The Big Sleep (1946)

Viel een beetje tegen.

Ik vond het verhaal niet zo boeiend. Te technisch. Het ging over een heleboel mannetjes en ondermannetjes, maar wat ze nou precies deden en waarvoor ze stonden vond ik heel onduidelijk. Ik kon me slecht inleven.

Bogart was goed, maar hij speelde mij iets teveel de smartass.

ik besef pas net toen ik het begin van een bogart film zat te kijken, dat het deze was die ik vroeger al zo geweldig vond.verhaal is erg ingewikkeld en goed, de sfeer lekker sober en prachtig acteerwerk. 4.5 sterren

De film zit inderdaad vol met scherpe en snelle dialogen, maar het verhaal vond ik, zoals Kappeuter ook al zei, te vol met 'mannetjes' om het goed te blijven volgen en er lekker van te genieten. 3*

Geweldige film. Compleet in de stijl van the Maltese Falcon. Bogart is weer geweldig in deze film-noir, wat toch wel een van mijn favoriete genres is (voor zover ik voorkeur heb). Het verhaal zit prima in elkaar, hoewel ik moet toegeven dat het af en toe wat moeilijk te volgen was (kwam door concentratieproblemen op het begin van mijn kant).
Wat de film echt geweldig maakt, zijn de vlotte dialogen (waar Hawks patent op lijkt te hebben) en de vele grappige situaties. Bogart die met elk meid (waar haalden ze zo veel knappe vrouwen vandaan?) flirt. geweldig vond ik scenes waarin Bacall jeuk aan haar bovenbeen probeert te verbergen en Bogart haar verzekert dat ze gerust even mag krabben, of de scene waarin hij naar Bacall vraagt (over de telefoon) - in de tijd dat hij moet wachten gaat ie naar de (bloedmooie) kassabediende om een vuurtje te vragen. Effe flirten, je hoort Bacall op de achtergrond ('hello?').
Geweldig. Dikke 4 sterren.

Die Howard Hawks begint steeds meer mijn favoriete regisseur uit het klassieke Hollywood te worden. The Big Sleep bewijst weer waarom. Het plot is misschien verwarrend op momenten (al kon ik de vele namen nog wel uit elkaar houden), maar daar staat veel leukst tegenover.

Vooral de scènes tussen Bogart en de verschillende vrouwen in de film zijn fantastisch. Marlowe kan het niet laten om met zo'n beetje iedere vrouw in de film te flirten. De mooiste scène wat dit betreft vind ik die met die boekenverkoopster. Erg leuk gespeelt. De dialogen in deze film zijn heel scherp en worden in snel tempo op je af gevuurt, wat de vaart er lekker in houd. Ik las hier bij verschillende mensen dat ze Bogart hier teveel een wijsneus vinden, maar dat maakt zijn rol juist zo genietbaar. Altijd leuk, zo'n hoofdrolspeler die door alle problemen loopt zonder echt schade op te lopen. Hij moet overigens wel een flinke verzameling geweren bij elkaar hebben gekregen aan het einde.

En de sfeer is ook erg typisch film-noir. Lekker donker en vrij cynisch zoals het hoort. Ik heb dan ook weinig op deze film aan te merken. Topvermaak. Van dit soort films kan ik niet genoeg krijgen. Deze gaat zeker nog vaker mijn dvd-speler in.

4 dikke sterren.

Vond het verhaal niet zo interessant. Deze film drijft sterk op de typische Bogartrol en de snedige dialogen. Vooral tussen Bogart en de vrouwen. Erg strak geregisseerd door Hawks. Heb me prima vermaakt, maar ben niet diep onder de indruk.

3.5*

Zoals al regelmatig is opgemerkt, vond ik het verhaal ook vrij rommelig. Ik moest me echt 100% concentreren om alle namen (Geiger, Brody, Mars, Sternwoord etc.) uit elkaar te houden en zelfs toen lukte het nog niet. Qua acteerprestaties valt er niks op aan te merken, maar meer dan 3* kan ik het niet geven.

Was Humphrey Bogart tot voorkort duidelijk alleen maar in staat om mij zich aan hem te laten ergeren in films als Casablanca en The Treasure of the Sierra Madre. Daar waar ik hem houterig, ongepassioneerd en te betweterig over vond komen. In deze film kon ik hem goed hebben omdat hij gewoon daadwerkelijk overkwam als een sarcastische prive detective met een scherpe blik en venijnig commentaar op het drinkgedrag van rijke vrouwen in de ochtend. Zijn spitsvondigheid vond ik leuk in beeld gebracht worden, met als hoogtepunt zijn bezoek aan de 2 boekenwinkels en de daarbij horende vraagstelling om alvast het een en ander af te tasten.

De volharding van prive detective Philip Marlowe wordt aan de hand van de volgende quote treffend in beeld gebracht: als mensen mij afraden om mijn zoektocht verder te zetten dan heb ik juist de neiging om door te gaan. Marlowe stuit dan ook op duistere zaken. Iets waarbij het film - noir aspect om de hoek komt kijken. Marlowe vertoefd dan wel niet altijd in met rook gevulde cafes. Hij is echter wel vaak in het donker de hort op om mensen te bespioneren danwel om iemand te vergezellen voor een bepaalde ontmoeting of om iemand uit de brand te helpen als hij naderend onheil ruikt.

De film bouwt dan ook op naar een spannend slot waarbij er zelfs niet geschroomd werd om nog enkele moordscenes aan de kijker toe te dienen. Qua verhaal was het allemaal vermakelijk, maar op technisch vlak zag het er af en toe wat amateuristisch uit. De dreigende sfeer strookte soms niet met de beelden die je te zien kreeg. Ze misten dus wat effect, bv. het moment waarop Marlowe door 2 mensen in elkaar werd geslagen. Verder werd het verhaal nodeloos gecompliceerd gemaakt door bepaalde personen niet te visualiseren maar hen telkens bij een formele naam te noemen. Natuurlijk is dit deels te verklaren doordat Hawks zijn kaarten niet te snel bloot wilde geven maar toch. Wat minder gooien met namen zou geen overbodige luxe zijn geweest. Laat de kijker maar eens gissen, laat de prive detective niet al het werk doen.

Vlotte film, die gedragen wordt door Humphrey Bogart maar vooral dankzij de langdurig aanwezige spanning die zich geleidelijk aan steeds verder uitbreidt en uitmondt in een aardige climax. Verder inderdaad ook een charmante rol van Bacall, die niet zomaar voor de poes is en Bogart van tegengas voorziet. Ik vond hem uiteindelijk ook veel spannender dan Double Indemnity en tegelijkertijd bij tijd en wijlen ook nog eens komisch. Qua dialogen wel wat minder dan His Girl Friday, ofschoon de dialogen elkaar hier ook in een rap tempo opvolgen en voor een hoop vermaak zorgen. 3,5* Dik en zeker een film die kans maakt om eens op een niveau hoger te acteren.

Redelijk ingewikkelde, erg bevolkte, misdaat-thriller met welbespraakte (wat een krakerige stem, zeg) macho Humphrey Bogart en vamp-echtgenote Lauren Bacall in de glansrollen.

Telkens ik zo'n 40-er film te zien krijg, kan ik me van de indruk niet ontdoen dat de toenmalige sterren destijds nog meer op het podium stonden, nog meer verafgood moesten geweest zijn dan onze hedendaagse, de huidige technische en mediamiddelen ten spijt.

Het Hollywood van toen spuwde de vedetten uit als onbereikbare idolen, meestal in een wereld waaraan de filmfan zich alleen maar kon vergapen.

Maar dit terloops en terug naar onze film, alhoewel.

Liefhebbers van het genre zullen zich zekerlijk kunnen verkneukelen, en wellicht terecht.

Helaas, hoezeer ik ook de knop terugdraai : ik vind alleen maar robotten, geen hart.

Redelijke film, aardig verhaal en redelijke settings.. maar de dialogen zijn uitermate zwak en dan met name de slechte grappen die erin verstopt zitten. Buitengewoon vreemd ook dat Mrs. Rutledge zich zo makkelijk laat verleiden en waar/wie is Mr. Rutledge eigenlijk Erg merkwaardig.. film wist verder wel te boeien en de lengte is goed.

2,5*

Film gekeken.

Kon hier helemaal niks in ontdekken. Vind dat er verder ook geweldig weinig over de film te zeggen is en kan vele reacties hier absoluut niet plaatsen.

Het plot komt niet bepaald verward over en moet voor detectivefans zo mee uit hun duim te zuigen zijn. Als schrijver is het makkelijk, je verzint het plan en werkt het dan achterwaards uit. Met de laatste fransjes begin je dan je verhaal te vertellen aan de lezers/kijkers. Dan krijg je dus bij elke scene een nieuwe plottwist en lijkt het allemaal geweldig knap in elkaar te zitten.

LA Confindential en Chinatown draaien op dezelfde formule. Als kijker hoef je eigenlijk enkel de laatste 20/30 minuten een beetje op te letten, als kijker kan je dat meestal ook goed aanvoelen.

Geen last gehad van plotholes verder, wel van scenes zelf die fake en slecht inelkaargezet aanvoelen. Hawks heeft in 10 jaar nog niet veel bijgeleerd over vechtscenes, iedereen valt na één klap bewusteloos, maar het knulligst was de scene waar Bogart zich vermomt om in de boekenwinkel te stappen. Tip van de hoed omhoog en brilletje op is dan al een erg flauwe vermomming, maar als hij buitenkomt verandert hij meteen in de portiek al z'n vermomming weer. Een echt vakman zou ik hem niet willen noemen. Begrijp dat soort acties ook niet echt.

Blijkbaar zijn de dialogen het trekpunt, voor mij komen ze overeen met menig ander Top 250 klassieker waar snel over en weer gepraat wordt. Door de snelheid missen de dialogen punch en snedigheid. Te soft, Bogart is ook niet meer dan een doorzichtig bluffende smart-ass. Kan zich meten met de personages die Stewart vaak neerzet, persoonlijk vind ik het een weinig boeiend schouwspel. Talk less, say more.

Soundtrack klonk als de meeste andere noirs die ik ondertussen gezien heb, visueel vond ik absoluut niks te beleven. Saai camerawerk en het zwart/wit wordt slecht gebruikt, vooral voor iets dat onder het "noir" genre valt.

Film duurt zoals de meeste van dit soort film ook weer te lang, verder een film die ik morgen alweer vergeten ben. Met Scarface liet Hawks meer van z'n kunnen zien, in ieder geval wat meer identiteit.

1*

Leuke film, waarin Bogart een erg scherp rol neerzet als de volhardende, zeer scherpe privé detective Philip Marlowe. De film zit op het eerste oog vrij gecompliceerd in elkaar, maar uiteindelijk toch wel goed in elkaar blijkt te zitten. De film is bij vlagen best spannend en bevat een erg sterke sfeer, die tot het einde toe blijft hangen. Een minpunt was voor mij het redelijk aantal grappen die in de film verwerkt zijn, maar waarvan de meerderheid`echter voor mij totaal niet werkt.

Naast Bogart zet ook Lauren Bacall een overtuigende rol neer. Aan de ene kant oogt ze erg charmant en lief, maar daarnaast is ze tevens heel scherp en snedig en weet Bogart af en toe flink van tegengas te voorzien. De dialogen tussen de twee zijn dan ook erg leuk om te zien.

Verder is de film qua beelden en camerawerk niet echt bijzonder te noemen. Ik kan me in ieder geval niet echt een opvallend shot voor de geest halen.

De film heeft verder een leuke sfeer en de twee hoofdrolspelers en het aardige plot zorgen ervoor dat ik de film in de toekomst zeker nog wel eens wil zien.

3,5* met in de toekomst een lichte kans op verhoging

Diegene die het plot helemaal van A tot Z snapt, is een held. Wat een ondoorzichtig onduidelijk boeltje was dat. Dat de film toch nog 3 sterren krijgt, is het gevolg van het fenomenale spel tussen Bogart en Bacall. Die scenes waren een feest om te zien, van de rest is me helemaal niks bijgebleven.

Mindere Hawks.

Het verheel is veel minder in tegenstelling tot andere film-noirs, de spanning blijft hier wat uit vind ik. Het was ook allemaal nogal ingewikkeld, veel te veel personages aan een snel tempo. Zo vermindert de interesse naar het einde toe wel. Wat boeit het me nog wie wat heeft gedaan, kon toch met moeite volgen. Het had voor de rest ook weinig om handen, erg zwakke dialogen zaten er in de film.

Humphrey Bogart doet het zoals altijd zeer goed als de coole detective en dan is Lauren Bacall daar altijd een leuke toevoeging aan.

2,5 of 3, ik zal het nog het voordeel van de twijfel geven.

***

Deze film wist mij maar niet te boeien en voor mijn gevoel duurde hij daarom ook behoorlijk lang. Dit komt vooral door het ingewikkelde en voor mij niet bijster interessante plot. Ik heb het zowiezo niet op die detectivefilms met Humphry Bogart in de hoofdrol. Ook een film zoals "The Maltese Falcon" wist mij daarom ook totaal niet te boeien. HB behoort nu eenmaal niet tot mijn favoriete acteurs, dat moge duidelijk zijn. De vechtscènes vond ik trouwens ook behoorlijk amateuristisch. Deze film moest het daarom ook voor mij hoofdzakelijk hebben van het acteren van de dames. Het spel van Lauren Bacall, Martha Vickers en ook Dorothy Malone was meer dan o.k. Voor de rest is dit voor mij een film die wat film-noir betreft behoort tot de middenmoot; niet goed maar zeker ook niet slecht.

3,0*

Het nauwelijks na te vertellen verhaal, inclusief veelvuldig genoemde karakters die we niet 1 keer te zien krijgen, wordt compleet gered door een heerlijke sfeer en een superbe cast. Bogart windt menig blondine om z'n vingers met een haast ongekende charme. Schitterend geschoten, fantastische noir.

4,5*.

Wederom een zeer sterke film met Bogart en Bacall in de hoofdrollen. De sterkste punten zijn ongetwijfeld het schitterende sfeertje dat doorheen de hele film loopt, de jaren '40 is nu eenmaal een schitterende periode voor zulke dedectiveverhalen. Een tweede sterk punt zijn de dialogen die aardig klinken doordat er wat humor in zit of doordat er redelijk goede one-liners in terug te vinden zijn. Verder vond ik ook het acteerwerk van zowel Bogart als Bacall weer zeer genietbaar. Bogart zet opnieuw de rol neer van een cynische dedective en hij doet dat schitterend, ook Bacall is altijd leuk om te zien. Het verhaal zit redelijk goed in elkaar, in elk geval beter in elkaar dan sommige andere film-noirs met Bogart, door het tempo van de film is het verhaal bijvoorbeeld beter te volgen dan in The Maltese Falcon. Maar het verhaal is nu ook weer niet overdreven schitterend want het hele liefdesverhaaltje was weer wat te voorspelbaar. Maar dat houdt in elk geval niet tegen dat deze film weer een aangename, spannende zit was..

4.0 sterren

The type of man she hated . . . was the type she wanted!

Lauren Bacall en Humphrey waren in Key Largo al het perfecte filmkoppel maar wat ik niet wist was dat ze deze prestatie al twee jaar geleden hadden geperfectioneerd in deze The Big Sleep. Nodeloos om te zeggen dat mijn verwachtingen hoog waren gespannen.

Jammer genoeg worden de verwachtingen niet helemaal neergezet. Naar wat ik heb begrepen was de film al een tijdje klaar maar Warner Brothers eerst nog wat oorlogsfilms op de markt brengen. Omdat Bogart ondertussen met Bacall was getrouwd werd er besloten om haar rol te vergroten en werden er daardoor scènes uit de film geknipt waaronder een belangrijke scène waarin wordt verteld hoe heel het verhaal nu juist in elkaar zit. Jammer want ik had zo'n scène best wel kunnen gebruiken doordat het nu meer een opeenvolging lijkt van moorden, intriges en personages die komen en gaan wanneer ze zin hebben. Het wordt er dan ook allemaal niet makkelijker op doordat de dialogen, net zoals in Hawks zijn His Girl Friday, gewoonweg op je worden afgevuurd. Ik snap het verhaal wel in grote lijnen maar hopelijk komt het allemaal beter tot zijn recht met een herziening. Misschien dat het me dan ook tot het einde kan boeien want het leek me nu allemaal wat te langdradig.

Humphrey Bogart is in mijn ogen toch echt een briljant acteur want ook hier zet hij zijn rol van harde privé-detective met verve neer. Hij verschiet nergens meer van, flirt met elke vrouw die hij tegenkomt, is lekker cynisch en is vooral niet beroerd om zelf wat klappen uit te delen. Maar hij komt nog het beste tot zijn recht in de scènes met Lauren Bacall. De dialogen tussen die twee zijn het beste van heel de film. Eigenlijk behoort elke scène waar Bogie met een vrouw is aan het flirten tot het beste van The Big Sleep. Op de rest van de cast valt trouwens ook niets op aan te merken.

Voor de rest is dit een typische noir die op sommige punten lekker cynisch en duister overkomt maar ook één die jammer genoeg even vaak last heeft van een gebrek aan spanning waardoor de climax me niet op het puntje van mijn stoel liet zitten. Dat gebrek aan spanning kan misschien wel zijn doordat de gevechtscènes ook zo knullig werden uitgewerkt...

Op zich best wel een goede film maar voor nu toch 'maar' 3.5*. Misschien dat ik later wel eens verhoog wanneer ik hem nog eens heb bekeken.

3.5*

Veel erg goede scènes met het typische noir-sfeertje, een puike Bogart en goede bijrollen. Maar toch weet deze film niet 100% te overtuigen. En dit komt vooral door het chaotische verhaal, dat hier en daar gewoon te moeilijk verteld wordt. Ik kon het maar net allemaal volgen.

Gelukkig blijven de scènes op zichzelf gezien makkelijk overeind en valt er nog genoeg te genieten.

Ruime 3.5*

mooie goede film. Lijkt te beginnen als een doorsnee detectivefilm, maar ontpopt zich tot een ware klassieker. En nja, den bogart heeft precies veel succes bij de ladies

Nice one, 4*

The Big Sleep is inmiddels de derde film die ik zie van Howard Hawks, die ik steeds meer ga waarderen. Alle drie de films (Rio Bravo, Scarface en deze film) krijgen van mij vier sterrren. Ook films als His Girl Friday staan erg hoog op mijn verlanglijstje.

Deze film was in ieder geval een erg sterke Film-Noir. Het blijft toch toch een heerlijke acteur, die Humphrey Bogart. In The Big Sleep is hij nog scherper cynischer en sarcastischer dan normaal. Ook van Lauren´s Baccal acteerwerk kan ik erg genieten. Sowieso is er altijd erg veel chemie tussen de twee.

De film barst ook weer van de sfeer. Helaas was het verhaal soms wel erg ingewikkeld, en was ik het plot ook af en toe een beetje kwijt. Er komen erg veel personages voorbij. Soms was ik ook aan het nadenken wie ook alweer wie was. Bogart´s personage (Philip Marlowe) was een van de betere dingen aan de film. Erg leuk om te zien dat hij achter elke vrouw die hij ziet aangaat. Marlowe paste dan ook perfect in die donker sfeer die in de film zat.

Erg genoten weer dus. The Big Sleep zal niet de laatste Film-Noir zijn die ik zie. Het blijft een heerlijk genre. Verder was dit een zeer vermakelijke film, met een lekker tempo. Misschien bij de herziening een verhoging, als het verhaal dan wat overzichtelijker overkomt.

4*

Betere Noir,

Na gister wat teleurgesteld door The Maltese Falcon, nog een andere Noir met Bogart opgezet. En deze was voor mij toch wel beter. Bogart speelt sterker dan in Maltese Falcon, en is ook wat gladder. Het hielp natuurlijk ook dat hij Lauren Bacall aan zijn zijde had. In Maltese Falcon ontbrak dit volledig. En Bacall acteert gewoon beter en is aantrekkelijker. Ook komt Elisha Cook Jr. nog even om de hoek kijken Hij heeft z'n stalen gezicht en past hier weer perfect als een soort mede-detective.

Kwa verhaal ga ik mee met Metalfist. De grote lijnen begreep ik wel, maar er worden zoveel Doubble-Crosses en andere intriges op je afgegooid. Dat het soms allemaal wat teveel werd. Bij een herziening zal dit allemaal wel wat meer opklaren.

De Noir stijl kwam in The Big Sleep in ieder geval beter tot zijn recht. Lekker duister sfeertje af en toe. En de cinematografie is ook sterk.

Lekkere film maar nog steeds geen meesterwerk, waar ik wel naar op zoek ben in dit genre. 3.5*

Onderhoudende film, die tegen het einde toe toch wat minder wordt. Het verhaal is aanvankelijk aardig, maar door de vele namen soms lastig te volgen. De uiteindelijke ontknoping was niet echt hoogstaand en zal me ook niet lang bijblijven. De film wordt naar het einde toe sowieso minder interessant om te volgen, doordat het verhaal (onnodig) ingewikkeld wordt gemaakt. Dat elke vrouw schijnbaar achteloos voor de charmes van Marlowe valt, is ook alles behalve geloofwaardig. Toch wel aardig om een keer te zien.

Ik ben best dol op dit soort oudere films, met name door de heerlijke ouderwetse sfeer en de stijl van acteren, ook wel door de oudere muziek en sound. Het is een mooie zwart-wit film. Ik vond juist de contrasten wat minder scherp in deze film, de contouren wat zachter.

Het acteren vond ik uitstekend gedaan door Bogart en Bacall. Het is wel zo dat Bogart een onnatuurlijk koele kikker neerzet. Voor iemand die in de functie van detective verdwenen mensen en/of moordenaars dient op te sporen, vind ik het opmerkelijk dat hij zelf terloops medogenloos een aantal mensen neerknalt en vervolgens onbewogen door het voorgaande de charmeur speelt bij zijn kersverse vriendin.
Waarschijnlijk omdat het genre mystery is (?)

Verder worden veel namen veelvuldig genoemd, terwijl de bijbehorende personen vnl uit beeld blijven.
Hierdoor is het soms wat moeilijker het verhaal te blijven volgen. Het verhaal had m.i. iets overzichtelijker gestalte kunnen worden gegeven.

Een echt vervélende film noir heb ik eigenlijk nog nooit gezien, en ook deze weet wel weer te vermaken. Toch behoort deze 'klassieker' wat mij betreft niet tot het beste dat het genre heeft voortgebracht. Het probleem met The Big Sleep is voor mij vooral dat de sfeer nooit echt grimmig wordt. Het blijft allemaal redelijk braaf en zelfs wat mak. Het gemak waarmee Bogie iedereen naar zijn pijpen doet dansen, komt de geloofwaardigheid van het geheel niet echt ten goede. Maar ik hou wel van die typische noir-elementen, die ook hier overvloedig aanwezig zijn, waardoor Hawks toch tot het einde weet te boeien.

3*

Een van de eerste film noirs, naar de allereerste pulproman van Raymond Chandler over private investigator Philip Marlowe met - zoals in alle verhalen van Chandler - talrijke plotwendingen, waarbij de puzzel pas op het einde in elkaar past.

Film was na To Have and Have Not (1944) de tweede samenwerking van Howard Hawks met Humphrey Bogart en Lauren Bacall. De film heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan. Daarvoor doen de settings, het verhaal en de wijze van acteren een beetje te belegen aan.

Maar niettemin het aanzien zeker waard, al was het alleen maar om de chemie tussen Humphrey Bogart en zijn toen nog kersverse bruid Lauren Bacall.

En... zoals Film Pegasus hierboven schrijft: Bogart is Bogart.

The Big Sleep was bij mijn eerste viewing voornamelijk grijpend als verzameling van scènes, maar als geheel was hij toch behoorlijk verwarrend en het plot deed me daardoor niet bijzonder veel. Wellicht dat ik ooit die twee verschillende versies (Om Bacalls reputatie na slechte kritieken voor een andere film te redden, werden een jaar later extra scenes geschoten en werd de film opnieuw gemonteerd) nog eens ga vergelijken. Wie dat interessant vind, kan ook hier kijken voor een vergelijking tussen de pre-release versie en de aangepaste theatrical release.

Bogart was leuk, typisch Bogart eigenlijk, maar zeker niet zijn beste rol van wat ik tot nog toe heb gezien. Ik denk mijn eerste Bacall film en ik vond er niet super veel aan moet ik zeggen, doe mij de bookstore girl maar... The Big Sleep is vooralsnog zijn IMDb top 250 notering wat mij betreft niet helemaal waard, maar wellicht dat hij nog aan me moet groeien.

De tweede Philip Marlowe op het witte doek. Mijn voorkeur gaat uit naar Murder, My Sweet. Niet dat Bogart een ramp is, maar hij moet het toch afleggen tegen Powell's nonchalante elan. Dialogen op dat vlak lijken ook net wat minder scherp en flamboyant te zijn of over te komen. Een klein tandje minder, maar dan nog is de detective een stevige kapstok.

Het Bogie en Bacall gehalte schijnt een van de pijlers van de film te zijn en dat levert ook wel enkele leuke scènes op. Het telefoonduet wordt er met de haren bijgesleept, maar de chemie tussen de tortelduiven is onmiskenbaar. Het gesprekje over het paardenrennen gooit daar nog een extra laagje op. Verder boeit mij dat aspect eigenlijk nog het minst.

Doe mij de andere vrouwen maar, zoals het hulpvaardige meisje in de boekhandel, de taxichauffeuse en Martha Vickers. Verleidelijk hoe zij en haar rokje de film binnen kronkelen en heerlijk lomp hoe de private dick met haar omgaat. Hij smijt hij haar gedrogeerde lichaam gewoon op bed. Een nymfo die best wat meer screentime had mogen krijgen.

Dan is er nog van alles aan de hand rondom de Sternwoods. De plot, nodeloos complex als je niet mee bent, strooit met informatie en ontwikkelingen, de red points stapelen zich op en menigmaal wordt er naar de wapens gegrepen. Erg stijlvol, gracieus en sfeergericht is de film niet eens, maar Marlowe is koel en gedecideerd. Zijn wereld maakt de noir.

Tegenvaller. Dat komt sowieso door het verhaal dat niet eens heel bijzonder is, maar wel nodeloos ingewikkeld. Als je er dan geen snars van snapt, dan is dat slecht schrijfwerk. Anderzijds zijn de dialogen wel erg lekker en typisch uit die tijd, maar ik kan dat goed hebben. Vooral ook doordat de acteurs er bekend mee zijn en er zeer raad mee weten. Bogart is vooral heel erg Bogart, redelijk in de rol zonder echt veel persoonlijkheid erin te brengen. Enkel zijn Rick in Casablanca steekt boven het gemiddelde uit, verder vind ik hem altijd maar zozo. De dames van dienst zijn allen prachtig (die kapsels!) en vooral het samenspel met Bogart is leuk.

Verder begint de film sterk maar verzandt in stroperige scènes en saaie stukken waar het tempo nooit echt in lijkt te komen. Ook mist de film spanning en opwinding en vooral sfeer - iets dat vooral in een noir belangrijk is, Dat ligt niet aan de muziek maar vooral aan het oersaaie camerawerk waarin eigenlijk helemaal niets zit. Waar zijn de mooie zwart-witcontrasten en diepe schaduwen? Enkel een keer wat onweer dat licht door de luxaflex op de rug van Bogart is aardig, maar dat is erg weinig op 115 minuten.

En ach, slecht is de film niet, maar ook niet goed. 3,0*.

Philip Marlowe.

De godfather van de detectiveroman. En wellicht dat dit zijn beste of misschien bekendste werk is. Op het doek vertolkt door de grootste filmhelden van de tijd - inclusief wat toen ongeveer het meest aansprekende Hollywoodkoppel was, Humphrey Bogart en Lauren Bacall. En toch, toch, haalt het het net niet helemaal.

Wellicht dat de duistere sfeer en de zwarte humor in de boeken beter tot hun recht komen. Of wellicht is het dat de onvolprezen schoonheid van Bacall net niet voldoende in beeld komt - veel van de dames komen er in deze film beter uit dan de ongekroonde koningin van het zwart-wit belichte doek. De dame uit de boekwinkel, de andere dame uit de boekwinkel. Of zelfs de zuster. Of is het wellicht de zeitgeist, de persoonlijke opvatting van schoonheid die in de weg zit - hoe het ook zij, in deze film is nog wel iets te zien van de kenmerkende houding waar Bacall haar rise to fame aan te danken had - 'The Look'.

En Humphrey Bogart is wellicht ook wat minder de hard-boiled detective dan de op zijn voorbeeld - en dat van Philip Marlowe - gebaseerde navolgers. Mike Hammer, gespeeld door Stacy Keach, uit de boeken van Mickey Spillane - meer over the top, meer larger than life. Niet passend in de jaren-40, maar wel met alle normen en waarden die daarbij hoorden, en ergens meer aansprekend. Wellicht een noodzaak om deze film tegelijk te zien met de remake uit 1978 met Robert Mitchum en Joan Collins. En James Stewart. Ook niet mis.

Kenmerkend aan deze film is vooral het verschil in stijlfiguren van toen en nu - let bijvoorbeeld op wat er gebeurt als een bad guy voor zijn raap geschoten wordt. Maar ook de omgangsvormen, zelfs de meest rotte crimineel in het verhaal haalt het niet in zijn hoofd om een hand naar een dame op te heffen. Maar wat ook echt opvalt is hoe goed er gespeeld wordt, en hoe perfectionistisch dat in beeld gebracht wordt - zonder technische hoogstandjes zoals we die tegenwoordig verwachten en gewend zijn, maar cinematografisch wel van zeer hoge kwaliteit. Daar mag het huidige gilde van regisseurs en cameralieden toch wel eens naar kijken.

Lauren Bacall. Vanwege haar overlijden vond ik het moment daar om deze en een hele serie van haar films eens te herzien. Wel een memorabele film, maar zeker niet de mooiste, en ook zeker niet haar mooiste. Wel iets bijzonders - a sign of things to come, op zijn minst.