Mind Game (2004)

Bleken een hoop films waaronder deze en de eerste Patlabor in London opnieuw te draaien. Kon Mind Games dan ook niet weerstaan om om het grote scherm te gaan zien. En is een stukje prachtige cinema!

De vele grandioze, snelle, hilarische, kleurrijke stijlen lopen in elkaar over in sneltrein vaart. Onder de technieken was wel een wat mindere, die het menselijk gezicht ietswat anders toont. Het geheel zakt ook wat in, maar behoudt zijn kracht absoluut. Heerlijk dit! 4.5 sterren

More like Mind Fuck. Totaal incoherente aaneenrijging van scènes die soms gaaf (carchase, ontsnapping uit hemel en walvis) zijn en soms totaal lelijk ("fun" in de walvis). Geen flauw idee wat voor beoordeling ik hier op moet plakken, maar voor mijn gevoel strookt 3,5* wel aardig.

Poster ziet er uit als of het een disney film betreft.. maar de film is echt geweldig Grappig en heel erg cool al die leuke vondsten, de tijd vliegt voorbij. Vooral die achtervolgingsscène kon ik geen genoeg van krijgen, had nog langer mogen duren. Muziek is bijna constant erg fijn. Door een paar mindere scènes twijfel ik tussen 4 en 4,5 .. maar aangezien ik erg aangenaam verrast werd zullen we die 4,5* (voorlopig) maar geven

What the fuck! Deze had ik echt al lang liggen, een of andere manier nooit echt overtuigd van de fun die ik erover las en wat ik eerder al zag. Afgelopen week toch maar uit de kast gepakt en gekeken. Wat een spijt dat ik dit niet eerder deed!

Leuk om te lezen dat dit op technisch aspect door velen totaal anders word gewaardeerd. Ik kan hier enkel van genieten; Zo'n grote combinatie aan diverse creativiteit is altijd om van te genieten! Of dit nu constant van hoge kwaliteit is, of maar "af en toe". De diversiteit aan stijlen is op momenten meer dan briljant. De eerste scène waarin wij een close-up van een realistisch hoofd zien doet mij nog steeds lachen. Dat terwijl wij daarvoor nog keken naar een of andere maffe tekenstijl.

Vooral ook constant genieten van de de details die te vinden zijn. Terwijl achtergronden af en toe niet meer zijn dan waskrijtstrepen zijn de bouwwerken in de walvis echt prachtig. Reflecties in wieldoppen van auto's, onderwater scènes, vluchtpoging uit de walvis - echt knap gedaan. Meest briljante scène is ongetwijfeld de "ja, laten we fun maken in plaats van depressief rondhangen"-scène die totaal uit het niets kwam. Wat heb ik mogen lachen! Die kleuren, totaal random vormen, absurde bewegingen. Deed mij hier makkelijk denken aan het even belachelijke Dead Leaves.

Vooral een geniale stijl, constant wisselend bij elke scène. Realistisch vormgegeven handen, domme achtervolgingen, hilarische flashbacks, heerlijke avondmalen, geanimeerde foto's van hoofden, domme characterdesigns. Er is weinig wat je hier niet zal vinden. De scène in de bar blijft echter mijn favoriet - Zowel voor als na de ontmoeting met de Heer. Uiteindelijk misschien een beetje te lang blijven hangen in het Pinokkio gedeelte, toch om te lachen dit.

4.5/5.0

Fantastische filmervaring dit! Mind Game ziet er geweldig uit. De tekenstijl en animatie zijn echt een lust voor het oog. Niet iedere scène is even leuk, maar een aantal ervan vond ik geniaal en konden mij niet lang genoeg duren. Ik raakte niet uitgekeken op de vele stijlvolle beelden die voorbijkwamen. Hier en daar zijn deze ook heerlijk kleurrijk.

De film slaat nergens op, alles wat gebeurt is absurd, maar het is desondanks geweldig om naar te kijken. Daarnaast nog een aardige dosis aan goedgeplaatste muziek en humor.

4.5*, met een kortere speelduur was Mind Game wellicht 5* waard.

Eerste kwartier vond ik wat minder, maar na een briljante scene in het Hiernamaals gaat de films eerst even door in een "Dead Leaves"-snelheid om vervolgens haast aan te schuiven bij Studio Ghibli doet een modernisering van een bijbel-verhaal (nee, ik verklap niet welk).

Ondertussen gaan we in enkele scenes het beeld helemaal bont op laten lichten en maken van de TV een grote kermis-tent.

Trippy animatiefilm....erg goed!

In een woord gezegd; "Schitterend"!

Ik word erg verwend de laatste tijd met animatiefilms. Na "5 Centimeters per Second", "Tenshi na Tomago" is dit het derde juweeltje uit de Japanse animatiekeuken waarvan ik in korte tijd heb mogen genieten. Het wachten is nu op een filmpje uit de Ghibli studio die dit nivo haalt. Van wat ik gezien heb waren die voor mij tot nu toe op een na beneden de verwachting.

btw Ik ben nu ook erg benieuwd geworden naar dat andere filmpje van deze regisseur "Genius Party".

4,5*

Een tijd geleden eens gezien, maar toen vond ik er niets aan. Was in de tijd dat ik films puur op het verhaal beoordeelde, en ja daar moet deze film het niet bepaald van hebben.

De laatste tijd veel van Studio 4°C gezien, en er zitten nauwelijks missers tussen. En datgene dat ik herzie, bevalt me ook elke keer beter dan de vorige keer. Tijd dus om Mind Game een herkansing te geven, maar ook omdat ander werk van Masaaki Yuasa (Kaiba en Happy Machine uit Genius Party) ook goed vielen.

Mind Game doet zijn naam wel eer aan, want het is inderdaad een druk spel van ideeën, kleuren, stijlen en wat nog meer. Ook het verhaal, voorzover aanwezig, neemt zo zijn sprongen, wat wellicht aanvankelijk enige verwarring oplevert, maar uiteindelijk valt het wel mee. Bij sommige scènes was ik toch wel erg onder de indruk van de animatie, zoals de ontsnapping.

De begeleidende muziek vond ik zeker niet zwak, vooral bij de Hongaarse Rhapsodie Nr. 2 van Liszt (ook bekend bij liefhebbers van Tom & Jerry) loopt de animatie prachtig in lijn met de muziek, die ook behoorlijk geschikt is voor deze gekte. De liefdesscène vond ik ook prachtig met alle kleuren. Mooie muziek er ook onder.

De vergelijkingen met Dead Leaves snap ik, maar ik vind ze niet helemaal eerlijk. Dead Leaves lijkt meer voor de overdreven gekke en coole actie te gaan, terwijl deze film meer een drugstrip lijkt te willen simuleren. Zijn wat mij betreft andere uitgangspunten.

Uiteindelijk ook wat saaiere momenten, de absurdistische scènes binnen de walvis worden ook afgewisseld door rustigere scènes met wat meer standaard beelden, al heeft de "camera" soms ook wel interessante standpunten, zoals bij de badscène.

De scènes tijdens het laatste liedje voor de aftiteling vond ik een beetje jammer: het valt in het niet met wat eerder is vertoont, en het lijkt gewoon alsof men niet weet hoe men deze gekte moet beëindigen. Klein smetje. 4,5*.

Na drie jaar maar eens herzien en blijft erg goed. Het is de meest chaotische animé die ik tot op heden heb gezien, een ware achtbaanrit aan weirde scenes die puur random door de film zijn gekwakt.

Wat Mind Game zo uniek maakt is dat de animatie een combinatie van verschillende stijlen is. Zo wordt er veelal gebruik gemaakt van een aparte tekenstijl die wordt afgewisseld met pastel-achtige tekeningen waarin de gezichten een 'levensechte' uitstraling krijgen. Andere stukken lijken dan weer op papier gezet door een 5-jarige, zoals de God, en er wordt af en toe gefilmd vanuit de eerste persoon. Wonderbaarlijk genoeg werkt het perfect en het weet de film interessant te houden en een unieke sfeer te geven. Visueel geniaal.

Verhaaltje is wat dun en de characters zijn niet erg interessant qua achtergrond. Toch wist Nishi me continu geboeid te houden door zijn sympathieke karakter en zijn humor. In het midden van de film kreeg ik echter even een random weirdness overkill waardoor mijn aandacht wat verslapte. Maar de film bevat een aantal memorabele scenes die de minpuntjes verdoezeld. De Yakuza-scene is erg vermakelijk, de achtervolging vlot gefilmd en de ontsnapping is mede door het felle kleurgebruik en de hyperactieve sound de kroon op dit aparte filmpje. Jammer dat het einde dan iets tegenvalt.

Een complete nachtmerrie voor mij dit.

Voor het verhaal hoef je deze film niet te bekijken, want dat is er niet, of valt te verwaarlozen. Dan blijven over de andere aspecten van de film, maar die schieten eigenlijk allemaal ook zwaar tekort.

Iedereen hier is zo enthousiast over de animatie. Ik vond het wel meevallen. De animatie is soms erg lelijk, met vrij doffe kleuren, en af en toe een “echt gezicht” op een poppetje geplakt, vond ik ook niet bepaald mooi. De stijl deed me nog het meest aan Beavis & Butthead denken, die ik overigens dus ook lelijk geanimeerd vind.

Een film als Tenshi no Tamago heeft bijvoorbeeld ook niet echt een verhaal, maar die heeft dan wel een geweldige soundtrack en ook dat mis ik bij Mind Game. De soundtrack is matig tot slecht, voor zover aanwezig. Verder is het soms een hoop gekkigheid op een stokje, maar lollig zoals bijvoorbeeld bij Dead Leaves wordt het ook niet.

Mind Game is uiteindelijk misschien nog wel het beste te vergelijken met een trip. Maar onder invloed van drugs zijn is echt ontzettend verrot merk ik wel. Ik blijf er mooi vanaf en deze film zal ik ook nooit meer zien.

0,5*

Ja, dit is wel erg gaaf.

Nooit verwacht dat er zo een grandioos en gek maar toch ook zeker mooi, interessant en euforisch avontuur plaats zou gaan vinden na de eerste paar begin scènes. Tekenstijl en vooral personages doen veel denken aan Tekkon Kinkreet, maar deze overschrijd qua willekeurigheid en spat nog veel meer uit qua grandeur. Betrapte mezelf er ook op na de film dat ik eigenlijk een soort van melancholisch was over het feit dat het voorbij was, en dat ik de hoofdpersonages en hun wereld had moeten verlaten...

En in plaats van dat de film beter opent dan sluit, was dat hier wat mij betreft andersom. Waar de meeste anime met een opvallend en interessant concept openen en dan weer wat inkakken in het midden en naar het einde, opent deze film redelijk sterk met originele tekenstijl en zeer fijne, aparte editing maar eindigt nog grandiozer. Want de eindscene (golf oprennen en de afsluiting daarna) had best wel alles wat mijn hartje begeerde.

De denkwijze net voor het einde, de uitspraak van Nishi-kun, vond ik fantastisch. Zoiets wilde ik horen uit een film personage, iets wat eigenlijk uit mijn hoofd had kunnen komen. En zo zijn veel shots en editing momenten manieren waarop ik eerlijk gezegd een film als deze had kunnen maken. Ook de vaak random scenes (die qua achterliggende betekenis eigenlijk helemaal niet zo random zijn) zijn typische momenten die in mijn verhaal voor kunnen komen.

Deze film verdient voor mij vijf sterren omdat hij 'Kakee' ofzo is. Fucking awesome, zoals een van de fans van Robin Nishi ultra grappig zegt.

* 5,0

Lelijke animatie? Check. Slecht ontworpen personages? Check. Slechte muziek? Check. Flauwe, puberale humor? Check. Oninteressante, tamelijk stompzinninge personages? Check. Pretentieloze nonsens? Check. Onvoorspelbare ontwikkelingen waar geen touw aan vast te knopen valt? Check. Enorm veel variatie? Check. Vermaak? Lang niet altijd, maar verveeld heb ik me ook niet vaak. Check. Een kleine 2.5*

Beter!

Zonder de druk van het magische jaar 2004 beviel deze film me de tweede keer stukken beter. Het is makkelijker de film op waarde te schatten wanneer hij niet direct concurreert met 2 top 10 films. Sowieso is Yuasa zelf iemand wiens stijl je een beetje moet leren waarderen.

Het is een maffe bende, zowel qua plot als qua presentatie. De vergelijking met Dead Leaves is gewoon niet fair, de verwachtingen op basis van ander 4°C misschien ook niet, hoewel de film technische toch écht wel wat te bieden heeft. Het is alleen niet allemaal zo "traditioneel" mooi.

Een geweldige trip, met memorabele scenes, sterke voice acting en uiteindelijk toch ook een mooi en emotioneel einde. Yuasa is een heerschap met een compleet eigen stijl en feel, knap dat hij toch uitgegroeid is tot een populair regisseur.

4.5* en een uitgebreide review

Knotsgek!

Heerlijke trip met als absolute hoogtepunten de autoachtervolging, de veel geroemde liefdes scene en natuurlijk de ontsnappings scene. Origineel dat ze niet zomaar even uit de walvis weten te ontsnappen. Het gevoel waar heb ik zojuist naar zitten te kijken? Wordt door de regisseur gedeeld die je als kijker de laatste 5 minuten nog even mediterend laat bijkomen van alle geweldige ideeën en animatiestijlen die zojuist de revue gepasseerd zijn, perfect einde. Dikke 4* Snel weer een keer kijken!

Een van de meest hysterische, fragmentarische en schizofrene films die ik gezien heb. Met Japan weet je wel dat je vaak iets mafs voorgeschoteld krijgt, maar het was mij iets teveel van het goede. Er zit een verhaal in de verte, maar het gaat voornamelijk om te laten zien hoeveel gekte en tekenstijlen gebruikt kunnen worden. En dat is vaak mooi, maar grip krijgen op de film lukt daarmee niet. Hoe verder in de film, hoe meer artsy het bij vlagen wordt. Scenes en fragmenten die als los zand ertussen zitten.

Een trip is het zeker, de subtiele humor aardig, de tekenstijlen vaak interessant, maar voor mij veel te schreeuwerig en onsamenhangend, ondanks de sluitende begin- en eindscene.