One Hundred and One Dalmatians (1961)

Overlaatst zag ik deze opnieuw (van mijn kindertijd geleden)

En ik lag dubbel van het lachen!

Deze disneyfilm is echt zoo leuk, de figuren zijn grappig getekend en de muziek past echt bij deze film.

Niet één van de beste disneyfilms, maar het blijft toch een must have

Ik vond er niet zo veel van.

Ik vond (vind) het verhaal ook maar flauw.

2**

Ik heb deze film vroeger heel vaak gekeken op video, en nu toch al zeker 12 jaar niet meer gezien.

Erg leuk weer! Vooral grofweg de eerste helft is leuk, grappig, kijkt lekker weg. Ook de muziek vind ik leuk, hoewel dat je misschien niet per se bijblijft aan deze film.

Cruella is een erg grappig, 'volwassen' personage voor een Disneyfilm, en Roger vind ik een leuk karakter, vooral de manier waarop hij geanimeerd is.

En dan natuurlijk de puppies, hartstikke lief, erg knap en veel werk ook, zoveel hondjes tekenen zonder hulp van de computer.

Ziet er op momenten minder goed uit dan de wat oudere Disneys, maar sommige landschappen en gezichten van Londen vond ik toch wel weer erg karakteristiek.

4*

Classic juweeltje sie bij mij op nummer drie staat van meest favo classics(op 1 Sleeping Beauty) prachtig en gestyleerde film die voor het eerst gebruitk maaktten van het xerox proces waardoor de rijke en weldadige inkt en inkleurproces is veranderd maar niet onderdoet aan de kwaliteit van een disney classic. De gedurfe achtergrond wordt nu als een van de meest artistieke backgrounds gezien. Ook week siney af van het traditionele sprookje en koos voor een mysterie en romance novel. En zo als altijd onervegtelijke figuren en een hartverwarmende boodschap.

Ik heb deze als kind zo vaak gezien,

Blijft een van mijn favoriete disneyfilms.

Ik vind het de leukste disney van voor de 90s generatie.

Deze eens her bekeken en het was een toffe Disneyfilm. Het verhaal is leuk en redelijk realistisch gebracht, maar de hoofdster is in deze film toch wel de slechterik Cruella. De film bevat deze keer niet veel liedjes, een tweetal, waaronder wel het erg goeie "Cruella de Vil". Voor de rest zijn de animaties verzorgd. Hij is me niet beter of slechter bijgebleven, het is nog steeds een goeie Disneyklassieker.

Aardig.

Belangrijkste aan deze film is misschien nog de wissel van generaties. Dit is het laatste langspeelwapenfeit van Geronimi en Luske, terwijl deze film meteen ook het begin van Reitherman's carriere inluidde. Namen die stammen uit een tijd dat Disney nog geloofde in hun regisseurs ipv het roulatiesysteem dat er nu heerst.

Maar duidelijk na drie paginas commentaar dat geen enkele Disneyfan daarin geïnteresseerd is. De film zelf valt wel mee, vooral het begin dan. De wat apartere tekenstijl valt op en is best fijn. Verder valt het animatiedetail op, zonder dat iedereen als compleet adhd personage door het beeld hoeft te vliegen. Dit verkies ik duidelijk boven de stijl uit de jaren '90.

De film heeft verder wel hetzelfde euvel als de meeste van dit soort films. Het begin is luchtig en aangenaam, maar eens er een spanningsboog aan toegevoegd wordt (de ontvoering) wordt het al snel saai en voorspelbaar. De dieven zijn vervelende personages, spannend is het toch niet en Cruella is ook niet meteen de leukste schurk. Dan maar 20 minuten korter en minder zogenaamde spanning.

Voice acting ook best goed, valt me ook op dat veel van die oudere Disneys een sterke Engelse achtergrond hebben. Maakt de voice acting vaak ook iets draaglijker.

Niet verkeerd dus, maar het tweede deel sleepte wat en wou niet altijd even boeiend zijn.

2.5*

Aardige Disney Film. De tekeningen zien er natuurlijk weer erg goed uit. Het verhaaltje is leuk in elkaar gezet, en bevat grappige personages. 2,5 Ster.

One Hundred and One Dalmatians. Met Wolfgang Reitherman aan de regie krijgt Disney er een nieuw talent bij. Clyde Geronimi en Hamilton Luske als oud gedienden zorgen voor het behoud van weleer. Je merkt duidelijk een verschil met de vorige film Sleeping Beauty, al wil het wel eens terug grijpen naar Lady and the Tramp. Het resultaat is een goed onderhouden verhaal (dankzij scriptschrijver Bill Peet) maar is het geheel nogal wisselend boeiend. De film is nogal braaf en weinig opvallend, maar wel kwalitatief onderhouden. Het mindere punt is vooral het duo domme dieven dat zorgt voor slapsticktoestanden. Iets wat in de vorige Disneyfilms duidelijk minder aanwezig was (de langspeelfilms bedoel ik dan), maar wat later meer aan bod zal komen. Vooral het opvoeren van de domme hulpjes, meestal twee, wordt zelfs bijna standaard. Peter Pan kende die ook al wat bij de matrozen van Hook, wat ook voor een lagere score zorgde bij mij.

De honden zijn op zich wel leuk, maar minder charmant dan Lady & the Tramp. Leuker was het opvoeren van de niet-dalmatiërs die Pongo en Perdita helpen zoeken naar hun kinderen. En ik hou ook wel van de toen hedendaagse, maar ondertussen ook al nostalgische sfeer in de stad. En opvallend genoeg kent de film slechts drie gezongen nummers, zeer weinig voor een Disneyfilm. Maar op die manier wel meer tot z'n recht komend.

De film is uiteindelijk een aangename maar niet echt opvallende film geworden. Ik kon me er weinig van herinneren en zelfs bij herziening merk je dat er weinig memorabele scènes in zitten. Een verschil met sommige andere klassiekers van Disney. Maar kwalitatief zit dit nog best wel goed in elkaar en zijn er veel slechtere Disneyfilms gemaakt. Een leuk tussendoortje waar best van te genieten valt.

Herziening gedaan die me goed is bevallen. Dat komt vooral door de leuke karakters en de hoge aaibaarheidsfactor van de hondjes. Ik vond het eerste deel van de film leuker dan het vervolg met de 2 schurken. Dat deel vond ik wat clichematig. Het eerste deel met een blik op Roger zijn vrijgezellenleven en eerste ontmoeting met Anita was echt leuk. Daarna wordt het wat minder, al vond ik de communicatie tussen alle honden in de stad toch wel geinig. Memorabel is de film nergens, wel onderhoudend. En na alle boze koninginnen uit oudere Disney films is zo'n aparte Cruella de Vil ook wel eens een leuke afwisseling. De liedjes van Roger over haar waren ook best geslaagd.

3,5* (was 4*)

Is deze al vindbaar op dvd?

Ja.

Goede Dinsey! Ik wist niet dat het zó oud was.

Prachtig getekend, goede humor en een coole badguy... pardon... badwoman.

Eigenlijk zijn alle Dinseyfilms na 1955 hartstikke goed!

Zo oud is hij toch niet? pas 52 jaar? Hmm... ik vind alle Disney's tussen 1935 en 1988 geweldig. Daarna zijn er nog maar enkele die redelijk zijn. dus je vind Snow White, Pinocchio, Peter Pan en Lady and the Tramp niet goed? Dat is een mening, net als ik de Disney's uit de 90's en vrijwel alle moderne films niet goed vind.

Goed om na een lange tijd weer gezien te hebben.

'One Hundred and One Dalmatians' heeft een animatiestijl die ik persoonlijk niet erg kan waarderen. De grove lijnen en stripachtige objecten voelen koud en afstandelijk aan. Voordeel is dat er 99 puppies over het scherm lopen. Dat maakt eigenlijk de hele film. Of het nu puppies zijn die enthousiast televisie kijken of moeizaam en klungelig over het ijs lopen, deze film zit zo vol met schattige momenten dat je je afvraagt hoe dit geen grotere aanwezigheid heeft op het internet.

Hoewel dit de tweede hondenfilm was in korte tijd voelt 'One Hundred and One Dalmatians' als een gehele ander universum dan 'Lady and the Tramp'. Deze film heeft het over het villen van puppies, bondjassen en criminelen. Ja, het zijn twee van de domste criminelen ooit, maar de verwijzing naar mannen die doen alsof ze van een nutsbedrijf zijn, werkt goed. Ook sterk is de visie van honden op mensen. Het idee dat wij de huisdieren zijn voor hun en dat honden publiekelijk blaffen om nieuws te verspreiden is goed gevonden. Pongo en Perdita zijn twee goede hoofdrolspelers. Niet zo zeer omdat hun verhaal nu zo romantisch was of omdat hun personages goed uitgewerkt zijn, maar omdat, geheel tegen Disney-traditie in, het ouders zijn en vanuit dat instinct werken.

Dat de honden tegen een van de meest flamboyante, gestoorde slechterikken ooit moeten vechten is dan weer wat moeilijker. Cruella is een aanwezigheid met haar korte temperament, haar afschuwelijke uiterlijk en haar ongezonde obsessie voor bond. Een fantastische slechterik die ook nog een aardig liedje inspireerde.

De film heeft een eigen stijl en heel erg vertrouwd voelt die niet. Maar ondanks het grauwige kleurpatroon van de film (get it, want zwart/wit) zit er voldoende spanning en sensatie (al die ontstnapping scenes!) in om goed te vermaken. Roger en Anita zijn verbazingwekkend charmant voor mensen in een dieren film en het gebrek aan zingende dieren stoort niemand.

Een heerlijk avontuur.

Een klassieke en creatieve Disneyfilm, met hart en ziel gemaakt. De honden zien er beeldig, aandoenlijk en grappig uit en hun avonturen zijn tegelijkertijd hilarisch en roerend. Onbetwist hoogtepunt vorm de booswicht "Cruella De Vil". Natuurlijk is de manier van animatie niet te vergelijken met de hedendaagse technieken.

Inderdaad; de animatie was toen veel beter

Leuke klassieker uit de begin jaren zestig, grappig en mooi in elkaar gezet, kijkt lekker weg.

Veel beter dan ik mij herinnerde. Vooral het begin was erg sterk met nauwelijks tekst maar des te meer beeldtaal, een oprechte en leuke ontmoeting tussen de baasjes en een goed tempo. Ook kreeg iedereen netjes zijn plek en met bijzonder weinig beelden is er toch een redelijk compleet beeld ontstaan van de honden, de baasjes en hun samenwonen. Dat het tweede deel wat saaier is, is jammer maar er waren genoeg sterke scènes die het zeker draaglijk hielden. Vooral de honden die elkaar alarmeerden was erg goed.

De tekenstijl was wel heel aardig in vooral de achtergronden. De bewegende objecten vond ik minder goed, vooral in combinatie met de achtergronden; die dus echt als een doek erachter te leken geprojecteerd. Ook de overdreven manier waarop auto's rijden slingerend over de weg los van elke zwaartekracht kan ik niet echt waarderen. Verder prima stemmenwerk en een leuke jazzy score. 3,5*.

Vind ik ook! Het tweede deel is -zeker in vergelijking met het eerste deel- nogal saai.

Daarom weet ik niet precies wat voor punt ik deze film wil geven...

Ik heb deze tekenfilm nog als kind in de bios gezien, een hernieuwde uitgaven in de jaren 80 weliswaar. Hetzelfde met die van Sneeuwwitje trouwens. Daar waar Sneeuwwitje me achteraf een hele boel memorabele momenten heeft bezorgd is mijn herinnering aan de Dalmatiërs vrij pover. Ik heb deze nochtans op DVD maar ik kom er zelden toe om deze te herbekijken. Er zijn zo geen echte memorabele scènes voor mij die ik met veel andere Disney-films wel heb. Het verhaal steekt nochtans goed in elkaar, Cruella Devil is zeker een van de coolste Disney-villains maar het ontbreekt me echter aan iets echt memorabel, iets grappig. Ik vond de kat het leukste karakter maar vraag me niet meer hoe die heet.

Een geweldige Disney-klassieker uit 1961 die voor een deel gebaseerd was op een waargebeurd verhaal.
De schrijfster van het boek Dodie Smith was zelf de trotse eigenaresse van 9 Dalmatiërs die 15 puppies kregen.
Helaas heeft ze er uiteindelijk een aantal moeten verkopen.
1 Van haar Dalmatiërs kreeg de naam Pongo mee.
Ze kwam op het idee voor haar boek nadat een vriend bij haar op bezoek was, en vertelde dat deze 9 Dalmatiërs een mooie bontjas bij elkaar zouden vormen.
Walt Disney was ontzettend enthousiast over het boek, en kocht per direct de rechten.
Het was stiekem altijd al de wens van Smith dat Walt Disney dit zou doen.

Aan zwarte vlekken geen gebrek in deze animatiefilm.
Zo zijn er in totaal 6,469,952 zwarte vlekken geteld.
Niemand minder dan Clarence Nash was verantwoordelijk voor de schemerblaf.
Zijn stem is beter bekend als die van Donald Duck.
De Engelstalige stem van Perdita werd ingesproken door Lisa Davis.
Halverwege de film vertrok zij echter met haar nieuwe echtgenoot naar New York City.
Cate Bauer nam haar plek in, en voltooide de stem van Perdita.

De film werd in de USA een grote hit, maar ook in andere landen werd deze animatiefilm een succes.

4,0 *

Disney Classic #17

Aparte beslissing van Disney om een paar jaar na Lady and the Tramp opnieuw met een hondenfilm op de proppen te komen. Gedurende de herziening kwamen de herinneringen langzaam bovendrijven en mijn waardering is gelijk gebleven. Een vermakelijke film die wel de nodige minpunten kent.

Ten eerste is het niveau van de tekeningen bij lange na niet zo hoog als die van de voorgaande films. Vooral het gebrek aan schaduwen zorgt ervoor dat het allemaal wat minder 'leeft' dan een aantal klassiekers die hiervoor kwamen. Nu is het ongetwijfeld een bewuste keuze geweest maar ik vond het niet altijd even goed uitpakken. Vergelijk de donkere kamers in deze films eens met die van Geppetto in Pinocchio waarin hij met een kaars door zijn slaapkamer wandelt...

Verder duurt het even voordat het verhaal op gang komt. Pas nadat we kennis hebben gemaakt met Cruella de Vil is het duidelijk waar de film naartoe gaat en ontpopt zich een spannend kat-en-muis spel tussen de honden en De Vil met haar hulpjes. De langzame opbouw zorgt er hierbij wel voor dat er tijd is voor karakterverdieping. Behalve de hoofdpersonen krijgen Tibbs en zijn maten voldoende screentime om een band mee op te kunnen bouwen.

Het is knap dat deze film geen herhalingsoefening is geworden en een heel andere sfeer kent dan Lady and the Tramp. Misschien minder tijdloos dan veel andere Disney's maar we zijn afgelopen twintig jaar ook wel erg verwend geraakt met de ene goede computergeanimeerde film na de andere. 101 Dalmations is tussen al dit geweld haast oubollig geworden maar heeft nog genoeg charme om met een ruime voldoende weg te komen.

3,5*

De eerste disneyfilm, en al gelijk erg goed. Nog zonder teveel kwaadheid (heksen, magie enzo).

Hoe bedoel je dat? Dit is niet de eerste Disneyfilm, hoor.

Excuses, mijn fout.

De eerste is Snow White and the Seven Dwarfs (1937) en die zit vol met kwaadheid (heksen, magie en zo).

Ben alle Disney films aan het herbekijken en gisteren dus nr 17. Dit is voorlopig één van mijn favorieten en wel hierom:

wat mij stoorde aan een aantal voorgaande films is dat de storytelling niet goed verdeeld was over de duurtijd van de film. Neem nu de vorige (Sleeping Beauty), de helft van de film gaat over 3 ruziënde oude wijven feeën, saaaai. Bij Assepoester, Peter Pan en Alice in Wonderland zit dit ook niet goed.

Bij 101 Dalmatiers wordt het verhaal perfect verteld, de sfeer zit goed, de tekeningen zijn prachtig, de karakters leuk en goed uitgewerkt.

Op naar Nr 18 the sword in the stone, maar ik vrees dat deze hetzelfde probleem heeft dan de vorige filmkes.