Dark Passage (1947)

Deze Bogart-film haalt het niet van de sfeer van bijv. een 'Casablanca', maar dat bederft de pret niet. Het genre en het verhaal vind ik top. Hitchcock zal jaloers geweest zijn.

Een ware verademing voor mij na andere films die ik uit die tijd heb gezien. Heerlijk naturel spel van de acteurs, en de chemie tussen Bogart en Bacall komt heel natuurlijk over, in tegenstelling tot de gemaakte romantiek die we zo vaak terugzien. Verder een nogal standaard zoek-de-dader-verhaal maar leuk en spontaan uitgewerkt.

4*

Vermakelijke film-noir, maar van de 4 Bacall/Bogart-films die ik zag is dit wel de minste. Het verhaal is wat routineus en de reden waarom Bacall besluit Bogart te helpen vond ik erg gezocht. Wat dat betrefd was het zelfs slim om geen enkele reden te noemen om de taxichauffeur Bogart te laten helpen. Al met al is het plot gewoon degelijk, maar niet van het hoogte noir-niveau.

De rest van de film is verder zeker in orde. Bogart is wat meer ingetogen, maar desondanks speelt hij heel sterk. In Bacall heeft hij natuurlijk weer een goede tegenspeelster. Het zijn echter de bijrollen die de show stelen, vaak omdat ze een klein beetje gekker zijn dan gewoonlijk (zonder écht over-the-top te gaan overigens). Die taxichauffeur die ik al noemde bijvoorbeeld, maar ook de chanteur, de plastisch chirurgh en bovenal de briljante Anges Morehead. Fijne casting.

Verder zit de sfeer er goed in en dit is een van de 'noirs waarin het typerende schaduwwerk het best tot uiting komt. Dat bijna het eerste half uur in first person gefilmd is vond ik verrassend goed werken en levert zelfs mooie shots op (die introductie van de dokter op deze manier vond ik zelfs grappig op een bepaalde manier). Ik was bang dat de techniek nog niet ver genoeg gevordert was in deze tijd om dergelijke camerabewegingen vloeiend te laten gaan, maar dat viel alleszins mee. Een geslaagd experiment. Er zit overigens ook een leuke hallucinatiescène in, ook iets dat veel ontbreekt in oude Hollywoodfilms.

Prima noirtje dus, die misschien geen gigantische hoogtes berijkt, maar voor de liefhebber toch minstens een fijne kijkbeurt zou moeten opleveren.
3,5*

Zeer geforceerd verhaal waarin men het zich op het einde nog gemakkelijk maakt door zich definitief te ontdoen van... en met een happy end (?) er bovenop vind ik deze film toch wel een flop. Sorry voor M en Mevr Bogart.

Wat ik wel kundig vond aan de film is het inlassen van een romantische evergreen als "Too Marvelous for Words", telkens de onvermijdelijk liefde om het hoekje kwam gluren. Maar ja, daar zijn amerikanen meesters in.

Eén van de betere Bogart-films die ik tot nog toe zag, beter dan The Maltese Falcon en Treasure of the Sierra Madre om verschillende redenen. Allereerst is er het acteerwerk van Bogart die weer buitengewoon goed is in dit soort rollen als sympathieke, cynische anti-held, alleen in Casablanca en Sahara zet hij naar mijn mening een betere prestatie neer. Bacall die wel meer de hoofdrollen deelt met Bogart speelt ook weer de sterren van het dak en de bijrollen zijn op z'n minst zo hoogwaardig te noemen, met name Bruce Bennett en Agnes Moorehead kwamen overtuigend over.

Ten tweede beviel de sfeer me ook meer dan in sommige andere Bogart-films, mede door de prachtige lokaties zoals het appartementgebouw van Irene Jansen waarbij je de lift langs de buitenkant kunt zien bewegen, de scènes in de straten van het San Fransisco uit de jaren '40 mochten er ook zijn, de scènes nabij de Golden Gate Bridge,... Verder vond ik het camerawerk ook bijzonder knap. Delmer Daves heeft er namelijk voor gekozen om het originele gelaat van het hoofdpersonage onzichtbaar te laten voor de kijker door middel van het camerawerk, zo speelde de regisseur met schaduwen en diende de camera soms als ogen voor het hoofdpersonage Vincent Parry. Het verhaal was minder afgeraffeld dan in The Maltese Falcon en duurde precies lang genoeg.

Weeral een zeer goede Bogart-film

4.0 sterren

Wow, wat een ijzersterke Film-Noir is dit zeg! Flink ondergewaardeerd op MM naar mijn mening. Mijn twaalfde film die ik zie met Humphrey Bogart is dit al. In dit soort rollen is hij natuurlijk op zijn best.

Absoluut een van de betere Film-Noirs die ik tot nu toe heb gezien. Vooral dankzij de heerlijke sfeer. Door in het eerste uur Bogart's gezicht niet te laten zien, maakt Delmer Daves veel gebruik van schaduwen, en zie je bijna alles uit Bogart's oogpunt. Echt een briljante zet vind ik. Het geeft een heerlijk mysterieus sfeertje aan de film.

Ook de combi Bogart/Baccel is erg leuk om naar te kijken. Er is onwijs veel chemie tussen de twee hoofdrolspelers te zien. Bogart speelt dit soort rollen natuurlijk met twee vingers in zijn neus. Hij zet hier misschien niet zijn beste acteerprestatie ooit neer, maar het blijft absoluut een geweldige acteur om naar te kijken. Ook Baccal doet het erg leuk. Ik zag haar tot nu toe alleen nog maar in Key Largo, waar ze trouwens ook samen speelde met Humphrey Bogart.

Het verhaal is niet echt speciaal opzich, maar de film bevat wel heerlijke dialogen, en ook de speelduur vliegt voorbij. Bovendien zitten er ook een paar erg leuke scenes in, zoals de operatie scene. Dat hallicunatie stukje kon ik inderdaad erg om lachen.

Over het algemeen is Dark Passage dus een van de beste en vermakelijkste Film-Noirs die ik heb gezien. Ik heb echt zitten genieten. Jammer dat deze film maar 3,53 krijgt. Ik geef in ieder geval een veel hogere stem. Ik sluit in de toekomst een top tien plek ook niet uit.

4,5*

In verschillende opzichten is dit best een bijzondere film-noir. In het begin wordt er gefilmd vanuit Bogarts karakter, iemand die uit de gevangenis ontsnapt is en op zoek is naar gerechtigheid. Dat soort camerawerk heb ik nog niet eerder gezien bij zulke oude films. Vervolgens loopt het verhaal gewoonweg lekker en is het best spannend. Tikkeltje niet helemaal overtuigend overal en dan doel ik op het acteerwerk van bijrollen en sommige wendingen, maar met het slot kon ik wel leven. Dat was (denk ik) toch bijzonder. Jammer overigens dat Lauren Bacall niet een wat grotere rol had.

Leuk om nog eens een film noir te zien waarin Humphrey Bogart samenspeelt met Lauren Bacall. Die twee hebben van nature toch een bepaalde chemie met elkaar, iets wat je hier ook weer goed terugziet.

Ik vond het begin opvallend. Het is vanuit de first person gefilmd en dat heb ik nog niet eerder in zo’n oude film gezien. Het maakt het soms net wat spannender en geeft qua camerawerk soms ook net dat beetje extra. Bogart speelt zoals altijd prima, Bacall is goed en ook de bijrollen zijn in orde. Hier en daar wat geslaagde humor en vooral ook een lekker tempo, iets waar ik bij dit soort film op zich wel van houd.

Ook de sfeer is goed. Soms duister waar het moet en vooral ook lekker mysterieus, als het om het gelaat van Bogart betreft. Vooral de manier waarop hij uiteindelijk transformeert is bijzonder geloofwaardig overgebracht. Het verhaal zelf loopt verder lekker vlot, zonder rare hobbels of zaken die er niet in thuis horen. Het wordt alleen nooit echt heel bijzonder of groots, maar dat neemt niet weg dat het bijzonder vermakelijk is en geen seconde verveelt.

3,5*

Bacall en Bogart.

Destijds een van de meest romantische koppels in Hollywood, en dat is in de film ook duidelijk terug te zien. Even terug in de tijd en de omgangsvormen en in film gebruikelijke stijlfiguren meegerekend, straalt de chemie door de jaren heen van het scherm af.

De eerste helft van de film is op een voor toen wellicht volstrekt originele manier gefilmd vanuit het standpunt van de hoofdpersoon - we krijgen hemzelf niet te zien, we zien alleen wat hij ziet. Erg knap gedaan, het geeft een heel aparte sfeer aan de film en zet meteen de spanning, je zit meteen in het verhaal alsof je zelf op de vlucht bent.

Helaas vind ik het tweede deel van de film wat minder sterk, het mysterie is er wel een beetje vanaf en de voorspelbaarheid van het verdere verhaal neemt te snel toe. Toch blijft het een fijne film, vooral door de knappe cinematografie en het mooie spel van Bogart en Bacall.

Een verhaal dat eigenlijk van de onwaarschijnlijkheden, toevalligheden en ongeloofwaardigheden aan elkaar hangt wordt gered door goed acteerwerk van de beide leads, geweldige bijrollen die stuk voor stuk tegen het bizarre aanleunen zonder ooit echt over-the-top te gaan, prachtig camerawerk, een sfeervolle setting, en als hoogtepunt een onverwacht erotische scène tussen Bogart en Agnes Moorehead, die toch niet de meest sensuele actrice van Hollywood was maar hier door betekenisvolle blikken en suggestieve gebaren (de manier waarop ze eerst voor Bogart knielt en daarna opeens zijn horloge streelt!) een opmerkelijke zwoelheid aan het toch al beladen moment toevoegt. Een vrij unieke kijkervaring, op de Classic Cinema Collection-DVD van Living Colour fraai gepresenteerd in een meer dan voortreffelijke transfer en een korte (11 minuten) maar informatieve en niet onkritische documentaire.

Just pick up the sofa and throw it at her. That'll make her catch on

Een tijd geleden was ik in Zwitserland voor het filmfestival van Zürich en één van de zaaltjes was gedecoreerd met oude filmposters. Vind ik altijd wel leuk en één van die posters was die van Dark Passage. Een Hollywood film uit de oude doos en wat me nog het meest verbaasde was dat dit met zowel Humphrey Bogart alsook met Lauren Bacall was. Ik dacht dat ik al hun samenwerkingen ondertussen wel had gezien (ze speelden samen in The Big Sleep, Key Largo en To Have and Have Not) maar blijkbaar heb ik er al die jaren eentje gemist. Hoog tijd dus om die achterstand in te halen!

Dark Passage is ook wel de minst bekende samenwerking blijkbaar tussen B&B, althans toch afgaande op het aantal stemmen dat de vier films hier op MovieMeter krijgen. Compleet onterecht, want regisseur Delmer Daves levert een erg leuke film-noir af. Sowieso een geniale zet om de grote Bogart meer dan een uur - letterlijk en figuurlijk - in de schaduw te laten (sowieso is het first person view aspect een leuke gimmick die gelukkig niet te lang wordt doorgetrokken, zeker het begin met onder andere de afdaling van Parry via de ton is een heerlijk stukje cinema) maar er zit genoeg vaart in de film en het antwoord op de vraag wie nu eigenlijk de echte moordenaar is blijft nog lang onbekend. Toegegeven, het plot maakt hier en daar wel erg rare sprongen (de switch van Madge die eerst Allan probeert te versieren en dan een heuse bitch wordt wanneer ze doorheeft dat het eigenlijk Parry is, is geweldig gebracht maar de zelfmoord komt dan weer iets te abrupt naar mijn gevoel) maar je wordt al snel zo in de film gezogen dat dat geen enkel probleem blijkt te zijn.

Ik heb ondertussen al wel wat Bogart films gezien en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik eigenlijk niet zo'n gigantische fan ben van de man. Hij heeft echter een aantal klassiekers op zijn naam staan en Dark Passage reken ik nu met gemak tot één van zijn beste films. Nog niet teveel van die ticks die hij later zou hebben en natuurlijk sprankelt het samenspel met Lauren Bacall. Op haar is maar zelden iets op aan te merken en ook qua bijrollen zijn hier nog wel degelijke acteurs te spotten. Zo trekt Agnes Moorehead als Madge de film op een bepaald moment helemaal naar haar toe, niet makkelijk wanneer je tegenover zo'n kanon als Bogey staat, en hoewel hij het met een erg kleine bijrol moet doen, is Douglas Kennedy ook altijd wel een meerwaarde in een film.

Vreemd genoeg het eerste dat ik zie van Delmer Daves en afgaande op deze film is dat toch een kleine schande. Hij heeft een oeuvre gedraaid dat vandaag de dag niet meer zo bekend is, enkel 3:10 to Yuma springt ertussenuit op het eerste zicht, maar dit smaakt naar meer. Bogart en Bacall maken het geheel af, maar het is toch vooral een erg fijne regie die Dark Passage bestaansrecht geeft na al die jaren.

4*

Uitstekende film waarin een man uit de gevangenis ontsnapt en de werkelijke dader van zijn vermoorde vrouw probeert te ontmaskeren. Alhoewel het plot wellicht iets te veel van toevalligheden aan elkaar hangt, blijft het onderhoudend. Het eerste gedeelte is het sterkst, voornamelijk vanwege het mysterie en het feit dat het gezicht van het hoofdpersonage nagenoeg buiten beeld blijft (wat een paar prima shots oplevert). De gehele cast weet hun personages net wat extra mee te geven.

Een film die zeer aardig begint. Het filmen vanuit het perspectief van Parry is een prima vondst. Het duurt daardoor ook behoorlijk lang voordat Bogart in beeld komt. Vanaf dat moment wordt het qua plot wel wat minder. De film begint sterker dan hij eindigt. Het acteerwerk van Bogart en Bacall is ook hier weer de moeite waard.

Onderhoudende noir met een gewaagd eerst uur als Bogart volledig onherkenbaar is, veelal vanuit zijn perspectief gefilmd. Helaas wordt de film er niet beter op als hij dan eindelijk wordt onthuld, de plot verloopt daarna nogal teleurstellend. Ik had er misschien te veel van verwacht, maar zeker toen de auto van de eerste chauffeur plotseling weer opdook leek een ingenieuze set-up vol twists & turns aanstaande, waarbij bijvoorbeeld de wat al te behulpzame taxi-chauffeur ook wel weer zou terugkeren- maar nee dus, het bleek een belofte die niet werd vervuld.

Erg boeiende film noir/thriller met een scherp verhaal en het hierin natuurlijk perfect passende duo Bogart-Bacall,al moeten we het aanvankelijk alleen met de stem doen van de eerste.Vooral de opzet is vrij sterk,en dat samengevoegd met de wat beklemmende sfeer en de prima invulling van de bijrollen maakt het tot een intrigerend schouwspel.

Dat het tegen het einde met iets te veel toevalligheden allemaal kloppend wordt gemaakt doet wel wat afbreuk aan Dark passage maar er blijft genoeg over om van te genieten.Vooral Agnes Moorehead als Madge Rapf maakte,ondanks haar niet al te grote screentijd veel indruk op mij en haar rol gaf de film toch wat extra's.Datzelfde doet Bogart door het neer zetten van een moeilijk te doorgronden karakter waardoor je nooit helemaal weet welke kant het verhaal opgaat.

Voor het overige weinig minpuntjes al vind ik Dark passage net niet het niveau aantikken van vergelijkbare Bogart noirs als the Big sleep of de Maltese falcon.

Goed.

Heerlijke film met Hollywood-koppel Lauren Bacall en Humphrey Bogart, toen al enkele jaren getrouwd en al samen gezien op het grote doek. Dat zorgt ook hier voor de nodige chemie. Dark Passage kan rekenen op een interessant verhaal en vooral het begin is best wel goed gefilmd. Dat zorgt voor een vrij goeie film-noir, ook al is het tweede deel vd film iets minder. Het is niet de beste film van Bacall of Bogart, wat vooral komt omdat ze gewoon nog veel betere klassiekers hebben gemaakt. Dark Passage kan ook niet rekenen op de gekende sterke dialogen, maar moet het eerder van het verhaal hebben en het begin van de film. Maar het blijft toch een aanrader.

Dark Passage is erg pulpy. Zeker voor een Bogart-noir van Warner. Die hadden vaak toch wat meer klasse, Al werd de film geschoten in San Francisco.

Maar juist het zeer hoge pulpgehalte is ook wel weer leuk. En de film omarmt het pulpgehalte. En komt daarom weg met wat toevalligheidjes.

Het eerste stuk is het beste. Deels point of view en heerlijk plagerig in het het uitstellen van de de eerste aanblik van Bogart. En bevat met plastische chirurgie een plotelement zo pulpy dat je er bijna lef voor nodig hebt.

Bacall is de love interest en dat stuk script is waarschijnlijk de reden waarom deze film voor hen bestemd werd. Het laatste deel is nog steeds pulpy maar meer straight forward.

Sterkste kant van de film is Daves regie en zijn neiging om er mee te spelen.

Zoals eigenlijk alle Bogart-Bacall-films voor mij geen meesterwerk maar wel een hoop fun.

Niet al te logische maar wel vermakelijke thriller over een uit de gevangenis ontsnapte vermeende moordenaar (Humphrey Bogart) die plastische chirurgie ondergaat om zijn vrijheid te behouden. Het begin, cool gefilmd vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, is het meest interessant, maar de rest van de film kan er zeker mee door, niet in de laatste plaats door de vele sterke bijrollen. Meest opvallende aspect van de film is dat het gezicht van Bogart de eerste drie kwartier niet te zien is, iets waar de studiobazen destijds uiteraard niet zo blij mee waren.