Heaven (2002)

Vanavond deze film weer eens bekeken. Kon deze film mij de eerste keer niet bekoren, deze keer sta ik er toch een stuk positiever tegenover.

Dit komt vooral door het schitterende camerawerk. Visueel vond ik dit een prachtfilm. Een duidelijk bewijs dat Tom Tykwer toch tot de betere regisseurs behoort.

Ook weer zeer goed geacteerd door Cate Blanchett, alleen ik moest op een gegeven moment wel wennen aan die kale kop van haar.

Met het verhaal heb ik meer moeite. Het thrillerachtige eerste uur vond ik zeer goed, daarna werd het allemaal wat wazig. Misschien ben ik niet zo thuis in al die symboliek.

Niettemin krijgt deze film van mij toch een ruime voldoende.

Prachtige beelden, mooie rollen van zowel Blanchett als Ribisi en een verhaal dat me boeide. En dat voor een dvd ad 2,50 in de opruiming.

Mooie, zij het wat trage, film.

Het scenario is goed, alleen vond ik het einde een beetje ongeloofwaardig en verwarrend.

Maar zoals steeds is Cate Blanchett weer in topvorm en ziet men ook een prima Giovanni Ribisi.

Mooie film, vooral de eerste helft is erg sterk. De tweede boeide me helaas wat minder. Visueel een plaatje!

Een film die goed in elkaar zit maar die mij totaal niet kon boeien. Ik vond het nogal een saai en ongeloofwaardig verhaal waar ook weinig tempo in zat. Ik kan wel begrijpen dat menigeen onder ons de film wel heel goed vinden en gelukkig heeft iedereen zijn eigen mening. Beeldkwaliteit is goed en de beelden van de film zijn zeer mooi en op hoog niveau geschoten. Het geluid op dvd bestaat uit een 5.1 spoor en geen 2.0 zoals op de dvd hoes staat beschreven. Verwacht geen spetterende suroundeffecten wat de film bestaat uit veel dialoog. Kortom de film is voor mij geen voldoende waard en daarom geef ik de film 2,5*.

Sjonge, ik kan me niet herinneren ooit zo van mening te zijn veranderd bij herziening. Bijna anderhalf jaar na de eerste poging is het nu ineens een favoriet geworden. De losse flodders, onverklaarbare handelingen en uitspraken over het geloof in rechtvaardigheid en dergelijke zie ik nu als een prachtig geheel. En fantastisch camerawerk trouwens.

Tom Tykwer heeft me nog nooit ontgoocheld en zo ook met deze niet.

Enorm mooie dromerige film met een prachtige Cate Blanchett en wat krijg je op het einde toch mooie beelden te zien!

Tywker probeert een al te zweverig verhaaltje te verfilmen en gaat volledig voorbij aan geloofwaardigheid en uitdieping van personages, zeker gezien de korte tijdslengte van de film. Wel erg mooi camerawerk.

De vele ongeloofwaardigheden houden deze film weg van een plek in de toplijst: 3.50
Ik heb veel gehoord over Tom Tykwer, in de positieve zin van het woord wel te verstaan, en nu heb ik dan eindelijk een film van hem kunnen bemachtigen om een eigen oordeel te vellen. En het moet gezegd, alle lof over Tom Tykwer is meer dan terecht. Hoe hij van een script dat soms wat slordig in elkaar zit en nogal wat plotholes bevat een film als Heaven heeft weten af te leveren is werkelijk ongelofelijk. Hij haalt er vrijwel ieder moment het maximale uit met dat stylistische karakter dat hij in zijn films legt (over andere films van horen zeggen dan, ik kan alleen op Heaven afgaan vooralsnog!). Af en toe is het zelfs pure kunst wat we te zien krijgen, ik ben zeer onder de indruk geraakt van Tykwer. Helaas helpt het script hem niet mee om deze film uiteindelijk misschien wel in de top250 te doen belanden.

Verhaal: 3.00
Inhoud, originaliteit, fouten/blunders, verhaallijnen, diversiteit, etc.
Een uiterst moralistische film dat de morele kant van het verhaal weliswaar goed in de juiste proporties heeft weten te treffen, maar anderzijds de aandacht wat verslapt wat betreft de geloofwaardigheid van het geheel. Inhoudelijk kom ik daar zometeen op terug bij het realisme, maar het weerhoud de film ervan om echt een statement te maken. de film spreekt zichzelf zelfs tegen op een bepaald moment. Philippa herhaalt meerdere keren dat ze vrede met haar lot heeft als ze Vendice uit haar leven heeft opgeruimd, maar vervolgens slaat ze om onduidelijke redenen toch op de vlucht, waarmee ze nog meer onschuldige mensen in gevaar brengt. En als het was omdat ze weldegelijk van Filippo hield of hem waardeerde voor wat hij gedaan had dan is dat wel heel zwak uitgewerkt door Tykwer, dus dat weiger ik te geloven. Het eerste uur zit de prent ondanks de ongeloofwaardigheden bijzonder sterk in elkaar, maar helaas moet de film in het laatste halfuur behoorlijk wat terrein prijsgeven, simpelweg omdat er weinig boeiends meer gebeurd, zelfs niet in de dialoog tussen Philippa en Filippo. Een gemiste kans.

Acteerwerk: 4.50
Hoofdrollen, bijrollen, dialogen
Fenomenale rollen van zowel Cate Blanchett als Giovanni Ribisi. Vooral Blanchett zet een schitterende indringende rol neer. Iedere scene weer voelt ze haar personage feilloos aan en weet keer op keer te overtuigen in haar gevoel wat ze denkt en waar ze voor staat. Datzelfde geldt min of meer voor Ribisi, al had Blanchett een veel 'moeilijkere' rol. Hier en daar acteerde Ribisi ietwat onwennig, maar over het algemeen vulde hij Blanchett perfect aan. Het 'werkte' tussen de twee, hetgeen van groot belang is voor het welslagen van een film zoals Heaven. De bijrollen waren over het algemeen ook aardig, met voornamelijk 'pure' mensen en geen uitgemolken B-acteurs die hun zakken even komen vullen. Zeer goed castwerk dus, waarbij veel personages goed bij elkaar pasten. Maar waar de film het pas echt van moest hebben zijn natuurlijk de dialogen. In het eerste uur heb ik gewoonweg zitten te genieten. Heerlijk geschreven en bovendien fantastisch uitgebeeld door Ribisi en Blanchett. In het laatste halfuur zakt het iets in, maar dat lag voor een deel ook aan het script.

Speelduur: 3.00
Balans in de film, strekking van het verhaal, speelduur, etc.
Eigenlijk is negentig minuten voor een film als dit veel te kort. Vooral met het symbolische einde had ik in dit geval veel moeite. Hadden ze op deze voet door kunnen leven? was hun liefde nou echt, of gemaakt naar de omstandigheden? Kon Philippa uberhaupt verder leven met deze daden op haar geweten? Waren de mensen die hun hielpen zich wel bewust van het feit dat zei eveneens strafbaar waren voor hun daden? Of werden ze beiden later alsnog ingerekend, of misschien zelfs wel uit de lucht geschoten? Inderdaad, leuk zo'n open einde... Misschien als je de symboliek van de 'hemel' er in kan vinden kun je een keuze maken, ik kan het in ieder geval niet. De balans in het overige deel van de film is daarentegen overweldigend, maar heb ik het idee dat men te snel naar het einde toe heeft willen werken, met een, voor mij althans, behoorlijke anti-climax tot gevolg.

Realisme: 2.00
Realisme van gebeurtenissen in de breedste zin van het woord.
Dat de moralitische kant van het verhaal (veel) belangrijker was dan het realisme komt op een aantal punten pijnlijk naar voren. Eén daarvan is natuurlijk de ontsnapping tijdens de toilet-telefoon-scene. Een agent mag nooit of te nimmer zijn gevangene uit het oog te verliezen, ook in Italië niet (de reden bijvoorbeeld waarom men om het toilet heen kon lopen), zelfs niet als twee meter voor hem iemand een hartaanval krijgt (oke, dat is wel een heel extreem voorbeeld, maar mijn punt is duidelijk). En daarnaast word een gevangene voor en na het verhoor altijd gefouilleerd en zou het meesmokkelen van een cassetterecorder onmogelijk zijn. Nog een punt is het feit dat de detective die de ondervraging leid instemt met de ontsnapping... Hoe naief kun je wezen. Het telefoongesprek met het scenario om haar beter uit de weg te ruimen is in dat opzicht gezien dan ook een slap excuus om die ontsnapping goed te praten. Ze had sowieso wel levenslang opgeborgen geworden in één van de vele kluisjes die de bajes rijk is, dus waarom al dit moelijke gedoe. En daarnaast zou Filippo direct uit zijn functie moeten zijn gezet voor het helpen van een gevangene, maar ook dat gebeurd blijkbaar niet.... En zo waren er nog een paar van dit soort zaken die allesbehalve realistisch, noch overtuigend waren. Al dit soort zaken hangen als een molensteen om deze prent heen en hebben een groot aandeel in het feit dat deze film niet op z'n minst een 3,76 zou scoren (om in de top 250 te komen), want die score had deze prent dan op zeker bereikt.

Cinematografie: 4.50
Special Effects, Camerawerk, belichting, montage, stunts, coordinatie, etc.
Aan Tom Tykwer ligt het niet en dat blijkt, naast het feit dat hij het maximale uit Blanchett en Ribisi perst, ook eens te meer uit de cinematografie. Zoals gezegt is het bij vlagen gewoon pure kunst wat we te zien krijgen. De talloze, werkelijk fenomenale opnamelocaties dragen onder andere hiertoe bij. Maar om die locaties tot zijn recht te laten komen moet je goed overweg kunnen met de camera en daar heeft Tykwer vrijwel het maximale uitgehaald. Althans, uit zijn cameramensen dan. Vele schitterend geschoten scenes, gevoelig vastgelegde dialogen, optimaal gebruik makend van de omstandigheden, enfin, het klopt allemaal. Daarnaast kent de film een voortreffelijke montage en een eenvoudige, doch doeltreffende soundtrack. Gevolg hiervan is dat het tempo bij tijd en wijlen behoorlijk laag ligt, maar hier heb ik me geen moment aan gestoord. Dat hoort wat mij betreft bij de passie en het karakter waarmee deze film is gemaakt.

Verdict:
Tom Tykwer is een geweldig regiseur, maar heeft minder geluk met het soms wat afgeraffelde script. Tykwer had zelf aanpassingen kunnen doen, maar we weten natuurlijk allemaal dat dat in filmland niet bepaald op prijs word gesteld, not done dus (een uitzondering daargelaten). Vrijwel alle minpunten zijn te verhalen op het script, zoals de vele onvolkomenheden in het realisme, het ietwat afzwakkende laatste halfuur, het open einde (al geldt dit niet voor iedereen) en het feit dat de film zich op een cruciaal punt tegenspreekt. Overal waar Twyker zijn vinger in de pap had zijn van een geweldig niveau. Hij 'dwingt' Blanchett en Ribisi tot het uiterste, weet een voortreffelijke balans te vinden in hetgeen hij toont en onderscheid zich met een werkelijk geniale cinematografie, en dan met name het camerawerk en het gebruik van de omgeving. Over talent heeft de man niet te klagen, nu nog een goed script vinden waarmee hij wel de lof kan verdienen dat hem toekomt: 3.50 (3.40).

Inderdaad een soms wat afgeraffeld script, althans, zo voelt het aan: het wat vage en onrealistische leek juist de bedoeling om een soort dromerige sfeer te creëeren. Dat lukte in het begin uitstekend, maar hoe meer het begon te zweven, hoe minder het me beviel. Jammer ook dat Blanchet zoveel beter is dan Ribisi. Gelukkig bleef het er wel constant visueel mooi uitzien, zodat ik me geen seconde heb verveeld. Ruime 3*

Gedurende 3 kwartier een thriller; daarna 3 kwartier drama en romantiek. Ik zou vermoeden dat er minder negatieve commentaar was uit voortgekomen wanneer die volgende omgekeerd was geweest...
Ik had er in elk geval geen probleem mee; en evenmin met de ongeloofwaardigheden in het verhaal.

Belangrijkste pluspunt: de acteerprestaties van Blanchett en Ribisi.

Nog dit: bij de helicopter die ten hemel ging dacht ik onmiddellijk terug aan Thelma & Louise - zij het dan dat de dames in de andere richting verdwenen...

4*

Heel de film draagt de stempel van Kieslowski. En dat is jammer. Kieslowski had nog een script liggen en Tykwer besloot dit te regisseren. Misschien had dit geweldig kunnen uitpakken als Tykwer met het aardige script zijn eigen weg was ingegaan. Wat ik nu zag, was een poging van de Duitse reggiseur om een Kieslowski te maken en natuurlijk kan hij dit nooit op de manier doen waarop Kieslowski het deed. Ook niet slecht, maar het voelt een beetje onnatuurlijk aan.

Blanchett en Ribisi doen het overigens goed en de film ziet er bij vlagen prachtig uit; dus daar ligt het niet aan. Volgende keer maar weer zelf schrijven, Tom. 3*

Één van mijn grote favorieten.

Ik vind Heaven een fantastische trip, aangevuld met zúlke mooie cameravoering, pianospel en subliem acteren.

Tykwer heeft een wonderschone film gemaakt, de shots in de film waar de poster van is afgeleid... Héél, heel mooi.
En zo zijn er nog een groot aantal scènes die esthetisch gezien hoge toppen scheren. Dank Tom, dank.

Philippa en Filippo. Op dezelfde dag geboren. Ik sluit Cate en Giovanni in mijn hart vanwege de 97 minuten die zij me van hen laten genieten.

Heaven is bedachtzaam, langzaam zelfs, wat de f alleen maar krachtiger maakt.
Het einde... ja. Perfect.

Mijn complimenten voor deze mooie recensie!

Hee dank je speranza!

Idd een sterk eerste deel, vervolg was minder en het einde gewoon slecht

Moeilijk te beoordelen film: het eerste half uur heb ik echt moeten doorworstelen en net als bij Kieślowski lijkt de poëtische toon soms ietwat geforceerd.

En toch raakte ik steeds meer ondergedompeld in de romantische sfeer die Tykwer, met dank aan de duizelingwekkende luchtbeelden en prachtige pianomuziek, weet te scheppen. Gaandeweg ging ik Heaven meer gaan 'geloven' en ook het einde is geslaagd.

Omdat deze film in mijn ogen toch wat gekunsteld aandoet, blijf ik hangen op 2,5*. Maar 'k hou er zeker geen negatief gevoel aan over!

Mijn allereerste film van de Duitse Tom Tykwer doet zeker naar meer smaken. Ik kan met volle teugen genieten van hoe hij in deze film gebruik maakt van afstandelijke, rustige shots met weinig dialogen erin verwerkt. Vanuit esthetisch oogpunt is dit dan ook zeker een cinematografisch pareltje, met als hoogtepunt de twee lichamen die in elkaar verdwijnen in het licht van de ondergaande zon. Maar wat is het verhaal toch eigenlijk volstrekt hol. We moeten maar even slikken dat een jonge politieofficier halsoverkop op de vlucht gaat met een aantrekkelijke moordenares. De man is verliefd en dan ga je gekke dingen doen...ofzo!? Nogal een geforceerde manier om morele grenzen overschrijdende liefde mee te verbeelden. Het helpt ook niet echt mee dat acteur Giovanni Ribisi het charisma heeft van een zoutpilaar tegenover een Cate Blanchett die zoals altijd straalt. In dit soort films, waarin de liefde tussen twee mensen zo centraal komt te staan, is het essentieel dat de twee elkaar ook daadwerkelijk aanvullen. Alleen naar het einde toe, wanneer beide dezelfde persoon lijken te worden, passen ze juist wel weer goed bij elkaar.

Maar ergens intrigeert de dromerige toon en de visuele symboliek ook weer wel. Misschien was ik gewoon niet in de stemming vandaag...?

Baby, you're all that I want, and you're lying here in my arms. Finding it hard to believe, we're in heaven. Love is all that I need, and I found it there in your arms, it isn't to hard to see, we're in heaven..

Cate Blanchett en Giovanni Ribisi zijn een ontzettend lief stel. Een blik van hem, een blik van haar.. Best een gevoelig onderwerp, mooi geschoten plaatjes, en een mooi einde.

Tegenvaller. Tykwer doet weer z'n best met prachtige shots, mooi kleurgebruik en knap camerawerk, maar ... man man man, het script ! Een grove belediging van het intellect van de kijker ! Compleet ongeloofwaardige, onrealistische samenhang van toevalligheden en miskleunen. De lol ging er hierdoor wel heel snel en de irritatie won het van de eyecandy; ik kreeg het idee dat ik naar pure pulp in de vorm van een derderangs hollywood productie zat te kijken. Als ik John McClane wil zien dansen op de vleugels van een vliegende straaljager terwijl ie een atoombom onschadelijk aan het maken is, dan zet ik Die Hard deel 12 wel op. Heel jammer.

2 *

Dit is een indrukwekkende film met ijzersterk acteerwerk van Cate Blanchett.

How high can you go?

'I want the end to come soon', zegt het personage van Cate Blanchett ergens halverwege de film. Als kijker was ik het daar niet mee eens. Sterker nog, de film ging sowieso vrij snel. In Heaven geen uitgebreide introducties of ellenlange passages met uitleg, de film gaat meteen van start (met overigens een erg sterke openingsscène) en is in een mum van tijd ook weer voorbij. Maar gehaast of chaotisch komt de film niet over, alles wordt bijzonder gestructureerd en sfeervol neergezet, de film is praktisch een oase van rust. Een oase waarin een handjevol acteurs alles uit de kast halen. Vooral Blanchett laat naast schoonheid ook nog eens een ijzersterk potje acteren zien, wat een fenomenale rol.

Enkel na een uurtje weet de film een klein beetje kracht te verliezen, maar heeft het eigenlijk vrij snel ook weer opgepakt. Om vervolgens met een prachtig slot te concluderen. Maar het slot is niet het enige oogstrelende shot dat in de film zit, want voor visuele pracht kun je ook prima bij meneer Tykwer terecht. Zeker tegen het einde tovert hij een paar sprookjesachtig mooie beelden op het scherm. Dit in combinatie met het hartverwarmend en godzijdank mooi klein gehouden verhaal, maakt Heaven een lust voor het oog en het hart. En zo zie ik ze graag.

4 sterren.

Was een 3.5* tot het tegenvallende einde kwam. Niettemin toch nog een 3* voor de prima acteerprestaties. Die Ribisi heeft echt wel wat in huis, ondanks de vootdurende gekwetste puppyblik.

Ik had geen hoge verwachtingen, maar al snel zat ik geboeid en nieuwsgierig te kijken. Na de eerste kennismaking met Cate, die haar uitgroei wel eens bij mocht verven maar dat terzijde, en na dat Giovanni in beeld was geweest, groeide mijn interesse in dit verhaal. Giovanni zal ergens altijd het kleine broertje van Phoebe uit Friends blijven, of de man uit 'Perfect Stranger', maar dat hij veelzijdig is en verschillende soorten rollen aan kan is duidelijk.

Na een uur dreigt het een beetje in te zakken, maar al snel wordt het weer opgepakt.

Fijne verrassing.

Poëtisch, dromerig, twee toch wel wat eenzame mensen die elkaar gaan liefhebben. Dit alles in een schitterend Italiaans landschap wat meerdere keren heel mooi vanuit de lucht gefilmd wordt.

Het verhaal is onconventioneel: een menselijk drama door een verkeerde keuze vanuit geheel begrijpelijke emoties, hulp (en liefde) uit onverwachte hoek, en dan: een bijna magisch afdwingen van het verloop van de gebeurtenissen tegen de normale realiteit in.

De morele vraagstukken knagen wel een beetje, is het verhaal plausibel genoeg?

Als de film een droom zou voorstellen vind ik het totaal acceptabel, maar omdat het de realiteit moet voorstellen (denk ik) vind ik de ontwikkelingen te vaak toevallig bevorderlijk voor het verloop van het verhaal en daarom juist afleiden van het verhaal. Wel blijven de gebeurtenissen ondanks de traagheid enorm boeien.

Misschien moet ik de film toch maar als een mooie doch tragische droom zien.

Ook deze film heb ik me kunnen aanschaffen voor amper 1 €, en dat is hij, ondanks het wat rare einde, wel waard.

Hier kon ik echt helemaal niets mee. Vlakke personages, ongeloofwaardig script en vooral erg pretentieus. Tykwer bevestigt hiermee dat het totaal niet mijn regisseur is.

1,5*

Vreemde film, maar niet slecht...

Lijkt overigens helemaal niet op een Kieslovski film, hoewel het script bij hem nog op de plank lag.

Had het script als basis genomen. Begrijp de eerbied voor de man, maar dit is zo onvolledig.

3 sterren

Ik begrijp niet wat je bedoelt, 93.9.

Film ziet er als lostaand geheel ongeloofwaardig uit,

Eigenlijk was dit verhaal als drieluik bedoeld.