Yajû no Seishun (1963)

Eerste kennismaking met Seijun Suzuki en het smaakt naar meer!

Het is altijd handig om de programmatie van de Antwerpse Cinema Zuid in het oog te houden want die wijden vaak een bepaalde periode aan een bepaald iemand die met film heeft te maken. Dit kan van componisten zoals Nino Rota gaan maar ook tot acteurs en regisseurs. De laatste twee weken van maart zijn dan ook gewijd aan de Japanse Seijun Suzuki die wel wat naam heeft gemaakt met zijn Yakuza films. Hoog tijd dus om zijn films eens te checken.

En dit mag er inderdaad zeker zijn. Het begint allemaal nogal fragmentarisch en je hebt eigenlijk niet echt een idee waar Suzuki juist naartoe wilt met zijn film maar op den duur beginnen alle stukjes in elkaar te vallen en krijg je een heerlijke film voorgeschoteld waar één man het tegen twee Yakuza bendes tegelijkertijd opneemt. Hier en daar misschien wat gedateerd maar de film houd er zo'n waanzinnig hoog tempo op na dat het lijkt alsof het 90 minuten lang spanning is. Dat komt voornamelijk door het uitmuntende hoofdpersonage in de vorm van Joji 'Jo' Mizuno die een heerlijk bad-guy gehalte uitstraalt en de film op zich weet te dragen. Alleen zonde dat er gebruik werd gemaakt van aparte ondertiteling die op een ander scherm werd geprojecteerd. Je hebt dus het grote scherm met daarop de film en vlak aan de onderkant hangt nog een schermpje (zowat 1/6 van de lengte van het grote scherm) waarop dan de ondertiteling is geprojecteerd. Zeker in het begin heb je het gevoel dat je over het weer zit te kijken en dat is wel zonde.

Maar oh wat een cool personage is Mizuno! Voortreffelijk in beeld gebracht door Jô Shishido en ben dan ook benieuwd naar zijn andere samenwerkingen met Suzuki. Als deze van hetzelfde niveau zijn dan staat me in ieder geval nog een mooie tijd te wachten. Ben ook een tikkeltje verbaasd over de weinige aandacht die de regisseur hier op MovieMeter krijgt maar soit, een one-man show van Shishido maar het zou onterecht zijn om alleen hem te vernoemen want tussen de gangsters zit ook wel wat interessants tussen. Zeker Tamio Kawaji is als de homofiele broer van de baas een geweldig personage en let trouwens ook nog op een bijrol van Suzuki zelf als detective Hirokawa. En alsof dit alles nog niet voldoende is, kan Youth of the Beast ook nog eens rekenen op een uitmuntende jazzy soundtrack. Hier en daar soms abrupt afgekapt maar bon, dat stoort niet zo erg want Suzuki weet hier veel visuele pracht te overen.

Nu is het te hopen dat de drie andere films (Gate of Flesh, Tokyo Drifter en Branded To Kill) eenzelfde niveau halen als deze Youth of the Beast maar in ieder geval is dit een opener om U tegen te zeggen. Beetje zonde van het rommelige begin maar waarschijnlijk is dit euvel met een herziening wel verholpen.

4*

Een half chaotische en humoristische film over de Japanse Yakuza. In de prachtige stijl van de jaren '60 . We volgen Joji 'Jo' Mizuno een bad-guy die zich binnen weet de knokken bij de gangsters van de Yakuza. Vooral aan het begin lijkt het erg rommelige en heb je totaal geen idee waar het overgaat. Maar langzaam aan krijg je meer details waardoor er zich een vernuftig plot ontstaat. Humoristische is het vooral doordat die kleine Japannertjes in het schijnbaar nog kleinere autootjes worden gepropt. Verder zijn er de vele grappige dik aangezette typetjes. Ook zit er veel actie in de film die niet zal misstaan bij Bud spencer en terrence hill films. De regisseur Seijun Suzuki heeft veel oog voor detail (had soms ook het idee dat hij een favoriet van Tarantino moet zijn geweest) Telefoons in alle mogelijke kleuren, geluidsdichte kamer, grote koffer, man met zijn kat en zo kan ik nog wel even doorgaan met details die in de scene's voorkomen. Ondanks de rommeligheid is erbij deze film heel veel te beleven.

Vroege Suzuki.

Je merkt hier al duidelijk dat de bekende stijlkenmerken van Suzuki komen bovendrijven, maar erg enerverende cinema vind ik het nog niet. Daarvoor is het wat te braaf een gewoon Yakuza verhaaltje, met iets teveel 60s kneuterigheid.

Heel rommelig vond ik het niet, het begin is zelfs het beste stuk wat mij betreft. Daar zijn Suzuki's stijlexperimentjes nog het meest expliciet zichtbaar. De bar met de geluidsdichte kamer was bijvoorbeeld visueel wel de moeite. En Shishido blijft uiteraard een erg aparte verschijning. Het is een beetje jammer dat de film daar niet op verder blijft bouwen, maar al snel wat terugschakelt om zich iets meer op het plot te richten.

Het is verder wel een degelijke Suzuki die ook best makkelijk uit te zitten valt, maar ik heb bij hem toch altijd het gevoel dat het allemaal nog een stuk wilder en uitdrukkelijker had gekund. Allicht omdat dat in z'n latere (en zeker zn' laatste) films wel te zien viel. Dit is een degelijk tussendoortje, maar niks meer jammer genoeg.

2.0*

Nou Ja vroeg, Het was al zijn 28e film. In amper 7 jaar, dat wel. En voor mij de 19e film die ik van hem zie.

Misschiien wel de eerste film van Suzuki die meer stijl dan verhaal is. Dat zou verder in zijn loopbaan nog heel wat extremer worden.

Maar allerlei keuzes, tot aan de kleding van de acteurs aan toe. Het lijkt meer doordacht. Dat geld niet voor het pulpy Yakuzaplotje (dat hooguit wat meer rudimentair is dan voorheen) met Suzuki regular Shishido in de hoofdrol (het schijnt dat Suzuki graag met hem werkte omdat hij in tegenstelling tot veel andere Nikkatsu sterren vrijwel niet zog, dus geen verplicht liedje hoefde te hebben). Naast de club met geluiddichte kamer en veel doorkijkjes, noteren we ook onder meer een soort pop-art horeca gelegenheid met opvallende rood-witte telefoons, allerlei opvallende plekken waar de Yakuza bijeenkomt of mensen zich verbergen. Achter een bioscoopscherm of bij de plaatselijke breischool (waar de gele wol op is), Vrij veel opvallende camerahoeken zoals scenes waarin alleen benen in beeld zijn en er wordt nogal eens door ramen gefilmd. Verder wprdt hier bewezen dat niet allen in Frankrijk (en de film heeft sporen Godard en Melville) maar ook in Japan de jaren '60 de gouden tijd voor auto-ontwerpen waren.

Erg veel fun dit.