The Sword in the Stone (1963)

Sommige films die diepe indruk op je hebben gemaakt in je jeugd kun je maar beter niet weer zien.

Merlijn de tovenaar was de laatste film die in het Grande Theatre in Groningen te zien was (1977), waar ik hem als jongetje zag. De bioscoop ging failliet en werd gekraakt. Jarenlang is "Merlijn de tovenaar" aan de gevel blijven hangen (tot ver in de jaren '80 iig), wat de mythische status van de film verhoogde.

De film heeft wel genoeg leuke momenten, maar er blijkt nauwelijks een verhaal te zijn en houdt nogal abrupt op. Technisch is het ook niet top, zeker vergeleken met de tekenfilms die Disney toen al gemaakt had. Het tovergevecht blijft goed.

Geweldige film! Ik heb deze film (net zoals de meeste andere Disneys) op video. Nederlands gesproken. Ik vind 'm heel goed. Lex Goudsmit is zeer goed als Merlijn , Coen Flink als Sir Ector, Ger Smit als Archimedes en Edwin Rutten als Kay.
Ook de muziek is zeer goed. (Niet zo goed als de muziek van Alan Menken, natuurlijk, maar het is vrolijk.)
Het leuke aan het Nederlands zijn van die 'flauwe' zinnetjes, zoals bij het stuk als Merlijn Arthur verandert in een vis. Arthur: 'Merlijn! Merlijn! Ik ben een vis!' Merlijn: 'Ja, ja, je bent een vis inderdaad, maar als je zo blijft flippen en floppen op de kant in plaats van in het water, leef je niet lang!' Overigens nam Imme Dros de vertaling voor haar rekening.
De tekenstijl is naar mijn mening ook mooi. Deze is van Don Bluth, dezelfde als van The Rescuers (1977), Sleeping Beauty (1959), Robin Hood (1973), The Many Adventures of Winnie the Pooh (1977) en The Secret of NIMH (1982) (Geen Disneyfilm)
Dus eigenlijk is zo`n beetje alles goed.

Grappig ook dat het in het engels The Sword in The Stone heet en in het Nederlands Merlijn de Tovenaar!

Een stuk slechter bij revisie.

'The Sword in the Stone' voelt als een tussendoortje. Het origine verhaal van King Arthur heeft veel potentie maar komt hier totaal niet uit de verf.

De film gaat namelijk, in principe, nergens over. De jonge Arthur ontmoet Merlijn en gaat bij hem in de leer. Ofwel, we worden een uur lang voorgeschoteld met gedaanteverwisselingen die onnodig lang duren en helemaal niets bijdragen aan het verhaal. Het stukje met de vis deed me denken aan 'Finding Nemo' maar dat was dan ook meteen het leukste gedeelte er aan. Het stuk met de eekhoorn was veel te lang, maar bevatte de enige vorm van emotie die in de hele film verstopt zat. Madam Mim was vermakelijk, maar meer omdat haar personage in de Donald Duck een reguliere gast is. Hier veranderde ze een paar keer in dieren de we in 'Sleeping Beauty al gezien hadden of nog gaan zien in 'The Jungle Book'. Niets bijzonders. De les die Arthur uit dit alles moet halen is dat intelligentie je verder brengt dan brute kracht. Laat dat nou net totaal niet van pas komen als de titulaire zwaard in de steen te voorschijn komt. Arthur trekt hem er uit omdat dat zijn lot was, zijn intelligentie had er niks mee te maken. Tevens baseert het gehele volk zijn koningsschap op bijgeloof in plaats van kennis.. Merlijn heeft in de film dus niets te zoeken en is aan het einde niet eens relevant.

De film draait tevens veel te veel om humor. Althans, humor zoals dat vroeger geweest moet zijn. Door de lading komische situaties en scenes voelt de film ontzettend gedateerd. Humor heeft zich ontwikkeld tot een razendsnelle machine en wanneer een film een minuut lang een uil laat lachen om iets dat niet grappig is, is de film niet meer van deze tijd. Het enige leuke was misschien dat Merlijn verwijzingen maakte naar de toekomst, maar zelfs dat werd te vaak herhaald.

'The Sword in the Stone' is een van de weinige animatiefilms van Disney die gewoon niet goed is. Het verhaal is bizar slecht en flinterdun. Er zit geen ontwikkeling in en de humor is vergetelijk. Hier en daar een leuk personage maakt de film bij vlagen leuk, maar de muziek is uiterst vergetelijk en de liedjes hebben geen melodie. De animatie is een van de weinige pluspunten met een mix van 'Sleeping Beauty's klassieke stijl en 'One Hundred and One Dalmatians' moderne striptinten.

Een van , al dan niet, de slechtste Disney animatiefilm.

Helemaal niet mee eens. Juist een van de beste.

Ik neem aan dat je The Lion King II: Simba's Pride (1998), The Lion King 1½ (2004), Cinderella II: Dreams Come True (2002), Beauty and the Beast: The Enchanted Christmas (1997), Belle's Magical World (1998), The Hunchback of Notre Dame II (2002) en al die andere pulp niet meetelt

Zelfs dan is het nog steeds niet de slechtste Disney animatiefilm!

Het ''toverduel'', de eekhoornscène, de visscène, de vele wolfscènes, Archimedes' lachscène... het blijft allemaal even leuk!!!

Kan me nochtans perfect in de woorden van Angrod terugvinden, al laat ik het niet zo zwaar doorwegen. De film sleept zich als het ware van transformatie naar transformatie en dat is niet altijd even boeiend. Oké, de animatie is geslaagd maar dit behoort toch ook wel tot één van mijn minst favoriete Disney films.

Precies zoals Metalfist het zegt.

@Ted Kerkjes, nee, als ik "Disney animatiefilms" zeg dan doel ik alleen op de films die in de bioscoop zijn uitgekomen. Die verschrikkelijke sequels zie ik niet als fatsoenlijke animatiefilms. Op 'Simba's Pride' na dan want, helaas, die vind ik toch echt beter dan 'The Sword in the Stone'.

@baspls, mag ik vragen wat je er zo goed aan vindt? 'The Sword in the Stone' is kinderlijke pulp vergeleken bij 'The Black Cauldron', bijvoorbeeld.

Dat klopt maar simpel omdat ik er vroeger erg van genoten heb en de animatie erg goed is vind ik het een van de beste. Natuurlijk niet een van de allerbeste. Ik vind bijvoorbeeld The Black Cauldron, The Rescuers, The Great Mouse Detective, Oliver & Company, Robin Hood, The Aristocats, Sleeping Beauty, Pinocchio en Snow White de echt allerbeste. Alle andere disneys vind ik toch veel minder. en ik tel alle niets zeggende vervolgen ook niet mee (behalve The Rescuers Down Under dan).

Je vergeet The Fox and the Hound II en Cinderella III

Ik ben het wel met je eens.

Maar dat is dan meer gebaseerd op je jeugdherinneringen er aan? Wat ik wel snap, want dat is diezelfde nostalgie die ik ook toepas op andere Disney producties die objectief gezien niet zo goed uit de verf komen. Daar ligt ook de kneep, ik heb deze film nooit thuis gehad en het is dus ook geen onderdeel van mijn jeugd geweest. De film is duidelijk gericht op kinderen en slaat dus nu de plank mis bij mij.

Ik wist niet eens dat die er waren!

Jammer dat ze al die vervolgen waren. (Op Pixars na, dan.)

Och, dat is pas het tipje van de ijsberg.

De Ducktales films als Treasure of the Golden Sun of Ducktales: The Movie vind ik niet slecht maar deze zijn wel in Frankrijk gemaakt.

Waarom!?!

Voor een verder discussie verwijs ik ons naar dit topic. Als je verder terug leest zie je nog meer horrortitels die Disney van plan was te maken.

Ook meegenomen in dit review:

Dallben's Weekly Review

Hier ben ik het niet meer mee eens!!!

George Bruns is naar mijn mening de beste Disney-componist!!

Met de Disney-herzieningen komen nogal eens verrassingen voor en tonen waarschijnlijk vooral hoe ik als mens en filmkijker veranderd ben door de jaren. Sommige halve meisjesfilms en saaie films zoals ik dat vroeger vond blijken nu de grootste pareltjes te zijn, films die ik toentertijd zeer het aanzien waard vond blijken nu heel erg veel inhoud te missen. Deze Sword in the Stone is daar geen uitzondering op.

Ditmaal dus een verfilming van het eerste boek van T.H. White’s klassieker – die moet ik nog steeds lezen, al is het maar om te ondervinden waarom Magneto dit boek steeds leest- en ik denk dat het boek sowieso beter is. Het begint al met de hele opbouw, die er in het geheel niet is. Arthur leren we totaal niet kennen en is al in no-time bij Merlin aanbeland. Verdere plotontwikkeling is er nauwelijks en aan het eind wordt het nog even snel afgeraffeld.

In essentie is dit een verhaal waar heel veel uit te halen valt, maar Disney lijkt bewust die keuze niet te hebben gemaakt. Wel krijgen we Wart in de gedaante van allerlei dieren om levenslessen te leren. Dit voelt echter als haast nutteloze opvulling (niet de lessen, wel de wijze waarop) terwijl dit toch een idee van White is. Wellicht komt dat op schrift beter tot zijn recht. Maar het is vooral de brave uitwerking waarop dit allemaal gebeurt, nergens voel je echte passie bij iemand. Die laatste scène (ik bedoel dan niet die overbodige echte laatste scène) voelt al helemaal vluchtig aan en komt ook vrij uit het niets vallen. Buiten dat heeft Arthur een vervelende stem en Kay deed me vooral aan Beavis en Butthead denken. Alleen adoptiepapa is grappig en Madam Mikmak is leuk eens op celluloid te zien.

Visueel zet het er wel aardig uit met vooral mooi kleuren (Technicolor was echt wel voor animatie gemaakt). De liedjes blijven niet echt hangen maar voldoen op het moment en een aantal scènes is nog wel aardig en spannend. Maar er zat gewoon zoveel meer in. 2,0*.

NB: Deze lijkt me overigens wel Disneys laatste echte klassieker. De volgende (Jungle Book) oogt veel frisser en ook de films daarna zijn in thema, inhoud en stijl net wat anders en moderner.

Ik denk dat deze film het gewoon niet van het verhaallijn moet hebben, maar van de enorm leuke grappen. Ik ken van deze film alleen de Nederlandstalige versie en die is in één woord gewoon fantastisch! De Nederlandstalige versie is vertaald door Imme Dros. (Schrijfster en vrouw van de briljante Harrie Geelen) In de Nederlandse versie zitten er briljante taalgrappen in en de stemmen zijn geweldig. Als je de Nederlandstalige versie nog niet gezien hebt, moet je dat zeker doen, mjk87!

Die heb ik jaren terug weleens gezien natuurlijk, de Nederlandse versie. Maar ik beoordeel graag op basis van het origineel. En ja, het moet het hebben van grappen, maar dat is nu net mijn humor niet, en als je ziet dat er wel de basis ligt voor een mooi verhaal, dan is dat vooral jammer.

Daar heb je wel gelijk in.

Als kind kende ik deze film altijd als "Merlijn de tovenaar". Ook de de Nederlandse DVD in mijn bezit vermeldt deze titel op de cover. Aangezien het zwaard in de steen maar een klein stukje is in de hele film, kan ik begrijpen dat men hier voor een andere titel heeft gekozen. Merlijn brengt vele herinneringen mee, van het liedje van Tim Visterin over het jongetje dat zo graag een vogeltje wilde zijn. Dat is een duidelijke verwijzing naar deze prent, met het verschil dat de jongen in het liedje wel degelijk een vogeltje blijft, terwijl Arthur later koning van Engeland zal worden. Ik heb deze film vaak gezien omwille van zijn humor ( met als hoogtepunten de wolf en de scène waarin Kay en zijn vader de vaat te lijf gaan), de unieke taferelen waarin Arthur en Merlijn vissen en eekhoorns worden, Arhur als vogel en natuurlijk het onvergetelijke magische duel tussen Merlijn en madame Mim. Een van Disney's beste en grappigste zonder meer.

Disney Classic #18

The Sword in the Stone is weer zo'n klassieker die ik nooit eerder zag. Na mijn eerste kijkbeurt is het ook meteen duidelijk waarom ik deze titel tevergeefs aantrof in de VHS rekken van basisschool klasgenoten. Het is simpelweg geen goede film. In tegenstelling tot veel andere vroege delen kan deze zijn leeftijd ook allerminst verbloemen.

Wat meteen opvalt is dat de tekeningen een stuk minder fraai zijn dan die van de meeste oudere Disney's. Als je zou zeggen dat dit één van hun eerste animatiefilms is geloof ik het meteen. Het is allemaal behoorlijk eenvoudig gehouden en nergens komt het 3D effect echt tot uiting. Bewegende karakters lopen door stilstaande, vaak slordig getekende 2D achtergronden. Deze stijl werd ook al in voorganger 101 Dalmatians gebruikt en ik ben er niet kapot van.

Het verhaal heeft ook weinig om het lijf. We maken zonder enige introductie kennis met de hoofdpersoon die al even plotseling bij Merlijn terechtkomt. Vervolgens ontwikkelt zich een serie transformaties waarin levenslesjes worden verteld. Geen enkele hiervan blijft echt hangen, evenals de liedjes. Eigenlijk komt er pas leven in de brouwerij zodra Madam Mikmak ten tonele verschijnt. In het weekblad Donald Duck konden haar verhalen mij altijd al bekoren maar ik ben haar nooit in tekenfilms tegengekomen.

Hier duurt het trouwens wat langer voordat ze mij kan amuseren want de scene in haar huis moest even op gang komen. Maar zodra de 'titanenstrijd' tussen haar en Merlijn van start gaat krijgen we eindelijk het vermaak waar ze zo lang op hebben moeten wachten. Vervolgens is de kroning van Arthur ook wel aardig al komt het wat afgeraffeld over. The Sword in the Stone is geen draak van een film maar wel de eerste in de reeks die voor mij op een onvoldoende uitkomt.

2,5*

Vond deze Disney wel een olijke film. Er gebeurt werkelijk heel weinig in deze film: Merlijn de tovenaar draagt wat wijze leven over aan een jong jochie met behulp van wat tovenarij. Dit kan de pret niet drukken desalniettemin, want het is toch gaaf om getransformeerd te worden naar een vis of vogeltje. De eindbattle tussen Merlijn en Madam Mikmak is tenslotte nog episch te noemen! Animatie valt wat tegen, maar soit.

Dat komt, volgens mij, omdat de film gebaseerd is op het boek The Sword in The Stone, wat niet naar het Nederlands vertaald was (/is), terwijl Merlijn al gedurende bijna 1000 jaar in verschillende andere Arthurromans was verschenen en bij ons dus al wel gekend was.

Voor zover ik weet in The Once and Future King (die bedoel je toch?), waar The Sword in the Stone het eerste van vier boeken van is, wel naar het Nederlands vertaald, al komt die ui '67, dus enkele jaren na de film.

In het Engels waren de vier boeken eerst apart verschenen en zo'n 20 jaar na het eerste boek waren ze gebundeld: The Once and Future King. Die bundel is inderdaad wel vertaald, daarom dat ik "/is" ook tussen haakjes had gezet aangezien dit boek wel in de bundel zit, maar niet als apart boek verkrijgbaar is/was vertaald. Hoe dan ook maakt het niet zoveel uit aangezien de bundeling & vertaling na de film hebben plaatsgevonden. Er is nu trouwens ook een Engelse versie van de bundel die het vijfde boek bevat, wat volgens mij nog niet naar het Nederlands vertaald is.

Heb je het over dit boek? Dat is wel in een Nederlandse bundel uitgebracht samen met de 4 andere delen.