The Big Sleep (1946)

Het nauwelijks na te vertellen verhaal, inclusief veelvuldig genoemde karakters die we niet 1 keer te zien krijgen, wordt compleet gered door een heerlijke sfeer en een superbe cast. Bogart windt menig blondine om z'n vingers met een haast ongekende charme. Schitterend geschoten, fantastische noir.

4,5*.

Wederom een zeer sterke film met Bogart en Bacall in de hoofdrollen. De sterkste punten zijn ongetwijfeld het schitterende sfeertje dat doorheen de hele film loopt, de jaren '40 is nu eenmaal een schitterende periode voor zulke dedectiveverhalen. Een tweede sterk punt zijn de dialogen die aardig klinken doordat er wat humor in zit of doordat er redelijk goede one-liners in terug te vinden zijn. Verder vond ik ook het acteerwerk van zowel Bogart als Bacall weer zeer genietbaar. Bogart zet opnieuw de rol neer van een cynische dedective en hij doet dat schitterend, ook Bacall is altijd leuk om te zien. Het verhaal zit redelijk goed in elkaar, in elk geval beter in elkaar dan sommige andere film-noirs met Bogart, door het tempo van de film is het verhaal bijvoorbeeld beter te volgen dan in The Maltese Falcon. Maar het verhaal is nu ook weer niet overdreven schitterend want het hele liefdesverhaaltje was weer wat te voorspelbaar. Maar dat houdt in elk geval niet tegen dat deze film weer een aangename, spannende zit was..

4.0 sterren

The type of man she hated . . . was the type she wanted!

Lauren Bacall en Humphrey waren in Key Largo al het perfecte filmkoppel maar wat ik niet wist was dat ze deze prestatie al twee jaar geleden hadden geperfectioneerd in deze The Big Sleep. Nodeloos om te zeggen dat mijn verwachtingen hoog waren gespannen.

Jammer genoeg worden de verwachtingen niet helemaal neergezet. Naar wat ik heb begrepen was de film al een tijdje klaar maar Warner Brothers eerst nog wat oorlogsfilms op de markt brengen. Omdat Bogart ondertussen met Bacall was getrouwd werd er besloten om haar rol te vergroten en werden er daardoor scènes uit de film geknipt waaronder een belangrijke scène waarin wordt verteld hoe heel het verhaal nu juist in elkaar zit. Jammer want ik had zo'n scène best wel kunnen gebruiken doordat het nu meer een opeenvolging lijkt van moorden, intriges en personages die komen en gaan wanneer ze zin hebben. Het wordt er dan ook allemaal niet makkelijker op doordat de dialogen, net zoals in Hawks zijn His Girl Friday, gewoonweg op je worden afgevuurd. Ik snap het verhaal wel in grote lijnen maar hopelijk komt het allemaal beter tot zijn recht met een herziening. Misschien dat het me dan ook tot het einde kan boeien want het leek me nu allemaal wat te langdradig.

Humphrey Bogart is in mijn ogen toch echt een briljant acteur want ook hier zet hij zijn rol van harde privé-detective met verve neer. Hij verschiet nergens meer van, flirt met elke vrouw die hij tegenkomt, is lekker cynisch en is vooral niet beroerd om zelf wat klappen uit te delen. Maar hij komt nog het beste tot zijn recht in de scènes met Lauren Bacall. De dialogen tussen die twee zijn het beste van heel de film. Eigenlijk behoort elke scène waar Bogie met een vrouw is aan het flirten tot het beste van The Big Sleep. Op de rest van de cast valt trouwens ook niets op aan te merken.

Voor de rest is dit een typische noir die op sommige punten lekker cynisch en duister overkomt maar ook één die jammer genoeg even vaak last heeft van een gebrek aan spanning waardoor de climax me niet op het puntje van mijn stoel liet zitten. Dat gebrek aan spanning kan misschien wel zijn doordat de gevechtscènes ook zo knullig werden uitgewerkt...

Op zich best wel een goede film maar voor nu toch 'maar' 3.5*. Misschien dat ik later wel eens verhoog wanneer ik hem nog eens heb bekeken.

3.5*

Veel erg goede scènes met het typische noir-sfeertje, een puike Bogart en goede bijrollen. Maar toch weet deze film niet 100% te overtuigen. En dit komt vooral door het chaotische verhaal, dat hier en daar gewoon te moeilijk verteld wordt. Ik kon het maar net allemaal volgen.

Gelukkig blijven de scènes op zichzelf gezien makkelijk overeind en valt er nog genoeg te genieten.

Ruime 3.5*

Potverdomme, ik ben 40 jaar te laat geboren.
In die tijd kon je gewoon iedere vrouw krijgen die je wou, ik was pas 30 toen er voor het eerst eens een vrouw hallo tegen me ze, daar ben ik natuurlijk gelijk mee getrouwd.
Maar bij Philip viel elke vrouw gelijk in katzwijm. (of heeft het met uiterlijk te maken?)
Oké dan nu de film, ik vond hem erg tof en heb meerdere malen moeten lachen om de heerlijke one-liners van Marlowe, bijna iedere zin die hij met een vrouw sprak zat een dubbele betekenis in, erg grappig.
Verder vond ik de dialogen erg leuk omdat ze zo snel gingen en ze bijna allemaal wel grappig waren.
Wel had de film van mij 20 min. korter mogen duren.
En oja, wat hadden ze in die tijd een korte bretelsjes nodig met die mooie oksel broeken.

.

Ja lach er maar om gij snoodaard, jij zal die naam ''rokkenjager'' niet zo maar hebben gekozen.
Welk een jaloezie, één voordeel, ik zal nooit bezwijken aan een vervelende geslachtsziekte.

Geweldige sfeer film met wederom een goed spelende Bogart. Het verhaal kon hier en daar wat warrig overkomen.

The Big Sleep is inmiddels de derde film die ik zie van Howard Hawks, die ik steeds meer ga waarderen. Alle drie de films (Rio Bravo, Scarface en deze film) krijgen van mij vier sterrren. Ook films als His Girl Friday staan erg hoog op mijn verlanglijstje.

Deze film was in ieder geval een erg sterke Film-Noir. Het blijft toch toch een heerlijke acteur, die Humphrey Bogart. In The Big Sleep is hij nog scherper cynischer en sarcastischer dan normaal. Ook van Lauren´s Baccal acteerwerk kan ik erg genieten. Sowieso is er altijd erg veel chemie tussen de twee.

De film barst ook weer van de sfeer. Helaas was het verhaal soms wel erg ingewikkeld, en was ik het plot ook af en toe een beetje kwijt. Er komen erg veel personages voorbij. Soms was ik ook aan het nadenken wie ook alweer wie was. Bogart´s personage (Philip Marlowe) was een van de betere dingen aan de film. Erg leuk om te zien dat hij achter elke vrouw die hij ziet aangaat. Marlowe paste dan ook perfect in die donker sfeer die in de film zat.

Erg genoten weer dus. The Big Sleep zal niet de laatste Film-Noir zijn die ik zie. Het blijft een heerlijk genre. Verder was dit een zeer vermakelijke film, met een lekker tempo. Misschien bij de herziening een verhoging, als het verhaal dan wat overzichtelijker overkomt.

4*

Bericht verplaatst naar Film > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Betere Noir,

Na gister wat teleurgesteld door The Maltese Falcon, nog een andere Noir met Bogart opgezet. En deze was voor mij toch wel beter. Bogart speelt sterker dan in Maltese Falcon, en is ook wat gladder. Het hielp natuurlijk ook dat hij Lauren Bacall aan zijn zijde had. In Maltese Falcon ontbrak dit volledig. En Bacall acteert gewoon beter en is aantrekkelijker. Ook komt Elisha Cook Jr. nog even om de hoek kijken Hij heeft z'n stalen gezicht en past hier weer perfect als een soort mede-detective.

Kwa verhaal ga ik mee met Metalfist. De grote lijnen begreep ik wel, maar er worden zoveel Doubble-Crosses en andere intriges op je afgegooid. Dat het soms allemaal wat teveel werd. Bij een herziening zal dit allemaal wel wat meer opklaren.

De Noir stijl kwam in The Big Sleep in ieder geval beter tot zijn recht. Lekker duister sfeertje af en toe. En de cinematografie is ook sterk.

Lekkere film maar nog steeds geen meesterwerk, waar ik wel naar op zoek ben in dit genre. 3.5*

Klopt ja, als mensen me zouden vragen waar deze film over ging zou ik echt geen idee hebben wat ik moet zeggen. Wel dat het een fantastische film was natuurlijk.

Ingewikkelde film om zonder ondertiteling te volgen trouwens .

Weer eens bekeken deze film na 5 jaar.
Verhaal blijft verwarrend, maar de chemie tussen Bogart en Bacall maakt het meer dan goed.
Ik blijf bij mijn 4.0*

Tot nu toe mijn favoriete Film Noir die ik heb gezien.
Heerlijke setting, mooie 'Noir' scènes, op zich goed verhaal en sterk geacteerd.

4.0*

Weer een film noir klassieker die me weinig deed en weer grotendeels te danken aan Bogart. Het is misschien heiligschennis, maar ik vind het nogal een sufferd. Steeds hetzelfde trucje van dominante macho, iets dat hem eigenlijk niet eens ligt. Nog meer dan in The Maltese Falcon weet hij elk personage na nog geen minuut van hun ongelijk te overtuigen. Typisch plotelement in misdaadfilms: op een gegeven moment krijgt de protagonist te horen "that he's off the case". Meestal vormt dit nogal een probleem, maar Bogart somt gauw even enkele verdere ontdekkingen in de zaak op en de 'stupid chief' is direct overtuigd.

Ook de zogezegde aantrekkingskracht die zijn personage op vrouwen uitoefent, is absurd. Nog voor hij zijn mond opentrekt, vallen ze al in zwijm. Alsof ze hem zien als acteur ipv als personage. De interactie tussen hem en Lauren Bacall is dan ook bedroevend en bestaat grotendeels uit het wederzijds afvoeren van oeverloze spitsvondigheden.

Tot overmaat van ramp is de plot veel te uitgebreid, met ontelbare personages en talloze wendingen die er weinig toe lijken te doen. Ik denk dat de interpretatie van Altman me beter zal liggen.

In welke film is dat?

The Long Goodbye is ook een Raymond Chandler verfilming.

Zal misschien komen doordat hij in zijn eerdere films vrijwel altijd als antagonist (lees; Gangster) gecast werd. Ik heb er geen last van. (ik ben fan )

Nu je het zegt. Ik was al vergeten dat hij de tegenstander van Jimmy Cagney in The Roaring Twenties speelde.

Een vreselijke, typisch jaren 70 verfilming van Chandlers boek.

Daar geloof ik als fervent Altman liefhebber helemaal niks van

Geen idee wie Altman is, maar The Long Goodbye valt uit de toon met andere boekverfilmingen van Raymond Chandler.

Dit verhaal is wat rommelig, omdat er scenes met Lauren Bacall zijn toegevoegd en scenes met haar zijn overgedaan. Vanwege tijdlimiet moesten er ook we scenes wijken. Release werd uitgesteld na succes chemie Bogart/Bacall in To Have & Have Not en dat moest in deze film gecontinueerd worden en een commerciële boost geven. Op de R-1 staan de oorspronkelijke versie (met een haast onher-kenbare Bacall) en deze bioscoopversie (waar Bogey er in de toegevoegde scenes ouder uitziet).

Ben blij dat ik deze op TCM heb kunnen kijken. Verhaal is een beetje te ingewikkeld en te uitleggerig naar mijn smaak (heb ik vaker bij film-noirs) maar het contrastrijke zwart-wit, en de meesterlijke Bogart zorgen voor een zeer krachtige formule