The Cincinnati Kid (1965)

Vrij matige film, met erg oppervlakkige personages. The Hustler is veel beter

Goede film.

The Cincinnati Kid gebruikt muziek en het pokerspel erg goed om spanning te creëren. Vooral de laatste scène is hier van een goed voorbeeld met toch wel een verassende wending: The Man had de jack of diamonds en de filmheld verliest, knap gekozen. The Man is Edward G. Robinson. Eerste keer dat ik hem een rol zie spelen in de winter van zijn carrière en hij deed het goed. Op Steve McQueen heb ik ook weinig aan te merken. Met zijn uitstraling is hij perfect voor The Kid.

Zonder twijfel één van de betere kaartfilms.

3,5*

Zeer goed dit. The Cincinnati Kid is absoluut een van de beste pokerfilms ooit gemaakt. Norman Jewison bouwde met zeer sfeervolle jazzmuziek en super camerawerk, erg veel spanning op. Vooral de grote pokerwedstrijd is bloedstollend en kent een enorm verassend einde. Een einde waar ik tot vijf minuten tot het einde nooit aan gedacht had. Dat is ook wel een leuk, een verassend einde in zo'n soort film in de jaren 60.

En dan ook nog die geweldige cast. Mcqueen is bijzonder cool en goed, maar wordt inderdaad niet alleen met poker verslagen door Edward G. Robinson. Wat een acteur zeg. Hij zet hier in de nadagen van carriere misschien wel zijn beste rol neer. Karl Malden redde het niet bij de twee hoofdrolspelers, maar deed het ook prima. Over de twee vrouwelijke hoofdrolspelers ben ik niet zo positief alleen.

Maar The Cincinnati Kid is een heerlijke film. Erg sterke sfeer en een uitstekende soundtrack, én een top cast. Norman Jewison is in ieder geval een regisseur om meer van te gaan zien.

Dikke 3,5*

Prima film dit hoor, verrassend goed zelfs.

Kaartspelletjes kan ik altijd wel waarderen en vooral als het poker betreft. In deze film gaat het om five card stud poker, iets minder bekend dan het vaker gespeelde Texas Hold'em, maar zeker net zo leuk.

The Cincinnati Kid is erg sfeervol en kent een best wel sterke regie. Steve McQueen is een fijn acteur en speelt hier zijn rol ook erg goed. Toch kan hij niet tippen aan Edward G. Robinson, die echt geweldig acteert. Verder is een nog een aardig rolletje voor Karl Malden en is Ann-Margret echt een plaatje van een vrouw om te zien.

De film kijkt erg lekker weg en de kaartspelletjes zijn leuk en vermakelijk met als topper de grote finale aan het einde waarbij McQueen het toch wel verrassend aflegd. Ook dat verdient respect en kan ik wel erg waarderen.

4,0*

McQueen en Robinson hebben niet alleen een pokergame, maar ook een acteerwedstrijd, die volgens mij op punten gewonnen wordt door Robinson. Van de drie vrouwen heeft Joan Blondell veruit de leukste rol.

Ik heb deze film tientallen jaar geleden in de bioscoop gezien en dacht mij te herinneren dat het een uitstekende film was. Die mening moet ik enigszins herzien. Nog steeds een goede film, maar niet uitzonderlijk.

Aardige film waarin de plaatselijke pokerspeler het opneemt tegen een oude legende. Een simpel verhaaltje waarbij het grootste gedeelte van de tijd aan de pokertafel wordt doorgebracht. Het eindspel is dan ook zeker wel spannend en de uitkomst is toch wel verrassend. Steve McQueen en Edward G. Robinson zijn uitstekend tegenover elkaar gecast.

Aardige pokerfilm, vooral door het goede acteerwerk en de sfeervolle setting. Steve McQueen en Edward G. Robinson acteren beide uitstekend, zowel in het pokerspel als qua acteerprestaties aan elkaar gewaagd.

Laatste half uur is zeer de moeite waard maar de aanloop daar naar toe is met momenten best langdradig.
Het mag voor zich spreken dat de film in het eerste uur vooral kijk baar is door de prachtige en verleidelijke Ann-Margret maar persoonlijk vond ik het personage van The Kid een beetje leeg, dit komt duidelijk niet door Steve McQueen maar hoogstwaarschijnlijk gewoon omdat zijn personage zo is geschreven.

Op het einde verliest hij als nog, en als dat niet vernedering genoeg is wordt hij ook nog eens verslagen door het kleine jochie Toch nog een mooi en passend einde dus!

2,5*

Cincinnati Kid is een duel tussen twee ervaren gokkers die bereid zijn om alles te verliezen om hun reputatie hoog te hoog te houden. De afloop blijft verrassend maar was enigszins te verwachten. Plots kan het geluk helemaal weg zijn. Hoewel ik het pokerspel tussen de Kid en Lancey niet kon volgen en begreep, was de spanning zeker voelbaar. Met een erg coole Steve McQueen in de hoofdrol.

Wonderwel verrast door deze pokerfilm van industry everyman Norman Jewison. Ik had geen torenhoge verwachtingen van de film, aangezien een kansspel als rode draad natuurlijk een langdradige bedoeling kan opleveren. De meeste pokerfilms vind ik nogal saai. The Hustler heb ik nooit gezien, maar zijn officieuze opvolger The Color of Money vind ik zowat de slechtste Scorsese ooit. Maar The Cincinnati Kid is geen moment saai en spat gewoon van het scherm. Het begint al met het zeer aanlokkelijke tijdsbeeld van New Orleans tijdens The Great Depression. Een setting die zich uiteraard leent tot zwierige taferelen. Ook de 'southern gentleman culture' is ruimschoots aanwezig, we krijgen enkele barok versierde interieurs te zien. Maar ook de onderbuik van de Zuiderse samenleving is zichtbaar, op een uiterst viscerale manier film Jewison de bloedlust in de ogen van de toeschouwers van een brutaal hanengevecht. Het is waarschijnlijk dit gevoel voor het expressieve dat de film zo boeiend houdt. Het kleurenpalet van de film is echt markant en uitgesproken: in elk frame legt Jewison de nadruk via herfstige, matte tinten die vanwege hun warmte toch in het oog springen. Op geen enkel moment voelt de film routineus aan, hij lijkt in elke zijsprong even enthousiast. Zelfs een uitstap naar de thuisplaats van country girl Tuesday Weld komt over als een extatische gebeurtenis. De uitbeelding van de vrouwelijke personages is ook het neusje van de zalm van The Cincinnati Kid. Waar dit in een dergelijke film vaak plichtmatig zou aanvoelen, poker is nu eenmaal een mannenwereld weet je weel, komen de vrouwelijke personages hier erg tot hun recht. Zowel Tuesday Weld als Ann-Margret zijn op hun mooist en worden gefilmd als Griekse godinnen. Ann-Margret als de duivelse Melba (wat een naam!), een zuiderse furie met een ontembaar libido. Tuesday Weld, haar tegenpool, zachtaardig en een tikje naïef, maar o zo indulgent. Ze laat zich gewillig meeslepen door Melba naar een Turks badhuis. Zelfs naar een vertoning van Jacques Feyders 'La Kermesse Heroïque' (1935), de schandaalfilm die destijds verboden werd door het college van burgemeester en schepenen van de stad Brugge! Waar vindt men zo'n meegaande southern belle?

Een lichte tegenvaller. Eigenlijk stoelt de hele film op het eindspel en is het wachten tot de wedstrijd tussen The Kid en Lancey Howard eindelijk begint. Op zich wordt dat wel goed gebracht. Er wordt een mooie spanningsboog gecreëerd en het einde heeft me wel weten te verrassen. Ik had het niet zien aankomen dat The Kid het uiteindelijk zou verliezen. In de meeste gevallen wordt er nogal gemakkelijk voor gekozen om the goodguy te laten winnen.

Jammer genoeg heeft de hele opbouw me te weinig kunnen boeien en was het vooral wachten naar het slotspel. Het romantisch uitje van The Kid bijvoorbeeld had weinig toegevoegde waarde. Ook Steve McQueen kon me niet helemaal overtuigen en zijn personage was nogal oppervlakkig. Wel een pluim voor Edward G. Robinson die wel indruk kon maken als tegenspeler en ook voor de ravissante Ann-Margret.

2.5*