snel wordt hersteld. Heel tof! 4,5*

Zag laatst Victoria en moest ik ook aan deze film denken, terwijl ze eigenlijk maar weinig raakvlakken met elkaar hebben.

Had Lola Rennt sinds die uitkwam niet meer gezien en stond mij altijd bij als een heel tof en lekker vlot filmpje.

Maar ondanks het vele gerèn op een fijn deuntje, kwam het mij traag en saai over, matige dialogen en vreemde acties. Lola was altijd zo'n toffe meid, maar wat kan dat jaren later toch tegenvallen zeg.

Waarsschijnlijk zal ze bij jongeren dan ook beter in de smaak vallen.

Zeer fijn!

Lola Rennt combineert absurditeit met vlotte actie en weet door middel van uptempo, los camerawerk en vage visuele vondsten dit aan de kijker over te brengen. Tevens is de subtiele humor in de film zeer goed te pruimen.

Met name enkele creatieve vondsten maken Lola Rennt uniek in zijn soort. De getekende scène op de trap is tof, evenals de flashforwards van de levens van de mensen die Lola onderweg tegenkomt. Overal is over nagedacht. Het verhaal is wat aan de magere kant, maar de manier waarop het verteld wordt maakt het een aangename ervaring.

Dikke 7.

Lola Rennt is een film die teveel ineens wil. Het idee van verschillende scenario's aan de hand van kleine wijzigingen is op zich wel leuk, maar evengoed is er geen samenhang tussen de 3 versies. Het tempo ligt er ook mooi in door de korte stukken en de rennende Lola. Maar evengoed gebeurt er te weinig binnen die tijdspanne. De animatie is wel leuk, de flashforwards dan weer cheesy. De muziek is wisselvallig, maar met Lola centraal en haar opvallende rode haar wordt je als kijker best wel wakker gehouden. En wat die schreeuw van Lola af en toe doet, is mij een raadsel en eerder irritant.

De film rammelt hier en daar, maar is wel opvallend en heeft vrij veel pit. Zo'n film waarvan je ergens wel hoopt op een remake, maar evenzeer weet je dat die remake al gedoemd is voor hij uitkomt. Een semi-cultfilm waar wat sleet op zit, maar die best te genieten is.

Vermakelijke cultfilmpje dat in een razend hoog tempo aan je voorbij gaat. Origineel concept, leuke uitwerking. Toch voelde het eindresultaat niet echt bijzonder goed aan. Het was leuk, zeker door de korte speelduur, maar dat was het dan ook wel. Visueel goed en de hippe muziek erbij werkt sfeerverhogend. Wel vond ik dat gekrijs van Lola storend.

3*

Lola Rennt

Fantastische film. Zo zie je maar wat je allemaal kan doen met weinig middelen. Een sterke visie van de regisseur, een inventief verhaal, originele visuals en uiteraard de weergaloze Franka Potente, meer heb je niet nodig. Het lijkt een best straight forward verhaal te zijn, maar door de snelle editing en de animatie weet je al snel dat je met een speciale film te maken hebt.

En daar komen de alternatieve tijdslijnen nog eens bij. Lola Rennt heeft een korte speelduur en iedere seconde telt en wordt benut. De casinoscene, de bankoveral (de film heeft ook humor), maar ook de rustige en roodachtige intermezzo's tussen Lola en Manni (Bleibtrue)… Alles klopt. En alles wordt ondersteund door opzwepende muziek die de film een geheel eigen vibe geeft. Een film als Lola Rennt is uniek en moet worden gekoesterd. Allemaal kijken deze film.

De snelle montage, het hyperkinetische sfeertje en de opgefokte elektronische muziek sluiten aan bij de jongerencultuur van de jaren '90. Franka Potente oogt atletisch, rebels en vurig met haar geverfde haar. Moritz Bleibtreu heeft meer geblokte energie. Er is bijna voortdurend beweging, al zijn er een paar momenten van stilstand, zoals wanneer de portier haar vertraging doet oplopen.

Er zit een filosofisch thema in: de verschillende mogelijke werkelijkheden. Het vlindereffect houdt in dat één kleine gebeurtenis een totaal andere toekomst kan veroorzaken. Hier zien we drie verschillende werkelijkheden achtereen. In tegenstelling tot bij Sliding Doors (1998) hebben ze gekozen voor drie werkelijkheden met een totaal verschillende ontknoping, dus geen voorbestemdheid maar contingentie. Tussendoor zijn er enkele fotomotages met een mogelijke toekomst van een nevenpersonage. Er zijn ook twee flashbacks als intermezzo, waarbij de twee hoofdpersonages samen in bed liggen, beschenen door rood licht. Eén interpretatie is dat alleen deze intermezzo's echt plaatsvinden; dat de rest gefantaseerd is. Het feit dat Lola tweemaal op rij wint in het casino doet die derde versie op een fantasie lijken. Ze wint met het getal 20, niet toevallig het aantal minuten dat ze heeft om het geld te verzamelen. Er zijn ook komische momenten, zoals met die zwerver en met die ruit die al dan niet aan diggelen gereden wordt. Je kunt het resultaat ondergaan als een sneltrein waar je op stapt, maar het kan ook aanzetten tot reflectie.

Lola rennt is een ideaal filmpje die je gauw eens wil meepikken. Tachtig minuutjes en je bent erdoor. Eenvoudig verhaal met een repetitieve plotlijn via drie verschillende scenario's. Het 'butterfly-effect' wordt op een ongecompliceerde wijze voorgesteld. Lola rennt is een originele film geworden, verfrissend, flitsend en rechttoe rechtaan. De aanpak om gedeeltelijk met cartoons te werken is hip en past perfect binnen de snelle montage en oppompende beats. Quasi de gehele film is Lola aan het rennen.

Het gevolg hiervan is dat de diepgang ontbreekt, zowel in het verhaal als in de personages. Het ontbreken van diepgang wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het fijne camerawerk, regie, montage en het daarbij horende oog voor details. Lola rennt is een lust voor het oog met beperkte middelen. Geen CGI of wat dan ook, maar overdonderend door de creatieve hippe aanpak van Tykwer. Het is geweldig vast te stellen dat je alle tekortkoming van de film met de mantel der liefde worden bedekt omdat andere zaken de bovenhand nemen en je gewoon meezuigen in het concept. Ook de beperkte speelduur laat je geen ruimte om lang stil te staan bij eventuele tekortkomingen. Leuk!

Ok.

Veel meer ga ik hier ook zeker niet over zeggen, behalve dat ik het wel ok vond. Dit soort filmpjes blijven me altijd wel boeien, al viel het me wel een beetje op dat de film soms wel slordig kan zijn. Vooral de timing is soms een pijnpunt.

Maar wederom is het allemaal wel lekker snel, vlot en vermakelijk gemaakt. Alle flitsende momenten, keurig cameragebruik, split-screens en lekker snelle bewegingen zorgen hier dus ook voor. Alleen wat het nadeel daar van was is dat het op de rustige momenten gelijk saai wordt. Maar ook gelijk, want je zit net zo lekker in de snelheid.

Maar zodra de film dan weer in zijn pedaal trapt ben je gelijk weer terug. Potente acteert niet heel sterk, maar haal knalrode haar blijft toch wel iets dat een wenkbrauw omhoog trekt. Het verhaal is simpel, en eigenlijk haast niet aanwezig.

Soms wat slordige, maar toch wel een vermakelijke film die met voldoende tempo en snelheid gebracht is.

Misschien wel meer een film over de liefde dan over misdaad. Achter de energieke, eclectische montagestijl en techno-soundtrack kleeft namelijk een romantische vertelling. Drie keer opnieuw moet Lola (Franka Potente) rennen om haar geliefde Manni te redden. Drie keer volgt het narratief precies dezelfde continuïteit, maar vormen kleine beslissingen of toevalligheden een katalysator die een andere wending geven in het ruimte-tijd-continuüm. Drie keer de opofferingsgezindheid van een jonge vrouw die haar mogelijke ondergang tegemoet rent, terwijl haar vader zich ook driemaal voorbereidt op het huwelijksverraad van moeder inruilen voor een jongere secretaresse. Twee keer liggen Manni en Lola in elkaars armen als ze trouw en genegenheid naar elkaar uitspreken. Een opvallend rustpunt in de hectiek, maar wat de kijker precies krijgt voorgeschoteld wordt nooit helemaal duidelijk. Is het een flashback naar betere tijden en daarmee een psychologische duiding bij waarom Lola rende voor haar Manni? Of is het een flashforward naar een hemelse versmelting waar de twee niks anders meer hebben dan elkaar en het noodlot hen niet uit elkaar probeert te drijven? Voor mij is 'Lola Rennt' (1998) dé film over dat achter elke liefde een tikkende tijdbom tikt, die soms maakt dat (tegen beter weten in) hard moet worden gerend om het samenzijn te redden. Maar is dat tijdelijke en het precaire ook niet ergens de schoonheid van jeugdige overmoed in de liefde!?

Prima prent met een fijne originele inslag. En met origineel bedoel ik niet perse dat het de allereerste film is die het timeloopconcept erbij pakt, maar de aanpak is 'prettig onbeholpen'. Het acteerwerk is niet zo denderend en op een of andere manier past dat juist in het plaatje. De editing, animatie, camerawerk en techno-light-score is dermate hip en flashy, dat het misschien wat geforceerd voelt, maar ook dat werkt. Net als de stijlkeuze boven logica gaat (pak toch een fiets of metro ipv dat rennen, wees helder naar je vader, waarom midden op de weg rennen/staan).
Eigenlijk is het dus best een gek filmpje. Het waant soms als een afstudeerproject, maar toch voelt het origineel en hapt het heel prima weg.

Ook hier een herziening na dik 20 jaar, ik had eigenlijk gerekend op een film die destijds 'hip' was maar nu toch gedateerd, maar dat viel ontzettend mee. Een film met bravoure, low-budget maar vol vaart, met leuke visuele trucjes- het was natuurlijk niet meer nieuw, animatie in een live action-film, maar het voelt hier nog wel fris- en een fijne soundtrack, die dan wel wat gedateerd is maar ook wel heel erg die 90s vibe geeft.

Tykwer zou nog Perfume maken, die ik wel goed vond, en het rommelige Cloud Atlas, verder zag ik weinig van hem. Het oudere werk spreekt me op het eerste gezicht meer aan dan zijn meest recente titels. Hij lijkt nu ook een beetje uit beeld, het laatste decennium zie ik vooral TV-werk (wel met hoge gemiddelden).

Ben blij dat ik deze eindelijk gezien heb, maar echt hoogstaand is het nu niet. Het ziet er wel allemaal hip en flitsend uit, maar de verschillende alternatieve versies die we te zien krijgen, zijn weinig bijzonders. Misschien had er ook wel iets meer kunnen gedaan worden met de animatie, want dat had wel een toegevoegde waarde. De verschillende toekomstperspectieven die we van de voorbijkomende personages te zien krijgen, hadden dan weer weinig toegevoegde waarde. De ene keer zien we bijvoorbeeld een fietser die een toekomst heeft waarin hij trouwt en een andere keer eindigt hij als een zwerver.

Lola is gelukkig wel een erg leuk personage dat letterlijk veel kleur geeft aan de film met haar rode haren en outfit. De rest van de cast is nergens opvallend en is perfect inwisselbaar. De technomuziek is iets waar ik geen grote fan van ben, maar het past hier wel in het geheel.

3*