Manderlay (2005)

Heel erg matig vervolg. Von Trier valt volledig weer in de herhaling, als film ook veel minder dan zijn voorganger. Film begint aardig maar dan maken de personages de meest onlogische keuzes en beslissingen. Howard zette wel een goede en overtuigende Grace neer. 1.5*

Het was dan ook een vervolg, normaal dat je in herhaling valt k' vond het een mooie tweeluik

Vandaar mijn keuze voor het woord 'volledig'.

In tegenstelling tot dogville vond ik dit maar minnetjes.

Kan er ook mee te maken hebben dat het verrassingselement weg is. Verder veel te donkere film (letterlijk) en het einde was niet kwaad, maar niet dezelfde inslag als dat in dogville. Heb veel doorgespoeld. De aftiteling vond ik boeiender dan de film zelf.

2*

Eindelijk heb ik hem gezien, een film die voor mij alleen maar kon tegenvallen. Dacht ik tenminste. Niets is echter minder waar. Von Trier slaagt erin de kijker in een wurggreep te nemen die bijna even verstikkend is als Dogville.

Manderlay lijkt sterk op zijn voorganger, maar is tegelijk een compleet nieuwe film. Mooi wordt dat geillustreerd door de rol van Bryce Dallas Howard, die een ongelofelijk goede prestatie neerzet als Grace. Grote klasse: het zachte praten, die combinatie van goedheid, idealisme en macht, prachtige blikken, ze heeft het allemaal.
Eens te meer wordt duidelijk hoe sfeerbepalend het ontbreken van decors en de toneelachtige belichting zijn. Het gevoel van Dogville is onmiddelijk aanwezig, alsof je de films direct achter elkaar ziet. Daarnaast maakt het ook Manderlay universeel: het gaat over de mens, meer dan in Dogville over de mens in Amerika maar uiteindelijk toch over de mens.
Voor mij is dat ook de kracht van de film. De confrontatie met het onderhuidse, de drijfveren die we bij onszelf zo zorgvuldig proberen te verbergen. Grace is zelf het meest interessante karakter, zeker wanneer Von Trier nog een stap verder gaat door haar seksuele gevoelens uit te werken. Tenslotte slaagt hij er ook nu weer in een totale ommekeer teweeg te brengen in haar personage, waardoor Grace degene wordt die ze juist niet wil zijn, het kwaad waartegen ze vecht in eigen persoon.

Filmtechnisch wordt in Manderlay de truckendoos nog eens open gegooid: jump-cuts waarbij tevens de belichting veranderd, schending van de 180-graden lijn en de fade-outs naar wit, die mijns inziens erg sterk zijn. Special-effects zoals de zandstorm doen het juist in zo'n kale omgeving erg goed. De overzicht shots van bovenaf benadrukken hoezeer de camera de verteller is bij Von Trier, de camera die de kijker soms extreem dichtbij laat komen en andere keren op afstand houdt.

Het meest indrukwekkende moment van Manderlay is voor mij de executie van de oude Wilma. Een scene vol zinderende spanning en golvende emotie over het leven van iemand die je nauwelijks kent. Zo moet het. Deze film gaat dan ook niet alleen over de mens in het algemeen maar in de eerste plaats over concrete mensen. En dat stemt tot nadenken.

4,5*

Belachelijk laag cijfer.

Prachtige film van briljant regiseur. Gewoon kijken.

*5

Toch een heel andere film als dogville, vind ik dan zelf. Ander thema, andere acteurs, zelfs eigenlijk gewoon heel andere Grace. Want Grace is niet meer de Grace van Dogville, we krijgen een heel andere Grace te zien, eentje met veel meer emotie, en die handelingen doet die de oude Grace(Kidman) nooit gedaan zou hebben.

Ik zal het dan ook maar direct zeggen: ik vond deze Grace een stukje minder als die van Kidman. Kidman speelde het zonder veel emotie, maar je merkte toch dat ze van sommige dingen aangedaan was, terwijl Bryce Dallas er een veel simpeler en makkelijker te doorgronden personage van maakt. Ik hoop dat bij de derde Nicole terug komt(ze gaan het toch allebei doen, niet?). De enige scene waar we wel de oude Grace zien, is in de scene met de executie van Oude Wilma, inderdaad verreweg de beste scene van de hele film.

Want voor de rest stelt deze film eigenlijk weinig voor. Het eerste anderhalf uur vond ik eigenlijk gewoon behoorlijk saai, en daarna wordt het wel allemaal wat beter, maar het is allemaal een stukje minder hard en erg als in Dogville. Die film was veel drukkender, en eigenlijk ook een stukje beter.

Het einde is goed, maar ook niet geweldig. Niet zo geweldig als dat van Dogville in ieder geval.

Maar begrijp me dus niet verkeerd, zeker geen slechte film, en ik kan aan deze toch nog 3* toekennen.

Bryce Dallas Howard is ten eerste een fantastische actrice, die een zeer waardige opvolger van Nicole Kidman is. Na het zien van Dogville, heeft Manderlay minder impact op me gehad. Ook werd er in deze film veel minder gebruik gemaakt, van de decorloze ruimte. In Dogville gaf het meer toegevoegde waarde dan in Manderlay. Ook zoals ik hier meer gelezen heb, is de boodschap van de film twijfelachtig en wellicht te eenzijdig (zwart/wit). Ik ben van mening, dat de Amerikaanse maatschappij verneukt is, en de zwarten gewoon veel minder kansen hebben dan de blanken. Maar ik weet niet goed, waar von Trier naartoe wil gaan. Ook met de aftiteling, is dat extra verwarrend. De film kent echter wel sterke momenten en met de acteurs was het prima. Toch was Dogville sterker, en ik sta niet bepaald te poppelen om Wasington te zien.

*3.5

Niet mee eens. De karakterverandering die de oude Grace heeft doorgemaakt zet zich in deze nieuwe film voort. Ze heeft nu weliswaar zelf de touwtjes in handen maar probeert toch allereerst om anderen te helpen. Het personage Grace ontwikkelt zich, dat zeker.


Wat is dan de boodschap van de film?

Dat je vrijheid niet aan mensen met geweld kan/mag opleggen. Omdat vrijheid geen bezit is, maar een proces. Huidige situatie van de zwarten, moet deze bewering, volgens von trier, ondersteunen.

Ok, ik ben het er wel mee eens dat dit een boodschap van de film is. Dan nu natuurlijk de vraag wat hier twijfelachtig of eenzijdig aan is?

Daarbij wordt de thematiek gecompliceerd door de kritiek die er in de film ook wordt geuit op de houding van de zwarte slaven en door het hele Amerika-gebeuren dat er nog doorheen speelt. Want wie of wat representeert nu eigenlijk Amerika, is dat de oprechte Grace met haar goede bedoelingen en hoogstaande ethiek, of zijn dat de luie slaven, of misschien de voormalig blanke eigenaren?

Eigenlijk is maar één ding duidelijk in deze film: niemand brengt het er goed vanaf. En dat vind ik bepaald niet zwart/wit.

mssn moet ik hem toch maar eens kijken.

Dogville vond ik heel goed, dus..

Matiger dan 'deel 1'. Lijkt wel net zo sterk te beginnen als Dogville, maar waar het pamfletterige bij Dogville wel werkte (is daar in mindere mate dan hier aanwezig), doet het dat hier helemaal niet. Wellicht ligt het aan de stijl (de nieuwigheid is eraf natuurlijk), maar ik kreeg naar een uurtje schoon genoeg van dat zeurderig, pamfletterig gezanik.

En dat einde; vreselijk flauw, vreselijk makkelijk en vreselijk...

Wat bedoel je met pamfletterig?

Het is vanaf het begin al duidelijk waar Von Trier heen gaat. Dat je het slaven probleem niet eventjes in een jaartje oplost. Had dit iig na een half uurtje al wel door (zonder dat zou er ook geen drama zijn natuurlijk). Maar vond het nogal zeurderige herhaling...

Als je Von Trier zeurderig wilt vinden is het natuurlijk niet zo moeilijk dat in zijn films terug te zien. Maar volgens mij valt het behoorlijk mee.

Allereerst over voorspelbaarheid: in de Griekse tragedie was het gebruikelijk om in het begin duidelijk aanwijzingen te geven over de ontknoping. Daarmee wordt suspense opgebouwd. Het geeft tegelijk de onontkoombaarheid van de verhaalontwikkeling aan. (De boeken Madame Bovary en Publieke Werken maken bijvoorbeeld geslaagd gebruik van dit concept.)

Daarnaast vind ik het te makkelijk om een film met een boodschap juist vanwege de booschap te bekritiseren. Natuurlijk is Manderlay een film met inhoud. Von Trier wil iets laten zien met zijn films. Daarmee schrik je direct veel mensen af, voor mij is het iets extra's, een pluspunt.
Daarbij zit er wat mij betreft zoveel ambivalentie in de personages van Dogville en Manderlay dat de boodschap nooit zo rechtlijnig is als het op het eerste gezicht lijkt. Grace staat centraal in, zij is het pamflet. En haar karakterontwikkeling is echt niet voorspelbaar, saai of drammerig.

Tenslotte zit er mijns inziens heel wat meer in deze film dan datgene wat jij aanduidt met hetgene 'waar Von Trier heen gaat'. Zie mijn eerdere berichten.

Wel behoorlijk minder dan Dogville, maar toch behoorlijk goed. Howard zag ik voor het eerst, en ze komt soms wat onnatuurlijk over, alsof ze in het werkelijke leven geen leiderstype is en het hier dus moet spelen. Een actrice moet sowieso spelen natuurlijk, maar ik kreeg het idee dat ze deze rol erg moeilijk vond. Ze komt daarom met name in het begin wat geforceerd over, later werd het wat beter, ze heeft wel een frisse uitstraling.

Het verhaal kent zijn goede en zwakke momenten, het einde, als alles duidelijk wordt, geeft de film extra kracht en is het sterkste deel. Manderlay is wel wat te lang

Knap trouwens dat Nederlander Rik Launspach de rol van een van de slavendrijvers heeft weten te bemachtigen. Hij is eigenlijk helemaal niet echt bekend, en ik herkende hem dan ook niet, pas toen zijn naam op de aftiteling kwam besefte ik dat hij in de film zit

Het einde is wat over the top

3,5 ster

Ik ben niet echt fan van Nicole Kidman, maar qua acteerprestatie komt Bryce Dallas Howard hier niet eens in de buurt van Kidman in Dogville.

Aardige film, maar toch licht teleurstellend. Ik heb het gevoel dat Von Trier zelf in de knoop lag met zijn eigenzinnige manier van filmen. 3*

Morele herbewapening: Grace goes to Washington.....ze heeft veel ervaring met macht! Wie zal haar "runningmate" worden?

Deel 2 is een tikkeltje minder maar stelde me niet teleur ondanks Nicols afhaken.

Grace is hier niet het "kado", maar is zelf degene die denkt dat ze moet geven: de vrijheid.....maar te vergeefs.....ze kan uiteindelijk weer niet vergeven. Ze werd, als ontwikklelingswerkster in eigen land, door haar eigen vooroordelen verleid en misleid...

Lars von Trier speelt zijn ironische spel in Manderlay meer somber onderhands en deelt verder zijn onderste morele kaarten uit...... idealen schijnen altijd weer verkeerd af te moeten lopen. Maar hij speelt niet vals: zijn illustratie van de mens is eerlijk.

Tom in Dogville faalde: zijn sexuele lusten, maar vooral zijn dwang om zich als moreel hoogstaande schrijver te bewijzen werd uiteindelijk zijn ondergang. In Manderlay kan Grace, door haar Pa gegeven macht, haar goede bedoelingen illustreren ....maar haar dwang zichzelf te bewijzen en haar sexuele lust leiden ook voor haar tot een mislukking....ironische omkering: de nederigheid die ze een groot deel in Dogville teveel toonde (behalve op het eind) had ze destemeer in Manderlay moeten gebruiken......want dan was ze misschien sneller achter het geheim van het dogma, "mams law", gekomen ("We are not so stupid"). Tja, mensen zijn niet zo spontaan en open ....vooral niet als je (arrogant) hulp geeft... met gewapende hand...

Erg benieuwd naar deel 3!..... 4,5*

Geen Dogville, maar wel erg goed. Ik had niet verwacht dat Bryce Dallas Howard zo goed zou kunnen "invallen" voor Nicole Kidman. Ze deed het eigenlijk ook heel goed. Lars von Tier had alleen wel haar haar blond moeten verven... Deze film is iets minder dramatisch. Dat is wel jammer, maar verder is het meer herhaling van dingen. Maar toch vind ik dat deze film 4,5* verdiend.

In de bijgevoegde documentaire over het maken van Manderlay laat een van de medewerkers aan alle acteurs en actrices een door hem gemaakte documentair over de slavernij der Afro-Amerikanen zien. In deze documentaire tracht hij een beeld te scheppen van slavernij, de negers die worden geportretteerd gaan ten onder van misère.

Deze documentaire viel bij de blanke toeschouwers goed, ze hadden het idee mee te voelen met de Afro-Amerikanen en hadden het gevoel een inzicht te krijgen in hun leiden. De Afro-Amerikaanse acteurs echter voelden zich zowaar beledigd, een van de acteurs (Isaach De Bankolé) verteld dat hij het als een uiterst persoonlijk thema ziet, waar iemand anders (laat staan een blanke Deen) niet zomaar een gevoel op mag stempelen.

Ik heb het idee dat Von Trier dit goed doorhad tijdens het maken van de film. Want Manderlay laat vooral zien dat geen een politiek systeem bij voorbaat perfect in werking is, het ligt eraan hoe je het bekijkt en ermee omgaat. Waar veel films (en vooral documentaires) juist trachten een (propagandistische) mening te geven, laat Von Trier het open.

Manderlay is daarmee (net als Dogville) vooral een humane film. Bryce Dallas Howard speelt haar rol met verve, enigszins naïef, maar vooral ambitieus. Of wat zij doet goed valt, valt doorheen de gehele film in twijfel te trekken. Ook de rest van de cast weet stuk voor stuk zijn plek perfect te vinden. Mooie rol van Willem Dafoe en ook van Isaach De Bankolé.

Audiovisueel gezien is de film (net als voorganger Dogville) erg mooi, en weet stilistisch echt iets nieuws te zien (enige film die ik kan bedenken met een dergelijke stijl is Death of a Salesman). Von Trier weet hier echt weer een nieuw universum te openen, dat voor mij perfect werkt. Hoe hij greenscreen en andere digitale effecten toepast is eindelijk eens echt minimalistisch en perfect.

Erg mooie en indrukwekkende film, die simplistisch denken vermijd.

Niet hetzelfde niveau als de eerste. Minder verassend, origneel en aangrijpend als Dogville.

3*

Ik vond dit gewoon een prachtige film! Prachtige shots, prachtig camerawerk en sublieme acteerprestaties. Het verhaal en de plotwendingen hebben me zeer aangenaam verrast en ik was toch even stil nadien. Ik vond dogville ook een meesterwerk en ik begrijp niet waarom ik deze film een jaar ongekeken in m'n kast heb laten liggen. Een waar kunstwerk! Vijf dikke sterren!

weg met dat belachelijk laag gemiddelde.

Erg goede film met prima acteerwerk. Uiteraard werkt de originaliteit van de setting/ het decor waar bij Dogville mijn mond nog van open viel hier niet meer zo verbijsterend. Maar daardoor vond ik Manderlay niet noodzakelijkerwijs minder goed. Het maakt dat je wat meer op het verhaal gaat letten. Een verhaal met een duidelijk en actueel thema... de moeilijkheden van het transplanteren van de westerse kijk op vrijheid en democratie naar samenlevingen die geen traditie hebben op dit gebied. Ik moest steeds denken aan de situatie in Irak. Hierboven las ik dat mensen de film wat pamfletterig vonden. Vond ik ook, ik zag het als een kritische noot naar de huidige Amerikaanse buitenlandse politiek. Maar dat pamfletterige is voor mij geen negatieve kwalificatie. Ik vond dat de vorm van de film prima werkte om deze boodschap over te brengen (als dat tenminste de bedoeling van von Trier was).

Lars Von Trier blijft echt de ene goede film na de andere maken, en met elke film die ik van hem zie, word ik meer fan . Zijn films zijn zelden echt meesterwerken (ik geef ze vaak wel hoge cijfers, maar dat komt vooral door het kijkplezier dat ze steeds weer opleveren), maar ze zijn altijd origineel, interessant en vaak ongelooflijk creatief. Met zijn Amerike-trilogie is hij echter op weg om toch nog dat ene meesterwerk te realiseren dat hem echt tot een van de beste regisseurs zou katapulteren: hoewel deze film ietsjes minder indruk maakt dan zijn voorganger, is het opnieuw een zware mokerslag, en een visueel pareltje. De scene is hier minder een gimmick dan in Dogville, en je krijgt ook moeilijker overzicht op de locatie, wat het faux-realisme en de vervreemding van deze manier van filmen ten goede komt. Bryce Hallas Howard vond ik uitstekend acteren overigens, al heb ik haar personage nooit goed kunnen zien als dezelfde persoon als in Dogville.

Lars Von Trier levert met deze film inderdaad zware kritiek op Amerika, en hij blijft daarbij uiteraard zijn arrogante zelf, maar ik vind niet dat dat afbreuk doet aan de film. Delaatste beelden zijn ongelooflijk sterk en je kunt niet ontkennen dat ze een realiteit afbeelden. Het komt wat onverwacht na een film die eigenlijk verbazend genuanceerd is over de hele thematiek, maar het haast demonisch cynisme dat eruit sprak vond ik erg sterk. Ik vind het gewoon heerlijk dat iemand die eigenlijk amper een voet buiten Denemarken gezet heeft (toch ook niet een van de meest breeddenkende landen, dacht ik zo ), toch zo'n film maakt .

Ik was positief verrast door Dogville, maar dit werd me toch echt iets teveel een lesje voor de allerdomsten. Von Trier heeft hiermee zijn kruit een beetje teveel verschoten. 2,5*

Wow! Wat een film! OK, weer zo'n geschiedenislesje zoals in Dogville, maar desalniettemin effectief! Je moet de films denk ik niet te snel achter elkaar zien.

Ik ben het met Freud eens dat de Graces van beide films niet dezelfde lijken; je krijgt in Manderlay aanvankelijk niet echt de indruk dat Grace alles heeft beleefd wat haar in Dogville overkwam. Maar het is wederom een film waarin je helemaal opgaat; de decors denk je er niet eens bij, ze zijn gewoon totaal overbodig, zo erg ga je erin op. Ergens een beetje voorspelbaar, dat haar hulp niet heel erg in goeie aarde valt, maar de manier waarop maakt veel goed. Aan het einde van de film zat m'n onderkin tussen m'n knieën! In de zin dat m'n mod er zo ver van openviel. Briljant! Een poëtisch stuk geschiedenis!

Ik vond hem een tandje geforceerder dan Dogville, maar in wezen is het wederom een heerlijke, de controverse opzoekende film. Enig minpuntje is dat Von Trier nog nooit in de V.S. schijnt te zijn geweest door een vliegangst, dat maakt zijn statements toch een tikkeltje hypocriet.

Waarom is dat hypocriet?