The Ghost Breakers (1940)

Zoals Legan hier al eerder terecht aangaf duurt het wel een lange tijd eer dat ze pas bij het kasteel aankomen, eerlijk is eerlijk de scenes in het kasteel zijn erg goed maar helaas wel aan de korte kant.

Bob Hope zit goed in zijn rol en ook Paulette Goddard wist mij te overtuigen, erg jammer dus dat de echte goede scenes dun gezaaid zijn.

Sterke twijfel tussen 2,5 en 3, maar aangezien de scenes in het kasteel veel goed maken ga ik voor het voordeel van de twijfel.

Leuke, luchtige film over Paulette Goddard die een kasteel georven heeft waar het spookt - volgens de geruchten tenminste. Echt heel grappig is het zelden, en ik ben het met mijn bovenburen eens dat het wel heel erg lang duurt voordat men een keer bij het kasteel belandt. Desalniettemin zit er een prima tempo in de film, en alsnog kijkt het fijn weg. Geslaagd vermaak voor een loze anderhalf uur.

Wanneer radiopresentator Larry Lawrence [Bob Hope] denkt per ongeluk Ramon Maderos [Anthony Quinn] te hebben neergeschoten, verschuilt hij zich in de bagage van Mary Carter [Paulette Goddard] die onderweg is naar een afgelegen kasteel wat het zou spoken. Wanneer Larry tevoorschijn komt krijgt hij constant gezelschap van bediende Alex [Willie Best]. Wanneer Mary een doodsbedreiging ontvangt, besluit Larry zich op te werpen als haar 'ghost breakers' die haar veiligheid moet garanderen in het spookachtige kasteel.

De titel is misleidend, aangezien de helden pas in het laatste half uur bij het kasteel komen. Maar zowel Goddard als Hope (geholpen door een barrage aan one-liners) zijn goed in vorm. De finale is wel vermakelijk met sfeeervolle regie, voor die tijd heel behoorlijke special effects en een scherp gevoel voor humor. In deze meer verlichte tijd is de rol van Willie Best (een zwarte acteur die een bediende speelt die net zo'n angsthaas is als Hope) wellicht wat aanstootgevend, maar Best blijkt als komisch acteur Bob Hopes gelijke te zijn met enkele van de grappigste one-liners uit de hele film.

Matige Bob hope komedie waarin hij nu eens niet zo overdreven klungelig doet , helaas valt er verder ook niet echt heel veel te lachen .

Het is allemaal nogal tammetjes , het romance plotje tussen Hope en Goddard komt ook niet geloofwaardig over alhoewel het duo wel leuk samen is .

Niet echt een vervolg op The cat and the canary, maar omdat dat zo'n enorme hit was werd er snel een gelijkaardige en bijna even sfeervolle horror-comedy op poten gezet als "vehikel" voor de twee sterren (en met dezelfde scriptschrijver). Tussendoor had Hope ook nog de eerste Road-film met Bing Crosby en Dorothy Lamour gemaakt, Road to Singapore, dus zijn filmcarrière stond nu duidelijk op de rails, en het succes van The ghost breakers zette hem definitief op de kaart. Uit bovenstaande commentaren is wel zo ongeveer een aanbeveling te destilleren: vooral niet kijken als je allergisch bent voor Hope's constante stroom van one-liners of voor zijn personage (laf maar toch als overwinnaar uit de strijd komend dankzij een combinatie van mazzel, misverstand en toch ook een durf die hemzèlf nog het meest verrast). Zelf vond ik de scènes op het schip toch ook erg vermakelijk, dus met de lange aanloop had ik geen enkel probleem, en anders kijk ik wel naar die prachtige Paulette Goddard. En het eerste shot van die zombie is trouwens ècht creepy.
        En hoe vaak komt het nou voor dat Hope even met de mond vol tanden staat? Zijn personage heeft net zijn gebruikelijke praatje voor de radio gehouden, en bij de balie van de studio vraagt hij zelfgenoegzaam aan de telefoniste: "How'd you like the program?" Zij: "Oh, you were wonderful – if you're any judge." Wanneer het tot Hope doordringt wat ze zegt kijkt hij haar aan, en zwijgt... en tenslotte mompelt hij: "I'll think of something."
        Samen met het één jaar oudere The cat and the canary in december 2022 door Eureka op een Blu-ray uitgebracht. Uitstekend beeld, met optionele Engelse ondertitels, en als extra's bij The ghost breakers een trailer, een 30 minuten lange hoorspelversie uit 1949 van de film (met Hope als enige uit de filmcast), en een commentaartrack van Kevin Lyons en Jonathan Rigby (enigszins bizar omdat ze dat officieel samen doen, maar in de praktijk pikt Lyons 90% van de spreektijd in terwijl Rigby vooral dingen als "Yeah yeah yeah", "Absolutely" en "Of course" ertussendoor mag gooien).