The Untouchables (1987)

Tegenvaller.

Met hoge verwachtingen begon ik aan deze film. Helaas werden mijn verwachtigen niet helemaal ingelost. Het begon allemaal vrij standaard en ik zat dan ook te wachten op het "betere werk", maar dat bleef uit. Het verhaal is wel ok, maar de uitwerking is te langdradig, ongeloofwaardig of soms zelfs irritant. Het acteerwerk viel mij zeer tegen. Met name Costner kon mij niet bekoren. Ook de muziek vond ik op momenten misplaatst. Ik kan me voor de rest goed vinden in de recensie van JLH.

2,5*

Leuk filmpje, de scene met de shootout op het station is absoluut een klassieker. Verder leuk acteerwerk van Connery, DeNiro, Garcia en Smith. Costner speelt Costner: niet slecht, maar het blijft typisch Costner. De film gaat verder nergens echt diep of ver[spoiler(afgezien van een typisch De Palma moment met een exploderend café/kind), maar vermaakt daarentegen uitstekend. Sean Connery blijft hier wel de grootste oorzaak van, want de beste man heeft gewoon een hoop charisma. Niet direct Oscar-waardig (al dacht de jury daar anders over), maar nog steeds erg leuk.

Maar goed, nergens had ik het idee dat Capone's dreiging echt sterk was, voornamelijk omdat ik zelf een groot tegenstander van de drooglegging ben en zelfs enigszins begrijp hoe criminelen hier probeerden een slaatje uit te slaan. Egoisme is de mens eigen en drank van de mens afpakken is nooit een briljant idee geweest. Gewoon een erg leuke film, maar nergens echt briljant.

Zo, na 3 dramafilms op een rij gezien te hebben werd het weleens tijd voor een mannenfilm en de keuze viel op deze.

Deze film is me prima bevallen, lekker weg te kijken en soms nog wat te lachen ook.

Het verhaal gaat nergens diep, de gigantische miscast van Kevin Costner is wel duidelijk en Robert de Niro speelt een wel heel nonchalante en rare gangster en overtuigd niet echt.

Toch is het absoluut geen slechte film alleen de finishing touch ontbreekt!

3,5*

Matige film. Het is lastig om een band te krijgen met 'The Untouchables'. Costner vind ik niet geweldig als Elliot Ness, en sommige actiescenes komen erg slecht over. Bijvoorbeeld de scene op de trappen, of de scene waarin Connery wordt doorzeefd met kogel. Ik had hier toch wel iets meer van verwacht. Connery speelt aardig, De Niro komt relatief weinig in beeld en de rest van de cast vind ik niet overtuigen.

2*

Isn't that just like a wop? Brings a knife to a gun fight.

Bijzonder aantrekkelijke misdaadfilm!
Het misdaad genre is niet 1 van mijn meest bekeken genre's, maar ik wil toch ieder geval wel de grote klassiekers uit het verleden uit dit genre kijken. The Untouchables is 1 van die klassiekers..

Wat me opvalt is dat deze film wat meer geweld en vaart in het verhaal kent in vergelijking met andere misdaadklassiekers. Ik vond het wel prettig. De film begon al overdonderend met de bomaanslag op het cafe waarbij een klein meisje ook werd opgeblazen. Heftig en het zette meteen de toon van de film.

Het verhaalt wordt daarna prima opgebouwd met de strijd van de politie tegen Capone en co. Misschien niet altijd even origineel, maar het wordt wel lekker uitgewerkt. De film kent toch wel een stel erg goede momenten. De shootout op de grote trap met de wegrijdende kinderwagen was geweldig! De ''arrestatie'' op het einde van de film ook, waarna Ness Frank van de flat afgooide. Mooie oneliner er ook bij (Did he sound anything like THAT?). Het plot wist gewoon de hele film te boeien, zonder bijzonder te worden.

Maar de beste punten van de film zitten in de acteerprestaties en de soundtrack. WAT een cast bezit The Untouchables zeg. Connery, Garcia, De Niro, Costner..allemaal topkwaliteit. Duidelijk was wel dat Sean Connery boven iedereen uitstak. Wat een heerlijke acteur is hij toch zeg. Dat accent, prachtig! Maar hij weet ook zijn rollen altijd erg overtuigend neer te zetten. Echt 1 van de beste acteurs die ik ken. Wel jammer dat zijn dood wel suf was. Secondenlang werd hij overhoop geknald, maar hij wist het toch nog even te overleden. Beetje erg nep, jammer. Ik vond het trouwens spijtig dat hij doodging, zeker omdat de film toch nog wel even duurde na zijn dood. De Niro vond ik in de film niet helemaal uit de verf komen. Ik heb wel betere rollen van hem gezien.

Dat andere grote pluspunt was de soundtrack, wat ik al zei. Lekker opzwepend en bij vlagen bombastisch. Maar nooit op een te aanwezige en storende manier. Vanaf het begin tot het einde klonk het subliem!
Je ziet gewoon dat de film vakkundig is gemaakt. Veel mooie shots, veel mooie momenten, veel sterke dialogen...klassewerk van een klasse regisseur.

4*

Een misdaadfilm van omvang. Werkelijk de ene grote scène na de andere met als absoluut hoogtepunt de scène met die kinderwagen in het station. Die spanning wordt op meesterlijke manier opgebouwd en is misschien wel één van mijn all time favoriete scènes. Ook het hele gebeuren op de brug aan de Canadese grens ademt klasse uit alsook de neergeschoten Sean Connery met aanzwellende operamuziek op de achtergrond . De Niro zet een schofterige Capone neer al zijn de scènes waarin hij speelt niet zo talrijk. Vond ik prima zo. Enkel op het einde komt er een zwak moment wanneer Ness achter Nitti aanloopt en hem uitendelijk de afgrond induwt met een erg flauwe oneliner . Zeer hollywoodiaanse manipulatie, vooral als je weet dat de echte Nitti op een heel andere manier aan zijn eind is gekomen . The Untouchables is het zoveelste meesterwerk van De Palma.

Wat een tegenvaller.

Alle acteurs vallen tegen, alleen connery maakt er nog iets van. De Niro zet hier een karikatuur neer die totaal ongeloofwaardig is, maar ook Costner bakt er niet veel van.

Het lukte mij ook geen moment enigzins met de personages mee te leven en vond ik veel scene's als los zand aan elkaar gemonteerd.

Was dan alles slecht nou nee, decors en kleding zag er prachtig uit en het waargebeurde verhaal blijft ook intressant dit samen met een tweetal klassieke scene' s zorgd voor een krappe voldoende.

Sterke film, en imo bij de beteren in z'n genre.

Waargebeurde verhalen kunnen mij zo te zien meer interesseren. Na het geweldige Donnie Brasco, viel ook deze goed in de smaak. Het verhaal voelt veel echter aan. Ik ken de gehele historie van de drooglegging en Al Capone en z'n vriendje Elliot Ness niet, maar dat maakt mij weinig uit bij het zien van een film.

Goed acteerwerk ook. Sean Connery was het beste, toch wel. Een Oscar is wat te veel van het goede, maar de Academy heeft al vreemdere keuzes gemaakt. Rob De Niro zet een ietwat ongeloofwaardige Al Capone neer. Bij momenten gewoon te veel overacting met die scheve smoel. In het begin van de film was hij nog dreigend, maar ook dat vervaagde. Dat was direct ook een minpuntje: iedereen weet dat Capone een gevaarlijke crimineel was, maar in de film komt dat niet echt tot uiting. Kevin Costner is wat statisch, en zal nooit mijn favoriete acteur worden. Andy Garcia tot slot vind ik wel de juiste kop hebben om in een misdaadfilm op te duiken.

Goeie sfeer ook die Brian De Palma creëert. Af en toe viel het wel nogal op dat het om een decor ging, maar door oa de kostumering krijgt deze film toch een 'oud' gevoel. De muziek van Ennio Morricone vond ik wisselend. Van zeer goed passend tot erg slecht. De scène waarin Ness Nitti volgt op dat dak wordt wat teniet gedaan door de veel te speelse(?) muziek. Toen had ik effe het gevoel naar een actiekomedie te kijken. Spijtig.

Een 4* voor deze geslaagde misdaadklassieker.

'k Was eigenlijk heel aangenaam verrast. 'k Had al een paar keren die befaamde kinderkoetsscène gezien maar de rest eigenlijk nog niet.

'k Vond het een boeiende film die meer focust op de agenten en de strijdt tegen Al Capone ipv op Al Capone zelf.

Een heel indrukwekkende cast: Kevin Costner, Robert De Niro, Sean Connery, Andy Garcia, ...

Zeker een aanrader

Laat De Palma in los in donkere, vochtige steegjes en straatjes en je krijgt gegarandeerd fantastische plaatjes. Het Chicago van de jaren '40 staat er prachtig op en ook de rest van de aankleding is grotendeels een genot om naar te kijken, maar dat geldt niet of althans minder voor het volgen van The Untouchables. Ontegenzeggelijk heeft het z'n grimmige kanten, neem alleen al de opening, maar het gladde en hier en daar zelfs ludieke karakter van de rest haalt het meeste venijn er uit.

Alsof er een compromis gesloten is. Het is in ieder geval een mengsel dat voor mij niet echt (meer) wil werken. Wat zich afspeelt bij de Canadese grens is misschien wel het beste voorbeeld. Hetgeen Connery daar uitvreet, is best intens, maar het staat haaks op de de confrontatie daarvoor, die ontsierd wordt door (niet alleen daar) overdadige muziek en een accountant die kennelijk voor een glimlach moet zorgen. Dat geldt dan niet voor De Niro die alleen al vanwege z'n kop geknipt is voor dit rolletje.

Toch, een briesende Capone tegenover een snoezig momentje in huize Ness monteren is me wat te gemakkelijk en de meest in het oog springende scène wordt weliswaar lekker tergend langzaam opgebouwd, maar het is tegelijkertijd natuurlijk net zo goed een nogal doorzichtige. Zoals dat in wezen ook geldt voor de transformatie van Ness. Dat en het luchtige, avontuurlijke sfeertje zal de romantiek van die jaren wel ten goede komen, maar de kracht van deze prent wat mij betreft toch niet.

“People are gonna drink! You know that, I know that, we all know that, and all I do is act on that.”

Een mooie misdaadklassieker van Brian De Palma. De Palma is vooral bekend geworden met Scarface, maar persoonlijk geef ik qua misdaad de voorkeur aan deze film. The Untouchables heeft een boeiend verhaal, dat zich afspeelt ten tijde van de drooglegging in Amerika, eind jaren twintig, begin jaren dertig van de vorige eeuw.

Allereerst verdient het acteerwerk een absolute pluim. Hoofdrolspeler Kevin Costner doet het goed als de man, die enthousiast te werk gaat om misdaadbaas Al Capone achter slot en grendel te krijgen. Vooral zijn twijfel en onzekerheid, die hij af en toe heeft, komt erg overtuigend over. Robert De Niro is nog een tandje beter als Al Capone. Hij tiert en slaat er regelmatig op los en er gaat een ongekende dreiging van hem uit. Toch is hij niet de ster hier. Dat is wat mij betreft Sean Connery, die als de eenvoudige en eerlijke politieman meehelpt om Capone te pakken te krijgen. Hij overtuigt elke seconde dat hij in beeld is en geeft zijn personage een grote dosis geloofwaardigheid mee.

Daarnaast kent The Untouchables een erg sterke montage, met enkele fijne trucjes, zoals De Palma graag gebruikt in al zijn films. Vooral de manier waarop van boven gefilmd wordt is erg mooi. De fantastische trappenscène met de babywagen, is nog vele malen mooier dan in de film van Eisenstein, waar De Palma blijkbaar goed naar gekeken heeft. Er zit veel dynamiek in de camerabewegingen en het gebruik van slowmotion geeft alles daarbij nog eens een extra dimensie.

Ik vond het alleen wat jammer dat The Untouchables op een gegeven moment wel erg op een voetstuk geplaatst werden en dat het echt overduidelijk een strijd tussen goed en slecht is. Een ietwat minder zwart-wit beeld had het hele gebeuren zeker nog iets beter gemaakt. Verder overigens nog complimenten voor de aankleding en de sfeer, die meer dan goed is. Hetzelfde geldt voor de muziek, die afkomstig is van Ennio Morricone. Tsjonge, wat heeft die man muziek gemaakt voor een hoop goede films. Het is bijna niet meer bij te houden.

The Untouchables is al met al een erg mooie film, die een prima beeld geeft van de strijd tegen Al Capone. Een boeiend verhaal, prima acteerwerk en een erg goede montage drukken overduidelijk de kleine minpuntjes van deze misdaadklassieker weg.

4,0*

Het was al weer zeven jaar geleden dat ik deze gezien had en hoewel hij mij niet bijstond als van een kaliber dat vergelijkbaar is met The Godfather, dacht ik wel dat dit toch een bovengemiddelde misdaadfilm was. Het viel erg tegen. Zeven jaar geleden keek ik totaal anders tegen films aan dan nu, waardoor het me waarschijnlijk niet opgevallen is dat dit complete pulp is.

Erger nog: ik weet niet zeker of Brian De Palma wel wist dat hij pure pulp maakte. Soms kreeg ik de indruk dat de film zich bewust niet serieus nam, maar andere momenten kwam het over alsof het bittere ernst is. Deze rare wisselwerking zorgt ervoor dat het nooit helemaal werkt als een guitig jongensavontuur of als een volwassen misdaaddrama. The Untouchables is beiden en allebei niet. Zo zit je naar de meest afgezaagde familiemomenten met Ness en zijn vrouw te kijken, waar Spielberg nog een beroerte van zou krijgen, vervolgens schakelen we over na een scène bij de Canadese grens die Onderhond treffend beschrijft als "pure kolder" en daarna is er ineens een grimmige scène waarin Connery een maffiafiguur op nogal onorthodoxe wijze laat praten. Dat dit allemaal uit dezelfde film komt lijkt onmogelijk. De acteerprestaties zijn even afwisselend, want Costner en Garcia spelen naturel, terwijl vooral Charles Martin Smith en Robert De Niro het geheel lijken te benaderen als een komedie.

Daarmee is The Untouchables vooral het beste voorbeeld van het probleem dat ik bijna altijd met De Palma heb: de man lijkt toondoof. Zo'n beetje altijd wisselt hij serieuze, realistische momenten af met stompzinnige pulp en zitten er zowel geloofwaardige personages in als wandelende cartoons. Daardoor werken zijn films zelden in hun geheel en moet hij het meer van individuele momenten hebben, evenals van de stijl. Daar zit het hier ook weer goed mee, want sommige scènes zijn prachtig (de trappenscène blijft meeslepend) en het geheel is weer erg sfeervol. Als luchtig vermaak werkt het allemaal ook gewoon prima, maar er had meer gezeten in het verhaal van Elliot Ness en ik vraag me af of De Palma zelf ook niet meer had willen leveren.

Ik verlaag naar drie sterren, al zit het echt op het randje van onvoldoende.
3*

The Untouchables

"I want him DEAD! I want his family DEAD! I want his house burned to the GROUND!"

Zalige quote

Ik was toch wel erg benieuwd naar deze klassieker maar ik ben niet overtuigd. Het verhaal gaat over de 4 good cops die trachten een einde te maken aan de alleenheerschappij van Capone tijdens de drooglegging

Deze film heeft in principe alles om er een topper van te maken, maar zoals ik eerder al zei, was ik niet geheel overtuigd. Omdat het om de Untouchables gaat, krijg je ook enkel maar een beeld van hun verhaal (logisch natuurlijk), maar toch had ik graag wat meer gezien van Capone, want de film draait uiteindelijk rond hem en DeNiro is gewoonweg Capone. Daar had veel meer ingezeten dan 10 minuten van de hele film...
Ik bleef gedurende de hele film (buiten het einde gerekend) op mijn honger zitten. Sommige scène's waren gewoon voorspelbaar (bijv. de scène waar Connery niet neergestoken maar neergeschoten werd), en had mits betere uitwerking voor een heel ander verhaal kunnen zorgen. Bovendien lijkt het me bij die scène ook heel onwaarschijnlijk dat wanneer je 25 kogels in het lijf krijgt toch nog de kracht vindt om je lichaam 2meter voort te slepen en dan bovendien nog een half uur leeft. Oke, ik heb het zelf nog niet meegemaakt , maar denk toch dat dat niet echt realistisch is..

Het acteerwerk vind ik verrassend, maar voor sommigen niet in de positieve zin. De Niro en Connery (toppunt was wanneer hij zijn overste aanpakt, wat een krachtige scène)staken er voor mij bovenuit, maar zeker ook de (te korte) bijrol van Garcia mag niet onopgemerkt voorbijgaan.

Na het zien van de film "Gangster Squad" zag ik dat ik deze film nog niet beoordeeld heb en dat is best zonde want dat verdiend deze film zeker. Dit is toch zeker één van de beste misdaadfilms met een ijzersterk verhaal wat zowel weet te boeien als spannend is. M.b.t. tot dat laatste bevat deze film een aantal memorabele scènes (o.a. het gedeelte in de Grand Central Terminal in New York). De uitvoering van het verhaal was subliem en hetzelfde geldt voor de cast die geweldig en zeer overtuigend speelden. Maar ja wat wil je ook als je sterren als Kevin Costner, Sean Connery, Robert De Niro en in iets mindere maten Andy Garcia weet te strikken voor een film. Dat deze film inderdaad niet in de top 250 staat verbaasd me wel want dat verdiend hij zeker.

Iedere keer als ik Al Capone in deze film zag moest ik wel heel erg sterk aan Berlusconi denken. Verder wel een redelijke film. Erg Hollywood. Erg voorspelbaar. En geen hoogvlieger.

Prachtige film die zich afspeelt tijdens de drooglegging in de jaren '30, en waar Elliot Ness jacht maakt op Al Capone. Een boeiend plot dat grotendeels berust op waargebeurde feiten. Een aantal bijzonder spannende momenten met als hoogtepunt de trap-scene. Ook ziet de film er mooi uit en bevat een spanningsverhogende muziekscore van Ennio Morricone. Een sterke cast met flink wat bekende namen.

Een mooie film die een goed beeld schetst van Chicago ten tijde van de drooglegging in de jaren 30. De film bevat een goede score van Ennio Morricone. Die vaak goed past bij een scene maar in sommige scenes totaal weer niet. Het acteerwerk is goed met Sean Connery als uitblinker. 4,0*

"I want you to get this fuck where he breathes! I want you to find this nancy-boy Eliot Ness, I want him DEAD! I want his family DEAD! I want his house burned to the GROUND! I wanna go there in the middle of the night and I wanna PISS ON HIS ASHES!"

Geweldige film, De cast is perfect; Kevin Costner is een goede hoofdpersoon en heeft een sterke rol. Rovert De Niro zet een fantastische Al Capone neer en Sean Connery is gewoon geweldig. Ook is de cinematografie erg goed, de film is schitterend opgenomen. Goede locaties, erg goed hoe ze het Chicago van de 30's hebben weten te imiteren. Het verhaal is erg goed. Erg goede effecten en stunts. Niet te overdreven en zeker geen hersenloze actiefilm maar erg realistisch geweld.

Erg vermakelijk om te zien. Een aantal briljante scenes en een geweldige soundtrack van Ennio Morricone.

Aanrader.

Behoorlijke tegenvaller. Echt slecht was het niet, maar af en toe had ik het idee in een theater te zitten en naar een soort voorstelling te kijken. De bombastische muziek, het slechte acteerwerk van Costner. Het had zo gekund.

De setting was echter uitstekend. De jaren 30 zijn realistisch neergezet. Al Capone is natuurlijk een uitermate boeiend figuur, al doet DePalma daar in deze film te weinig mee. Goed, nu lag de focus niet op de misdadiger zelf, maar wanneer je de grote DeNiro tot je beschikking hebt zou je eigenlijk veel meer uit dit karakter kunnen halen. Mede daardoor blijft het allemaal wat tam. We zien Al Capone slechts een keer echt als een gevaarlijke gangster en dat is dan ook direct een fijne scene. Als gezegd blijft het daar bij. De dreiging ontbrak. Gelukkig zet Connery een boeiend personage neer en blijft Eliott Ness dat ondanks Costner dat ook wel.

Je hoeft geen filmkenner te zijn om overeenkomsten tussen The Untouchables en het recente Gangster Squad te zien. Leentjebuur is overtreffende trap. Noem me een cultuurbarbaar, maar laatstgenoemde kon ik beter waarderen dan deze DePalma. Het vermaak dat de film van Fleischer boodt is van een hoger niveau. Zo, dat is er uit.

3,0*

The Untouchables vind ik een goede film.

Wat als eerste opvalt is de erg goede cast. Want op dit gebied haalt de film alles uit de kast. Kevin Costner speelt Ness. Costner zet een erg goede vertolking neer. Robert De Niro acteert erg goed als Al Capone. De ster van deze film is echter niet Costner of De Niro, maar Sean Connery. Connery acteert in deze film meesterlijk als de harde politieman. Het plezier van Connery straalt er ook echt vanaf. Eigenlijk wel jammer dat Connery,s personage op een nogal flauwe manier sterft. De rest van de cast acteert ook erg goed.

Deze film is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar er is ook veel fictie. Ergens vind ik dat wel jammer. Ik heb liever dat men bij films, als ze over waargebeurde gebeurtenissen gaan, zo dicht mogelijk bij de feiten blijven. Maar eerlijk is eerlijk. Ook al neemt de film het niet zo nou met de feiten, de film word er niet minder vermakelijk op.

De twee uur vlogen voorbij. Hoewel dit een harde film is, heeft de film ook een luchtige sfeer en humor in de vorm van goede oneliners. Het maakt dat de film makkelijk weg te kijken is. Dit is dan ook niet een al te serieuze misdaad film. Maar dat vond ik niet erg. Ik vond de afwisseling van harde momenten naar wat luchtigere momenten geslaagd.

De muziek is van Ennio Morricone. Morricone zijn muziek vond ik erg lijken op zijn muziek voor bij de Spaghetti westerns. Maar de muziek past wel goed bij de film eigenlijk. Morricone kan zeker wel beter. Maar hij levert voor The Untouchables zeker geen slecht werk af.

Wat ook opvalt is dat de setting van de film erg goed gedaan is. De film heeft mooie sets en decors en film heeft daardoor een jaren 30 sfeertje. Goed gedaan door de filmmakers.

Ik wil nog even die scene met die kinderwagen noemen aan het eind van de film. Een fantastische scene. Erg goed gedaan door de filmmakers.

Al met al vind ik dit een vermakelijke en goede , doch niet al te serieuze film.

4 sterren voor deze film.

Redelijk goede film met mooie muziek, mooie cinematografie en prima acteerprestaties van vooral De Niro en Costner. Ondanks de Oscar voor Connery vond ik zijn acteren een beetje geforceerd overkomen, maar dat is persoonlijk.

Over het plot: volgens de biografie over Capone (Bergreen 1996) berust het verhaal van Ness versus Capone meer op mythevorming dan op waargebeurde feiten, waardoor de geloofwaardigheid van deze film met een flinke korrel zout moet worden genomen.

Een spannende film. De jaren '30 worden erg mooi in beeld gebracht.

Een paar minpuntjes die me opvielen waren dat de maffia leden wel erg vaak mis schieten. Dat is voor het verhaal maar beter ook maar het is soms alsof je naar The A-Team zit te kijken.

Verder vind ik het jammer dat alle personages zo oppervlakkig blijven, je weet verder niks van ze.

Ook deze kon niet ontbreken in mijn collectie.

Puike film, nog steeds, met de Oscarwinnende rol van Sean Connery.

Uitstekende film, die mijn verwachtingen toch wel overtrof. Fijne humor, luchtige momenten en rake oneliners worden afgewisseld met keiharde liquidaties. Geweldig acteerwerk van een toen nog relatief onbekende Costner en een goed in zijn rol passende Connery. Ook de Niro is een prima Capone; ik had wel iets meer Capone en iets minder Untouchables willen zien. Daarvoor had de film best wat langer mogen duren, want met de krappe twee uur die deze film duurt vliegt de tijd toch voorbij. Muziek van Morricone is, zoals altijd, erg goed en passend, maar de man kan nog wel beter. Niveau van de Once Upon a Time-films en the Good wordt nooit gehaald.
Enkele memorabele scenes (baseball, de kinderwagen, de dood van Malone, de service-lift blijven me bij. The Untouchables geraakt zonder veel moeite in mijn lijstje van favoriete gangsterfilms.
Met de feiten moet deze film regelmatig met een korreltje zout genomen worden, maar op het gebied van amusement voldoet hij ruimschoots. Met recht een kleine 4,5*

Hele goede film binnen het gangstergenre. De keuzes van de castings lijken om de één of andere reden een beetje vreemd gekozen, maar toch werkt het wel. De film heeft een uitstekende soundtrack en er zijn een aantal geweldige scènes in de film met oa de scène in de lift, Connery's dood, de shoot-out op de trappen met de kinderwagen, de achtervolging op het dak en ga zo maar door. De Niro komt er weinig in maar speelt grandioos de rol van Al Capone zoals alleen De Niro dat kan.

Ik moet toch eerlijk zijn en zeggen dat ik ‘The Untouchables’ stiekem een heerlijke misdaad film vind en de jaren ’20/’30 setting is heerlijk. Ik moet zeggen dat ik het soms persoonlijk moeilijk vind om bij gangster films door te komen, ik heb er al een paar gezien maar vaak vallen ze weg of worden ze iets saai in loop van tijd, ook dit gevoel had ik weer bij ‘The Untouchables’ die me zeker rond het einde niet meer zoveel wist te boeien. De film is soms best soft, en dat betekend niet dat het de film slechter maakt maar wel dat ik andere gangsterfilms sowieso een veel harder thema vond hebben dan dat deze film dat naar mij over wist te brengen. De film kan zeker niet tippen aan de grote jongens maar voor zijn klasse is de film geslaagd, en de film kent natuurlijk een mooi waargebeurd thema.

De film kent zijn actiescénes en is in mijn ogen nog aardig bloederig wat ik niet van een maffiafilm had verwacht. Wanneer bijvoorbeeld Jim Malone van achteren neergeschoten word door Billy Drago, een moordenaar die werkt voor Al Capone, zie je echt ontzettend veel bloed over de vloer, mooie kogelgaten in het lichaam en noem zo maar op en dat zie je niet snel in films dus dat maakt in deze film heel wat goed en houd de film ook spannend.

De film verteld een waargebeurd verhaal van Al Capone, ook wel Alphonse Gabriel Capone genoemd. Een New Yorkse in Chicago gesettelde maffiabaas die vooral met de drooglegging van Amerika een grote rol speelde in het handelen van illegaal alcohol. De drooglegging destijds was nodig volgens de Amerikaanse overheid zodat het alcoholmisbruik en overige ergernissen met alcohol flink omlaag zou worden gehaald. Maar net zoals met bijna elke Amerikaanse wet is het weer moeilijk te begrijpen want het drinken van alcoholische dranken was dan weer niet verboden. Wat ik dan wel heel mooi heb gelezen en ik zelf ook niet wist is dat er dus in 1926 een plan was van de overheid om alcoholisch dranken gewoon ondrinkbaar werden gemaakt en hebben ze de dranken dus gemend met giftige goedjes als Kerosine waar dus 10.000 mensen door gestorven zijn. President Franklin Delano Roosevelt zag dat er geen gewenste stijging was in het alcoholgebruik en draaide de plannen weer terug. Dus Capone heeft zeker in de jaren ’20 een zeer mooie handel kunnen drijven in alcohol want daar was natuurlijk veel vraag naar dus hij werd erg rijk.

Het verhaal in ‘The Untouchables’ vond ik geslaagd. We volgen ‘Special Agent’ Eliot Ness die den tijden van de drooglegging als agent dient in Chicago. Hier krijgt hij een tip van illegaal import van drank uit Canada waarop ze een loods binnenvallen maar in de val worden gelokt en er geen drankwaar aan hebben getroffen. Hij geeft niet op en nadat er een agent uit Washington over is gekomen gaan ze er achter aan om toch aan te tonen dat Al Capone iets achter een drankhandel zit. Samen onderzoeken ze hier en daar wat dingen en dankzij de hulp van Jim Malone komen ze er achter dat er een grote voorraad vast gehouden word in de postkantoor van Chicago. Hierdoor boeken de mannen hun eerste succes en zetten ze hun onderzoek voort. Wanneer ze een locatie in de gaten houden met wat Canadese collega’s bij een brug onderscheppen ze weer een groot aantal drank en dat is het punt waarop Capone zijn mannen beveelt de vier agenten uitschakelen. Een oorlog tussen maffia en politie volgt waarna Capone voor moet komen en een gevangenisstraf op Alcatraz krijgt.

Dus, om het even af te ronden. Ik heb me vermaakt met ‘The Untouchables’ maar de film blijft en is voor mij toch één van de lagere uit de maffia klasse al is de film echt niet slecht. Toch een cast waarvan ik zou denken dat ze niet een ‘perfecte’ uitkomst waren in dit genre maar het is me toch echt wel mee gevallen en Costner speelt ook gewoon een heerlijk, typisch Amerikaanse rol. De Niro als Capone werkt perfect en dat is zeker ook een redding in deze film, want DeNiro is daar natuurlijk uitstekend geschikt voor. Ik verlaag de film met een halve stem.

3.5*

The untouchables vertelt het gebeuren van de periode tijdens de drooglegging in de jaren 20 en 30 in de Verenigde Staten, specifiek Chicago waarbij de gewiekste maffiabaas Al Capone munt slaat in het verhandelen van illegale alcohol en belastingontduiking. De film wordt niet zozeer vanuit het standpunt van de maffia verteld, maar vertrekt vanuit de ooghoek van de politie en special agent ‘Eliot Ness (Kevin Costner).

Zeker en vast geen slechte film, maar onder het maffiagenre zijn er heus wel wat betere werken te vinden die bovendien met recht en rede wél in de top 250 van MM opduiken. The untouchables kent een sterke cast me Costner, De Niro, Connery en Garcia en ook de dialogen zijn goed. Connery springt hierbij uit het oog als trouwe dienaar die het nooit ver heeft geschopt in tegenstelling tot velen van zijn corrupte collega’s. De sfeersetting van de jaren 20/30 wordt uitstekend weergegeven. Ook het camerawerk en technische regie van de film is sterk en geeft nog eens weer dat Da Palma echt wel een topper kan zijn. De film is minder hard dan hij lijkt. Uiteraard hier en daar wel een afrekening, maar keihard wordt het nooit, soms zelfs wat luchtig of humoristisch. Echt dreigend kan je de film niet noemen, mede doordat het personage van Al Capone te beperkt wordt uitgewerkt. Zeker omdat je iemand gecast hebt als De Niro die deze rol met grote grandeur zou vertolkt hebben. Een gemiste kans, maar aan de andere kant eens iets anders.

Sommige scènes overtuigden me niet, zoals bijvoorbeeld de moordaanslag op Connery of zelfs de kinderwagenscène die nogal “toevallig en clichématig” is (technisch wel uitstekend uitgevoerd overigens). Bij de Canada-scène waande ik me dan eerder in een Westernverhaal met die paarden. De vrij duidelijke strijd tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ wordt te veel aangedikt en dit wordt dan nog eens onderstreept met de bombastische muziek van Morricone. Nu, dat “goede” evolueert wel na verloop van tijd met het personage Ness. Ook hij schrikt er op het einde niet voor terug om die crimineel van het dak te gooien …

Al bij al vermakelijke film, graag naar gekeken, maar hier en daar schiet hij wat tekort om écht als klassieker bestempeld te worden. Bij deze ook een meer dan degelijke 3,5*.

“I do not approve of your methods!”
“Yeah, well... You're not from Chicago.”

Sterke film. Van zo'n verhaal over een kleine groep politieagenten die het opnemen tegen een maniakale gangster kan ik altijd wel genieten, en Kevin Costner heeft met The Untouchables vakwerk afgeleverd. Degelijk en wat conventioneel, maar door het sterke acteerwerk, de regie van Costner, de soms ijzersterk opgebouwde spanning, en natuurlijk de cinematografie en production design is het een feest om naar te kijken.

Het verhaal speelt zich af in het Chicago van de jaren 20’. De tijd van de drooglegging, en de tijd dat Al Capone (een heerlijk schmierende De Niro) heerste over de (corrupte) stad. Costner en een kleine groep medestanders, met daarbij Sean Connery en Andy Garcia, willen Capone een halt toeroepen. Expliciete moordpartijen en veel bloedvergieten is het gevolg. Vooral de opbouw naar de dood van Connery is pure klasse, en het is misschien wel de beste scene van de film. Alhoewel de scene op het station er niet voor onderdoet.

Een fantastische cast, dat moge duidelijk zijn.

Dat staat garant voor een hoge kwaliteit, en dat was nodig ook.

De muziek in de film sprak me niet aan, sommige scenes waren clownesk te noemen, de film is zeker niet perfect te noemen.

Maar genoten van met name De Niro.

Ook 28 jaar na dato nog prima te pruimen. *3.5

Brian De Palma probeert met een groot budget een verhaal te vertellen wat op zichzelf al indrukwekkend genoeg is. Mijns inziens maakt hij hierbij te veel gebruik van vermoeide clichés en gemakkelijke keuzes. De cast die hij tot zijn beschikking had is groot, maar het acteerwerk vond ik verre van groots. Voor mij is dit zeker niet een van zijn grootste successen, zoals velen beweren.