Cha no Aji (2004)

Dat vroeg ik me ook al af. Rare vraag ook, na een pagina vol lofberichten.

Nee, niet mijn soort film. Ik denk voor de liefhebber een must(?)

Het is inderdaad een vreemd verhaal. Desondanks heb ik de 2 uur en 15 minuut durende film afgekeken. En heeft het toch wel iets. Het lijkt een beetje op Big Brother alleen dan mogen ze ook het huis uit. ik geef de film een 3,5 voor het acteerwerk en de rust die de film straalt

Uh?

Joh...

Makes me sad..

Het wordt iets vroeger: de film gaat vanaf 15 december draaien in Nederland

Superfilm! Dit is wel echt een film voor liefhebbers van "vage" films. Het soort films waar ik van hou.

Deze film heeft me een dikke 2 uur prima op de bank

weten te houden. Maar je moet er echt van houden.. 4*

Ja hoor, 15 december was-ie in de bioscoop, en ik zat er!

Na ca. 1,5 uur begon ik me een beetje af te vragen waar al die mooie, grappige, bizarre, ontroerende maar losse scenes naar toe zouden gaan en zat ik in een dipje. Maar het eind maakte dat meer dan goed. Dat niet alles uitgewerkt wordt en sommige scenes wat op zichzelf blijven staan, maakt de film misschien onnodig lang, maar ik had er toch geen één willen missen.

Je kan er uren van nagenieten.

Zeker 4*

Had beetje gehoopt op een komedie die mij wel zou liggen. Niet dus! Dit vond ik dus een absurd verhaal. Nou ja verhaal. Het is eigenlijk helemaal niks. Diepgang met bepaalde personages, waar ik niks bij voelde. Die debiele opa. De verliefdheid van het jochie. En dan die jongste, die op gevaarlijk terrein een beetje aan het klimrek draait. Het zal wel allemaal poetisch bedoeld zijn, maar gelachen of een traantje weggepinkt heb ik dus niet. Deze subtiele humor/drama heeft mij niet kunnen grijpen.

Dat gedoe onder hypnose. Tja, het is mij niet duidelijk wat er mee bedoeld werd. Zoals wel meer in deze film. De honkballer, de danser bij die rivier, de modderman. Net als die vergrotingen. Zo lekker opzettelijk goedkoop in beeld gebracht (zonnebloem bijv.) Oh ja! En niet te vergeten: die manga-clip en dat gemix. Allemaal symbolische rotzooi, wat mij betreft.

Niks voor mij gebleken en voor mooie beelden kijk ik een film iig niet:

*

Anime.

Ik las dat er 17 januari een dvdrelease aan zit te komen. Dan zal ik de film misschien toch echt blind moeten aanschaffen na al die lovende reacties.

Vandaag weer herzien (met dank aan Chr.s ).

Persoonlijk denk ik niet dat er erg veel symboliek in de film zit. Noch kan ik mij echt vinden in de omschrijving "poëtisch". Dit is gewoon een film die werkt als een warm knus dekentje, en toch fris, goofy, lollig, schattig en lief.

De gezapige shots die de afzonderlijke scenes verbinden werken als geen ander. If anything, vergroten ze het gevoel van elke aparte scene. Zoveel memorabele scenes die allemaal even fris in het geheugen zitten als de film afgelopen is. Zoveel mooie, leuke, grappige en soms ook aandoenlijke momenten. De mooiste scene blijft voor mij de ontmoeting tussen Ayano en z'n oude vriendinnetje, maar ook het Go-Man schijnboksen en de scene met de baseballplayer zijn gewoon af.

Blijft, de derde keer, ook rotsvast op 4.5* staan. Unieke film, die gewoon werkt, en klopt. Ik hoop dat First Contact een beetje het zelfde niveau weet te halen, al vrees ik een beetje dat Ishii z'n trucje gaat proberen te herhalen. En een Taste of Tea franchise zie ik echt niet zitten.

Anyway, geweldige personages, film met een hart, vrijgevochten en ongebonden aan regeltjes, maar toch aandoenlijk en weinig bevreemdend. Mag zich naast de toppers in het feel-good vakje plaatsen.

Ik vond de scene met de honkballer onder aan de rivier het leukst. Asano speelt zoals altijd weer een apart personage, hij is echt 1 van mn favo acteurs. Het kleine bijrolletje van Susumu Terijama vond ik ook erg leuk.

Eigenlijk was elke scene wel leuk

Ik snap 1 ding niet

Als de familie terug komt van de crematie, waarom zijn er dan mensen die spullen uit het huis halen. Ik dacht de eerst spullen van de overleden opa, maar die spullen staan in de kamer waar ze later pas voor het eerst komen

Kan iemand me dit uitleggen?

Geweldige film maar zeker niet voor iedereen. Het tempo ligt erg laag, er gebeurt weinig in maar je moet gewoon kunnen genieten van de prachtige gecreeerde droomwereld die hier geschetst wordt. Ik ben zo'n persoon die zoiets heel graag ziet. The Taste of Tea is my cup of tea dus. 4,5*

Lieve en innemende surrealistische vertelling, waar vrijwel alles mooi aan is. 4*

Ik denk (ongeveer) wel te weten hoe dit zit.

De spullen die uit het huis worden meegenomen zijn de spullen die gebruikt werden voor het baren van de overleden opa, en inderdaad niet zijn spullen!

Dit moet wel de beste blinde aankoop zijn die ik ooit gedaan heb. Erg knap dat een film die 143 minuten duurt en eigenlijk geen verhaal heeft me zo weet te boeien.
Heb vooral erg vaak in een deuk gelegen; het verhaal van de oom, de honkbalspeler, het bergenliedje, het in elkaar slaan van die ene gast (lekker lomp ook ). En zo nog veel meer momenten de hele film door.

Wel af en toe het gevoel van "waar gaat dit heen" maar meteen daarna weer zo'n mooi moment waardoor dat gevoel teniet wordt gedaan. Uiteindelijk gaat het eigenlijk ook nergens heen, maar dat boeit dus echt niet.

4,5*

Wel een tikkie anders dan Shark Skin Man and Peach Hip Girl trouwens .

Begin wel een beetje in te zien wat iedereen zo geweldig aan Asano vind ..Ook al gebeurt er niet superveel in de film hij blijft grappig en boeiend tot het einde..dikke 4.5 voor deze geweldige film!!

Sluit me volledig aan bij alle lof.

Het tempo ligt laag maar tegelijkertijd gebeurd er vanalles: allerlei personages, geinige gesprekjes, verhaaltjes, bizarre situaties enz. Dit alles vol kleur en sfeer. na een tijdje werd ik echt opgezogen in deze wonderbaarlijke wereld.

Lijkt me best leuk om een weekje bij de familie Haruno te logeren

Ook ik geef een dikke 4,5*

Prachtige, dromerige film. Tadanobu Asano is wel een goede acteur inderdaad.

Ik vind het geheel wel een beetje, heel in de verte, iets weghebben van Wild at Heart. In elk geval qua surrealisme..... Verder is het een mooie film met weer een heleboel symboliek.

Films hoeven wat mij betreft niet naar een climax toe te werken. Ook een verhaal is niet persé nodig. De film zal zich dan wel moeten onderscheiden in andere dingen, zoals hier bv. op het humoristische vlak. Dat lukte slechts sporadisch.

Erg jammerlijk vond ik dat de film weinig symbolische humor tentoonspreidt. maar die ene keer dat het gebeurt het vrouwtje in de winkel luistert met een bepaalde blik naar de sexpraatjes van de plaatselijke jeugd is meesterlijk!

Dan maar voor de bizarre humor gaan! maar afgezien van een paar leuke scènes je behoefte op een mooi plekje doen, de honkbalscène waarin hij niet wegduikt voor de steen, de vrouw die haar baas in elkaar slaat en het agressieve figuur die opgetuigde feestgangers aanvalt biedt de film veel te weinig voor 143 minuten speelduur. Het verhaal had wat mij betreft fors ingekort kunnen geworden. Soms kreeg de film mij wel te pakken maar de aandacht nam daarna telkens weer af. Het ging steeds op en neer.

Daarbij kan ik mij ook moeilijk voorstellen dat mensen in het land van de rijzende zon zo `n super relaxt leventje leiden. Krantenkoppen geven anders aan: toenemende werkdruk, weinig communicatie onder elkaar ( dit zag ik wel terug ) 32.000 zelfmoorden per jaar.

De meest aansprekende persoonlijkheid in de film vond ik het jongetje. Hij was niet passief en zijn fietstochtjes werden mooi in beeld gebracht.
Alleen ook bij deze verhaallijn weer een gemiste kans....2 redenen waarom hij bang is voor meisjes! Ja, leuk bedacht dacht ik toen ze dit uiteen wouden gaan zetten.
Alleen waren de 2 redenen totaal niet grappig. de warenhuis scène kwam een beetje clichè over, natuurlijk kijkt de man nog even de jongen aan met maar een oog. De subtiliteit, de satirische humor en een overdaad aan bizarre humor. Dat miste ik in deze film.

Ik vond de beelden in de film nog geen eens zo bijzonder, af en toe wat flitsen van de rivier daargelaten. Vond ik het landschap wel wat weg hebben van het Nederlandse landschap. En dat zie ik al vaak genoeg, waardoor ik een beetje teleurgesteld ben in de omgeving waar de film geschoten is.

De boekjes die ze op het laatst bekeken in het huis van opa, zagen er wel strak uit.

Misschien dat ik de film nog eens een 2de kans geef, maar voorlopig geef ik niet hoger dan een 2,5*

zucht, nooit afgezien, maar de eerste helft bravo 4.5

Elke scene heeft wel iets verrassends. Is het niet verhaaltechnisch dan is het wel stilistisch. Verder deel ik de meningen van OH, Goodfella en Ingrid. 4*

'The Taste of Tea' draait momenteel in Lux - Nijmegen.

Ja, deze film heeft wel iets, maar wat kan ik niet zo goed definieren. Het tempo ligt laag inderdaad, maar straalt daarentegen ook een fijne rust uit.

Toch is het niet geheel mijn film ondanks de mooie beelden en de sprookjesachtige sfeer. Misschien moet ik hem voor de tweede keer zien en dan een oordeel geven.

De film was mooi dat wel, maar heeft mij af en toe ook in slaap gesust.

Een voorlopige 3.5*

Wat een leuke, originele film! Geweldig hoe Ishii hier een fantasierijke wereld weet neer te zetten. Een droomwereld die gekenmerkt wordt door een resem vreemde, fascinerende gebeurtenissen.

Dit is zo een film die je echt in zijn ban houdt. Vanaf de eerste seconden waan je je echt in een ander universum. Er is geen groot verhaal, geen climax die je omverschopt op het einde, geen ingenieuze plotwendingen,... Maar dat is niet nodig. De film heeft zoveel meer dan dat.

De personages die neergezet worden zijn schitterend. Elk individu draagt wel iets leuks met zich mee. Ze komen terecht in de meest absurde situaties en zijn allen meer dan boeiend. Het acteerwerk mag ook geprezen worden, ze zetten overtuigend hun rol neer. Vervolgens heb je die heerlijke traagheid, waardoor je meermaals volledig verzonken zit in de film. Er ontstaat een dromerige, sprookjesachtige sfeer die vaak hand in hand gaat met de mooie muziek.

Dit sprookje is eigenlijk één grote ontdekkingsreis. Je komt van de ene geniale scene in de andere. Deze worden vaak verbonden door prachtige shots van de verschillende personages of bloedmooie natuurlandschappen. De grootste originaliteit is er echter door de vele leuke vondsten. Allerlei kleine details die net dat tikje extra geven aan dit prachtige, moderne sprookje.

4.5*

Heb deze film een hele tijd terug gezien (dejima 2005). Na het lezen van de recenssies op deze pagina ben ik toch wel erg benieuwd om deze film nog eens te zien.

Het enige wat ik nog weet van deze film is dat ik er absoluut niet in kon komen, dat ik m'n interesse er niet bij kon houden en zodoende ook niet snel na de openinsscene de zaal heb verlaten. Verkeerde inschatting? Misschien wel.

De personages konden me niet pakken en ik kon niet lachen om de "geniale grappen" van dit moderne sprookje. Daarnaast was de uitgebeelde sfeer niet echt mijn ding.

Ergens heb ik wel spijt dat ik niet ben blijven zitten, maar aan de andere kant denk ik misschien ook wel spijt te krijgen wanneer ik 'm weer ga kijken. Ik heb het normaliter niet zo op sprookjes.

Misschien dat het ook wel kwam omdat ik na het zien van Tsuburo dermate onder de indruk was dat deze film daar het "slachtoffer" van is geworden.

Voor nu dus ook nog geen stem, aangezien ik niet stem wanneer ik geen totaalbeeld van de film heb. Even afwachten of de film bij herziening me wel mee weet te nemen in de wereld van de thee.

Begrijp ik goed dat je tijdens het kijken van de film de zaal hebt verlaten? Onmogelijk, dat is iets waar ik niet in kan komen. Mensen die halverwege of eerder besluiten te stoppen met kijken. Ik heb al zoveel films gezien, zovaak de bioscoop bezocht, en het is maar een enkele keer voorgekomen dat ik mensen heb weg zien lopen. Zelf heb ik mij hier echter nooit toe gezet...

Ik heb Taste of Tea afgelopen week gezien, en wat een heerlijk gevoel ervaarde ik hier. Bij mij zat de gezellige sfeer van de familie er werkelijk constant in, al straalde dit zich niet uit door de mooie shots, dan wel van de vrolijke koppen van de cast.

Voor mij [in tegenstelling tot veel anderen?] was het niet de 'bizarre' of 'geniale' humor. Want bizar, of absurd vond ik het allerminst. En geniale humor heb ik ook gemist, waarschijnlijk. Er waren echter een aantal zeer hilarische dingen, waar ik heerlijk om heb moeten lachen. De opa, de eerste keer dat hij meezong met zijn stemvork, god, totaal uit het niets.
En wat ongelooflijk Dom, die scene waarin Ayano zijn avontuur verteld over zijn kippen en eieren, hahaha.

Maar dat was niet hetgeen waarom ik er zo van genoten heb. Een lange film, elk personage een eigen verhaaltje, gevormd in een opmerkelijk gezin, - maar ik heb constant met een glimlach gekeken. Zelfs de scenes welke wel degelijk een serieuze snaar hebben moeten raken, brachten mij een glimlach; en ik denk dat dat op geen manier verkeerd opgevat moet worden.

4,5.