The Big Sleep (1946)

Na het lezen van het prachtige The Big Sleep van Raymond Chandler, was ik wel eens benieuwd naar de film. Uiteraard is de film anders, netter. Soms werkt het, soms niet.

Om maar met het belangrijkste te beginnen: Bogart is een andere Marlowe dan in het boek. Charmanter, rustiger, minder geweldadig, minder vrouwonvriendelijk en nuchter, dat in tegenstelling tot de dronkenlap die er in het boek soms rond lijkt te lopen.Nu snap ik wel dat die lompe eikel (met charmes, dat wel) voor Hollywood ene brug te ver was, maar Bogart was wel wat stijf. Opvallend dan dat ik voornamelijk de butler, Vivien en Carmen wel erg op die van het boek vond lijken.

Vooral Carmen past perfect ( (dat duimpje ). Echter, aangezien zij voor de meest seksuele- en psychologische spelletjes zorgt (boek) ontbreekt zij helaas iets te veel in deze film. Een aaantal dingen worden hierdoor wat ingewikkelder en soms zelfs simpelweg onduidelijk: Marlowe heeft een reden om de foto en vuurwapen voor Carmen achter te houden. De "gunrange" scene is in het boek essentieel voor de ontknoping en voor de karakterontwikkeling van Carmen. Hier wordt er nauwelijks aandacht aan geschonken . Het samenspul tussen Bogart en Bacall versimpelt de dynamiek in het verhaal, maar doet het plot dus niet altijd goed. De film voelt door een aantal zaken zelfs ingewikkelder aan dan het boek. Gelukkig zit Bacall dan wel goed in haar rol en is eigenlijk elke scene met haar wel de moeite waard.

Ondanks een matte Marlowe en een te weinig aan Carmen kruipt de film wel dicht tegen de goeie sfeer aan, zoals die een beetje hoort. Er is veel regen en dialogen klinken lekker scherp. Naarmate de film vordert wordt het ook steeds rauwer en harder, iets wat ik in het begin een beetje mistte. Ook zijn een aantal scenes goed over the top, op het komische af.

Rauwer en meer sexy had gemogen, maar ik heb me erg goed vermaakt. Beter dan mijn stukje hier aangeeft, eigenlijk. Kun je nog afvragen of ik de film beter had gevonden als ik t boek niet kende? Wie weet, maar daar zullen we nu niet achterkomen.

Los nog even van de film inhoudelijk, de tijdsgeest waarin mannen stoer en vrouwen bitcherig waren (althans, op het witte doek), de omgangsvormen (zoals iemand hier al aangaf zelfs bij de criminelen t.o.v. de vrouwen) is mooi om te zien. Wat leven we nu in een andere tijd.

Je moet de film met een andere mindset gaan kijken, de film zal anders snel als traag en oubollig worden ervaren. Dat is het zeker niet. De karakters zijn stuk voor stuk vermakelijk (doch oppervlakkig) en de interactie is altijd goed, met vermakelijke dialogen. Het verhaal is best spannend, met de nodige twists en actie. Al komt de spanning veel minder van de actie zoals we tegenwoordig gewend zijn.

“She tried to sit in my lap while I was standing up.”

Schitterend. Bogie en Bacall, het koningskoppel uit de jaren 40 en wat een chemie hebben ze samen. Het knettert tussen beide en dat komt door het acteerspel, maar ook door de vlijmscherpe dialogen. Bogart is weer zo koel als ijs en zijn oneliners en monologen zijn gortdroog, cynisch en uitermate grappig. Bacall is perfectie…

The Big Sleep is een misdaadmysterie waarin er zeven moorden worden gepleegd, en waar iedere moord een andere moordenaar heeft. Ingewikkeld? Zeker, maar de film heeft een ongelooflijke vaart en door de acteurs, de dialogen, de regie van Hawks en de muziek is het een feest om naar te kijken. De kracht van The Big Sleep zit hem dan ook in de acteurs en het onderlinge samenspel, en niet zozeer in het plot. Alhoewel het zeker vermakelijk is om het verhaal te blijven volgen en uit te vogelen hoe het allemaal in elkaar steekt. Heerlijke bijrollen ook voor Ridgely, Vickers, Waldron en Malone. Een meesterlijke klassieker.

Toch wel een leuke noir, deze grote inspiratie bron voor PTA's Inherent Vice.

Vooral de chemie tussen Bogart en Bacall is hier geweldig. Qua acteerwerk zit het in The Big Sleep zeker goed. Het verhaal is best vermakelijke, maar begint op den duur wel wat te slepen. De film duurt dan ook net wat te lang om de volledige twee uur je aandacht vast te houden. Daarnaast wordt het af en toe onnodig complex aan de kijker verteld. Iets wat dit verhaal helemaal niet nodig had. Ondanks die kleine minpunten heeft The Big Sleep een hoog entertainment gehalte en zorgen Bogart en de mensen die hij op de hielen zit voor een hele hoge body count en heeft de film voor het grootste gedeelte een behoorlijk tempo.

Erg vermakelijk.

Uitstekende film waarin een prive-detective een klusje aanneemt van een rijke, oude man met twee volwassen dochters. Een behoorlijk ingewikkeld plot dat wel onderhoudend blijft en tegen het einde een paar spannende momenten oplevert. Maar wat deze film vooral zo goed maakt zijn de heerlijke dialogen. Constant spits en perfect afgevuurd door de cast. De tweede samenwerking tussen Lauren Bacall en Humprey Bogart doet de film ook geen verkeerd en de chemie is zichtbaar.

de dialogen zijn inderdaad wel leuk en ook de sfeer is heerlijk ouderwets jaren 40 .

Helaas is het verhaal behoorlijk lastig te volgen en ook de verschillende namen en plotjes eromheen

maken dat het gaanderweg haast niet meer te ontrafelen is .

Zoals wel meer verhalen gebaseerd op boeken van Chandler, is het allemaal weer nodeloos gecompliceerd, onlogisch en vergezocht, ik heb echt geen idee waarom zo gedweept wordt met de beste man. Waarom dan toch zo'n hoge waardering voor deze film? Simpel, Bogart en Bacall. De wisselwerking tussen die 2 is geweldig, maar ook apart weten ze de aandacht te grijpen en te behouden. Op een bepaald moment ben ik gewoon afgehaakt bij het plot (niet omdat ik niet meer kon volgen, maar omdat ik niet meer wilde volgen, ik vond het de moeite niet waard om er energie in te blijven steken) en heb ik gewoon genoten van Bogey & Bacall en in mindere mate uiteraard ook de solide regie van Hawks.

Ik ben dus blijkbaar niet de enige die na een tijdje wat sukkelde met het plot. Niet onlogisch als je natuurlijk cruciale scènes schrapt of herwerkt. Noodgedwongen weliswaar las ik ergens en mede doordat oorlogsfilms voorrang kregen bij de grote filmstudio's op dat moment en er intussen een romance ontstaan was tussen Bogart en Bacall waardoor diens laatste rol heropgewaardeerd moest worden.

Maar los daarvan is er nog heel wat anders om gelukkig van te worden. Een typische film noir ook met zijn prima acteerwerk en dialogen. Uitstekende wisselwerking ook tussen Bogart en Bacall. Maar ook de andere rollen doen het voortreffelijk.

Een van de grootste klassieke titels die ik nog niet had gezien denk ik. Een fijne noir met Bogart in topvorm en een leuke meanderende plot die ingewikkelder lijkt dan hij uiteindelijk is. Grappig hoe Bogey op zijn zoektocht van alle kanten te hulp wordt geschoten door aantrekkelijke jonge vrouwen die allemaal voor hem vallen, tot de taxichauffeusse aan toe. Misschien had hij een clausule in zijn contract want het viel wel erg op.

Hoewel Bacall het zeker niet slecht doet vond ik haar niet helemaal "wonderful", ik vind haar door haar stem eerder streng dan zwoel. Vond het met de chemie ook wel meevallen, al waren ze dan pasgetrouwd IRL. Wist trouwens niet dat er een syndroom naar haar en Bogart was vernoemd. Martha Vickers als Bacall's ondeugende zusje vond ik geslaagder. Opvallend dat Dorothy Malone en Peggy Knudsen een credit kregen maar Sonia Darrin in een grotere rol niet.

The Big Sleep heeft een volle plot en veel personages, en zit bovendien vol leuke details en kleine grapjes, zoals dat even krabben aan het been -geïmproviseerd lijkt me- of het vage hulpje van Mars die een paar zinnetjes tekst heeft: "He said that, that's what the man said, he said that" en een andere scène "How did you know? I didn't hear him tell you anything"; en natuurlijk een hele lading aan coole Bogey-quotes.

Ik was nooit zo'n fan van Hawks, heb zijn meeste andere grote klassiekers wat zuinigjes beoordeeld, maar heb nu toch wel weer zin om meer van hem te gaan kijken.

PS je auto op slot doen was in die tijd kennelijk nog geen gewoonte.

Bogart in een film noir, dan weet je meestal wel wat je krijgt. Tegenover staat zijn grote liefde Lauren Bacall. De twee waren kort voordien samen getrouwd en dat helpt met het charisma op het scherm natuurlijk. De acteurs staan op scherp, en dat moet wel. Als Bogart in een boekhandel met de verkoopster praat/flirt, steelt Dorothy Malone de show. En ook de jongere zus van het personage van Bacall, gespeeld door Martha Vickers, zorgt voor een opvallende entree.

Een heerlijke film die goed weg kijkt. Het verhaal zelf is wat te complex. Niet dat het per se zo ingewikkeld is, maar het haalt wel de drive uit de film. De dialogen zitten wel goed en met een cast die er zin in heeft, is The Big Sleep een mooie film noir.

Vermakelijke film noir, met een geweldige onderkoelde hoofdrol voor Humphrey Bogart. De warrige plot, waar vaak geen touw aan vast te knopen is, drukt de pret een beetje, net als de iets te lange speelduur, maar de levendige personages en de vaak erg grappige dialogen maken gelukkig veel goed.

Jaren geleden voor het laatst gezien, en nu ik hem opnieuw bekijk (voor de negende keer) valt me op hoe fris hij nog altijd (of: weer) is. Een perfecte mix van film-noir, mystery, humor en romantiek, met een plot waarbij ik al sinds jaar en dag geen moeite meer doe om het te volgen, maar dat wel een ideale kapstok vormt voor een enorme reeks grappige, scherpe, sfeervolle en explosieve scènes. Bogart (nooit beter) houdt de touwtjes moeiteloos in handen, Charles Waldron is een perfecte generaal Sternwood (jammer dat we hem na de openingsscène niet meer tegenkomen), de muziek is melodieus en zwaar indien vereist (zoals wanneer Joe Brody is neergeschoten) maar kan ook zwijgen wanneer nodig, de dialogen zijn geweldig, en eigenlijk valt alleen het té flauwe telefoongesprek van Bogart en Bacall met het politiebureau uit de toon. Absoluut mijn favoriete Raymond Chandler-verfilming, en Humphrey Bogart is wat mij betreft de ideale Marlowe (maar dat is misschien moeilijk te zeggen omdat hij zich dit personage zó eigen maakt dat daardoor elke andere acteur niet de echte Marlowe is en dus ook nooit zo goed als Bogart kan zijn).