Silent Running (1972)

Best een mooi gemaakte film. Het idee is goed, maar had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden denk ik. Zo was het mij niet helemaal duidelijk waarom de koepels met de begroeiïng moesten worden vernietigd Verder vond ik de robots wel grappig, maar werd het na een tijdje wel ietwat saai. Wel mooie beelden. Ook nog een keer of twee een verschrikkelijk nummer erdoor heen. Al met al 3 *

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz....huh?

Serieus gewoon twee keer in slaap gevallen bij deze film! Echt onnoemelijk saai!

Ik ben gek van SF, daarom ook de DVD voor een prikkie aangeschaft. Maar waarom is deze film in godesnaam op DVD is uitgebracht?????

MIsschien als therapie voor slapeloosheid???

In inderdaad die nummers van Joan Boaz??? Wat ís dat???

Het werkt alleen lachwekkend en tenekrommend. Alsof je in de sountrack van een horrorfilm af en toe een nummer van Frans Bauer langs laat komen!

Alhoewel, bij nader inzien.........? Dat laatste zou bij mij wel afgrijzen oproepen!

Na het zien van Wall-E moest ik weer even aan deze zeer matige film denken.

Zelden heb ik ruimte schepen zo saai en langzaam door de ruimte zien zweven. Zelden heb ik zo een oninteressante vervelende linkse 'groene maniak 'in de hoofdrol gezien. Bruce Dern???? wie is hij???

Ik kan me als kijker niet inleven in het feit dat deze zogenaamde Bruce Dern enkele mensenlevens opoffert voor zijn kas plantjes.
Mooi vind ik wel dat de eenzaamheid en de zinloosheid van zijn acties tot een nog deprimerende finale leidt. Echt jaren 70! heerlijk.

2,5 ster alleen omdat ik een zwak heb voor dystopische jaren 70 sf films. 2,5 sterren alleen voor de aardige premisse en voor de redelijke special effect en het kattegejank van Joan Baez.

Bruce Dern,........not for me,...

Sfeervolle Science-Fiction.

De film kent een simpel maar doeltreffend verhaaltje en is voorzien van een paar sterke dialogen. Dern levert, zoals gebruikelijk, een uitstekende acteerprestatie. Ook de liedjes van Joan Baez passen prima bij het hippie-sfeertje.

Zeer goed.

Een trage doch sterke sci-fi film.

Door het tempo en de weinige actie is dit zeker geen film voor iedereen, maar ik heb geboeid zitten kijken. De film word door het verhaal maar ook vooral door het acteerwerk van Bruce Dern gedragen.

De set en props waren overigens ook goed verzorgd.

Opvallend dat sommige sci-fi films nog zo actueel kunnen zijn. Zoals bij Silent Running zelfs bijna veertig jaar na dato.

Grootste min punt, naast het wat trage tempo, zijn toch wel de drie nummers van Joan Boaz die in deze film opdoken. Erg jammer. Verder is dit een aanrader voor mensen die een goeie sci-fi film kunnen waarderen, zonder spectaculaire achtervolgingen, explosies en knokpartijen. Hoewel er twee van die drie elementen wel degelijk in deze film zitten, zijn ze niet bepaald spectaculair en sowieso schaars.

Boeiende scf-fi die het niet van de actie moet hebben maar van z'n verhaal dat tot op de dag van vandaag nog actueel is.

Bruce Dern speelt een fantastische rol als de vechter van het groen. Waar de mens blijkbaar al heeft leren leven met het feit dat er geen flora en fauna meer bestaat tracht Freeman Lowell op het laatste stukje te redden van/voor de mensheid. Het verhaal oogt misschien wat saai omdat het merendeel van de scenes enkel met Freeman (en z'n drones) zijn maar toch vond ik het nergens saai worden omdat ik wilde weten hoe het trieste gegevens van dit verhaal afloopt. De effecten zijn goed gelukt en maken het tot een sfeervolle film met een aantal sterke en rake dialogen.

3,5*

Herziening nummer 4.

Voor de vijfde keer dus deze eco-SF met vermeend eco-fascistische inslag.

Regisseur Trumbell is eigenlijk vooral bekend als special FX-man (2001!!!).

Bruce Dern hier regelmatig in messias-achtig gewaad als behoeder van de laatste beetjes natuur van de Aarde ergens in de buurt van Saturnus.

Meesterwerkje!

"You are NOT using those things in my forest."

Erg goede SF-film. Regisseur Douglas Trumbull heeft gewerkt aan de effecten van 2001: A Space Odyssee, Star Trek: TMP, Blade Runner etc.

Bruce Dern is een goed acteur en weet de rol goed te vertolken. Verder spelen er niet veel mensen in de film en die zijn dan ook iets minder goed.

Erg sterk en origineel verhaal. Past ook wel een beetje bij de Hippie-idealen uit die tijd. Ik begrijp de hoofdpersoon zelf wel, niet dat ik mijn collega's zou vermoorden maar natuur en zeker het laatste ter wereld is erg belangrijk. Die robotjes vond ik ook erg leuk, als er een kapot ging vond ik het zelfs een beetje zielig. Het einde vond ik ook sterk, en ook het idee dat er dan nog steeds ergens een koepel met natuur rondzweeft die word onderhouden door een robotje.

Erg mooie muziek. De soundtrack van Peter Schickele is erg mooi en de liedjes van Joan Baez vond ik ook erg mooi.

De effecten waren erg goed, die modellen en maté-paintings zien er prachtig uit. Alleen de explosies vond ik een beetje gedateerd. De regisseur was immers zelf een effect-second-unit-director. Grote namen zoals John Dykstra hebben er ook aan gewerkt. Dykstra bracht zelfs een eerbetoon aan deze film in Battlestar Galactica door de natuur-koepel tussen de Battlestars te laten vliegen.

Zeker een van de beste SF-films uit de jaren '70.

Matige film waarin een astronaut er alles aan doet om het laatste beetje vegetatie te redden. Een simpel verhaal met een duidelijke boodschap. Echter kwam de film vaak wat saai over en heeft de tand des tijds wellicht niet helemaal doorstaan. En dat ligt niet aan het wat inmiddels knullige decor en special effects (dit zijn juist pluspunten). Net geen 3.0 sterren.

Een astronaut (Bruce Dern) wordt mental als zijn dome met natuur afgepakt dreigt te worden. Daar steekt ie natuurlijk een stokje voor. Deze SF blijft simpel in dat verhaaltje en predikt de welbekende groene boodschap ondersteund met hippie-achtige folkmuziek van Joan Baez. Het is allemaal wel goed bedoeld en niet al te zeurderig, maar het verloopt allemaal bijzonder traag. Het valt ook niet mee als je in je eentje een film moet dragen. Ook de speciale effecten vielen wat tegen. Wel zijn er pluspunten voor de drones, die als sidekicks de astronaut ondersteunen. Dat was wel weer knap gedaan.

Sympathiek filmpje, behoorlijk low budget en dat is er aan af te zien, maar toch stoort dat niet echt. Ik vond de liedjes van Joan Baez niet echt passen maar daardoor juist wel aardig- weer eens wat anders dan synthesizer electro of klassiek tijdens SF.

De film duurt wat kort terwijl sommige dingen hadden m.i. langer hadden mogen duren- het contrast tussen de tuinen en het lege universum had best wat aangedikt kunnen worden, en ook de eenzaamheid, het praten en vriendschap sluiten met de koddige robotmannetjes, de discussies met de andere crewleden- het ging allemaal wat te snel. Anderhalf uur was vroeger natuurlijk een standaard tijdsduur.

Deze milieubewuste begin jaren 70 Drama / Sciencefiction film heb ik vandaag nog eens herzien (komt vooral omdat ik gisteren de Sciencefiction / Avontuur film "Passengers (2016)" heb gezien) en hoewel ik het verhaal nu ietsje minder boeiend (en nu ook niet meer echt ontroerend) vond, wist deze sfeervolle film me toch weer goed te vermaken en vond ik de film eerlijk gezegd ook niet echt gedateerd overkomen. Sterker nog, het is een film met een boodschap en het verhaal kan best wel eens in de toekomst actueel worden. Het enige oubollige aan deze film is de muziek (beter gezegd toegepaste liedjes met dramatische ondertoon) en qua speciale effecten mag deze film er nog best wezen en zeker met betrekking tot de leuke kleine drie robots, die in het begin nog heten "Robot 1", Robot 2" en "Robot 3" en naderhand worden omgedoopt naar "Kwek", "Kwik" en "Kwak"

In dit verhaal draait het om Freeman Lowell (gespeeld door Bruce Dern), die samen met drie andere bemanningsleden op het ruimteschip "Valley Forge", die deel uitmaakt van een grote vloot die vliegt rond de planeet Saturnus, zorgt voor de bossen (inclusief dieren) in gigantische koepels op het ruimteschip. Aangezien op de aarde de laatste bossen zijn verdwenen (deze bestaan nu alleen nog op de grote vloot in koepels in de ruimte), verzorgt Lowell het bos met hart en ziel en hoopt hij dat er ooit weer bossen zullen verschijnen op de aarde, waar het nu overal 24 graden is (waarschijnlijk door opwarming van de aarde door de mens). Wanneer de bemanning vanuit de aarde het bevel krijgt om zicht terug te trekken en alle bossen op nucleaire wijze te laten vernietigen en de ruimteschepen weer te laten toevoegen aan de handelsvloot, vindt Lowell dat bevel krankzinnig en komt hij ook in opstand tegen dat bevel en ook tegen de andere bemanningsleden, die juist graag naar de aarde willen terugkeren en daarom juist blij zijn met het bevel.

Het sfeervolle verhaal zit nog steeds goed in elkaar (zeker qua opbouw, uitvoering en visueel aspect) en weet nog steeds te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten), maar wel vond ik het verhaal bij deze kijkbeurt wat saaier en deed het me nu ook vrijwel niets meer (vroeger vond ik het wat onroerend i.v.m. wat er met een tweetal robots gebeurt, eentje wordt in de ruimte gezogen door een ruimtestorm en eentje raakt gewond door een aanrijding), wel nog aandoenlijk, en bovendien vond ik nu hoofdrolspeler Bruce Dern (in de rol dus van Freeman Lowell) minder sympathiek overkomen en stoorde ik me ook wel eens aan hem.

In het verhaal gebeurt eigenlijk genoeg (o.a. problemen met de bemanning, problemen met de uitvoering van het bevel vanaf de aarde en ook nog eens problemen met het bos), duurt wel even voordat het verhaal echt lekker opgang komt, en ook zit er zelfs een klein beetje actie in en dat op het moment als Lowell gaat vechten met bemanningslid John Keenan (gespeeld door Cliff Potts), die het bos welke Lowell altijd goed verzorgt heeft wil laten ontploffen volgens het bevel vanaf de aarde. John wordt tijdens het gevecht gedood en Lowell raakt erbij gewond aan zijn been (de andere twee bemanningsleden laat hij verdwijnen in de ruimte). Doordat Lowell gewond raakt aan zijn been, moet hij ook de robots anders gaan programmeren (deden tot heden alleen maar inspectie klusjes uitvoeren in en buiten het ruimteschip) en vanaf dan doen de robots medische dingen voor Lowell (verzorgen van zijn been) en helpen ze hem ook met verzorgen van het bos (de manier waarop ze voor het eerst een boom wilden planten was wel komisch) en dienen ze zelfs als gezelschap (zo leert Lowell hun o.a. kaarten, wat wel leuk en grappig was om te zien en mede ook omdat ze vals speelden) voor hem. Lowell bekommerd zich ook over de robots en hij is dan ook ontdaan als er iets met de robots gebeurt. Onderling hebben de robots overigens ook een goede band met elkaar.

Het einde waarbij Lowell het laatste bos (met robot "Kwek" erop, die dan volledig voor het bos zorgt) loskoppelt van het ruimteschip en dan samen met de gewonde robot "Kwik" zelfmoord pleegt, door het ruimteschip "Valley Forge" nucleair te laten ontploffen, was best bizar en tragisch en dat laatste omdat hij op het punt stond om gered te worden, maar wat hij dus eigenlijk helemaal niet wilde.

De cast in deze film is beperkt en eigenlijk draait het in deze film ook alleen maar om linkse groene rakker Freeman Lowell, die verdienstelijk werd gespeeld door Bruce Dern, maar die ik nu wel minder sympathiek vond overkomen. Dat laatste komt misschien ook omdat ik niet veel opheb met politieke partijen zoals "GroenLinks" Degene die in dit verhaal de show stelen, zijn de drie leuke en aandoenlijke kleine robots "Kwek" (die dus als enige zal overleven), "Kwik" en "Kwak", die gespeeld werden door echte mensen met een handicap (zonder benen en dus liepen ze in het verhaal op hun handen).

Ondanks dat ik deze Drama / Sciencefiction film nu iets minder vond, blijft het punt van 4,0* wel staan en dat heeft vooral te maken met sentiment toen ik deze film voor het eerst zag (ergens in de jaren 80) en ook omdat het een mooie milieubewuste film is met een boodschap en dat ondanks ik dus weinig op heb met linkse groene politieke partijen.

Goede SF herkent men aan de relevantie x aantal jaar na datum en dat is met Silent Running niet anders. Nadat alle fauna en flora van de aardbol zijn weggevaagd, is Freeman gelast met het onderhoud van de bossen die onder reusachtige koepels door de ruimte glijden. Zijn hoop is om de bossen te conserveren en ze ooit weer naar de aarde te brengen, maar de rest van de bemanning alsook de leiders van de missie hebben andere plannen. Het resultaat is een film waarin we een wetenschapper/filosoof zien strijden voor principes die niet gedeeld worden door de meerderheid van de bevolking, hoe nobel ook. Zulks is anno 2017 zeer relevant als je ziet wat voor sinistere figuren onze planeet op alle mogelijke vlakken in de afgrond aan het storten zijn. Maar dit briljante uitgangspunt komt niet altijd even goed uit de verf, met name wegens het lang uitgesponnen middenstuk dat zeer loom gebracht wordt en bovendien afleidt van de hoofdzaak. De sterkste scènes zijn die waarin Freeman door zijn bos dwaalt en die waarin hij tegen de andere bemanningsleden redevoert over het belang van verse groenten. Het einde is mooi gevonden en kan je op verschillende manieren interpreteren (positief vs negatief). Silent Running is hoe dan ook een film die tot denken aanzet. (De film heeft overigens niks te maken met het gelijknamige nummer van Mike & The Mechanics dat een soortgelijk post-apocalyptisch thema behandelt.)

Heb de prachtige vhs editie gekocht via Zavvi van Silent Running. Een film waar ik eerlijk gezegd niet zo bekend mee was, maar een film die wel invloed heeft gehad binnen de filmindustrie. Gisteren toen ik de extra's van de Oblivion blu-ray bekeek, gaf de regisseur aan dat oa deze film een inspiratiebron is geweest.

Voor een miljoenen euro op een groot schip gemaakt ziet Silent Running er prima uit. De ruimteshots zijn rustig en stijlvol en de sets hebben een mooie aankleding (wel overduidelijk pre-Alien tijdperk). Her en der knullig, zoals de kleine werkdroids waar mensen zonder benen in zitten.
De aankleding qua muziek is een gevalletje hate it or love it. De score is erg sfeervol, maar het is vooral de soundtrack van Joan Baez die erg kitcherig kan overkomen. Gelukkig stoorde het mij niet zo, maar het zou best voor verdeling kunnen zorgen.
Het verhaal is tegenwoordig redelijk uitgekauwd, maar als je het in retroperspectief kijkt is de uitstekende Dern als een soort van moderne milieuactivist een interessant personage die alles op alles zet om "zijn" bos te redden. Hij gaat letterlijk over lijken.
Het kan enigszins traag aanvoelen, maar de speelduur is gelukkig niet al te lang. Dat hij daarnaast met de droids zit te pokeren levert ook leuke beelden op. Het einde is enigszins tragisch en past goed binnen de sfeer van de film, maar ik vraag me af of hij niet gewoon mee had kunnen gaan met de dome in plaats van zichzelf zo op te offeren.

Silent Running doorstaat de tand des tijds gedeeltelijk. Het voelt qua plot redelijk vooruitstrevend en kent ondanks het trage karakter genoeg leuke momenten die voor mij de vaart erin houden. Her en der slaat de veroudering toe, maar nergens te hinderlijk. Het is iig geen film die voor de grote massa is weggelegd.

3,5*

Aan Silent Running bewaarde ik hele vage herinneringen. Ooit eens voorbij gekomen op een Duitse tv-zender, vermoed ik. Ik herinnerde mij een groot ruimteschip, een koepel met planten en schattig waggelende robotjes. En dat klopte allemaal. In die zin een leuke herziening.

De regisseur heet Douglas Turnbull. Geen grote naam in het regisseur vak. Wel een grote naam als het aankomt op special effects. En dat aspect van film maken beheerst hij goed. Hij deed de effecten bij 2001: A Space Odyssey (1968) en Blade Runner (1982). Om maar wat te noemen. Het regisseren van films is duidelijk andere koek. Ik vond de film tegenvallen.

De boodschap van de film is nog steeds actueel en verdient het om gehoord te worden. De film stamt uit de jaren 70. De tijd waarin vervuilende industrieën groot werden en de tijd waarin kant-en-klaar producten in opmars kwamen. De film brengt een logische tegenreactie en pleit voor gezond eten en het behoud van het groen op deze planeet. Heel lovenswaardig, maar voor het kijkplezier zijn een ideële boodschap en wonderschone entourages niet voldoende.

Als Bruce Dern in zijn monnikspij door de kassen struint en zijn plantjes bewatert met een gietertje en onderwijl nog een eekhoorntje aait en voert, terwijl op de achtergrond de verschrikkelijke kitsch van Joan Baez uit de speakers knalt, komt dat wel heel erg opgelegd emotioneel en manipulatief over. Het pastorale plaatje sorteert ontegenzeggelijk een effect. De één zal ongetwijfeld kirrend van genoegen en met tranen in de ogen toekijken. Op mij werkt zoiets averechts. Het ligt er veel te dik op. En aan Joan Baez heb ik een verschrikkelijke pesthekel.

Bruce Dern is de man in monnikspij. Het grootste deel van de film is hij solo bezig. Een prima acteur en als acteur geen vervelende verschijning. Het is alleen dat zijn personage niet heel veel te doen heeft en dat de dingen die hij wel doet niet heel constructief zijn voor het behoud van het groen. Klunzig en enigszins geraakt door de waanzin sleept zijn personage zich door de film. Het deed me niet veel. Wel moet ik toegeven dat de afloop bij mij zowaar een opgeluchte glimlach tevoorschijn toverde. Blijkbaar onbewust toch een beetje geroerd geraakt.

Silent Running heeft een magnifieke setdesign. Echt prachtig. De film vertelt een belangrijke boodschap en heeft een prettige hoofdrol. Ondanks die ingrediënten werkte de film op momenten langdradig en meanderde vooral tamelijk wijdlopig voort. Hij pakte me niet echt.

Tot slot nog iets opmerkelijks. Iets dat ik pas na afloop ontdekte. Iets dat merkwaardig genoeg is om te delen. In de film komen drie schattige waggelende robotjes voor (formaat R2-D2). In de robotkostuumpjes bevinden zich mensen zonder benen, die zich omgedraaid in de kostuums op hun handen voortbewegen. Tijdens het kijken bracht ik de robotjes nergens in verband met mensen in pakken. Ik dacht echt aan mechanische constructies. Ik was verbaasd toen ik dit las.

Leuke film, heb mij erg vermaakt. Special effects zien er wel gedateerd uit. Het verhaal is niet heel bijzonder en speelt zich vooral in het eerste gedeelte van de film af. De film is traag maar heeft een prima sfeer, als Sci-Fi liefhebber kan ik het zeker waarderen, en ik raad deze film dan ook zeker aan aan een ieder die van ruimtevaartfilms houdt.

Wat ik jammer vond was de "muziek" tussendoor (ja dat van Joan Baez). Verder nog enige minpuntjes/onlogische zaken;
- Waarom zou je kassen maken in de ruimte om de natuur te bewaren, terwijl dit veel goedkoper op de aarde kan (ook in een kas of iets dergelijks.
- Als alle bossen en planten op aarde dood zijn, hoe overleeft men dan? Moeten ze zich juist niet bezighouden met het uitbreiden van de ruimteschepen (bewonen van de kassen met grotere groepen)?
- Waarom moeten de kassen worden opgeblazen, terwijl ze ze ook als toeristische attractie hadden kunnen gebruiken (ruimte toerisme), naar de aarde hadden kunnen verplaatsen of gewoon hadden kunnen ontkoppelen en weg kunnen laten 'drijven'.
- Het voelde alsof Lowell echt zo door de hele ring van Saturnus heen was, terwijl dit in het echt natuurlijk een hele afstand is. Oh, en hij had totaal geen schade aan zijn kassen/schip terwijl het er best lomp en kwetsbaar uitzag.
- Het was nogal apart dat Lowell zo lang niet besefte dat het bos zonlicht nodig had...

"Fun fact": blijkbaar zaten er acteurs in die robots
Maar goed verder wel leuk dus

Saaie film over een eco-warrior op een ruimteschip die zich rebelleert tegen de orders om de laatste aardse plantensoorten te redden. Hij wordt daarna bijgestaan door enkele herprogrammeerde mini-robots. Echt een geitenwollen sokken film met zagerige hippie muziek, die veel te traag is en dan nog eens pijnlijk verouderd is. Tegenwoordig steek je geen geamputeerde acteurs meer in blikken dozen om robots te verkrijgen.

Oei, dat was een tegenvaller. Met de hippie-liedjes van Joan Baez voelt ''Silent Running'' op iets te veel momenten aan als een soort Woodstock in de ruimte, en de constante aanwezigheid van een licht houterige Bruce Dern in tuniek helpt dan ook niet echt mee. Je moet Trumbull vooral nageven wat er met relatief beperkt budget gerealiseerd is in het aanzicht van de film. Thematisch en scriptsgewijs zit er alleen veel te weinig rek en dynamiek in; de boodschap is al vroeg helder, en vandaar is het vooral feest voor de grootste liefhebbers van paneeltjes, robots en andere snufjes.

Eureka Masters of Cinema

Hm, anderhalf uur kijken naar een mannelijke boomknuffelaar die vastzit op een ruimtevrachtschip met drie gekke robots … Tja, de film voelt aan als een soort 'hippie'-film (inclusief liedjes van Joan Baez). Ach met het milieubewustzijn-thema dat eind jaren zestig en in de jaren zeventig populair begon te raken was op zich niets mis en is helaas vandaag nog net zo relevant als toen. Echter het belangrijkste probleem van de film is dat de ecologische boodschap doordrenkt is met een dikke laag sentimentaliteit. En als de bemanning opdracht krijgt om hun lading (met niet minder nucleaire bommen, alweer een boodschap) te vernietigen, blijf je algauw alleen over met Bruce Dern. Een botanicus die niet schijnt te weten dat een gebrek aan zonlicht planen doet sterven? Tja en die eenmansshow, met praten tegen een robot (had net zo goed een bal kunnen zijn?) vond ik nu niet heel erg goed! Regisseur Douglas Trumbull is een special effects-legende en de effecten in 'Silent Running' zijn goed, maar de film zelf is dat niet echt.

Mijn 30e film van de Bizarro challenge die nu loopt is 50 jaar oud deze maand, en weer eentje van Jennifer Eiss's 500 Essential Cult Movies lijst, en een Sci-Fi klassieker die op Icheckmovies op 8 official lists terug te vinden is. Ik gok dat ik er in mijn jeugd wel eens flarden van heb gezien hier en daar, maar het is niet onwaarschijnlijk dat al mijn herinnering komt van referenties in andere films en series. Iedere keer dat ik Ruth in Six Feet Under deze film zag kijken met haar collega, kreeg ik zin om hem op te zetten. En van alles dat ik nog had liggen, leek deze me het meest geschikt om mee wakker te worden op een zondagochtend.

Silent Running is een behoorlijk product van zijn tijd qua boodschap. Nu ben ik zelf ook behoorlijk van het milieu, klimaatbewust en een faunaliefhebber, maar zoals meerdere users aangeven, het ligt er in Silent Running wel erg dik bovenop. Met de folk liedjes van Joan Baez er nog bij, wordt dat net een beetje te. Voor het acteerwerk van de botanist spelende Dern en zijn kompanen hoef je het ook niet perse te doen, al heeft Dern een paar scenes die hij wel weet te stelen.

Gelukkig gok ik dat iedereen die Silent Running kijkt, dit doet voor de schattige robotjes, of om te zien hoe special effects pionier Douglas Trumbull (2001: A Space Odyssey, Blade Runner) het ervan afbrengt, wanneer hij zelf in de regisseursstoel plaatsneemt. Het resultaat is wisselend, wat mij betreft. Leuk om een keer gezien te hebben en ik snap de cultwaardering, maar hij gaat niet mijn lijstjes in.

3*

Het uitgangspunt is best interessant en ergens nog altijd actueel. De liedjes van Joan Baez raken kant noch wal, maar in de tijdgeest van de begin jaren 70 kan ik het nog wel plaatsen.

De film is alleen onnoemelijk saai. Er gebeurt extreem weinig en wat er wél gebeurt is totaal oninteressant. 2*