One Hundred and One Dalmatians (1961)

Pff, herzieningen blijven na al die jaren nog altijd wonderen doen. Disney-klassiekers verzwakken maar niet. Films die ik al zag sinds ik 5 jaar was en ondertussen al ontelbare keren gezien. De vakantie is ideaal om nog eens die disney-video's van onder het stof te halen en achteraf vraag je je alleen maar af waarom ze je zo lang hebt laten liggen.

One Hundred and One Dalmatians is het zoveelste Disney-meesterwerk dat nog altijd, jawel nog altijd, een kinderlijke glimlach weet te veroorzaken. De Disney-films, zeker de oude, weten zo'n ontzettende charme toe te voegen aan de film. De film straalt eigenlijk door zijn simpele aanpak. De ontmoeting tussen Anita & Roger is zonder meer schattig. De tekenstijl is enorm charmant. Wat is het heerlijk om nog rond de personages de potloodlijntjes te zien staan en de winterlijke achtergronden lijken eerder op schilderijen van Avercamp. Wat me vooral opviel is hoeveel ik nog heb onthouden van een film die ik toch al minstens 7 jaar niet meer gezien had. Zinnetjes van bv. Cruella De Vil (heb eerlijk gezegd nu pas die achternaam door) zag ik op één of andere manier aankomen wat niet wegneemt dat de film even plezierig blijft. De film blijft spannend en vooral hilarisch. Eigenlijk ongelooflijk dat na al die jaren personages als de Kolonel en Sergeant Tips nog altijd weten me aan het lachen te maken net zoals vroeger. Dit was een perfect avondje nostalgie. Het enigste wat me eigenlijk van 4.5* afhoudt is de enorm korte speelduur.

Dikke 4*

Een leuke film.

Vooral Cruella is een leuk personage.

Gemiddelde komt denk ik vooral tot stand vanwege het Nostalgie.

Ik zelf geen dan ook een nette 3.5.

Maar hij is wel aardig krap.

Enorm leuke Disney film. Die qua Disney films (geen Pixar) niet in de schaduw mag staan van The Little Mermaid, Pinocchio, Beauty and the Beast etc. Komt wel aardig in de buurt van die films. Ook de tekenstijl is mooi voor die tijd. Cruella De Vill is een geweldig slecht maar leuk personage. Voor de rest een enorm vermakelijke Disney film. 4,0.

Aardige Disneyfilm, met een wat andere tekenstijl dan we normaal gesproken van ze gewend zijn. De film is redelijk sfeervol en kent met Cruella De Vil misschien wel een van de ergste bad-guys ooit uit een Disneyfilm. Toch is het verhaaltje erg simpel en allemaal net wat minder magisch dan vooral de jaren veertig en dertig Disneyfilms. Toch kijkt het allemaal na al die jaren nog steeds lekker weg.

3,0*

In mijn ogen een van de beste oude disney films. Erg vermakelijk en schattig verhaaltje. De twilight bark is briljant bedacht haha. En de Colonel en tibs zijn een hilarisch duo!

One long howl, two short. One yip and a woof.

On the double, tibs. On the double.

4*

Afgelopen weekend na lange tijd weer eens gekeken en het blijft een hele leuke klassieker. Opvallend is dat de film vanaf het begin een goede dosis humor heeft, vooral de interactie tussen Pongo en Roger is prachtig om te zien. zo ook de subtiele grapjes dat honden op hun baasjes lijken en andersom. Wat mij verder opviel was dat de mimiek er goed was, zowel bij de mensen als bij de honden. Dat zijn natuurlijk al enorme pluspunten

Verhaal is leuk, met vlagen ook erg spannend, zeker voor de kleintjes. Cruella is natuurlijk een echte villain samen met haar twee achterlijke hulpjes. Stond soms best te kijken van de termen die zij eruit gooide, 'sla ze de kop in', 'verdrink ze'. Erg vriendelijk dus, maar goed dat hoort een beetje bij haar personage. Ook de soundtrack is goed, soms een beetje druk maar er zit wel een terugkerende melodie in en dat vind ik vaak wel fijn. En ja het liedje van Roger in het begin is natuurlijk hilarisch, vooral op de manier waarop hij het brengt op het moment dat Cruella binnen is

Ook de overige personages vond ik erg leuk, bijvoorbeeld Tips en de Kolonel, dat soort personages kunnen niet ontbreken in een klassieker. Ook goed dat ze een aantal van de Dalmatians een heel eigen karakter hebben gegeven, waardoor je toch onderscheid kunt maken tussen de enorme groep. En wat toch ook wel een plus is in deze klassieker is de Londense sfeer, die word enorm goed weergegeven en dat geeft wel een meerwaarde aan deze film.

Ik heb er in ieder geval weer enorm van genoten en die 5* blijven gewoon staan!

Nogal routineuze Disney, waar ik warm noch koud van werd. De Home Alone-achtige slapstickscenes sloegen bij mij ook niet aan. Vroeger waren die vast grappiger om te zien.

Ik heb deze film vroeger heel vaak gekeken op video, en nu toch al zeker 12 jaar niet meer gezien.

Erg leuk weer! Vooral grofweg de eerste helft is leuk, grappig, kijkt lekker weg. Ook de muziek vind ik leuk, hoewel dat je misschien niet per se bijblijft aan deze film.

Cruella is een erg grappig, 'volwassen' personage voor een Disneyfilm, en Roger vind ik een leuk karakter, vooral de manier waarop hij geanimeerd is.

En dan natuurlijk de puppies, hartstikke lief, erg knap en veel werk ook, zoveel hondjes tekenen zonder hulp van de computer.

Ziet er op momenten minder goed uit dan de wat oudere Disneys, maar sommige landschappen en gezichten van Londen vond ik toch wel weer erg karakteristiek.

4*

Deze eens her bekeken en het was een toffe Disneyfilm. Het verhaal is leuk en redelijk realistisch gebracht, maar de hoofdster is in deze film toch wel de slechterik Cruella. De film bevat deze keer niet veel liedjes, een tweetal, waaronder wel het erg goeie "Cruella de Vil". Voor de rest zijn de animaties verzorgd. Hij is me niet beter of slechter bijgebleven, het is nog steeds een goeie Disneyklassieker.

Aardig.

Belangrijkste aan deze film is misschien nog de wissel van generaties. Dit is het laatste langspeelwapenfeit van Geronimi en Luske, terwijl deze film meteen ook het begin van Reitherman's carriere inluidde. Namen die stammen uit een tijd dat Disney nog geloofde in hun regisseurs ipv het roulatiesysteem dat er nu heerst.

Maar duidelijk na drie paginas commentaar dat geen enkele Disneyfan daarin geïnteresseerd is. De film zelf valt wel mee, vooral het begin dan. De wat apartere tekenstijl valt op en is best fijn. Verder valt het animatiedetail op, zonder dat iedereen als compleet adhd personage door het beeld hoeft te vliegen. Dit verkies ik duidelijk boven de stijl uit de jaren '90.

De film heeft verder wel hetzelfde euvel als de meeste van dit soort films. Het begin is luchtig en aangenaam, maar eens er een spanningsboog aan toegevoegd wordt (de ontvoering) wordt het al snel saai en voorspelbaar. De dieven zijn vervelende personages, spannend is het toch niet en Cruella is ook niet meteen de leukste schurk. Dan maar 20 minuten korter en minder zogenaamde spanning.

Voice acting ook best goed, valt me ook op dat veel van die oudere Disneys een sterke Engelse achtergrond hebben. Maakt de voice acting vaak ook iets draaglijker.

Niet verkeerd dus, maar het tweede deel sleepte wat en wou niet altijd even boeiend zijn.

2.5*

Herziening gedaan die me goed is bevallen. Dat komt vooral door de leuke karakters en de hoge aaibaarheidsfactor van de hondjes. Ik vond het eerste deel van de film leuker dan het vervolg met de 2 schurken. Dat deel vond ik wat clichematig. Het eerste deel met een blik op Roger zijn vrijgezellenleven en eerste ontmoeting met Anita was echt leuk. Daarna wordt het wat minder, al vond ik de communicatie tussen alle honden in de stad toch wel geinig. Memorabel is de film nergens, wel onderhoudend. En na alle boze koninginnen uit oudere Disney films is zo'n aparte Cruella de Vil ook wel eens een leuke afwisseling. De liedjes van Roger over haar waren ook best geslaagd.

3,5* (was 4*)

Goed om na een lange tijd weer gezien te hebben.

'One Hundred and One Dalmatians' heeft een animatiestijl die ik persoonlijk niet erg kan waarderen. De grove lijnen en stripachtige objecten voelen koud en afstandelijk aan. Voordeel is dat er 99 puppies over het scherm lopen. Dat maakt eigenlijk de hele film. Of het nu puppies zijn die enthousiast televisie kijken of moeizaam en klungelig over het ijs lopen, deze film zit zo vol met schattige momenten dat je je afvraagt hoe dit geen grotere aanwezigheid heeft op het internet.

Hoewel dit de tweede hondenfilm was in korte tijd voelt 'One Hundred and One Dalmatians' als een gehele ander universum dan 'Lady and the Tramp'. Deze film heeft het over het villen van puppies, bondjassen en criminelen. Ja, het zijn twee van de domste criminelen ooit, maar de verwijzing naar mannen die doen alsof ze van een nutsbedrijf zijn, werkt goed. Ook sterk is de visie van honden op mensen. Het idee dat wij de huisdieren zijn voor hun en dat honden publiekelijk blaffen om nieuws te verspreiden is goed gevonden. Pongo en Perdita zijn twee goede hoofdrolspelers. Niet zo zeer omdat hun verhaal nu zo romantisch was of omdat hun personages goed uitgewerkt zijn, maar omdat, geheel tegen Disney-traditie in, het ouders zijn en vanuit dat instinct werken.

Dat de honden tegen een van de meest flamboyante, gestoorde slechterikken ooit moeten vechten is dan weer wat moeilijker. Cruella is een aanwezigheid met haar korte temperament, haar afschuwelijke uiterlijk en haar ongezonde obsessie voor bond. Een fantastische slechterik die ook nog een aardig liedje inspireerde.

De film heeft een eigen stijl en heel erg vertrouwd voelt die niet. Maar ondanks het grauwige kleurpatroon van de film (get it, want zwart/wit) zit er voldoende spanning en sensatie (al die ontstnapping scenes!) in om goed te vermaken. Roger en Anita zijn verbazingwekkend charmant voor mensen in een dieren film en het gebrek aan zingende dieren stoort niemand.

Een heerlijk avontuur.

Veel beter dan ik mij herinnerde. Vooral het begin was erg sterk met nauwelijks tekst maar des te meer beeldtaal, een oprechte en leuke ontmoeting tussen de baasjes en een goed tempo. Ook kreeg iedereen netjes zijn plek en met bijzonder weinig beelden is er toch een redelijk compleet beeld ontstaan van de honden, de baasjes en hun samenwonen. Dat het tweede deel wat saaier is, is jammer maar er waren genoeg sterke scènes die het zeker draaglijk hielden. Vooral de honden die elkaar alarmeerden was erg goed.

De tekenstijl was wel heel aardig in vooral de achtergronden. De bewegende objecten vond ik minder goed, vooral in combinatie met de achtergronden; die dus echt als een doek erachter te leken geprojecteerd. Ook de overdreven manier waarop auto's rijden slingerend over de weg los van elke zwaartekracht kan ik niet echt waarderen. Verder prima stemmenwerk en een leuke jazzy score. 3,5*.

Ik heb deze tekenfilm nog als kind in de bios gezien, een hernieuwde uitgaven in de jaren 80 weliswaar. Hetzelfde met die van Sneeuwwitje trouwens. Daar waar Sneeuwwitje me achteraf een hele boel memorabele momenten heeft bezorgd is mijn herinnering aan de Dalmatiërs vrij pover. Ik heb deze nochtans op DVD maar ik kom er zelden toe om deze te herbekijken. Er zijn zo geen echte memorabele scènes voor mij die ik met veel andere Disney-films wel heb. Het verhaal steekt nochtans goed in elkaar, Cruella Devil is zeker een van de coolste Disney-villains maar het ontbreekt me echter aan iets echt memorabel, iets grappig. Ik vond de kat het leukste karakter maar vraag me niet meer hoe die heet.

Een geweldige Disney-klassieker uit 1961 die voor een deel gebaseerd was op een waargebeurd verhaal.
De schrijfster van het boek Dodie Smith was zelf de trotse eigenaresse van 9 Dalmatiërs die 15 puppies kregen.
Helaas heeft ze er uiteindelijk een aantal moeten verkopen.
1 Van haar Dalmatiërs kreeg de naam Pongo mee.
Ze kwam op het idee voor haar boek nadat een vriend bij haar op bezoek was, en vertelde dat deze 9 Dalmatiërs een mooie bontjas bij elkaar zouden vormen.
Walt Disney was ontzettend enthousiast over het boek, en kocht per direct de rechten.
Het was stiekem altijd al de wens van Smith dat Walt Disney dit zou doen.

Aan zwarte vlekken geen gebrek in deze animatiefilm.
Zo zijn er in totaal 6,469,952 zwarte vlekken geteld.
Niemand minder dan Clarence Nash was verantwoordelijk voor de schemerblaf.
Zijn stem is beter bekend als die van Donald Duck.
De Engelstalige stem van Perdita werd ingesproken door Lisa Davis.
Halverwege de film vertrok zij echter met haar nieuwe echtgenoot naar New York City.
Cate Bauer nam haar plek in, en voltooide de stem van Perdita.

De film werd in de USA een grote hit, maar ook in andere landen werd deze animatiefilm een succes.

4,0 *

Disney Classic #17

Aparte beslissing van Disney om een paar jaar na Lady and the Tramp opnieuw met een hondenfilm op de proppen te komen. Gedurende de herziening kwamen de herinneringen langzaam bovendrijven en mijn waardering is gelijk gebleven. Een vermakelijke film die wel de nodige minpunten kent.

Ten eerste is het niveau van de tekeningen bij lange na niet zo hoog als die van de voorgaande films. Vooral het gebrek aan schaduwen zorgt ervoor dat het allemaal wat minder 'leeft' dan een aantal klassiekers die hiervoor kwamen. Nu is het ongetwijfeld een bewuste keuze geweest maar ik vond het niet altijd even goed uitpakken. Vergelijk de donkere kamers in deze films eens met die van Geppetto in Pinocchio waarin hij met een kaars door zijn slaapkamer wandelt...

Verder duurt het even voordat het verhaal op gang komt. Pas nadat we kennis hebben gemaakt met Cruella de Vil is het duidelijk waar de film naartoe gaat en ontpopt zich een spannend kat-en-muis spel tussen de honden en De Vil met haar hulpjes. De langzame opbouw zorgt er hierbij wel voor dat er tijd is voor karakterverdieping. Behalve de hoofdpersonen krijgen Tibbs en zijn maten voldoende screentime om een band mee op te kunnen bouwen.

Het is knap dat deze film geen herhalingsoefening is geworden en een heel andere sfeer kent dan Lady and the Tramp. Misschien minder tijdloos dan veel andere Disney's maar we zijn afgelopen twintig jaar ook wel erg verwend geraakt met de ene goede computergeanimeerde film na de andere. 101 Dalmations is tussen al dit geweld haast oubollig geworden maar heeft nog genoeg charme om met een ruime voldoende weg te komen.

3,5*

17e avondvullende tekenfilm van Disney. The film is gebaseerd op het boek “The Hundred And One Dalmatians” uit 1956 van de schrijfster Dodie Smith. Walt Disney kocht de rechten van dit boek in 1957 en startte meteen met de voorbereidingen van een nieuwe avondvullende tekenfilm. Na de kostbare flop Sleeping Beauty gingen er geruchten dat de animatiestudio van Disney gesloten zou worden, aangezien Disney nu veel succes had met andere mediums zoals live-action films, tv-series en pretparken. Maar Walt Disney’s hart lag nog altijd bij tekenfilms en hij wilde dit dan ook koste wat kost behouden. Om voortaan kosten te besparen op animatie werd er voor deze film voor het eerst gebruik gemaakt van xerografie, een uitvinding van Urb Iwerks, de eerste Mickey tekenaar. Het was een nieuw process dat veel werk bespaarde. De schetsen hoefden niet meer te worden overgetrokken in inkt, maar werden direct op film gefotokopieerd. Dit proces bespaarde de tekenaars een hoop werk. Het was voor hen echter een zware klus om alle dalmatiërvlekken te tekenen, want in totaal waren dat er maar liefst 6.469.952! Dit proces zorgde er uiteindelijk voor dat One Hundred And One Dalmatians voor een lager budget (4 miljoen dollar) geproduceerd kon worden.

De animatie van deze film betekende echter een keerpunt in de geschiedenis van Disney. Met name de achtergronden zijn een stuk eenvoudiger dan in voorgaande animatiefilms. Hierdoor kan One Hundred And One Dalmatians zich op animatiegebied niet meten met klassiekers als Snow White and the Seven Dwarfs, Pinocchio, Bambi en Sleeping Beauty. Maar buiten dat is One Hundred And One Dalmatians een uitstekende tekenfilm geworden. Het verhaal wordt lekker vlot verteld en Cruella DeVil is nog altijd één van de meest geslaagde Disney-schurken. De film werd ook een groot succes en bracht gedurende zijn eerste release in de VS 14 miljoen dollar in het laatje.

De eerste keer dat ik deze Disney Classic zie. En is toch een erg leuke ontdekking gebleken.

Ik wist natuurlijk wel van het bestaan af. Heb deze als kind nooit gezien, en als volwassene stond vooral de animatie techniek me nooit echt aan. Me er toch maar eens aan gewaagd gezien de status van de film. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad.

Verhaal is erg leuk ontwikkeld door Bill Peet. Hij heeft er een heel leuk geheel van gesmeed. En samen met de animatoren heeft hij er iets heel fijns van gemaakt. Ik ben nog steeds geen van van de Xerox animatie techniek. Ik snap waarom het gedaan moest worden. Maar geef mij maar de weelderige beelden uit de voorgaande jaren en hun prachtige kleuren en tekentechnieken. Hier ziet het er een stuk ruwer uit gezien de techniek niet meer toe laat. Toch zien de animaties er erg goed uit en kun je nu nog meer van de pijn en moeite zien die er in gestoken. Erg mooi hoe Davis Cruella de Ville heeft gemaakt. De nuances die in elk karakter zijn gestopt of hoe de achtergronden hier erg simpel lijken maar hiervoor bergen werk zijn verzet. Hierin is het duidelijk dat we deze technieken, zowel als de "inking and painting" periode als de Xerox periode moeten koesteren en niet moeten vergeten. Juist iets waarom ik de 2D animatie verkies boven 3D. Ik heb meer waardering voor deze techniek gekregen maar vind het er daarom niet meteen mooier uitzien.

Hoewel het verhaal erg leuk heeft en het zeker zijn momenten heeft, maakt het niet zoveel impact. Het wist me gewoon niet zo te pakken. De personages zijn allen wel leuk gedaan en de jazzy soundtrack werk ook goed. Voor de rest liet het me nogal koud maar is er zoals bij elke Disney genoeg om van te genieten.

Leuk.

Verre van mijn favoriete Disney, maar wel leuk ook. De animatie is niet zo kleurrijk en ook niet zo mooi als andere Disney’s, maar de film heeft iets gezellig, altijd al gevonden, ook als kind. Misschien zijn het de wat grijzere scènes, geen idee.

Het is wel geen film die ik jaarlijks een kijkbeurt zou kunnen gunnen, zoals bij andere Disney’s wel het geval is.

Kleine 3,5

Nooit mijn favoriete Disney geweest, maar toch redelijk vaak gezien vroeger. Deze hondenanimatie voelt altijd zo grauw aan, terwijl het begin zo leuk en kleurrijk is. Het tekenwerk is sowieso niet zo mooi, maar de tweede helft van de film wordt de setting nog best eentonig ook. Veel landschap en schuren, meh.

Het was wel de film waardoor ik vroeger graag een hond wilde, maar daar dachten mijn ouders anders over. Na Lady en de Vagebond een nieuwe hondenfilm dus met diverse cameo's voor Lady en anderen. Geen nadruk op de liefde, maar op een dognapping van de kwaadaardige Cruella DeVil. Ik heb om nostalgische redenen de Nederlandse versie maar aangezet en ik heb nog nooit zo vaak het woord 'idioot' in een Disney-tekenfilm gehoord, geweldig. Heerlijke schreeuwlelijk en een hilarische villain. Jasper en Horace zijn ook twee vermakelijke horken. Daarnaast zijn er eigenlijk weinig echt leuke characters.

Gelukkig zit er ook niet zoveel zang in, al zijn de kleine aanwezige liedjes wel pakkend. Verder een paar spannende scenes zoals de ontsnapping in het landhuis, maar het grauwe sfeertje is gewoon niet zo heel fijn. Het blijft ook hilarisch hoe makkelijk een stel zomaar even 84 extra puppy's adopteert.

Nog zo één van die oerklassiekers van Disney. Niet één van mijn favorieten, maar het personage Cruella DeVil is dat des te meer. Toch één van de meer legendarische slechteriken in Disneyland samen met bvb de zeeheks uit De kleine zeemeermin. Ook best een sneer naar bont en andere dierenmateriaal voor luxueus gebruik, dus op dat vlak best een film met een boodschap.

Deze film heeft de dalmatiërs op de kaart gezet. Een zeer aimabele hond die perfect past in het rijtje van de labrador en golden retriever.

De film kijkt lekker weg, is best spannend. Zeer gezellige film ook ten huize van het gezin en dit in fel contrast met de duivelse geniepige streken van Cruella. Animatie best ok en ook het verhaal mag er zijn. Geen memorabele Disney - de concurrentie is best groot - maar hij mag er best wezen. Leuk!

Na de live act Cruella (zeer aangenaam) moest ik toch het origineel een keer bekijken. Maar de verschillen zijn toch wel erg groot. Deze Disney is leuk getekend heeft een goed verhaal maar kakt af en toe wat in. Het wordt pas leuk als de 15 hondjes worden gestolen door twee boeven die zomaar uit Home Alone lijken te zijn gelopen. Leuk! Cruella zelf vond ik wat minder met haar stinkende adem. De dalmatiers zijn mooi getekend en zien er ook leuk uit. Grappig is het blafalarm. Zodoende heb ik me best vermaakt. En voor de kinderen zeker een leuke film. Laatste pluspunt is dat hij fraai is gedetailleerd.

Film 3,0

Beeld 4,0

Geluid 4,0

Extra's 5,0

Al weer even geleden dat ik deze film zag. De live action versie uit 1996 en 2000 spraken me minder aan. Toen was Disney al bezig om alles te recycleren. Maar met Cruella zaten ze eindelijk toch goed. Terug naar het begin van wat ondertussen al een hele franchise is geworden met sequels, remakes, spinoffs en series. En de wat gelikte en afgeborstelde computeranimatie blijft dan helaas soms wat langer hangen dan de mooie getekende animatiestijl uit 1961.

Disney in de 60's en die heeft de tand des tijds beter doorstaan dan andere films. Een mooie getekende stijl met achtergrondanimatie die rust brengt. De voice acting is ook beter dan ik me kon herinneren. Vooral Cruella is best goed. Later in de film wordt het wat meer cliché, maar zelfs dan minder een karikatuur van wat ze in de meeste sequels geworden is.

Een korte boeiende animatie met een onderhouden verhaal dat de nodige spanning brengt. Minder liedjes trouwens. Wel passende filmmuziek. Het nummer Cruella is goed geïntegreerd. En de gekende drukte van drukke randfiguren valt hier ook heel goed mee. 101 Dalmatians is beter dan verwacht en misschien wel wat onderschat in de Disney Animatie reeks.