Cha no Aji (2004)

In ieder geval erg mooie beelden en heb bij vlagen goed gelachen, maar ik kan hier als geheel toch niet heel erg veel mee.

Gewoon te nietszeggend. Een behoorlijk originele ervaring die niet verveelt, vandaar ook drie sterren, maar echt goed wil ik het niet noemen.

Haha ja het ongemakkelijke sfeertje, top. Asano blijft mijn favoriet

Asano heeft mij ook verbaasd. Wat een geweldige acteur, maar ik mag niks zeggen.... Ik heb nog geen enkele andere film van hem gezien.

Haha omoshiroi, wat een genot is dit geweest. Zulke geniale scenes en personages, ze bleven maar komen. Cho no Aji sleept je mee in een geweldig, hilarisch sfeertje waar je maar geen genoeg van kunt krijgen. Heerlijk. De grote smaakmaker voor mij was de opa van het gezin, wat een schitterend figuur.

4,5*

Toch maar m'n stem verhoogt. Elke keer als ik een scene herkijk of er simpelweg alleen al aan denk schiet weer ik de lach. De genialiteit van Cha no Aji film is van ongekende hoogte.

5,0*

de saaiste film allertijden, ik heb me tijdens deze film ontiegelijk zitten vervelen. niet mijn kopje koffie.

Laat me raden, die chinezen richten zich alleen maar op actie, geweld en weinig diepgang?

Hilarisch kan ik de film niet noemen, maar sommige scene's toverden een lichte glimlach op mijn gezicht.

Zeer vermakelijke film, ik heb vaak moeten lachen om de typetjes en bepaalde situaties. Het Yama-liedje was erg amusant en ik moet ook toegeven: catchy! Tegelijkertijd voelde ik naast alle grappige stukjes ook een zekere diepgang, wat me erg beviel. Ondanks dat de film lang duurde heb ik me niet verveeld. Leuke soundtrack ook, vooral het liedje wat in het begin en aan het eind werd gespeeld.

4 sterren.

Heel jammer dat hij niet meer in de Top 250 staat.

Ik zou kunnen zeggen; Leuk, innemend en schattig filmpje maar ja, iets wat 143 minuten duurt een filmpje noemen is wat merkwaardig misschien. Toch voelt het zo wel aan, als een filmpje. Had ook niet veel last van de lange speelduur, The Taste of Tea gaat lekker vlot voorbij mede door de afwisseling in de diverse verhaaltjes en hersenspinsels.

Weer typisch hier de uitgebreide aandacht voor de omgeving waarin het geheel zich afspeelt, een wel vaker terugkerend element in Aziatische films. De film is ontegenzeggelijk mooi in beeld en geluid slechts op de nogal goedkoop ogende sfx na. Eigenlijk vind ik dat hier die sfx niet eens nodig waren maar als het er dan toch in zit dan liever op de manier zoals Jeunet dat bv deed in Amelie waarin het meer een geheel vormt. Hier leek het soms net een misplaatst element uit een foute karaoke clip.

De avonturen van de diverse familieleden zijn ook wat wisselend in hun interessantheid en de humor is niet altijd en overal mijn kopje thee, soms is het wel wat aan de melige en flauwe kant.
De avonturen van de jongste telg zijn lang niet altijd even boeiend en bv de ontmoeting van oom met zijn ex deed me de schouders wat ophalen het voegt niet bijzonder veel toe aan het geheel. Hij kan daarentegen wel een amusant verhaal tappen. De verhaallijntjes rond dat gastje op z'n fiets met zijn liefdesperikelen was grappig en soms zelfs ontroerend. Ook vermakelijk waren de avonturen met allerlei vreemde snuiters buiten de familie (de honkballer en de foto-shoot in de trein ). Het einde met die schetsboeken is sterk gevonden.

Toch vind ik de film niet overal even veel aanspreken en sommige lijntjes die uitgezet worden zijn uiteindelijk wel erg summier. The Taste of Tea is een aangename, dromerige en mooie film die regelmatig origineel uit de hoek komt en over de hele lengte bijzonder luchtig van toon blijft. Zelfs de crematie van opa kan hier nog geen roet (excusez le mot) in de thee gooien.

Een ruime 3.5* is zeker verdient.

Het grootste winstpunt voor mij sinds ik mij in maart dit jaar bij MovieMeter heb aangemeld is de hernieuwde kennismaking met de Aziatische en vooral de Japanse cinema.

En dit was voor mij weer het zoveelste filmjuweeltje uit Japan. Een film over een onalledaagse Japanse familie zo eenvoudig in beeld gebracht maar misschien juist daarom zo ontzettend mooi. Deze film straalt een en al rust uit. Maar wat deze regisseur laat zien is voor mij ook oh zo herkenbaar. Hajime die verliefd is op een meisje en die pas met het meisje in contact komt als zij vraagt of hij een partijtje 'go' met haar wilt spelen. Sachiko die net zo lang oefent op een rekstok totdat zij de achterwaartse zwaai gemaakt heeft en hierna voldaan met een glimlach wegloopt.

Ook de surrealistische scenes oogden zeer mooi. De zonnebloemscene bij voorbeeld en de scene in het begin van de film waarin wij zagen dat er een trein uit het hoofd van Hajime kwam.

En zo zijn er nog tal van zeer mooie scenes op te noemen.

Ik heb mij met deze film uitstekend vermaakt en de 143 minuten waren voor mij echt niet te lang.

Deze film is niet aan te raden voor MM users zoals 'badbull' bv die bij Japanse films alleen maar aan Samurai of Yakuza denken.

4,5*

Wat een heerlijke film. Er gebeurt eigenlijk niks, maar toch wist de film me twee en een half uur te boeien. Wellicht komt dit door de oase van rust die de film uitstraalt, het mooie natuurschoon en de enthousiaste acteerprestaties. Toegegeven, dit is zeker geen film voor iedereen. Het is een zeer trage film, met lang uitgesponnen scenes waarin vrij weinig gebeurt. Als je een spannende verhaallijn verwacht of een flinke dosis actie dan moet je niet hier zijn.

Ieder familielid heeft zo zijn eigen geheimpjes. Moeder Satomi die terug wil keren in de wereld van manga/anime en daarom thuis aan de keukentafel schetst, zoon Hajime die stapelverliefd is op een klasgenote, dochter Sachiko die wordt achtervolgd door een enorme denkbeeldige dubbelgangster en oom Ayano die een verloren liefde komt opzoeken. Allemaal zorgvuldig in beeld gebracht, waardoor je echt meeleeft met de personages. Vooral het verhaal van de zoon deed me enigszins aan mezelf denken.

De familie wordt bijgestaan door een aantal kleurrijke personages, zoals de demente opa, een eccentrieke manga-artiest die een oogje heeft op een van zijn medewerksters en die op hilarische wijze laat weten dat zij niet is gediend van zijn avances en twee studenten die een film a la Power Rangers willen maken en in hun superheldenkostuums hun tekst oefenen in de trein. Dit zou in een Amerikaanse Hollywoodfilm al gauw erg dom uit de hoek kunnen komen, maar regisseur Ishii pakt dit soort momenten bijzonder goed aan, zonder te vervallen in slappe onderbroekenlol.

Het verhaal van de film deed me in het bijzonder denken aan de Ghibli-film Hôhokekyo tonari no Yamada-kun (My Neighbors The Yamadas) en in mindere mate aan Tonari no Totoro (My neighbour Totoro). Ook twee films die gaan over het wel en wee van een familie, en waarbij de eerste uit losse puzzelstukjes lijkt te zijn opgebouwd. Je zou The Taste Of Tea kunnen zien als een live-action verfilming van Hôhokekyo tonari no Yamada-kun.

De cinematografie is ook heerlijk loom. Mooie plaatjes van de natuur en omgeving en zoals eerder gezegd lang uitgesponnen scenes waarbij de camera zich geen moment verroert. Een verademing na al die (Hollywood)films en series die gebruik maken van het shaky handycam-effect. De surrealistische computereffecten zoals een zonnebloem die als maar groter wordt mochten dan misschien ietwat goedkoop ogen; het stoorde me geen moment. Het gaf de film juist een surrealistische ondertoon. Een lijn die Ishii verder doortrekt in zijn volgende film Funky Forest: The First Contact.

Ook de soundtrack vaart lekker mee met de beelden. Hier en daar een kabbelend pianomelodietje en flarden muziek die vaag deden denken aan een Japanse poging tot reggae. Geen muziek die je je na afloop nog zult herinneren, maar het paste perfect bij de beelden.

Kortom: een meesterwerk die zeker een plaats in mijn top 10 zal krijgen. Regisseur Ishii heeft zichzelf overtroffen met deze film. Een film waarin weinig gebeurt maar die toch zoveel zegt en situaties bevat waar we ons allemaal wel mee kunnen identificeren. Ik in ieder geval wel. 5*

Qua vergelijkingsmateriaal ontbreekt Garden State nog in dit topic. Deed het me ook wat aan denken, vraag me niet precies waarom. Mooie situatie-tableaus, af en toe wat rariteiten, visueel nogal braaf. Een glimlach film.

Toevallig twee films in een weekend gekeken met Tadanobu Asano (Bright Future ook). Wat een geweldige acteur. Ik wordt echt blij van die gast. Zijn verschijning alleen al werkte bij deze film op mijn lachspieren en bij de scenes met de baseballer en die dooie Yakuza lag ik echt in een deuk. Verder moeilijk om hier iets over te zeggen behalve dat het zo nog wel 2 uur had mogen doorgaan. Briljant!

それは美しい映画である!

Wat staat daar?

Dat het een gave film is.

bedankt

Heerlijk filmpje.

Aanvankelijk vond ik hem wat traag en langdradig, maar de laatste 20 minuten maken een hoop goed. Prachtig slot! De scenes met die boeken zijn fenomenaal, en daar komt nog die scene met de zonnebloem overheen. Zeer mooi.

Verder bij vlagen humoristisch (die 'clip' , en ook die geluiden bij dat stukje anime waren schitterend), maar vooral liefelijk en gestileerd. Had wat mij betreft toch wel wat meer vaart achter mogen zitten en meer ergens naartoe mogen gaan, maartoch, mooi!

3.5*

'Kzat net te dubben wat voor beoordeling ik deze film zou geven. Maar waarom ook niet 5 sterren? Ik zie geen reden tot puntenaftrek, want ik heb gewoon met een grote grijns op mijn bakkes zitten genieten!

Wisselend van heerlijk absurd, humoristisch, bizar en op het einde ontroerend. Van het doel van sommige personages snap ik na één kijkbeurt nog geen bal (De honkballer??? Die modderman? Begraven door die Yakuza? Die action-figure-gasten?? Die balletdanser?), maar wat dondert het.

Prachtige en geinige beelden, zoals de uitgelaten fietsende jongen nadat hij een manier had gevonden om in contact te kunnen komen met zijn oogappel, alle scènes met het kleine meisje, de (eerst op mij irritant overkomende, maar later voor ontroering zorgende [demente?]) gekke opa, en natuurlijk Asano.

Die laatste Johnny Depp van Japan, om maar even een oneerbiedige vergelijking te maken, is toch wel de belichaming van zwerverige coolness. Dat verhaal van hem
De film zit vol met dit soort uitzinnigheden, waardoor je telkens denkt: 'waar sláát dit op?' Zoals ook het kiekeboespelletje tussen opa en het meisje in het begin. Maar ze zijn o zo koddig!!!!

Gave film inderdaad!

Goed verwoord. Dit is gewoon de ultieme feelgood movie.

Je haalt ook de scenes eruit die ik ook geweldig vond.

Binnenkort maar weer eens herzien.

Edit: De JohnnyDepp vergelijking vergeef ik je. Depp is goed in karikaturen, Asano geloof ik altijd.

Helemaal mee eens. Alleen jammer dat de DVD van deze film nergens meer te krijgen is.

Er is een 2-disc special edition uit. Wel regio 1, dat dan weer wel.

En Asano is gewoon een Koning, om maar eens in pubertaal te spreken.

Grappig eigenlijk, dat een van de mooiste scenes uit deze film de scene na het overlijden van de Opa, met de getekende boekjes is. Terwijl de film bol staat van de fraaie bizarre en ongrijpbare scenes vind ik een relatief gewone intieme familiescene het mooist. Al bedank ik me terwijl ik dit typ alweer een stuk of vier andere scenes die misschien wel net zo mooi waren.

Best veel hiervan verwacht en de film heeft het waargemaakt. Heerlijk gezapig lievig sfeertje. Prachtig getimede scenes vol met subtiele glimlachjes. Afgewisseld met meer absurdistische direct grappige en ontroerende lieve scenes. Vaak ongrijpbaar, soms onbegrijpelijk, maar dat doet er niet toe. Vanwege de sfeer, vanwege de originaliteit en vanwege een liefdevolle benadering.

Heerlijke film. Eentje om elke zomer te zien.

4.0*

Heel fijn filmpje, alleen had ik er net iets meer van verwacht na het lezen van al die uiterst positieve reacties van verschillende users hier. Het begint allemaal lekker rustig, afwisselend tussen subtiele grapjes (oa die drol in het bos, die honkballer en die bizarre afranseling van die kantoorbaas door zijn secetarese) en aandoenlijke momenten (het kleine meisje met haar grote evenbeeld en de puberjongen met zijn eerste liefdesperikelen) Later in de film zitten er wat absurdische momenten waar ik bij sommige erg om heb kunnen lachen. Neem alleen al dat moment met die reuze zonnebloem, geweldig! Ondanks dit alles lukte het me niet om echt mee te leven met alle personages, ik voelde de tragiek (bij sommige meer dan bij andere) maar het deed me over het algemeen niet zo heel veel. Ook ben ik van mening dat het tegen het einde aan allemaal iets teveel van het goede werd, had de film liever zien eindigen op het moment waar de familie die boeken door bladerde. Toch heb ik er erg van genoten. Dit is denk ik ook typisch een film die bij herziening alleen maar beter kan worden...

3,5 sterren

Deze film kabbelt gewoon lekker voort met hier en daar een grappig, bizar of aandoenlijke gebeurtenis. Prachtig einde inderdaad en Asano is altijd leuk.

Heerlijke film waarin een Japans gezin gevolgd, dat vreemde trekjes kent. De kinderen en die vreemde oom zijn het leukst om te volgen. Tevens kent de film compleet idiote situaties, zoals twee actiefiguren die in vol ornaat de trein binnenstappen. Een ander hoogtepunt was de manga-scene, waarbij je als kijker te maken krijgt met de 'Oeeeh' en 'Aaaah'-reacties van Japanners. Zouden dat soort dingen er echt zo aan toe gaan? Het is in ieder geval cool om te volgen.

Ik zeg het niet vaak, omdat ik het zo kinderachtig vind klinken, maar dit is inderdaad een lieve film.

en de prijs gaat naar Onderhond!

Maar goed, heb de film laatst weer gezien. Had altijd gedacht dat dit typiesch zo'n film is die je na twee keer kijken absoluut niet meer kan zien. Maar ik blijf de film geweldig vinden! Beste scène is: wanneer die opa weer eens dat raampje open en dicht doet, en dan droog neervalt. Ik heb hier altijd zo om moeten lachen; gewoon om de sfeer die men bij deze scène heeft gestopt. Al vraag ik me af of dit grappig bedoelt was... Hoe dan ook. De film begint nu langzaamaan gevaarlijk te dalen naar nummer 10 in mijn top. Maar hij zal altijd een van mijn favorieten blijven!



Nou, ik heb hem proberen te bekijken met de andere mensen in mijn huis. Al na 10 minuten had de helft afgehaakt. Als je feelgood movie bedoelt in de zin van een familiefilm ben ik het niet met je eens, in de zin van een film die jezelf een geweldig gevoel geeft. Tsja, dat is dus 50:50. Of misschien 10:90. 90 % van alle mensen op deze site zouden deze film raar en saai vinden, maar de film blijft een goede gemiddelde beoordeling houden omdat deze mensen simpelweg nooit het idee zouden krijgen om gezellig een Japanse arthousefilm bij de videotheek te huren. Als die er überhaupt te vinden is...