Jack Goes Home (2016)

Stiekem nieuwsgierig.

Ik ook

Same here. Freaky regisseur!

Lekker filmpje hoor.

Deze film heeft ten eerste een prima sfeer...lekker griezelig en duister.

Een film die niet als hapklare brokken geserveerd word.....beetje ala Babadook.

Lin Shaye laat zien dat ze meer dan prima een van de hoofdrollen kan vertolken.

Voor mij EEN VAN DE verassingen van het jaar in dit genre.

Ik kon eerlijk gezegd weinig met deze rare en vage Horror film, waarbij het ook nog eens heel lang duurt (na circa 60 minuten) voordat er eindelijk eens wat gebeurt wat met Horror te maken heeft en dan doel ik op de scene op de zolder, die best spannend was. Daarna wordt het gelukkig wel allemaal wat beter, maar het blijft maar allemaal onduidelijk (in het eerste uur had ik zoiets van "waar gaat dit eigenlijk over ?"), raar en vaag en dat geldt zeker ook voor het flauwe einde met de achterlijke clichematige wending. Waarschijnlijk wist regisseur Thomas Dekker (niet verwarren met de voormalige Nederlandse wielrenner ) ook niet meer wat hij met deze film aanmoest en eindigde hij maar op deze achterlijke manier om er een punt achter te zetten.

In dit dit verhaal draait het letterlijk en figuurlijk om de filmtitel "Jack Goes Home", waarbij dus Jack naar huis (waar hij is opgegroeid) gaat vanwege een gruwelijk auto-ongeluk en waar zijn vader is bij omgekomen en waar zijn moeder is bij gewond geraakt en voor de laatste gaat hij nu zorgen. Eenmaal in het huis aangekomen vindt Jack dan o.a. een cassettebandje en videobanden met de tekst "For Jack" erop, welke hij natuurlijk gaat beluisteren en bekijken en die hem dan van slag brengen (mede door het verleden).

Het verhaal kon me eigenlijk ook niet boeien (mede omdat ik het maar allemaal onduidelijk, raar en vaag vond) en spannend werd het eigenlijk ook nergens, op misschien een paar scenes na (zoals de al eerder genoemde scene op de zolder). Ook krijg je regelmatig te maken met werkelijkheid en fictie en qua Horror zit er eigenlijk veel te weinig in (zelfs bijna geen schrikmomenten) en het gene wat erin zit krijg je pas na circa 60 minuten voor je kiezen. Verwacht overigens geen goor, want dat zit er al helemaal niet in, of je moet al het doorsnijden van een keel (fictief overigens) als goor beschouwen. Het meest harde in deze film vond ik nog het moment dat moeder Teresa de hond Rusty tegen de ingang van een slaapkamerdeur gooit en naderhand ook nog vermoord met een mes.

Qua uitvoering viel het gelukkig wel nog allemaal mee, want het verhaal bevat tenminste wel nog sfeer en ook beide hoofdrolspelers in het verhaal deden het wel nog aardig en dan heb ik het over de onbekende (althans voor mij) Rory Culkin in de rol van zoon Jack Thurlowe (die altijd over de dood van zijn vader zegt "My dad got his head chopped off") en de bekende Lin Shaye in de rol van de raar gedragende moeder Teresa Thurlowe. De laatste is natuurlijk voorval bekend van haar rol in de Horror reeks "Insidious" en ze had in deze film soms best fraaie uitspraken, zoals het moment dat Jack terugkomt van de dierenarts (waar hij de hond Rusty heeft opgehaald) en waar hij ook heeft gepraat met receptioniste Nancy (gespeeld door Natasha Lyonne) en waarbij zij dan zegt "Did you talk to that whore nurse, Nancy"

De overige cast kon me niet echt bekoren en wat het nut was van Louis Hunter (in de rol van de homofiele buurman Duncan, die ook graag drugs gebruikt) in het verhaal is me eerlijk gezegd een raadsel. Hoewel ze niet al te best acteert, was Daveigh Chase (in de rol van Shanda, die van kleins af aan een goede vriendin is van Jack. Ze is overigens wel niet de vriendin van Jack, want dat is de zwangere Cleo gespeeld door Britt Robertson) wel een leuke verschijning om naar te kijken en ze had ook wel één leuke dialoog met Jack):

Shanda : I always thought this house was haunted.
Jack: Really ? Why ?
Shanda: I don't know. Ever since we were kids, it just felt like there was some dark vagina just hovering over this place, waiting to swallow me up.
Jack: Maybe it was just your latent homosexuality talking, hmm ?

Al met al een matige Horror film, waar ik me ook maar weinig mee vermaakt heb en dat komt vooral omdat ik het allemaal maar onduidelijk, raar en vaag vond, maar ook door de veel te lang durende opbouw van bijna een uur (de film duurt 100 minuten), voordat er eindelijk eens wat gebeurt.

Smaken verschillen, want ik kan me bij tattoobob aansluiten dat ik dit een van de grootste verassingen vind van de horrorfilms van dit jaar.
Rory Culkin speelt op een overtuigende wijze Jack Thurlowe, een jongen die na de dood van zijn vader vreemde cassettes en videobanden vind die zijn vader aan hem achtergelaten had.
Hij word door de berichten van zijn vader krankzinnig, waar door je jezelf als kijker ook een hoop dingen gaat afvragen. Is zijn homoseksuele buurman Duncan een creatie van zijn brein of bestaat hij echt en welke dingen vinden plaats in Jack's slaap/fantasie.
Daarnaast krijgen wij zelfs nog de vraag of er sprake is van demonische krachten. Het moment waarop Jack's vader the devil is in you zegt is best zinderend.
Verder laat Dekker meer denkwerk aan de kijker over. Zo denk ik dat Jack's verloofde ook een soort hersenspinsel was, daar hij enkel van haar bestaan lijkt af te weten (afgaande op de verbouwereerde uitdrukking van Lin Shaye toen hij zei dat hij een kind ging krijgen.).
Ook het einde blijft een beetje vaag, maar ik denk haast dat zowel Jack als zijn ouders omkwamen bij het auto ongeval en dat Jack en Shanda een soort verwerkingsproces door moesten gaan om dit te accepteren.
Deze conclusies trek ik eruit, maar iemand anders denkt misschien weer heel anders. Afijn, zelf vond ik het eens een keer prettig om een film te kijken waarbij je als kijker actief meedenkt over wat er op het scherm gebeurt, maar ik snap ook wel dat dit niet voor iedereen weggelegd is.
Ik kan hem aanraden, maar dit zal geen film worden voor een groot publiek.

maar is even tijd voor maken

Thomas Dekker heeft zeker talent als regisseur maar gooit zoveel vage subplotjes er tegenaan dat het allemaal erg verwarrend wordt om naar te kijken. De sfeer wordt op zich goed opgebouwd en je blijft jezelf afvragen waar de film nou weer naar toe gaat maar uiteindelijk blijft het allemaal vrij suggestief en 'bijt' de film niet hard genoeg. Niet slecht voor een keer maar je moet er van houden.

2,5*

Tof!

Film "bijt" juist behoorlijk, al zal niet iedereen dat zien. Bovendien moet je dat bijtende niet in direct in de "Horror" zoeken.

Fijn filmpje waarvan Horror dus eigenlijk slechts een onderdeeltje is. Zwarte Comedy (vooral eerste deel) en (Psychologisch) Drama komt meer in de buurt.

Low budget, maar prima opgebouwd, fijne soundscore en (geen top- maar wel) bezielde acteurs.

Lin Shaye kwam ook weer eens onverwacht opduiken, leuk!

“There's nothing to do or say.

Um... we live, we drive, we crash, we die.

Had to happen sometime.”

Wel heel toevallig dat ik voor deze film “Marrowbone” gezien heb, waar het over iemand gaat die het moeilijk heeft om het verlies van een dierbare te verwerken. En toen ik ongeveer halfweg was met “Jack goes home” besefte ik dat ik een gelijkaardig verhaal aan het bekijken was. En dat de uiteindelijke uitkomst wel eens identiek zou kunnen zijn. Ik zat er inderdaad niet ver naast. En om eerlijk te zijn, vond ik deze intrigerende film iets beter dan de voorgaande. En dat louter en alleen door het schitterende acteerwerk van Rory Culkin. Een portret over hoe waanzin zich meester maakt van iemand.

Ik had de naam van deze hoofdrolspeler nog niet gezien en zat me dus al een hele tijd af te vragen waar ik deze acteur nu van kende. Toen ik tenslotte de naam Culkin had gevonden, sloeg ik me op mijn voorhoofd. Damn, hij lijkt vreselijk veel op zijn broer die in “Home Alone” het leven van enkele inbrekers zuur maakte. Maar ik moet eerlijk bekennen dat dit qua acteerprestatie alles overtreft wat zijn beroemde broertje Macaulay ooit gepresteerd heeft. Als Jack laat hij een heel scala van gevoelens en gemoedstoestanden zien. Van trots naar onverschillig. Van verdriet tot kalmte. Het ene moment tracht hij een oud familiegeheim te ontrafelen. Het volgende moment vlucht hij weg in een roes van alcohol en drugs. Zelfs homoseksuele waanbeelden overvallen hem. En dit alles nadat hij noodgedwongen moet terugkeren naar zijn ouderlijk huis daar zijn vader omkwam in een auto-ongeluk.

Van meet af aan is het wel duidelijk dat er iets niet klopt. Die onverschilligheid waarmee Jack aan zijn zwangere vrouw vertelt dat zijn vader gestorven is. Ook al was deze man blijkbaar redelijk belangrijk voor hem. De wijze waarop hij gedetailleerd vertelt over zijn onthoofde vader is enerzijds zonderling en angstaanjagend. Maar anderzijds vreemd genoeg ook grappig op een bepaalde manier. Ook het gedrag van zijn moeder Teresa (Lin Shaye) is vreemd te noemen. Misschien het traumatiserend effect na het ongeval? Na haar uitbarsting tijdens het eten over of ze wel of niet moet treuren over het verlies van haar man, stel je jezelf de vraag of ze niet opgelucht is hierover. Zijn de duistere familiegeheimen werkelijkheid? Het resulteert in een complexe moeder-zoon relatie die naarmate de film vordert, totaal escaleert.

“Jack goes home” is zo’n film waar je je ongemakkelijk bij voelt. Ondanks het totaal ontbreken van bloederige of angstaanjagende beelden (ook al is er de griezelige zolder) is er toch dat constant gevoel van spanning. De psychologische chaos is een constante in deze film. “Jack goes home” balanceert tussen een spookverhaal en een psychologisch familiedrama. Jack is verwikkeld in een strijd met zijn persoonlijke demonen en lijkt de grip met de werkelijkheid stilaan te verliezen. En ook al zijn de personages van dien aard dat er altijd het gevaar is om te hervallen in overacting, zorgen de hoofdacteurs ervoor dat ze niet in die val trappen. Ik val in herhaling, maar het acteerwerk van Rory Culkin is fascinerend. Voor mij een aanrader en waardig om bekeken te worden. Als je de kans krijgt, laat dan even weten of ik fout zit !

3.5*