Cha no Aji (2004)

Yamayo, yamayo... yamayo, yamayo . Hilarisch.

Je moet er even inkomen, maar dan is dit wel een erg origineel filmpje met enkele hilarische momenten die afgewisseld worden met veel creativiteit... (en soms wat dwaas vaag gedoe) wtf.. dat enorme meisje en die zonnebloem

Dit moet wel de beste blinde aankoop zijn die ik ooit gedaan heb. Erg knap dat een film die 143 minuten duurt en eigenlijk geen verhaal heeft me zo weet te boeien.
Heb vooral erg vaak in een deuk gelegen; het verhaal van de oom, de honkbalspeler, het bergenliedje, het in elkaar slaan van die ene gast (lekker lomp ook ). En zo nog veel meer momenten de hele film door.

Wel af en toe het gevoel van "waar gaat dit heen" maar meteen daarna weer zo'n mooi moment waardoor dat gevoel teniet wordt gedaan. Uiteindelijk gaat het eigenlijk ook nergens heen, maar dat boeit dus echt niet.

4,5*

Wel een tikkie anders dan Shark Skin Man and Peach Hip Girl trouwens .

Films hoeven wat mij betreft niet naar een climax toe te werken. Ook een verhaal is niet persé nodig. De film zal zich dan wel moeten onderscheiden in andere dingen, zoals hier bv. op het humoristische vlak. Dat lukte slechts sporadisch.

Erg jammerlijk vond ik dat de film weinig symbolische humor tentoonspreidt. maar die ene keer dat het gebeurt het vrouwtje in de winkel luistert met een bepaalde blik naar de sexpraatjes van de plaatselijke jeugd is meesterlijk!

Dan maar voor de bizarre humor gaan! maar afgezien van een paar leuke scènes je behoefte op een mooi plekje doen, de honkbalscène waarin hij niet wegduikt voor de steen, de vrouw die haar baas in elkaar slaat en het agressieve figuur die opgetuigde feestgangers aanvalt biedt de film veel te weinig voor 143 minuten speelduur. Het verhaal had wat mij betreft fors ingekort kunnen geworden. Soms kreeg de film mij wel te pakken maar de aandacht nam daarna telkens weer af. Het ging steeds op en neer.

Daarbij kan ik mij ook moeilijk voorstellen dat mensen in het land van de rijzende zon zo `n super relaxt leventje leiden. Krantenkoppen geven anders aan: toenemende werkdruk, weinig communicatie onder elkaar ( dit zag ik wel terug ) 32.000 zelfmoorden per jaar.

De meest aansprekende persoonlijkheid in de film vond ik het jongetje. Hij was niet passief en zijn fietstochtjes werden mooi in beeld gebracht.
Alleen ook bij deze verhaallijn weer een gemiste kans....2 redenen waarom hij bang is voor meisjes! Ja, leuk bedacht dacht ik toen ze dit uiteen wouden gaan zetten.
Alleen waren de 2 redenen totaal niet grappig. de warenhuis scène kwam een beetje clichè over, natuurlijk kijkt de man nog even de jongen aan met maar een oog. De subtiliteit, de satirische humor en een overdaad aan bizarre humor. Dat miste ik in deze film.

Ik vond de beelden in de film nog geen eens zo bijzonder, af en toe wat flitsen van de rivier daargelaten. Vond ik het landschap wel wat weg hebben van het Nederlandse landschap. En dat zie ik al vaak genoeg, waardoor ik een beetje teleurgesteld ben in de omgeving waar de film geschoten is.

De boekjes die ze op het laatst bekeken in het huis van opa, zagen er wel strak uit.

Misschien dat ik de film nog eens een 2de kans geef, maar voorlopig geef ik niet hoger dan een 2,5*

Begrijp ik goed dat je tijdens het kijken van de film de zaal hebt verlaten? Onmogelijk, dat is iets waar ik niet in kan komen. Mensen die halverwege of eerder besluiten te stoppen met kijken. Ik heb al zoveel films gezien, zovaak de bioscoop bezocht, en het is maar een enkele keer voorgekomen dat ik mensen heb weg zien lopen. Zelf heb ik mij hier echter nooit toe gezet...

Ik heb Taste of Tea afgelopen week gezien, en wat een heerlijk gevoel ervaarde ik hier. Bij mij zat de gezellige sfeer van de familie er werkelijk constant in, al straalde dit zich niet uit door de mooie shots, dan wel van de vrolijke koppen van de cast.

Voor mij [in tegenstelling tot veel anderen?] was het niet de 'bizarre' of 'geniale' humor. Want bizar, of absurd vond ik het allerminst. En geniale humor heb ik ook gemist, waarschijnlijk. Er waren echter een aantal zeer hilarische dingen, waar ik heerlijk om heb moeten lachen. De opa, de eerste keer dat hij meezong met zijn stemvork, god, totaal uit het niets.
En wat ongelooflijk Dom, die scene waarin Ayano zijn avontuur verteld over zijn kippen en eieren, hahaha.

Maar dat was niet hetgeen waarom ik er zo van genoten heb. Een lange film, elk personage een eigen verhaaltje, gevormd in een opmerkelijk gezin, - maar ik heb constant met een glimlach gekeken. Zelfs de scenes welke wel degelijk een serieuze snaar hebben moeten raken, brachten mij een glimlach; en ik denk dat dat op geen manier verkeerd opgevat moet worden.

4,5.

Zucht.

Heerlijk wegzwijmelen bij deze dromerige film. Met een rustig tempo volg je enkele (stuk voor stuk) fantastische personages.

Sachiko (wat een onbetaalbaar guitig koppie!) met haar reusachtige dubbelgangster, Hejima met zijn rondstuiterende hormonen, de animaties van de moeder, de hypnose-vader en de fantasievolle anekdotes van Asano maar het prachtigste personage vond ik veruit opa. Die stemvork, zijn enthousiasme en die levensgenietende pretoogjes; geweldig.

Daarnaast nog enkele hilarische randpersonages die het geheel nog wat opleuken zoals die baseball kerel en de dode yakuza Terajima.

De film is een streling voor het oog met veel landschappen, sfeerbeelden en prachtige shots met een haast monumentale symmetrie en een gevoelig, bijna sensueel kleurgebruik.

Enkele scenes zijn van onbeschrijflijke schoonheid( Wanneer Hejima zijn paraplu de bus ingooit, wanneer opa naar zijn in de regen lopende dochter kijkt, de rugwaartse zwaai van Sachiko en de animatietekeningen van opa).

Cha No Aji weet perfect het serene, zorgeloze sfeertje dat het met zich meebrengt, over te dragen. Na afloop voelde ik mij...alsof ik op een veranda aan een heerlijk kopje thee slurp, met de zon in mijn gezicht een beetje dromerig voor me uit zit te staren. Not a care in the world.
Voor de tweede keer 5* voor K. Ishii. Misschien nog wel overtuigender dan bij Naisu No Mori. Ik wil meer van deze man zien.

PS. Tot voor kort draaide deze in Lux, Nijmegen. Ben toen niet geweest omdat ik de dvd al had liggen. Wat een spijt; het moet een geweldige ervaring zijn deze op een groot scherm te zien.

Zeer bijzondere en genietbare film, welke eigenlijk erg moeilijk te beschrijven is. Een aparte mengeling van komedie, drama en fantasie met een geweldig sprookjesachtige sfeer. Daarnaast een hoop prachtige beelden en heerlijke gortdroge humor. Vond vooral de scènes met die gast met de honkbalknuppel erg leuk.

Naast visueel is de film ook op het gebied van geluid en muziek ontzettend sterk. Verder verveelt Taste of Tea geen minuut, hoewel hij desalniettemin wel ietsjes korter had gemogen. Maar goed, verder heb ik bijzonder weinig te klagen en was Taste of Tea een heerlijk filmpje. Met overigens een prachtige finale!

4 dikke sterren.

Leuke film. Het duurde betrekkelijk lang voordat ik echt goed in de film zat. Vond het wat flauw beginnen allemaal.

Er zitten veel melige scenes in. De sfeer heeft wel wat weg van anime films.

Jammer dat 'ie zo lang duurt. Vind dat niet echt ten goede komen aan de film.

Ruime 3,5 sterren

Een zeldzaamheid, van die films die zo'n onweerstaanbaar 'momentum' hebben dat bijna twee en een half uur aan film in een zucht voorbijgevlogen lijken te zijn. Bijna niets van wat er in deze film gebeurt doet nu werkelijk ter zake, soms is het ronduit onbenullig (dat LIEDJE!!!), maar mijn god wat is het toch volkomen onweerstaanbaar. Zoveel prachtige karakters en mooie scenes dat het je bijna begint te duizelen. Tot in de kleinste details lijkt deze film te kloppen, en het prettige gevoel wat je al had op te stoken tot een laaiend vuurtje. Echt een film die je niet met je verstand moet benaderen, want dan krab je je regelmatig achter je oor.. (het verhaal met de drol, de modderman, een hilarische maar stomme animatiefilm met mensen die vanuit de zaal "boem! bam!!" roepen, dat LIEDJE!!! ) Taste Of Tea werkt direct frontaal op je gevoel in, en is daarmee een complete voltreffer: bam 5*, één van de mooiste films die ik de laatste jaren zag.

In ieder geval erg mooie beelden en heb bij vlagen goed gelachen, maar ik kan hier als geheel toch niet heel erg veel mee.

Gewoon te nietszeggend. Een behoorlijk originele ervaring die niet verveelt, vandaar ook drie sterren, maar echt goed wil ik het niet noemen.

Ik zou kunnen zeggen; Leuk, innemend en schattig filmpje maar ja, iets wat 143 minuten duurt een filmpje noemen is wat merkwaardig misschien. Toch voelt het zo wel aan, als een filmpje. Had ook niet veel last van de lange speelduur, The Taste of Tea gaat lekker vlot voorbij mede door de afwisseling in de diverse verhaaltjes en hersenspinsels.

Weer typisch hier de uitgebreide aandacht voor de omgeving waarin het geheel zich afspeelt, een wel vaker terugkerend element in Aziatische films. De film is ontegenzeggelijk mooi in beeld en geluid slechts op de nogal goedkoop ogende sfx na. Eigenlijk vind ik dat hier die sfx niet eens nodig waren maar als het er dan toch in zit dan liever op de manier zoals Jeunet dat bv deed in Amelie waarin het meer een geheel vormt. Hier leek het soms net een misplaatst element uit een foute karaoke clip.

De avonturen van de diverse familieleden zijn ook wat wisselend in hun interessantheid en de humor is niet altijd en overal mijn kopje thee, soms is het wel wat aan de melige en flauwe kant.
De avonturen van de jongste telg zijn lang niet altijd even boeiend en bv de ontmoeting van oom met zijn ex deed me de schouders wat ophalen het voegt niet bijzonder veel toe aan het geheel. Hij kan daarentegen wel een amusant verhaal tappen. De verhaallijntjes rond dat gastje op z'n fiets met zijn liefdesperikelen was grappig en soms zelfs ontroerend. Ook vermakelijk waren de avonturen met allerlei vreemde snuiters buiten de familie (de honkballer en de foto-shoot in de trein ). Het einde met die schetsboeken is sterk gevonden.

Toch vind ik de film niet overal even veel aanspreken en sommige lijntjes die uitgezet worden zijn uiteindelijk wel erg summier. The Taste of Tea is een aangename, dromerige en mooie film die regelmatig origineel uit de hoek komt en over de hele lengte bijzonder luchtig van toon blijft. Zelfs de crematie van opa kan hier nog geen roet (excusez le mot) in de thee gooien.

Een ruime 3.5* is zeker verdient.

Qua vergelijkingsmateriaal ontbreekt Garden State nog in dit topic. Deed het me ook wat aan denken, vraag me niet precies waarom. Mooie situatie-tableaus, af en toe wat rariteiten, visueel nogal braaf. Een glimlach film.

Heerlijk filmpje.

Aanvankelijk vond ik hem wat traag en langdradig, maar de laatste 20 minuten maken een hoop goed. Prachtig slot! De scenes met die boeken zijn fenomenaal, en daar komt nog die scene met de zonnebloem overheen. Zeer mooi.

Verder bij vlagen humoristisch (die 'clip' , en ook die geluiden bij dat stukje anime waren schitterend), maar vooral liefelijk en gestileerd. Had wat mij betreft toch wel wat meer vaart achter mogen zitten en meer ergens naartoe mogen gaan, maartoch, mooi!

3.5*

'Kzat net te dubben wat voor beoordeling ik deze film zou geven. Maar waarom ook niet 5 sterren? Ik zie geen reden tot puntenaftrek, want ik heb gewoon met een grote grijns op mijn bakkes zitten genieten!

Wisselend van heerlijk absurd, humoristisch, bizar en op het einde ontroerend. Van het doel van sommige personages snap ik na één kijkbeurt nog geen bal (De honkballer??? Die modderman? Begraven door die Yakuza? Die action-figure-gasten?? Die balletdanser?), maar wat dondert het.

Prachtige en geinige beelden, zoals de uitgelaten fietsende jongen nadat hij een manier had gevonden om in contact te kunnen komen met zijn oogappel, alle scènes met het kleine meisje, de (eerst op mij irritant overkomende, maar later voor ontroering zorgende [demente?]) gekke opa, en natuurlijk Asano.

Die laatste Johnny Depp van Japan, om maar even een oneerbiedige vergelijking te maken, is toch wel de belichaming van zwerverige coolness. Dat verhaal van hem
De film zit vol met dit soort uitzinnigheden, waardoor je telkens denkt: 'waar sláát dit op?' Zoals ook het kiekeboespelletje tussen opa en het meisje in het begin. Maar ze zijn o zo koddig!!!!

Gave film inderdaad!

Grappig eigenlijk, dat een van de mooiste scenes uit deze film de scene na het overlijden van de Opa, met de getekende boekjes is. Terwijl de film bol staat van de fraaie bizarre en ongrijpbare scenes vind ik een relatief gewone intieme familiescene het mooist. Al bedank ik me terwijl ik dit typ alweer een stuk of vier andere scenes die misschien wel net zo mooi waren.

Best veel hiervan verwacht en de film heeft het waargemaakt. Heerlijk gezapig lievig sfeertje. Prachtig getimede scenes vol met subtiele glimlachjes. Afgewisseld met meer absurdistische direct grappige en ontroerende lieve scenes. Vaak ongrijpbaar, soms onbegrijpelijk, maar dat doet er niet toe. Vanwege de sfeer, vanwege de originaliteit en vanwege een liefdevolle benadering.

Heerlijke film. Eentje om elke zomer te zien.

4.0*

Heerlijke film waarin een Japans gezin gevolgd, dat vreemde trekjes kent. De kinderen en die vreemde oom zijn het leukst om te volgen. Tevens kent de film compleet idiote situaties, zoals twee actiefiguren die in vol ornaat de trein binnenstappen. Een ander hoogtepunt was de manga-scene, waarbij je als kijker te maken krijgt met de 'Oeeeh' en 'Aaaah'-reacties van Japanners. Zouden dat soort dingen er echt zo aan toe gaan? Het is in ieder geval cool om te volgen.

Ik zeg het niet vaak, omdat ik het zo kinderachtig vind klinken, maar dit is inderdaad een lieve film.

en de prijs gaat naar Onderhond!

Maar goed, heb de film laatst weer gezien. Had altijd gedacht dat dit typiesch zo'n film is die je na twee keer kijken absoluut niet meer kan zien. Maar ik blijf de film geweldig vinden! Beste scène is: wanneer die opa weer eens dat raampje open en dicht doet, en dan droog neervalt. Ik heb hier altijd zo om moeten lachen; gewoon om de sfeer die men bij deze scène heeft gestopt. Al vraag ik me af of dit grappig bedoelt was... Hoe dan ook. De film begint nu langzaamaan gevaarlijk te dalen naar nummer 10 in mijn top. Maar hij zal altijd een van mijn favorieten blijven!



Nou, ik heb hem proberen te bekijken met de andere mensen in mijn huis. Al na 10 minuten had de helft afgehaakt. Als je feelgood movie bedoelt in de zin van een familiefilm ben ik het niet met je eens, in de zin van een film die jezelf een geweldig gevoel geeft. Tsja, dat is dus 50:50. Of misschien 10:90. 90 % van alle mensen op deze site zouden deze film raar en saai vinden, maar de film blijft een goede gemiddelde beoordeling houden omdat deze mensen simpelweg nooit het idee zouden krijgen om gezellig een Japanse arthousefilm bij de videotheek te huren. Als die er überhaupt te vinden is...

Waar gaat het nu eigenlijk over, tja ik ben er nog steeds niet achter. Wat wil de film nu zeggen, ook daar ben ik nog niet achter. Waar ik wel achter ben gekomen is dat Cha no Aji een prachtig staaltje cinema is. Hij stond al tijden op mijn to see lijst en nu dan eindelijk gezien.

De film heeft niet echt een duidelijk verhaal. Het is meer een greep uit het leven van een beetje een vreemde familie. En die vreemde familie is erg leuk om te volgen. Ieder maakt zo z'n vreemde, leuke, grappige en ontroerende dingen mee. Een greep uit het echte leven kun je wel zeggen. Vooral de belevenissen van oom Asano zijn erg leuk, maar kent ook aandoenlijke momenten zoals de ontmoeting met z'n ex vriendin . Maar ook de rest van de familie heeft mooie momenten. Mooi ook dat er met zo weinig zoveel bereikt en gezegd wordt. Ook zit de film vol met prachtige shots van de Japanse natuur en gebergten. Ieder shot is erg mooi om aan te zien. Je krijgt er een beetje een feel good gevoel van, wat ook nog eens versterkt word door de constant fluitende vogels. Ook geven de shots je een heerlijk dromerig gevoel, je wilt eigenlijk niet dat het ophoud. Anderzijds duurt het op het laatst net wat te lang, maar over de gehele lijn blijft het genieten geblazen. Erg mooi en aandoenlijk filmpje. Door dit soort film krijg ik toch steeds meer en meer waardering voor de Japanse cinema.

4.5*

Prachtige poëtische film over een apart en toch eigenlijk erg normaal gezin. Fijn om eens een kijkje te kunnen nemen in het leven van een familie zonder grootse drama's en belevenissen.
De grootvader was hilarisch, net als Asano's ei-verhaaltje, maar toch was humor zeker niet het belangrijkste ingrediënt in de film. Dat was de focus op kleine dingen, en dat dat niet saai werd na 2,5 uur is erg knap. Zo is de dialoog van Asano en zijn vriendinnetje van vroeger hartverwarmend, en tegelijkertijd zo realistisch.

Klein puntje van kritiek: het kleurgebruik had wat mij betreft iets overdadiger gemogen. Het juiste gebruik van filters had de film misschien net iets dromeriger kunnen maken. Het einde daarentegen was wel echt schitterend.

Erg leuke en innemende film.

Hoewel de film 140 minuten duurt heb ik me eigenlijk geen moment verveeld en dat is best knap voor een film als deze die bijvoorbeeld niet doorspekt is van actie. Nee het is vooral de afwisseling tussen de verschillende verhalen en de diversiteit aan personages, dat ervoor zorgt dat de film boeiend is en dat ook blijft.

Vooral het meisje dat regelmatig een veel grotere versie van haarzelf ziet, beleeft leuke momenten en geeft de film gelijk ook een surrealistische tint mee. Er komen trouwens wel meer surrealistische scènes voor in de film, waarvan de meeste wel een toevoeging zijn voor het verhaal. Hoewel de film op sommige momenten een tikkeltje inzakt, kent de film ook erg grappige momenten. Op een gegeven moment stappen er twee actiefiguren de trein in. Dat slaat eigenlijk helemaal nergens op, maar het is wel bijzonder grappig.

Het veelgeprezen einde met de boeken en de zonnebloem is erg mooi en een mooie afsluiter voor deze vrolijke, dromige en soms surrealistische film, waar ik na afloop in ieder geval wel een vrolijk gevoel aan over heb gehouden en dat had ik van te voren eigenlijk stiekem niet verwacht.

Dikke 3,5*

Tegenvaller. Maar... gelukkig viel er regelmatig toch nog wel wat te genieten. Soms slaapverwekkend, waarna een moment daarop me weer helemaal wist te pakken.

Ja, dat is het eigenlijk wel zo'n beetje. Er zitten echt een paar geweldige scénes in deze film, zoals die honkbalscéne; ge-wel-dig. Daarnaast kent de film een lekker sfeertje, mooi geschoten plaatjes van bijv. de landschappen en huisjes, maar helaas duurt het soms gewoon veel te lang, waardoor het me allemaal helemaal niks deed.

De film slaat regelmatig echt helemaal nergens op, maar dat kon ik wel waarderen. Bepaalde scénes, zoals die gast in de modder, de twee in de trein en dan nog die scéne dat die ene gast door die meid in elkaar wordt gebeukt. Vreselijk, maar wel érg grappig (die laatstgenoemde). Tadanobu Asano doet het (weer) leuk en heeft ook een leuk personage, net als die opa. Voor de rest vond ik het veelal maar oninteressante personages. Vooral die jongen was totaal niet leuk. Daar kon ik niks mee.

Vooral naar het einde toe werd het nogal saai. Vond het einde zelf ook totaal niet bijzonder trouwens. Een nogal fluctuerend geheel, deze Cha no Aji. Helaas.

Hartverwarmend en kalm filmpje.

De karakters waren zeer aandoenlijk en droegen allemaal stille ondoorgrondelijke emoties met zich mee. Wat ze menselijk en kwetsbaar maakten. Geweldig om een keer emoties te zien die er niet te dik bovenop liggen. De confrontatie van A(y/s)ano's met zijn ex-vriendin was echt voelbaar awkward. Mooi ook dat er in het midden van de scherm een balk zat van de winkel waar zij werkte. Erg krachtig gedaan om de afstand indirect weer te geven.

Ik ging deze film kijken met de verwachting dat er flink wat vreemde dingen gingen gebeuren. Maar dat viel (voor japanse begrippen) best mee. En achteraf vind ik dat ook niet zo erg.

Goed gebruik van geluid overigens, de film is vaak stil en op de meest perfecte momenten komt er mooie subtiele muziek of even iets weirds (zoals de scene met de superhelden in de metro).

De plaatjes waren helaas niet altijd even mooi. Daar had wel wat meer in kunnen zitten, een paar standaard shots van de natuur en daar bleef het wel bij. Wat mij trouwens opviel is dat je vaak dezelfde hoeken krijgt te zien in het huis van de familie. Zo kom je nog dichter bij hun en voel je, je net een bezoeker. Alle shots met personen erin waren dus wel erg sterk.

Deze ga ik zeker nog een keer kijken!

*4,0

Blijft na herziening ook weer geweldig.

Wat een heerlijk sfeertje hangt er in deze film. Lekker kalm en rustig. Het Japanse platteland is het ideale decor voor een film als deze. Ishii leukt het wat op met hier en daar welkome gekkigheid, maar het komt nooit in de buurt van de manische comedies die hij eerder maakte.

Visueel bij momenten subliem, een geweldige soundtrack en een stel acteurs waar je bijna geen slechte film mee kan maken. Vooral het opatje schittert in deze film, een onsterfelijk karakter als je het mij vraagt.

Ishii's mooiste en een film die bij elke herkijkbeurt fier overeind blijft staan.

4.5* en een uitgebreide review

Leuke en rijke film, die ik helaas nooit echt erg speciaal vond. Hooguit een beetje. Maar dat de film(maker) kwaliteiten heeft is duidelijk. 3,5 sterren.

Vond em juist wel heel speciaal - toch een hele absurde film. Vond em alleen niet echt spectaculair. Maar dat was volgens mij ook de bedoeling niet. De kracht zat em volgens mij in een stel buitensporige personages neer te zetten zonder dat de sfeer aan ingetogenheid verliest. En dat is toch wel een hele aparte mix.

"Zie je wel dat ik kan films maken en toch een goede huismoeder zijn", zegt Yoshiko en daarmee zet ze wel de toon voor het ganse gezin Haruno, waar ieder lid toch met iets bezig is dat hem of haar bovenmate boeit.

Daarnaast heb ik evenwel geen duidelijk verhaal of thema in deze "The Taste of Tea" kunnen ontdekken, wel aparte, voortdurend wisselende passages met één of meer gezinsleden of gewoon met beelden van de natuur of een trein of gewoon wat fantasie en, eerlijk gezegd, als het wat lang duurt en er valt geen diepere rode lijn te herkennen, dan gaat de "tea" toch wat minder smaken.

Lichtjes ontgoocheld, aldus, maar natuurlijk, niet afbreken. Massa's mooie plaatjes, beeldcomposities en toch enkele knappe en soms grappige of aandoenlijke momenten, zoals de filmvoorstelling, de ontdekkingen in opa's werkkamer (waarin weeral blijkt hoe ze met zichzelf begaan zijn)...

Moeizaam, erg moeizaam zelfs. Een vrij absurde Japanse film die blijkbaar bij velen hier erg in de smaak is gevallen. Ik had het er moeilijk mee er de aandacht bij te houden. Misschien was ik niet geheel in de stemming, maar ik heb me door de film moeten worstelen. De speelduur was zeker niet in het voordeel.

We volgen de familie Haruno, een ietwat excentrieke familie waarbij de interesses uit elkaar liggen. Vele scènes zijn 'bijzonder' en waren ongetwijfeld komisch of tragikomisch bedoeld. Als geheel kon ik het wel waarderen, net als het acteer- en camerawerk. De familie wordt erg kleurrijk voorgesteld, maar het pakte onvoldoende.

Een erg leuke scène werd afgewisseld met een mindere. Echte verbanden of een lijn kon ik er niet uit ontwarren. Misschien later nog eens een keertje proberen.