The Sword in the Stone (1963)

Het is wat minder dan we gewend zijn van disney maar toch wel een die erbij hoort!!

leuk verhaal...

Zitten aardige kantjes aan, maar als geheel iets te weinig.

Visueel wat beter dan de meeste Disney, vooral de tekenstijl is iets leuker. Soms nog wat over-animatie, vooral te zien aan de wolf bijvoorbeeld. Zit ook wat redelijk aardige humor in.

Verder gaan het alleen helemaal nergens over. Er zitten eigenlijk drie belangrijke secties in de film, waarin Merlijn en Arthur telkens in een ander dier veranderen. Dat leidt alleen compleet nergens heen, en in de laatste 5 minuten wordt er dan maar de hele Arthur saga met het zwaar achter gegooid. Ik zat al even op de klok te kijken en vroeg me af hoe ze het einde nog gingen klaarkrijgen, maar blijkbaar is het ze dan toch nog gelukt.

Beetje jammer, Merlijn is nu zo'n beetje het enige figuur die met de Arthur legende te maken heeft, de rest is 100% inwisselbaar. Leukste scenes zijn met de eekhoorntjes, verder allemaal wat te matig.

(Engelse versie gekeken trouwens, stemmen waren best goed, behalve die van Arthur)

1.5*

Blijft één van mijn favoriete Disney. Het veranderen van gedaante is erg leuk, vooral als Eekhoorns, waarbij Merlijn in de smaak valt bij een wat dikker eekhoorntje. Het veranderen leidt volgens mij wel ergens heen. Merlijn wil Arthur wat leren en op die manier ervaarde Arthur het zelf. Wat ook meerdere keren werd gezegt, hersens winnen van kracht. Ook het toverduel tussen Madam Mikmak en Merlijn was leuk om te zien. Minpuntje is toch wel het einde zoals Onderhond al aangeeft. Hadden ze iets anders mee moeten doen. Ook deel ik de mening van Onderhond als het over de stem van Arthur gaat.

Het is grappig dat Madam Mikmak hierin speelt en het is wel een aardig gezellige film maar het Zwaard uit de Steen gedeelte krijgt ontzettend weinig aandacht, zeg!

2.5*

Hands down de beste Disney film van de 20ste eeuw (gevolgd door Jungle Book en Peter Pan). Heerlijk fantasierijk in een setting vol ridders, heksen, draken en dieren. Als kind had ik naar mijn weten geen eens door dat het verschillende lessen van Merlijn de Tovenaar inhielden, maar kon ik wel eindeloos genieten van Bart en Merlijn als visjes, vogels en eekhoorns. De bevattende levenslessen kunnen mij nooit zo boeien, dit is niet echt de reden om een Disney film op te zetten, en kennelijk heb ik ze als kind nooit onthouden, of überhaupt kunnen identificeren.

De liedjes zie ook dan ook altijd als iets extra's, maar vermakelijk zijn ze altijd wel.

Qua uiterlijk vond ik het echt 100% meevallen. Ik durf zelfs eerlijk te beweren dat de stijl van deze film (1963!) aantrekkelijker is als de meest recente films, al kan deze mening ook wel sterk zijn beïnvloed door de nodige nostalgie. Al met al een heerlijk kinderfilmpje.

Mijn dochtertje van vijf heeft ademloos naar deze film zitten kijken. Ze vond Merlijn heel erg grappig en de avonturen die Arthur en Merlijn beleefden hilarisch. Vooral het eekhoorngedeelte maakte veel indruk op haar. Gelukkig was het gedeelte met de draak ook niet te eng voor haar.

Voor een film uit 1963 vind ik het er visueel heel goed uitzien. Ik zag ook pas op het einde dat de film al zo oud was. Ik als volwassene vind de verhaaltjes wat flauw en zie ook dat het niet te nauw genomen word met het verhaal van Koning Arthur. Maar voor de kinders is deze film absoluut een aanrader.

Disney's poging tot de verfilming van een geniaal boek

Na de Fourth Kind te hebben gezien, had ik toch zin in weer zo'n ouderwetse animatie film. Ik heb een paar maanden geleden een hele resem Disney films gekocht waarvan er een handvol tussen zit dat ik nog nooit heb gezien. Deze Merlijn de Tovenaar (ik heb hem in het Nederlands gezien) was wat een twijfelgeval want ik kon me nog erg vaag een aantal scènes voorstellen maar meer ook niet. Het moet dan ook een aantal jaren geleden zijn dat ik de film heb gezien maar het einde heeft blijkbaar vroeger toch wel serieus indruk gemaakt want dat zat er nog goed in.

Persoonlijk vond ik dat dan ook één van de mooiste stukjes animatie uit heel de film. De sneeuw, het zwaard in de steen, Arthur die het er komt uit halen en heel het koninkrijk aan zijn voeten. Erg mooi geanimeerd maar eigenlijk ziet heel de film er wel erg mooi uit. Qua stijl ziet het er anders uit dan de meeste Disney films, ik had de indruk dat er meer dikkere lijnen in zaten, maar het ziet er toch weer verbluffend uit op sommige momenten. Ik ben er mee opgegroeid dus dat zal er ook wel wat mee te maken hebben maar ik begrijp echt niet waarom sommige mensen de hedendaagse stijl van animeren boven deze ouderwetse stijl kiezen.. Dit ziet er echt zoveel mooier uit en dat wordt vooral duidelijk in het eindgevecht tussen Merlijn en Madame Mikmak. De transformaties zijn echt ontzettend goed geslaagd doordat beide personages toch nog altijd hun gebruikelijke kenmerken houden, al is dat wel bij elke transformatievorm van Merlijn zo. Disney maakte hier soms serieuze sprongen tussen de verschillende films in animatieniveau en ook dit hier is er een mooi voorbeeld van. De muzieknummers zijn trouwens ook wel weer van een hoog niveau. Ik heb altijd een gemengd gevoel bij muzikale intermezzo's in een film doordat ze ofwel erg goed passen of verschrikkelijk misplaatst overkomen. Ik merk aan mezelf dan ook dat dit meestal onder te verdelen is in twee categorieën, namelijk intermezzo's die totaal niets met het plot hebben te maken enorm enorm droog aanvoelen of intermezzo's die humoristisch getint zijn. De nummers in de films van Disney zijn gelukkig (bijna) altijd van die 2e categorie en dat geldt ook voor deze Merlijn, de Tovenaar.

Het is dan alleen ontzettend jammer dat het verhaal zo bijzonder weinig om handen heeft. Het moet ongeveer een jaar of 4 geleden zijn dat ik voor het eerst mijn handen legde op Arthur, Koning voor Eens en Altijd en daar werd ik verliefd op. Het had alleen niet veel gescheeld of ik had het boek nooit uitgelezen want ik vond het eerste hoofdstuk van het boek (Het zwaard in de steen) waar deze film op is gebaseerd moeilijk om door te geraken. De genialiteit zit hem voor mij in de 3 andere hoofdstukken doordat het eerste soms iets wat te kinderlijk overkomt. Disney slaagt er ook niet in om dit te kunnen ontwijken want qua verhaal is dit allemaal niet echt boeiend. Ik kan me voorstellen dat kleine kinderen enorm kunnen genieten van de transformatiescènes maar de film sleept zich voort van transformatie naar transformatie en dat zorgt ervoor dat de film nogal traag en saai vooruit kabbelt. Dat is natuurlijk wel ergens te begrijpen, ik weet ook wel dat ik niet meer echt tot de doelgroep behoor maar van de andere Disney films die ik tot nu toe heb gezien (en dat zijn er ondertussen al wel wat) kon ik wel enorm genieten. Nederlandse stemmencast is trouwens ook wel van een hoog niveau. In de Engelse versie wordt Arthur door 3 (!) verschillende jongens ingesproken met als resultaat dat het verschil in de stemmen overduidelijk is maar dat hebben ze gelukkig niet overgenomen in de Nederlandse versie. Het valt me op dat ze de films toch altijd met enorm veel respect hebben behandelt, veel beter dan de Vlaamse versies die we tegenwoordig voorgeschoteld krijgen.

Qua animatiestijl is dit echt weer van een erg hoog niveau. Alles ziet er verbluffend mooi uit en de vele transformaties in de film (plus de eindscène) zijn erg mooi geanimeerd. De Nederlandse stemmen zijn ook van een hoog niveau maar het verhaal is te simpel en te kinderachtig. Wel leuk om Pellinore hier nog in een klein rolletje te zien verschijnen, was altijd wel één van mijn favoriete personages in het boek.

3.5*

Erg vermakelijke Disneyfilm dit.

De meeste Disneyfilms heb ik vroeger ooit weleens gezien. Deze film echter nog nooit, maar de kennismaking was niet onaardig.

De animatie is erg mooi en vooral het personage Merlijn mag er zijn. Hij is grappig inventief en kleurrijk tegelijk en een van de betere personages in een Disney film. Vooral het verwisselen van gedaante is erg vermakelijk om te volgen. Verder grappig ook madam Mikmak hierin zit. Ik kende haar vooral uit de Donald Duck, maar wist niet dat zij hierin zat.

Het verhaal zelf is niet zo heel bijzonder en het is jammer dat het einde een beetje afgeraffeld wordt. Uiteindelijk is er maar weinig aandacht voor het moment van het zwaard in de steen. Maar al met al dus zeker een leuke film.

3,5*

Dit was voor mij nu echt een geschikte film om te bekijken op een saaie sombere 1e Kerstdag. Ik heb er in ieder geval van genoten. Ik vond voor een film uit 1963 de animaties zeer mooi en ook de karakters mochten er wezen. Er boven uit sprongen voor mij Archimedes de Uil en vooral de Grote Boze Wolf, wiens pogingen om Arthur en de Squirrel te pakken uiteraard mislukten, iets wat behoorlijk op mijn lachspieren werkte. Het verhaal is zoals Spetie zegt inderdaad niet zo heel bijzonder, maar meestal verwacht ik dat ook niet bij een animatiefilm. Ik vond dit filmpje in ieder geval een leuke opvulling om de kerstdagen mee door te komen, die voor mij doorgaans altijd zeer saai zijn, tenzij er een pak sneeuw buiten ligt, wat dit jaar helaas niet het geval is.

3,5*

Wel een wat andere tekenfilm dan dat we van Disney gewend zijn. Dit keer geen noemenswaardige liedjes, een redelijk donkere sfeer (vooral in het begin) en zelfs het schattig vrouwelijk eekhoorntje krijgt geen happy end.

Het duel met Merlijn en de heks Mim was wel leuk gevonden, net als de vele trucks die Merlijn doet.

Het zal nooit m'n favoriete film worden, maar eens leuk om te bekijken.

Je merkt nu duidelijk de stempel van Wolfgang Reitherman, die vooral voor avontuurlijke verhalen kiest maar teveel humor in z'n films stopt waardoor het avontuurlijke gedeelte niet altijd werkt. Ook hier merk je dat meer dan de helft van de film gaat over het veranderen van Merlijn, Arthur en Mad Madame Mim in allerlei wezens. Het echte deel over ridders, over het zwaard in de steen, ... is blijkbaar bijkomstig. Jammer, want met Arthur als tegenhanger van de vele prinsessen leek dit een ideale film ook ook voor de jongens een iconisch Disneyfiguur te bezorgen. Peter Pan is op die manier ook niet echt geslaagd.

De tekenstijl valt heel goed mee, al heeft Disney al beter gedaan. En zeer eigenaardig na verschillende Engelse stemmen kiest Disney bij dit Brits figuur voor een Amerikaanse stem. Ik ben vooral benieuwd naar andere films van Reitherman die ook deze stijl kennen, maar met de jaren ervaring beter uitgewerkt zijn: Jungle Book en Aristocats.

Een ontbrekende Disneyfilm in mijn lijst van films die ik heb gezien, maar sinds gister niet meer. Helaas heb ik in die jaren dat ik de film niet zag niks gemist, want het is vrij duf. Merlijn de tovenaar was soms nog wel aardig en het was leuk om ''Madam Mikmak'' uit de Donald Duck eens in een film te zien, maar meer leuks heb ik ook niet gezien helaas. Vrij langdradig (ondanks dat de film maar 76 minuten duurt) en ongrappig. Jammer ook dat het hele ''zwaard in de steen'' verhaal nauwelijks gebruikt wordt, pas op het einde weer. Het einde voelde dan ook afgeraffeld aan. Nee, dit was een vrij matige Disney. Wel een complimentje nog voor de tekenstijl. Zag er goed uit. Maar het is verder zwaar onvoldoende als geheel.

1,5*

Heb er heel erg van genoten, met prachtige Nederlandse stemmen waar ik heerlijk naar geluisterd heb. Mooie fantasie, prachtig getekend, geweldige sfeer en een erg mooi verhaal.

Prima mee vermaakt.

Zeker voor een uit 1963 is het subliem mooi gedaan

4 sterren

The Sword and the Stone was me niet heel erg bijgebleven van vroeger, al vond ik die transformaties in dieren toen erg leuk en kon ik me ook dat duel tussen Merlin en Madame Mim wel herinneren. Dat de rest niet bijzonder is blijven hangen, op ruwweg de verhaallijn na, is niet heel verrassend, zo blijkt uit herziening, want het is geen speciale film. De scènes waarin Wart verandert in verschillende dieren hebben nog steeds hun charme, zeker die met de eekhoorns en het laatste duel is vermakelijk, maar briljant is het allemaal niet, evenals de rest van de film.

Grootste probleem is het wel erg zwakke script. Waarom ligt de focus zo op die transformaties en de ietwat vage lessen die Merlin Wart ermee wil leren, ondanks dat niets daarvan ooit van belang wordt voor het verhaal. Het hele gedoe rond het zwaard in de steen lijkt daarbij wel een andere film. Ik had dan ook het gevoel dat alles pas echt zou beginnen toen Wart eindelijk koning was, maar dan stopt het, als een verhaal dat aanvoelt alsof het nog lang niet afgelopen was. Had Disney oorspronkelijk een vervolg voor ogen, maar is dit er niet van gekomen door tegenvallend succes? Dit is in ieder geval de enige Disney waarvan ik graag een vervolg zou zien, die het echt nodig heeft. Ironisch dat dit dan een van de weinige Disneys is die geen vervolg kreeg. Misschien zag Disney Studios later in dat Monty Python and the Holy Grail of Excalibur precies hun visie voor het tweede deel verwezenlijkte en een film van hun overbodig was...

Met een zwak verhaal moet de film het dan ook meer hebben van individuele scènes, die nooit echt vervelend worden en leuke personages, die nooit echt opmerkelijk zijn. Minpunten trouwens voor de stemmen. Ik had de hele tijd het gevoel dat Wart van stem wisselde en dit bleek ook nog eens te kloppen, want hij is inderdaad door meerdere stemacteurs ingesproken. Ook degene die Kay insprak deed dit met weinig overeenstemming met wat er op het scherm te zien was.

Gewoon oké, deze Disney. Leuk zolang het duurt.
3*

Sommige films die diepe indruk op je hebben gemaakt in je jeugd kun je maar beter niet weer zien.

Merlijn de tovenaar was de laatste film die in het Grande Theatre in Groningen te zien was (1977), waar ik hem als jongetje zag. De bioscoop ging failliet en werd gekraakt. Jarenlang is "Merlijn de tovenaar" aan de gevel blijven hangen (tot ver in de jaren '80 iig), wat de mythische status van de film verhoogde.

De film heeft wel genoeg leuke momenten, maar er blijkt nauwelijks een verhaal te zijn en houdt nogal abrupt op. Technisch is het ook niet top, zeker vergeleken met de tekenfilms die Disney toen al gemaakt had. Het tovergevecht blijft goed.

Een stuk slechter bij revisie.

'The Sword in the Stone' voelt als een tussendoortje. Het origine verhaal van King Arthur heeft veel potentie maar komt hier totaal niet uit de verf.

De film gaat namelijk, in principe, nergens over. De jonge Arthur ontmoet Merlijn en gaat bij hem in de leer. Ofwel, we worden een uur lang voorgeschoteld met gedaanteverwisselingen die onnodig lang duren en helemaal niets bijdragen aan het verhaal. Het stukje met de vis deed me denken aan 'Finding Nemo' maar dat was dan ook meteen het leukste gedeelte er aan. Het stuk met de eekhoorn was veel te lang, maar bevatte de enige vorm van emotie die in de hele film verstopt zat. Madam Mim was vermakelijk, maar meer omdat haar personage in de Donald Duck een reguliere gast is. Hier veranderde ze een paar keer in dieren de we in 'Sleeping Beauty al gezien hadden of nog gaan zien in 'The Jungle Book'. Niets bijzonders. De les die Arthur uit dit alles moet halen is dat intelligentie je verder brengt dan brute kracht. Laat dat nou net totaal niet van pas komen als de titulaire zwaard in de steen te voorschijn komt. Arthur trekt hem er uit omdat dat zijn lot was, zijn intelligentie had er niks mee te maken. Tevens baseert het gehele volk zijn koningsschap op bijgeloof in plaats van kennis.. Merlijn heeft in de film dus niets te zoeken en is aan het einde niet eens relevant.

De film draait tevens veel te veel om humor. Althans, humor zoals dat vroeger geweest moet zijn. Door de lading komische situaties en scenes voelt de film ontzettend gedateerd. Humor heeft zich ontwikkeld tot een razendsnelle machine en wanneer een film een minuut lang een uil laat lachen om iets dat niet grappig is, is de film niet meer van deze tijd. Het enige leuke was misschien dat Merlijn verwijzingen maakte naar de toekomst, maar zelfs dat werd te vaak herhaald.

'The Sword in the Stone' is een van de weinige animatiefilms van Disney die gewoon niet goed is. Het verhaal is bizar slecht en flinterdun. Er zit geen ontwikkeling in en de humor is vergetelijk. Hier en daar een leuk personage maakt de film bij vlagen leuk, maar de muziek is uiterst vergetelijk en de liedjes hebben geen melodie. De animatie is een van de weinige pluspunten met een mix van 'Sleeping Beauty's klassieke stijl en 'One Hundred and One Dalmatians' moderne striptinten.

Een van , al dan niet, de slechtste Disney animatiefilm.

Met de Disney-herzieningen komen nogal eens verrassingen voor en tonen waarschijnlijk vooral hoe ik als mens en filmkijker veranderd ben door de jaren. Sommige halve meisjesfilms en saaie films zoals ik dat vroeger vond blijken nu de grootste pareltjes te zijn, films die ik toentertijd zeer het aanzien waard vond blijken nu heel erg veel inhoud te missen. Deze Sword in the Stone is daar geen uitzondering op.

Ditmaal dus een verfilming van het eerste boek van T.H. White’s klassieker – die moet ik nog steeds lezen, al is het maar om te ondervinden waarom Magneto dit boek steeds leest- en ik denk dat het boek sowieso beter is. Het begint al met de hele opbouw, die er in het geheel niet is. Arthur leren we totaal niet kennen en is al in no-time bij Merlin aanbeland. Verdere plotontwikkeling is er nauwelijks en aan het eind wordt het nog even snel afgeraffeld.

In essentie is dit een verhaal waar heel veel uit te halen valt, maar Disney lijkt bewust die keuze niet te hebben gemaakt. Wel krijgen we Wart in de gedaante van allerlei dieren om levenslessen te leren. Dit voelt echter als haast nutteloze opvulling (niet de lessen, wel de wijze waarop) terwijl dit toch een idee van White is. Wellicht komt dat op schrift beter tot zijn recht. Maar het is vooral de brave uitwerking waarop dit allemaal gebeurt, nergens voel je echte passie bij iemand. Die laatste scène (ik bedoel dan niet die overbodige echte laatste scène) voelt al helemaal vluchtig aan en komt ook vrij uit het niets vallen. Buiten dat heeft Arthur een vervelende stem en Kay deed me vooral aan Beavis en Butthead denken. Alleen adoptiepapa is grappig en Madam Mikmak is leuk eens op celluloid te zien.

Visueel zet het er wel aardig uit met vooral mooi kleuren (Technicolor was echt wel voor animatie gemaakt). De liedjes blijven niet echt hangen maar voldoen op het moment en een aantal scènes is nog wel aardig en spannend. Maar er zat gewoon zoveel meer in. 2,0*.

NB: Deze lijkt me overigens wel Disneys laatste echte klassieker. De volgende (Jungle Book) oogt veel frisser en ook de films daarna zijn in thema, inhoud en stijl net wat anders en moderner.

Als kind kende ik deze film altijd als "Merlijn de tovenaar". Ook de de Nederlandse DVD in mijn bezit vermeldt deze titel op de cover. Aangezien het zwaard in de steen maar een klein stukje is in de hele film, kan ik begrijpen dat men hier voor een andere titel heeft gekozen. Merlijn brengt vele herinneringen mee, van het liedje van Tim Visterin over het jongetje dat zo graag een vogeltje wilde zijn. Dat is een duidelijke verwijzing naar deze prent, met het verschil dat de jongen in het liedje wel degelijk een vogeltje blijft, terwijl Arthur later koning van Engeland zal worden. Ik heb deze film vaak gezien omwille van zijn humor ( met als hoogtepunten de wolf en de scène waarin Kay en zijn vader de vaat te lijf gaan), de unieke taferelen waarin Arthur en Merlijn vissen en eekhoorns worden, Arhur als vogel en natuurlijk het onvergetelijke magische duel tussen Merlijn en madame Mim. Een van Disney's beste en grappigste zonder meer.

Disney Classic #18

The Sword in the Stone is weer zo'n klassieker die ik nooit eerder zag. Na mijn eerste kijkbeurt is het ook meteen duidelijk waarom ik deze titel tevergeefs aantrof in de VHS rekken van basisschool klasgenoten. Het is simpelweg geen goede film. In tegenstelling tot veel andere vroege delen kan deze zijn leeftijd ook allerminst verbloemen.

Wat meteen opvalt is dat de tekeningen een stuk minder fraai zijn dan die van de meeste oudere Disney's. Als je zou zeggen dat dit één van hun eerste animatiefilms is geloof ik het meteen. Het is allemaal behoorlijk eenvoudig gehouden en nergens komt het 3D effect echt tot uiting. Bewegende karakters lopen door stilstaande, vaak slordig getekende 2D achtergronden. Deze stijl werd ook al in voorganger 101 Dalmatians gebruikt en ik ben er niet kapot van.

Het verhaal heeft ook weinig om het lijf. We maken zonder enige introductie kennis met de hoofdpersoon die al even plotseling bij Merlijn terechtkomt. Vervolgens ontwikkelt zich een serie transformaties waarin levenslesjes worden verteld. Geen enkele hiervan blijft echt hangen, evenals de liedjes. Eigenlijk komt er pas leven in de brouwerij zodra Madam Mikmak ten tonele verschijnt. In het weekblad Donald Duck konden haar verhalen mij altijd al bekoren maar ik ben haar nooit in tekenfilms tegengekomen.

Hier duurt het trouwens wat langer voordat ze mij kan amuseren want de scene in haar huis moest even op gang komen. Maar zodra de 'titanenstrijd' tussen haar en Merlijn van start gaat krijgen we eindelijk het vermaak waar ze zo lang op hebben moeten wachten. Vervolgens is de kroning van Arthur ook wel aardig al komt het wat afgeraffeld over. The Sword in the Stone is geen draak van een film maar wel de eerste in de reeks die voor mij op een onvoldoende uitkomt.

2,5*

Vond deze Disney wel een olijke film. Er gebeurt werkelijk heel weinig in deze film: Merlijn de tovenaar draagt wat wijze leven over aan een jong jochie met behulp van wat tovenarij. Dit kan de pret niet drukken desalniettemin, want het is toch gaaf om getransformeerd te worden naar een vis of vogeltje. De eindbattle tussen Merlijn en Madam Mikmak is tenslotte nog episch te noemen! Animatie valt wat tegen, maar soit.

The Sword In The Stone is de 18e avondvullende tekenfilm van Walt Disney en gebaseerd op het gelijknamige boek van T.H. White uit 1938. Dit was tevens de laatste film die tijdens het leven van Walt Disney werd uitgebracht (deze stierf in 1966).

Helaas is het misschien wel de minste avondvullende animatiefilm die tijdens het leven van Disney werd uitgebracht. Het verhaal is vrij matig en ook de animatie is beneden het gebruikelijke Disney-niveau. Alleen tijdens het gevecht tussen Merlijn en Madam Mikmak, laat Disney zijn klasse zien. Het hoofdpersonage Wart werd ingesproken door drie verschillende acteurs en dat is bij tijden behoorlijk storend, aangezien de acteurs totaal verschillende stemmen hebben.

Ondanks dat de film destijds een groot succes was in de bioscopen (een opbrengst van 10 miljoen dollar), is ze tegenwoordig een haast vergeten klassieker. Eigenlijk ook niet meer dan terecht want The Sword In The Stone is gewoonweg een zwakke film, die zich bijlange na niet kan meten met het niveau van oude klassiekers als Sneeuwwitje, Pinokkio en Doornroosje.

Ik ben de Disney classics rustig aan het afwerken en zodoende kwam ook The Sword in the Stone voorbij, ik kende de film niet en verwachte er vrij weinig van. Ik kwam bedrogen uit want dit is een van de betere Disney's die ik tot nu toe gezien heb.

Merlijn de tovenaar, Arthur en de uil zijn een leuk trio die de gehele film interessant blijven. De avonturen die ze beleven zijn leuk bedacht, vooral de scenes waarin ze veranderen in een dier.

Ook de andere figuren zijn erg leuk, zo heb ik dubbel gelegen om wolf. Deze en vele andere scenes gingen gepaard met veel slapstick à la Tom and Jerry, inclusief de geluidjes. Dat deze slapstick gecombineerd gaat met levenslessen die Merlijn mee wil geven maakt dit een interessante film.

Ook de muziek kon ik erg goed waarderen in de film aangezien deze op een komische manier gecombineerd werd met de animatie. Voorbeeld hiervan is de afwas scene.

Toppunt van de film is de voor mij volledig onverwachte verschijning van Madam Mikmak in de film, het gevecht tussen haar en Merlijn is fantastisch.

Geen al te bijzondere Disney film. De animatiestijl is wel aardig, maar het verhaal stelt bijzonder weinig voor. De film neemt een heel lange aanloop naar een ontknoping die je al vanaf het begin ziet aankomen en die ook weinig indruk maakt. Er komen enkele bekende Disney figuren in terug en dat maakt het nog best aardig, maar het stelt inhoudelijk wel wat weinig voor.

“A legend is sung of when England was young, and knights were brave and bold.”

Deze film heb ik 15 jaar geleden (of nog langer) voor het laatst gezien. En nog steeds kan ik scènes bijna woord voor woord meepraten, zo vaak heb ik deze film gezien. Niet de beste Disney animatiefilm, maar het verhaal over (King) Arthur en het zwaard, Excalibur, spreekt nog steeds tot de verbeelding. En Merlijn blijft nog steeds het beste personage, en al zijn scènes zijn geweldig.

Qua sfeer is dit een best leuke Disney, en het bevat ook een best aantal erg leuke karakters: Merlijn, Madam Mikmak, en natuurlijk de uil Archimedes, wat een baas. Maar qua verhaal laat het toch wat steken vallen, of eigenlijk, echt veel verhaal is er niet. De 'avonturen' die hierin beleefd worden komen erop neer dat Merlijn en zijn protege Wart een aantal keren in een dier veranderen, en af en toe wat ruziën met het keukenpersoneel in het kasteel. Met nog een tovenaarsduel aan het einde (die wel erg vermakelijk is), the end. Met wat meer plot had dit echt een favoriet in het Disney-oeuvre kunnen worden, nu is het gewoon een vermakelijke niemendalletje waar veel meer in had gezeten.