Dark Passage (1947)

hey verrek, deze heb ik wel eens gezien op tv

vond 'm wel vermakelijk

erg goeie film.vooral omdat je bogart iets van een uur vanuit first person view ziet.erg knap gedaan.de sfeer vond ik ook lekker duister.wat ik wel raar vond is dat bogart met een ander gezicht toch nog steeds herkenbaar is door dezelfde stem die hij gebruikt.3.5 sterren

Hey grappig, dezelfde combi als in Key Largo, die een jaar later is uitgekomen: Bogart -> Bacall.

mooooooooi

Wow, heerlijke site Kapp!

Deze Bogart-film haalt het niet van de sfeer van bijv. een 'Casablanca', maar dat bederft de pret niet. Het genre en het verhaal vind ik top. Hitchcock zal jaloers geweest zijn.

Beetje verwarrend en afleidend als je Key Largo na Dark Passage kijkt, vanwege de combi Bogart en Bacall. Beide doen ze het in Dark Passage net iets beter dan in Key Largo. De sfeer in Dark Passage is ijzersterk, de persoonlijke off-camera verhaling in het eerste deel draagt daar veel aan bij. Uiteindelijk draait deze film meer om de romantische relatie tussen Bogart en Bacall dan om het vinden van rechtvaardigheid. Wel verrassend, maar toch een beetje jammer. 4*

En The Big Sleep die een jaar eerder is uitgebracht.

En To Have and Have Not; hun eerste samenwerking en eerste schreden naar hun huwelijk.

Prima film.

Dat je Bogart eerst niet ziet is wel een wat vreemde en letterlijk goedkope oplossing, het komt wat storend over, maar OK.

Verder een best spannende film, waarin Parry op intelligente wijze de zaak weet op te lossen. Het einde is heerlijk 'sentimenteel' en romantisch, dat vind ik prachtig

3,5 ster

Wel een originele film, maar ik vond het verhaal hier en daar wat rommelig. Al bij al is de film nog best spannend en is Bogart weer goed op dreef, maar de uiteindelijke ontknoping, het rommelige scenario en de ongeloofwaardigheid zorgen ervoor dat dit toch een wat mindere film met Bogart is.

3,5*

Een ware verademing voor mij na andere films die ik uit die tijd heb gezien. Heerlijk naturel spel van de acteurs, en de chemie tussen Bogart en Bacall komt heel natuurlijk over, in tegenstelling tot de gemaakte romantiek die we zo vaak terugzien. Verder een nogal standaard zoek-de-dader-verhaal maar leuk en spontaan uitgewerkt.

4*

Zeker geen slechte film, maar ook niet geweldig. Het verhaal op het einde komt op mij zeer onwaarschijnlijk over, maar verder was de film oké.

Echt spannend was ie nou ook weer niet, want je wist wat er zou gaan gebeuren. Fotografisch was de film wel top en ook het acteren van Bogart en Bacall.

Casablanca vond ik echter tot nu toe de beste film waarin Bogart speelde. Maar.....ik moet er nog meer zien van hem zoals High Sierra, the Big Sleep, Key Largo.

Een 3.5*

Ik heb nog niet zoveel Film-Noir thrillers gezien maar met films zoals "Dark Passage" krijg ik er zeker meer zin in. Heerlijke thriller die soms wat te sentimenteel wordt maar goed blijft tot op het einde.

Een dikke 3.5*

Vermakelijke film-noir, maar van de 4 Bacall/Bogart-films die ik zag is dit wel de minste. Het verhaal is wat routineus en de reden waarom Bacall besluit Bogart te helpen vond ik erg gezocht. Wat dat betrefd was het zelfs slim om geen enkele reden te noemen om de taxichauffeur Bogart te laten helpen. Al met al is het plot gewoon degelijk, maar niet van het hoogte noir-niveau.

De rest van de film is verder zeker in orde. Bogart is wat meer ingetogen, maar desondanks speelt hij heel sterk. In Bacall heeft hij natuurlijk weer een goede tegenspeelster. Het zijn echter de bijrollen die de show stelen, vaak omdat ze een klein beetje gekker zijn dan gewoonlijk (zonder écht over-the-top te gaan overigens). Die taxichauffeur die ik al noemde bijvoorbeeld, maar ook de chanteur, de plastisch chirurgh en bovenal de briljante Anges Morehead. Fijne casting.

Verder zit de sfeer er goed in en dit is een van de 'noirs waarin het typerende schaduwwerk het best tot uiting komt. Dat bijna het eerste half uur in first person gefilmd is vond ik verrassend goed werken en levert zelfs mooie shots op (die introductie van de dokter op deze manier vond ik zelfs grappig op een bepaalde manier). Ik was bang dat de techniek nog niet ver genoeg gevordert was in deze tijd om dergelijke camerabewegingen vloeiend te laten gaan, maar dat viel alleszins mee. Een geslaagd experiment. Er zit overigens ook een leuke hallucinatiescène in, ook iets dat veel ontbreekt in oude Hollywoodfilms.

Prima noirtje dus, die misschien geen gigantische hoogtes berijkt, maar voor de liefhebber toch minstens een fijne kijkbeurt zou moeten opleveren.
3,5*

Niet de beste fim van Bogart en Bacall maar niettemin de moeite van het bekijken meer dan waard. Leuk sfeertje en de film was minder voorspelbaar dan ik had verwacht. Bijzonder ook het camerawerk dat pas het gezicht van Bogart liet zien nadat het verband verwijderd was.

Inmiddels alle films van Bogart en Bacall waarin zij samen acteerden gezien en waarvan ik "The Big Sleep" uiteindelijk de beste vond.

3,5*

Zeer geforceerd verhaal waarin men het zich op het einde nog gemakkelijk maakt door zich definitief te ontdoen van... en met een happy end (?) er bovenop vind ik deze film toch wel een flop. Sorry voor M en Mevr Bogart.

Wat ik wel kundig vond aan de film is het inlassen van een romantische evergreen als "Too Marvelous for Words", telkens de onvermijdelijk liefde om het hoekje kwam gluren. Maar ja, daar zijn amerikanen meesters in.

Buiten het eerste deel dat voortreffelijk in 1st person geschoten is zit in deze film een shot dat ik nog van 20 jaar geleden kan herinneren.


Een shot door de vloer heen gedraaid
http://img13.imageshack.us/img13/146/67700942.jpg

Hele gave film.

Het verhaal rammelt aan alle kanten, daar valt weinig tegen in te brengen. Het scenario is eigenlijk een rommeltje met een ronduit afgeraffeld einde.

Normaalgesproken een groot probleem, maar in Dark Passage wordt dat meer dan gecompenseerd door sfeer, fascinerende karakters, sfeer, erg goed spel, sfeer, de prachtige shots van San Francisco en mag ik het nog een keer zeggen? Heel veel sfeer.

Bogart levert hier wederom een topprestatie. Met ongelooflijk subtiel spel zet hij een gedreven, maar tegelijkertijd kwetsbaar figuur neer van de onschuldig veroordeelde op zoek naar gerechtigheid. Het bijzondere is dat je hem de eerste 50 minuten niet eens ziet, maar alleen hoort. Maar zelfs met uitsluitend zijn zeer herkenbare stem weet hij al enorme lading aan zijn karakter te geven.

Ook in de scenes waarin zijn hoofd helemaal in het verband zit en eigenlijk alleen zijn ogen en zijn lichaamstaal het werk moeten doen, is hij echt heel erg goed. (Het zou me overigens niets verbazen als het verbonden hoofd van Bogart de inspiratie is geweest voor de ingepakte neus van Jack Nicholson in Chinatown)

Ook Lauren Bacall is uitstekend op dreef, vooral in het eerste uur als ze recht in de camera speelt. Ik ben nooit heel erg onder de indruk geweest van haar acteertalent, maar hier weet ze een hele prettige natuurlijke subtiliteit in haar spel te leggen.

De film heeft ook zomaar 4 a 5 bijrollen die eigenlijk niet onder doen voor de hoofdrolspelers. Agnes Moorehead en Bob Bennet worden dan terecht meestal genoemd, maar ook Rory Mallinson (als George), Housely Stevenson (de arts) en vooral Tom d'Andrea als de filosofische taxichauffeur Sam leveren een geweldige bijdrage.

Opvallend zijn ook de vele outdoor shots in San Francisco. Prachtig om Union Square, Powell Street en het gebied rond de Golden Gate Bridge echt in beeld te zien.

Dat alles draagt allemaal bij aan misschien wel het belangrijkste element van deze film; De sfeer.

Regisseur Daves slaagt er in om de toeschouwer heel dichtbij te halen. Door de keuze om te starten vanuit een subjective viewpoint (de kijker ziet alles door de ogen van de acteur) wordt dit natuurlijk zondermeer al in gang gezet.

Voeg er dan nog typische Noir licht/schaduw elementen en een geweldige cast aan toe, dan is het dus inderdaad mogelijk dat zelfs een zwak scenario uiteindelijk een heerlijke film oplevert.

Eén van de betere Bogart-films die ik tot nog toe zag, beter dan The Maltese Falcon en Treasure of the Sierra Madre om verschillende redenen. Allereerst is er het acteerwerk van Bogart die weer buitengewoon goed is in dit soort rollen als sympathieke, cynische anti-held, alleen in Casablanca en Sahara zet hij naar mijn mening een betere prestatie neer. Bacall die wel meer de hoofdrollen deelt met Bogart speelt ook weer de sterren van het dak en de bijrollen zijn op z'n minst zo hoogwaardig te noemen, met name Bruce Bennett en Agnes Moorehead kwamen overtuigend over.

Ten tweede beviel de sfeer me ook meer dan in sommige andere Bogart-films, mede door de prachtige lokaties zoals het appartementgebouw van Irene Jansen waarbij je de lift langs de buitenkant kunt zien bewegen, de scènes in de straten van het San Fransisco uit de jaren '40 mochten er ook zijn, de scènes nabij de Golden Gate Bridge,... Verder vond ik het camerawerk ook bijzonder knap. Delmer Daves heeft er namelijk voor gekozen om het originele gelaat van het hoofdpersonage onzichtbaar te laten voor de kijker door middel van het camerawerk, zo speelde de regisseur met schaduwen en diende de camera soms als ogen voor het hoofdpersonage Vincent Parry. Het verhaal was minder afgeraffeld dan in The Maltese Falcon en duurde precies lang genoeg.

Weeral een zeer goede Bogart-film

4.0 sterren

Bogart speelt wederom geweldig, en het verhaal was origineel en interessant. De verhouding tussen Bogart en Bacall was helaas wat stroef en kwam niet geheel uit de verf. Was iets te geforceerd. Verder een erg vermakelijk filmpje met boeiende gebeurtenissen en een aantal erg mooie shots.

Wow, wat een ijzersterke Film-Noir is dit zeg! Flink ondergewaardeerd op MM naar mijn mening. Mijn twaalfde film die ik zie met Humphrey Bogart is dit al. In dit soort rollen is hij natuurlijk op zijn best.

Absoluut een van de betere Film-Noirs die ik tot nu toe heb gezien. Vooral dankzij de heerlijke sfeer. Door in het eerste uur Bogart's gezicht niet te laten zien, maakt Delmer Daves veel gebruik van schaduwen, en zie je bijna alles uit Bogart's oogpunt. Echt een briljante zet vind ik. Het geeft een heerlijk mysterieus sfeertje aan de film.

Ook de combi Bogart/Baccel is erg leuk om naar te kijken. Er is onwijs veel chemie tussen de twee hoofdrolspelers te zien. Bogart speelt dit soort rollen natuurlijk met twee vingers in zijn neus. Hij zet hier misschien niet zijn beste acteerprestatie ooit neer, maar het blijft absoluut een geweldige acteur om naar te kijken. Ook Baccal doet het erg leuk. Ik zag haar tot nu toe alleen nog maar in Key Largo, waar ze trouwens ook samen speelde met Humphrey Bogart.

Het verhaal is niet echt speciaal opzich, maar de film bevat wel heerlijke dialogen, en ook de speelduur vliegt voorbij. Bovendien zitten er ook een paar erg leuke scenes in, zoals de operatie scene. Dat hallicunatie stukje kon ik inderdaad erg om lachen.

Over het algemeen is Dark Passage dus een van de beste en vermakelijkste Film-Noirs die ik heb gezien. Ik heb echt zitten genieten. Jammer dat deze film maar 3,53 krijgt. Ik geef in ieder geval een veel hogere stem. Ik sluit in de toekomst een top tien plek ook niet uit.

4,5*

** DVDreview.

In verschillende opzichten is dit best een bijzondere film-noir. In het begin wordt er gefilmd vanuit Bogarts karakter, iemand die uit de gevangenis ontsnapt is en op zoek is naar gerechtigheid. Dat soort camerawerk heb ik nog niet eerder gezien bij zulke oude films. Vervolgens loopt het verhaal gewoonweg lekker en is het best spannend. Tikkeltje niet helemaal overtuigend overal en dan doel ik op het acteerwerk van bijrollen en sommige wendingen, maar met het slot kon ik wel leven. Dat was (denk ik) toch bijzonder. Jammer overigens dat Lauren Bacall niet een wat grotere rol had.

Leuk om nog eens een film noir te zien waarin Humphrey Bogart samenspeelt met Lauren Bacall. Die twee hebben van nature toch een bepaalde chemie met elkaar, iets wat je hier ook weer goed terugziet.

Ik vond het begin opvallend. Het is vanuit de first person gefilmd en dat heb ik nog niet eerder in zo’n oude film gezien. Het maakt het soms net wat spannender en geeft qua camerawerk soms ook net dat beetje extra. Bogart speelt zoals altijd prima, Bacall is goed en ook de bijrollen zijn in orde. Hier en daar wat geslaagde humor en vooral ook een lekker tempo, iets waar ik bij dit soort film op zich wel van houd.

Ook de sfeer is goed. Soms duister waar het moet en vooral ook lekker mysterieus, als het om het gelaat van Bogart betreft. Vooral de manier waarop hij uiteindelijk transformeert is bijzonder geloofwaardig overgebracht. Het verhaal zelf loopt verder lekker vlot, zonder rare hobbels of zaken die er niet in thuis horen. Het wordt alleen nooit echt heel bijzonder of groots, maar dat neemt niet weg dat het bijzonder vermakelijk is en geen seconde verveelt.

3,5*

Een gestileerde, sfeervolle, coole, spannende, raadselachtige, intrigerende, duistere en onderhoudende noir thriller, die er visueel (met contrasterend licht en donker, denderend uitzag. Het eerste halfuur fungeerde de hoofdpersoon als camera, waardoor je als kijker in de schoenen van de verdachte kwam te staan. Tussen Humphrey Bogart en Lauren Bacall was duidelijk sprake van chemie; dat kon ook bijna niet anders want ze waren nog maar twee jaar getrouwd.

Trailer en Info @ TCM

Bacall en Bogart.

Destijds een van de meest romantische koppels in Hollywood, en dat is in de film ook duidelijk terug te zien. Even terug in de tijd en de omgangsvormen en in film gebruikelijke stijlfiguren meegerekend, straalt de chemie door de jaren heen van het scherm af.

De eerste helft van de film is op een voor toen wellicht volstrekt originele manier gefilmd vanuit het standpunt van de hoofdpersoon - we krijgen hemzelf niet te zien, we zien alleen wat hij ziet. Erg knap gedaan, het geeft een heel aparte sfeer aan de film en zet meteen de spanning, je zit meteen in het verhaal alsof je zelf op de vlucht bent.

Helaas vind ik het tweede deel van de film wat minder sterk, het mysterie is er wel een beetje vanaf en de voorspelbaarheid van het verdere verhaal neemt te snel toe. Toch blijft het een fijne film, vooral door de knappe cinematografie en het mooie spel van Bogart en Bacall.

Een verhaal dat eigenlijk van de onwaarschijnlijkheden, toevalligheden en ongeloofwaardigheden aan elkaar hangt wordt gered door goed acteerwerk van de beide leads, geweldige bijrollen die stuk voor stuk tegen het bizarre aanleunen zonder ooit echt over-the-top te gaan, prachtig camerawerk, een sfeervolle setting, en als hoogtepunt een onverwacht erotische scène tussen Bogart en Agnes Moorehead, die toch niet de meest sensuele actrice van Hollywood was maar hier door betekenisvolle blikken en suggestieve gebaren (de manier waarop ze eerst voor Bogart knielt en daarna opeens zijn horloge streelt!) een opmerkelijke zwoelheid aan het toch al beladen moment toevoegt. Een vrij unieke kijkervaring, op de Classic Cinema Collection-DVD van Living Colour fraai gepresenteerd in een meer dan voortreffelijke transfer en een korte (11 minuten) maar informatieve en niet onkritische documentaire.

Blu-ray review: http://www.dvdbeaver.com/film5/blu-ray_reviews_72/dark_passage_blu-ray.htm