The Big Sleep (1946)

Sfeervolle film-noir, met een iets te ingewikkeld plot moet ik toegeven. De vlotte dialogen en een Bogart in een perfecte rol maken deze film toch zeer de moeite waard.

4*

Wilde de film Made in USA bekijken. Las dat de film van Jean Luc Godard geïnspireerd is op o.a. The Big Sleep. De film van Howard Hawks al eerder gezien. Toch eerst maar even terugkijken. Wat blijft het een geweldige film! Snel, scherp, vol humor en prachtige rollen van Humphrey Bogart, Lauren Bacall en Eddie Marsh.

Nu Made in USA. Anna Karina speelt daarin een vrouwelijke versie van private eye Philip Marlowe, de rol van Humphrey Bogart.

Re: "pre-release THE BIG SLEEP (1945)" vs "bioscoopversie THE BIG SLEEP (1946)"

Op de R-1 transfer van THE BIG SLEEP staat ook de pre-release versie met scenes, die NIET in de bekende bioscoopversie staan. Deze scenes geven echter wel meer duidelijkheid over het verloop van het verhaal.

Vanwege de impact van het debuut-succes van Lauren Bacall in TO HAVE AND HAVE NOT, zijn echter de bekende scenes met Bacall er later ingezet en andere verwijderd. Enkele scenes zijn ook overgedaan (de film was eigenlijk al 1 jaar voor de officiële releasedatum klaar), zelfs met andere acteurs en actrice. Zoals die scene waar Bogart vastgebonden is en sigaret krijgt van Bacall. Bacall en ook die actrice (Eddy Marsh' vrouw) zaten NIET in de pre-release THE BIG SLEEP, laat staan die zoenscene daarop- volgend. Ook dat belspelletje op Bogey's burau zit niet in de pre-release. Voegt ook niets toe aan het verhaal, puur ingevoegd om de sexuele spanning tussen Bogart en Bacall uit TO HAVE EN HAVE NOT (1944) te continueren.

In de pre-release zit zeer weinig Lauren Bacall; ze is zelfs nauwelijks te herkennen.

In de scenes met Lauren Bacall is Bogart dus ook bijna een jaar ouder.

Achteraf gezien goede zet om Lauren Bacall er alsnog in te zetten, maakt de film heel wat aantrekkelijker. De "echte" thriller-fans zullen dat niet met me eens zijn en de voorkeur geven aan THE BIG SLEEP pre-release.

Kortom, vanwege de lengte zijn sommige scenes er immers uitgeknipt of gewijzigd, waardoor dit Philip Marlowe avontuur tov de andere Philip Marlowe verfilmingen (o.a. Murder my Sweet, Marlowe, Lady in the Lake, The Long Goodbye), wat rommelig en onoverzichtelijk overkomt.

Had je vorige reactie gelezen. Was me al aan het afvragen wat het verschil dan is tussen de twee versies. Nu is dat duidelijk. Bedankt voor de leuke info.

Ik geloof anders dat de hele wereld de tweede versie beter vind. Een belangrijk deel van de populariteit van deze film komt door de chemie tussen Bogart en Bacall en het plot kan volgens mij geen enkele liefhebber van deze film werkelijk iets schelen. Ik vind het zelf juist leuk dat het plot zo'n warboel is. Al kon ik het zelf toch wel redelijk volgen en klopte volgens mij wel alles. Maar gigantisch veel moeite om alles aan elkaar te knopen heb ik dan weer niet gedaan.

Persoonlijk geef ik ook de voorkeur aan de bioscoopversie.

# Privé-detective Philip Marlowe films op een rijtje:

Murder, My Sweet (1944) - aka Farewell, My Lovely

The Big Sleep (1945/46)

Lady In The Lake (1947)

The Brasher Doubloon (1947) - aka The High Window

Marlowe (1969)

The Long Goodbeye (1973)

Farewell, My Lovely (1975) - remake Murder My Sweet

Wat je kunt verwachten natuurlijk. Fans van boeken kunnen het vaak nog niet uitstaan als er ook maar een woordje verandert wordt. Echter, als men over deze film als klassieker spreekt, dan gaat het altijd over de tweede versie. Die pre-releaseversie is ook veel minder bekeken uiteraard. De NL-release op dvd was ook de tweede versie. Maar dat de film zo populair is, is voor een groot deel te danken aan de scènes tussen Bacall en Bogart.

Was Humphrey Bogart tot voorkort duidelijk alleen maar in staat om mij zich aan hem te laten ergeren in films als Casablanca en The Treasure of the Sierra Madre. Daar waar ik hem houterig, ongepassioneerd en te betweterig over vond komen. In deze film kon ik hem goed hebben omdat hij gewoon daadwerkelijk overkwam als een sarcastische prive detective met een scherpe blik en venijnig commentaar op het drinkgedrag van rijke vrouwen in de ochtend. Zijn spitsvondigheid vond ik leuk in beeld gebracht worden, met als hoogtepunt zijn bezoek aan de 2 boekenwinkels en de daarbij horende vraagstelling om alvast het een en ander af te tasten.

De volharding van prive detective Philip Marlowe wordt aan de hand van de volgende quote treffend in beeld gebracht: als mensen mij afraden om mijn zoektocht verder te zetten dan heb ik juist de neiging om door te gaan. Marlowe stuit dan ook op duistere zaken. Iets waarbij het film - noir aspect om de hoek komt kijken. Marlowe vertoefd dan wel niet altijd in met rook gevulde cafes. Hij is echter wel vaak in het donker de hort op om mensen te bespioneren danwel om iemand te vergezellen voor een bepaalde ontmoeting of om iemand uit de brand te helpen als hij naderend onheil ruikt.

De film bouwt dan ook op naar een spannend slot waarbij er zelfs niet geschroomd werd om nog enkele moordscenes aan de kijker toe te dienen. Qua verhaal was het allemaal vermakelijk, maar op technisch vlak zag het er af en toe wat amateuristisch uit. De dreigende sfeer strookte soms niet met de beelden die je te zien kreeg. Ze misten dus wat effect, bv. het moment waarop Marlowe door 2 mensen in elkaar werd geslagen. Verder werd het verhaal nodeloos gecompliceerd gemaakt door bepaalde personen niet te visualiseren maar hen telkens bij een formele naam te noemen. Natuurlijk is dit deels te verklaren doordat Hawks zijn kaarten niet te snel bloot wilde geven maar toch. Wat minder gooien met namen zou geen overbodige luxe zijn geweest. Laat de kijker maar eens gissen, laat de prive detective niet al het werk doen.

Vlotte film, die gedragen wordt door Humphrey Bogart maar vooral dankzij de langdurig aanwezige spanning die zich geleidelijk aan steeds verder uitbreidt en uitmondt in een aardige climax. Verder inderdaad ook een charmante rol van Bacall, die niet zomaar voor de poes is en Bogart van tegengas voorziet. Ik vond hem uiteindelijk ook veel spannender dan Double Indemnity en tegelijkertijd bij tijd en wijlen ook nog eens komisch. Qua dialogen wel wat minder dan His Girl Friday, ofschoon de dialogen elkaar hier ook in een rap tempo opvolgen en voor een hoop vermaak zorgen. 3,5* Dik en zeker een film die kans maakt om eens op een niveau hoger te acteren.

Klassieke film noir door uitstekend spel en duistere sfeer, vooral de avond en nachtscenes zijn wondergoed geschoten.

Redelijk ingewikkelde, erg bevolkte, misdaat-thriller met welbespraakte (wat een krakerige stem, zeg) macho Humphrey Bogart en vamp-echtgenote Lauren Bacall in de glansrollen.

Telkens ik zo'n 40-er film te zien krijg, kan ik me van de indruk niet ontdoen dat de toenmalige sterren destijds nog meer op het podium stonden, nog meer verafgood moesten geweest zijn dan onze hedendaagse, de huidige technische en mediamiddelen ten spijt.

Het Hollywood van toen spuwde de vedetten uit als onbereikbare idolen, meestal in een wereld waaraan de filmfan zich alleen maar kon vergapen.

Maar dit terloops en terug naar onze film, alhoewel.

Liefhebbers van het genre zullen zich zekerlijk kunnen verkneukelen, en wellicht terecht.

Helaas, hoezeer ik ook de knop terugdraai : ik vind alleen maar robotten, geen hart.

Wat een heerlijke rol van Bogart, wat deze film grotendeels maakt. Zelden zo'n zelfingenomen smartass detective gezien in een film. Wel een held, dat dan weer wel natuurlijk.

Tevens was dit mijn eerste Hawks, eentje die mijn interesse in de rest van zijn ouvre heeft laten opwekken. Maar zeer goede film dit, vond het redelijk ingewikkelde en onoverzichtelijke verhaal (heb de bioscoopversie gezien, de romantische scene's tussen Bogart en Bacall vielen overigens nog best mee) niet het grootste pluspunt van de film, maar anderzijds houd ik wel van een film met veel personages, spitse dialogen en een uitgemolken plot. Uiteindelijk was het toch nog aardig te volgen en heb ik wonder boven wonder, de naam van elke personage onthouden. De ontknoping was verre van bijzonder, maar hoe wil je 't ook anders met een detectivefilm. 4 sterren zijn meer dan verdiend.

Een van de leuke kanten van de film vind ik hoe ongeloofelijk veel plotwendingen er in zitten, maar hoe weinig ze er uiteindelijk toe doen. Bijna iedere scène bevat wel een soort van onthulling of nieuwe kijk op de zaak, maar door de grote hoeveelheid is het 't nauwelijks waard om het werkelijk te volgen. En kan het iemand werkelijk schelen wie nu precies de volgende onderbaas weer neergeschoten heeft of wie de ultieme bad guy is? The Big Sleep gaat absoluut niet over een verhaallijn. Het gaat over stijl, cool blijven in verwarrende situaties, snedige one-liners: dat soort zaken.

Waarom besteed de film dan zoveel aandacht aan het plot en waarom is het dan zo waanzinnig ingewikkeld gemaakt? Omdat het voor de juiste sfeer zorgt. Bij deze film past een gevoel van complete verwarring over wat er nu precies allemaal gaande is. Al is het maar om Bogart cooler te maken, want hij lijkt alles meteen te begrijpen en loopt door de film heen alsof het allemaal glashelder is. Heerlijk!

Maar het serieus volgen van ieder plotelement zou complete waanzin zijn en is nergens voor nodig. Hoogstens de hoofdlijn voor de duidelijkheid. Typerend is het volgende stukje van IMDB:

"While working on the script, writers William Faulkner and Leigh Brackett couldn't figure out from the novel who murdered a particular character. So they phoned Raymond Chandler, who angrily told them the answer was right there in the book. They shrugged and returned to their work. Chandler soon phoned to say that he looked at the book himself and couldn't figure out who killed the character, so he left it up to them to decide. In the original cut, shown to the armed services, this question is resolved; in the film as released, it isn't."

Hier kan ik me wel in vinden (in de rest van je post overigens ook). Al is het natuurlijk vaak wel fijn om te weten waar het allemaal om gaat bij dit soort mysteryfilms. Maar hierbij draait het inderdaad meer om de 'coolheid' (Bogarts rol!) van de film dan het plot an sich.

Redelijke film, aardig verhaal en redelijke settings.. maar de dialogen zijn uitermate zwak en dan met name de slechte grappen die erin verstopt zitten. Buitengewoon vreemd ook dat Mrs. Rutledge zich zo makkelijk laat verleiden en waar/wie is Mr. Rutledge eigenlijk Erg merkwaardig.. film wist verder wel te boeien en de lengte is goed.

2,5*

Film gekeken.

Kon hier helemaal niks in ontdekken. Vind dat er verder ook geweldig weinig over de film te zeggen is en kan vele reacties hier absoluut niet plaatsen.

Het plot komt niet bepaald verward over en moet voor detectivefans zo mee uit hun duim te zuigen zijn. Als schrijver is het makkelijk, je verzint het plan en werkt het dan achterwaards uit. Met de laatste fransjes begin je dan je verhaal te vertellen aan de lezers/kijkers. Dan krijg je dus bij elke scene een nieuwe plottwist en lijkt het allemaal geweldig knap in elkaar te zitten.

LA Confindential en Chinatown draaien op dezelfde formule. Als kijker hoef je eigenlijk enkel de laatste 20/30 minuten een beetje op te letten, als kijker kan je dat meestal ook goed aanvoelen.

Geen last gehad van plotholes verder, wel van scenes zelf die fake en slecht inelkaargezet aanvoelen. Hawks heeft in 10 jaar nog niet veel bijgeleerd over vechtscenes, iedereen valt na één klap bewusteloos, maar het knulligst was de scene waar Bogart zich vermomt om in de boekenwinkel te stappen. Tip van de hoed omhoog en brilletje op is dan al een erg flauwe vermomming, maar als hij buitenkomt verandert hij meteen in de portiek al z'n vermomming weer. Een echt vakman zou ik hem niet willen noemen. Begrijp dat soort acties ook niet echt.

Blijkbaar zijn de dialogen het trekpunt, voor mij komen ze overeen met menig ander Top 250 klassieker waar snel over en weer gepraat wordt. Door de snelheid missen de dialogen punch en snedigheid. Te soft, Bogart is ook niet meer dan een doorzichtig bluffende smart-ass. Kan zich meten met de personages die Stewart vaak neerzet, persoonlijk vind ik het een weinig boeiend schouwspel. Talk less, say more.

Soundtrack klonk als de meeste andere noirs die ik ondertussen gezien heb, visueel vond ik absoluut niks te beleven. Saai camerawerk en het zwart/wit wordt slecht gebruikt, vooral voor iets dat onder het "noir" genre valt.

Film duurt zoals de meeste van dit soort film ook weer te lang, verder een film die ik morgen alweer vergeten ben. Met Scarface liet Hawks meer van z'n kunnen zien, in ieder geval wat meer identiteit.

1*

Toch is dit meer een typische Hawksfilm dan Scarface. Al belooft dat wellicht weinig goeds voor jouw beoordeling bij de laatste top 250-film van Hawks, Rio Bravo.

Da's dan inderdaad best jammer.

Wat mij trouwens ook nog opviel in deze film was de vrouwelijke taxi chauffeur. Klein detail maar ik heb het volgens mij nog nooit eerder gezien. Nooit bij stilgestaan, maar niet echt een vrouwenberoep blijkbaar.

Nu je het zegt. Past eigenlijk wel bij Hawks. Het is mij al vaker opgevallen dat de vrouwen in zijn films vaak veel sterker zijn dan gewoon is in films van die tijd. Ze worden regelmatig als gelijkwaardig aan de man gezien in plaats van alleen als liefje op te komen draven. Een vrouw die een mannenberoep doet is dan ook niet ondenkbaar.

Pulp Fiction heeft trouwens ook een vrouwelijke taxi-chauffeur.

De beste vrouwelijke taxichauffeur is natuurlijk Winona Ryder in Night on Earth.

Leuke film, waarin Bogart een erg scherp rol neerzet als de volhardende, zeer scherpe privé detective Philip Marlowe. De film zit op het eerste oog vrij gecompliceerd in elkaar, maar uiteindelijk toch wel goed in elkaar blijkt te zitten. De film is bij vlagen best spannend en bevat een erg sterke sfeer, die tot het einde toe blijft hangen. Een minpunt was voor mij het redelijk aantal grappen die in de film verwerkt zijn, maar waarvan de meerderheid`echter voor mij totaal niet werkt.

Naast Bogart zet ook Lauren Bacall een overtuigende rol neer. Aan de ene kant oogt ze erg charmant en lief, maar daarnaast is ze tevens heel scherp en snedig en weet Bogart af en toe flink van tegengas te voorzien. De dialogen tussen de twee zijn dan ook erg leuk om te zien.

Verder is de film qua beelden en camerawerk niet echt bijzonder te noemen. Ik kan me in ieder geval niet echt een opvallend shot voor de geest halen.

De film heeft verder een leuke sfeer en de twee hoofdrolspelers en het aardige plot zorgen ervoor dat ik de film in de toekomst zeker nog wel eens wil zien.

3,5* met in de toekomst een lichte kans op verhoging

wat is Howard Hawks toch een top regisseur de film zit prima in elkaar.

met in het begin zeer leuke humor.

zeer spannend verhaal en sterk acteerwer

4 sterren

Leuke film-noir. Sterke rol van Bogart en z'n scenes met de verschillende vrouwen zijn inderdaad het beste, met misschien wel als uitschieter de scene met de Acme-boekenverkoopster. Ze had maar een klein rolletje, maar wat een prachtige, sterke vrouw was dat. Ook leuk detail dat ze later Hazel Dobkins speelt in Basic Instinct, een moderne noir.

De dialogen zijn snel en scherp en dat is voor mij het sterkste punt aan de film. Alle plotwendingen gaan aan het einde een beetje vervelen, en voor mij duurt de film dan ook net iets te lang. Wat ik vreemd vond, is dat Bogart zo gecharmeerd is van de generaal, maar hem in de hele film maar 1 keer ziet, en maar een paar minuten. Misschien is dat mierengeneuk. Ook de vechtscenes zien er niet zo heel denderend uit, maar daar gaat het hier niet om, dus dat kan ik op zich wel door de vingers zien. Ik twijfel een beetje tussen een 4* en een 3.5*, maar zal toch n aar de 4.0* gaan voor de scene met de boekenverkoopster.

4.0* Bedankt, The One Ring voor de tip.

Diegene die het plot helemaal van A tot Z snapt, is een held. Wat een ondoorzichtig onduidelijk boeltje was dat. Dat de film toch nog 3 sterren krijgt, is het gevolg van het fenomenale spel tussen Bogart en Bacall. Die scenes waren een feest om te zien, van de rest is me helemaal niks bijgebleven.

Mindere Hawks.

Het verheel is veel minder in tegenstelling tot andere film-noirs, de spanning blijft hier wat uit vind ik. Het was ook allemaal nogal ingewikkeld, veel te veel personages aan een snel tempo. Zo vermindert de interesse naar het einde toe wel. Wat boeit het me nog wie wat heeft gedaan, kon toch met moeite volgen. Het had voor de rest ook weinig om handen, erg zwakke dialogen zaten er in de film.

Humphrey Bogart doet het zoals altijd zeer goed als de coole detective en dan is Lauren Bacall daar altijd een leuke toevoeging aan.

2,5 of 3, ik zal het nog het voordeel van de twijfel geven.

***

Een interessante film met een degelijk, soms pittig, verhaal. Het moet even op gang komen, maar eenmaal op stoom biedt het voldoende vermaak en spanning. Bogard speelt zijn personage perfect, maar over Bacall ben ik minder te spreken. Toch, uitstekende spanning, sfeer, verhaal en dialogen. En met een sterk einde wat mij nipt over de streep trok wat betreft de score.

Plot gaat bijna nergens over (in het tweede uur worden net zoveel personages geïntroduceerd als in het eerste uur) en is onnodig ingewikkeld maar daar kan ik nog wel overeen kijken. Zoals gebruikelijk van Hawks een film waarin de vrouwen niet onderdoen van de mannen en dankzij de ijzerscherpe dialogen kunnen Bogart en Bacall zich weer flink uit leven.

Mbt tot de dood van Eddy Mars, deze interessante anekdote, quote:

'Remember the death of [spoilerEddie Mars: forced through a door into his own ambush.

Hawks liked it so well that he used it again in 'Rio Bravo' and 'El Dorado'. Also that scene in 'Dead Reckoning'.

Raymond Chandler suggested to Hawks that Carmen Sternwood go through the door and be killed. The Hays Code Office demurred and said that Marlowe couldn't lead someone to their death. Hawks -- rhetorically or not -- asked the Hays Code Office how they would solve the problem and they supplied the ending by having Eddie Mars blamed for everything -- including the death of Rusty -- and then be killed by his own men.'

Leuk noir sfeertje, scherpe dialogen en goed acteerwerk van Humphrey Bogart (baas).

Het plot was alleen zo ingewikkeld dat de film voor mij bijna vervelend werd om naar te kijken, had wat mij betreft veel rustiger opgebouwd kunnen worden.

Het begint allemaal erg goed maar zakt in wanneer het plot ingewikkelder begint te worden.

* * *

Deze film wist mij maar niet te boeien en voor mijn gevoel duurde hij daarom ook behoorlijk lang. Dit komt vooral door het ingewikkelde en voor mij niet bijster interessante plot. Ik heb het zowiezo niet op die detectivefilms met Humphry Bogart in de hoofdrol. Ook een film zoals "The Maltese Falcon" wist mij daarom ook totaal niet te boeien. HB behoort nu eenmaal niet tot mijn favoriete acteurs, dat moge duidelijk zijn. De vechtscènes vond ik trouwens ook behoorlijk amateuristisch. Deze film moest het daarom ook voor mij hoofdzakelijk hebben van het acteren van de dames. Het spel van Lauren Bacall, Martha Vickers en ook Dorothy Malone was meer dan o.k. Voor de rest is dit voor mij een film die wat film-noir betreft behoort tot de middenmoot; niet goed maar zeker ook niet slecht.

3,0*

De sfeer, dialogen en acteurs vind ik allemaal prima, maar het verhaal is gewoonweg onnavolgbaar, en dat bedoel ik niet in positieve zin. Ik kon er geen touw aan vastknopen wie nu wat gedaan had. Na een uur heb ik het hele verhaal maar proberen los te laten en gewoon te genieten van de rest.

Bovendien leuk om Bob Steele hier tegen te komen.

Wat heeft Bogart overigens met zijn rechteroor?

3*