Heaven (2002)

Misschien dat ik er meer in had gezien als ik beter op de hoogte was geweest van eerder werk van Kieslowski en/of Tykwer. Nu zag ik een erg simpel ontsnappingsverhaaltje met wat romantische scenes er door heen. Mooi gefilmd, dat wel.

2,5 *

Het scheelde dat mijn verwachtingen wat waren getemperd, want ik vond de film nog wel meevallen.

Ik denk dat deze film in de bios beter tot zijn recht komt dan op dvd / video.

Mooie beelden, prachtige locaties. Sfeervolle muziek.

De magie ontbreekt een beetje, althans, is niet in die mate die je van Kieslowski en Tykwer gewend bent aanwezig.

Ze zijn dun gezaaid, maar we hebben er nog een hoge stemmer voor 'Heaven' bij. Mijzelf, namelijk. Val gerust massaal over me heen, maar ik vond het werkelijk prachtig en op geen moment slaapverwekkend. De leegte en de kalmte in de film, de prachtige, vaak van grote hoogte geschoten beelden, de muziek: fantastisch. En inderdaad, zelfs Blanchett en Ribisi vond ik sterk, en mooie filmkarakters vertolken. 4,5*.

Nadat ik een paar dagen geleden het magische Der Krieger und die Kaiserin had gezien was ik heel erg benieuwd naar deze film in de hoop dat dit weer zo'n magisch meesterwerkje zou zijn.
Ik moet je zeggen dat ik zeker niet teleurgesteld ben, maar het niveau van Der Krieger und die Kaiserin haalt deze film nét niet.
De film zit vol met goeie acteurs, prachtige muziek en net als in Der Krieger und die Kaiserin vol met prachtige beelden:-het prachtige beeld in de trein waar Phillipa en Fillipo door een tunnel rijden en je langzaam weer het 'licht' begint te zien.
-het prachtige landschap in Italië
-de prachtige scène in het donker waar Phillipa en Fillipo de liefde gaan bedrijven
-en dan heb je ook nog de prachtige eind scène waar je geen geluid hoort, maar alleen het beeld ziet van een opstijgende helikopter die beschoten wordt door agenten, maar dit mag dan niets baten. Ze zijn op weg naar 'Heaven'.
Schitterend gewoon.
Maar toch had ik het gevoel dat de film hier, zoals al eerder gezegd, hier en daar een beetje het magische van Der Krieger und die Kaiserin mist. Maar dit was voor mij niet echt een grote factor om een eindoordeel te vormen. Ik twijfel nog tussen een 4 en een 4,5, maar voorlopig hou ik het maar op 4* (maar dit kunnen er later misschien ook wel meer worden )

Magnifiek kan ik deze film niet noemen (tenminste - ik kan het hoogstwaarschijnlijk wel maar ik wil het niet).
Een film kan vol zitten met onwaarschijnlijkheden maar Heaven slaat alles. Dat er mensen zijn die deze film opvatten als een soort van romantisch liefdesdrama waarin de hoofdfiguren aan het einde naar de hemel vliegen (die dus helemaal letterlijk meegaan in het beeld dat ze voorgeschoteld krijgen), kan er bij mij niet in. Ik heb ooit lang geleden een paar Dekalogen gezien van Kieslovski. Kan me daar niet veel van herinneren. Maar ik geloof wel dat Kieslovski het talent had van de compromisloosheid. En dat zit alleen in de titel al. Als de film als titel 'heaven' heeft, dan geloof ik dat Kieslovski mij juist iets wil vertellen over de hel (oftewel, hoe snel we de hemel in onszelf kunnen verliezen). Philippa schaakt zichzelf in een hel door precies eenzelfde zonde te begaan als de drugsdealer die zij bestrijdt (keurig verbeeld in het shot van Philippa en Filippo onder de boom wat ik niet anders kan zien dan als een verwijzing naar Adam en Eva na de zondeval).
Dat is een intrigerend gegeven, zulke stommiteit. Daar had een prachtige film van gemaakt kunnen worden, daar ben ik van overtuigd. En op momenten schemert dat er ook wel doorheen. Maar de plot is een gatenkaas en net als Temper heb ik moeite sympathie met Philippa te krijgen en begrip te kweken voor Filippo. Filippo kan ik nog e-nigs-zins begrijpen omdat hij als een soort overromantische Jungen Werther zich in zijn hoofd gezet heeft dat hij van Philippa houdt. Dat zij dat ook zomaar accepteert, en er in meegaat, kan ik niet begrijpen. Ik kan er met mijn hoofd noch hart bij. Ze is een volwassen, intelligente vrouw en ze lijkt me die moord heel nuchter en weloverwogen te begaan. Ze lijkt te staan voor haar daden, alleen al door haar naam te zeggen door de telefoon. Mijn eerste vraagtekens kwamen op bij de uitvoering van de moord: als je iemand dood wil, zou je dan de risicofactor van onschuldige slachtoffers beter in ogenschouw nemen? Waarom geeft ze zich niet over nadat ze dan eindelijk (moord nummer 5) de dealer heeft vermoord? Ze staat toch voor haar daden? Waarom wordt Filippo niet beter in de gaten gehouden wanneer zij naar de wc is met de bewaker? De mannen weten toch dat hij het plan heeft opgezet? Als de dealer eindelijk vermoord is in het politiebureau, is het de politie dan niet duidelijk dat de twee zich nog steeds in het gebouw bevinden?
Hoezo het toeval van de zelfde namen (ik heb de betekenis van Philip opgezocht ('liefhebber van paarden' en Philippus was ook een van de twaalf apostelen) maar ik kan die niet verbinden met het verhaal) en de verjaardagen en het uiterlijk? Het was op gegeven moment gewoonweg lachwekkend . Was dat Kieslovski's/Tykwers bedoeling? Toen ze bij het bruiloftsfeest zaten te kijken, dacht ik: over vijf seconden gaat er weer een wonderlijk toeval plaatsvinden. En ja hoor: één bruiloftsgast bleek een vriendin te zijn van Philippa. Zucht...
En dan brengt Philippa zich nog veel meer op haar geweten door de brute inval op de boerderij van haar vriendin, daarmee die arme kindertjes een gigantische schrik bezorgend (zie hoe zorgvuldig ik het woord 'trauma' weet te vermijden). Gaat zij zó met vrienden om die haar beschermen? Onbegrijpelijk. De zonden stapelen zich op. Dat is okee, ik ben er bekend mee, maar lieve makers: door het zo te brengen wordt het kijken naar deze film voornamelijk een hel. Ik weet niet goed wat de makers wilde vertellen met hun hoofdrolspelers. Over de tiener Filippo wil ik het nog niet eens hebben. Maar het zijn vooral Philippa's motivaties die intrigeren. Blanchett heeft het ongelooflijke talent veeldimensionale personages te kunnen neerzetten waarbij je je betrokken voelt, met wie je compassie voelt, in wie je je kunt herkennen maar ik vraag me echt af waarom heeft zij zich laten strikken voor deze film. Ook de dialoog was af en toe drakerig.
Er gebeurde veel, in heb me echt niet verveeld. Maar deze film laat zo veel liggen, dat is pas (een) zonde.
Ik vind 'm trouwens (juist door z'n pretenties misschien) vele malen interessanter dan dat holle krijgertje en z'n keizerinnetje.
Dus ga 'm vooral zien. Hoeveel kansen ze ook laten liggen: compromisloze films zijn zovele malen interessanter dan de doorsnee vaardig gemaakte publieksfilm. Heaven heeft toch ook de kunst een genre op zichzelf te zijn, een eigenschap die je in weinig films kunt terugvinden.

Beetje eigenaardige film die me eigenlijk alleen het eerste uur echt kon boeien. De onuitgesproken romantische vonk tussen Ribisi en Blanchett vond ik bijzonder geslaagd, en ook de prachtige fotografie en muziek droegen bij tot de wat dromerige sfeer.

Helaas is het tweede gedeelte van de film na de moord op die 'drugsbaron' heel wat minder, en is er gewoon niet genoeg plot om de film voort te stuwen. Mooie beelden, dat wel, maar allemaal een beetje willekeurig en nadrukkelijk symbolisch. Een wat concretere uitwerking van het einde had de film geen kwaad gedaan, al vond ik het allerlaatste shot van de helikopter in zijn oneindige vlucht wel weer erg mooi.

3 sterren.

Ik vond het wel een goede film. De emoties van Cate Blanchett kwamen zeer overtuigend over en zij was het grootste pluspunt van de film.

De eerste helft van de film vond ik supersterk, maar daarna werd het allemaal wel een beetje 'vreemder' allemaal. Dikke voldoende voor het geheel.

Teleurstellend geheel. De acties van beide hoofdpersonen zijn niet uit te leggen, waardoor de bedoeling van de film me niet duidelijk was. Voor een verdere evaluatie verwijs ik graag naar Renske eerder op deze pagina, die het daar ook al uitgebreid over heeft . Toch handig als andere mensen je gedachten anderhalf jaar voordat je ze ook maar hebt voor je op papier zetten...

De openingsscene vond ik prachtig, het laatste shot ook, maar daartussenin zaten te veel dingen me dwars om van een echt fijne filmbelevenis te spreken. 2,5*.

Vreemd geheel in deze film. Aan de ene kant is het verhaal boeiend en zijn de plaatjes schitterend. Aan de andere kant is het verhaal weer vrij matig uitgewerkt. Van de personages is geen hoogte te krijgen, en beslissingen die gemaakt worden zijn totaal niet duidelijk voor de kijker. Ik heb een beetje het gevoel dat er heel veel geknipt moet zijn in de film om alles binnen de anderhalfuur te krijgen.

Mooi aan een film vind ik meestal dat het einde van de film het begin verklaart, toch nog een pluspuntje dan hier..

2.5*

Vanavond deze film weer eens bekeken. Kon deze film mij de eerste keer niet bekoren, deze keer sta ik er toch een stuk positiever tegenover.

Dit komt vooral door het schitterende camerawerk. Visueel vond ik dit een prachtfilm. Een duidelijk bewijs dat Tom Tykwer toch tot de betere regisseurs behoort.

Ook weer zeer goed geacteerd door Cate Blanchett, alleen ik moest op een gegeven moment wel wennen aan die kale kop van haar.

Met het verhaal heb ik meer moeite. Het thrillerachtige eerste uur vond ik zeer goed, daarna werd het allemaal wat wazig. Misschien ben ik niet zo thuis in al die symboliek.

Niettemin krijgt deze film van mij toch een ruime voldoende.

Sjonge, ik kan me niet herinneren ooit zo van mening te zijn veranderd bij herziening. Bijna anderhalf jaar na de eerste poging is het nu ineens een favoriet geworden. De losse flodders, onverklaarbare handelingen en uitspraken over het geloof in rechtvaardigheid en dergelijke zie ik nu als een prachtig geheel. En fantastisch camerawerk trouwens.

Heel de film draagt de stempel van Kieslowski. En dat is jammer. Kieslowski had nog een script liggen en Tykwer besloot dit te regisseren. Misschien had dit geweldig kunnen uitpakken als Tykwer met het aardige script zijn eigen weg was ingegaan. Wat ik nu zag, was een poging van de Duitse reggiseur om een Kieslowski te maken en natuurlijk kan hij dit nooit op de manier doen waarop Kieslowski het deed. Ook niet slecht, maar het voelt een beetje onnatuurlijk aan.

Blanchett en Ribisi doen het overigens goed en de film ziet er bij vlagen prachtig uit; dus daar ligt het niet aan. Volgende keer maar weer zelf schrijven, Tom. 3*

Één van mijn grote favorieten.

Ik vind Heaven een fantastische trip, aangevuld met zúlke mooie cameravoering, pianospel en subliem acteren.

Tykwer heeft een wonderschone film gemaakt, de shots in de film waar de poster van is afgeleid... Héél, heel mooi.
En zo zijn er nog een groot aantal scènes die esthetisch gezien hoge toppen scheren. Dank Tom, dank.

Philippa en Filippo. Op dezelfde dag geboren. Ik sluit Cate en Giovanni in mijn hart vanwege de 97 minuten die zij me van hen laten genieten.

Heaven is bedachtzaam, langzaam zelfs, wat de f alleen maar krachtiger maakt.
Het einde... ja. Perfect.

Moeilijk te beoordelen film: het eerste half uur heb ik echt moeten doorworstelen en net als bij Kieślowski lijkt de poëtische toon soms ietwat geforceerd.

En toch raakte ik steeds meer ondergedompeld in de romantische sfeer die Tykwer, met dank aan de duizelingwekkende luchtbeelden en prachtige pianomuziek, weet te scheppen. Gaandeweg ging ik Heaven meer gaan 'geloven' en ook het einde is geslaagd.

Omdat deze film in mijn ogen toch wat gekunsteld aandoet, blijf ik hangen op 2,5*. Maar 'k hou er zeker geen negatief gevoel aan over!

Mijn allereerste film van de Duitse Tom Tykwer doet zeker naar meer smaken. Ik kan met volle teugen genieten van hoe hij in deze film gebruik maakt van afstandelijke, rustige shots met weinig dialogen erin verwerkt. Vanuit esthetisch oogpunt is dit dan ook zeker een cinematografisch pareltje, met als hoogtepunt de twee lichamen die in elkaar verdwijnen in het licht van de ondergaande zon. Maar wat is het verhaal toch eigenlijk volstrekt hol. We moeten maar even slikken dat een jonge politieofficier halsoverkop op de vlucht gaat met een aantrekkelijke moordenares. De man is verliefd en dan ga je gekke dingen doen...ofzo!? Nogal een geforceerde manier om morele grenzen overschrijdende liefde mee te verbeelden. Het helpt ook niet echt mee dat acteur Giovanni Ribisi het charisma heeft van een zoutpilaar tegenover een Cate Blanchett die zoals altijd straalt. In dit soort films, waarin de liefde tussen twee mensen zo centraal komt te staan, is het essentieel dat de twee elkaar ook daadwerkelijk aanvullen. Alleen naar het einde toe, wanneer beide dezelfde persoon lijken te worden, passen ze juist wel weer goed bij elkaar.

Maar ergens intrigeert de dromerige toon en de visuele symboliek ook weer wel. Misschien was ik gewoon niet in de stemming vandaag...?

How high can you go?

'I want the end to come soon', zegt het personage van Cate Blanchett ergens halverwege de film. Als kijker was ik het daar niet mee eens. Sterker nog, de film ging sowieso vrij snel. In Heaven geen uitgebreide introducties of ellenlange passages met uitleg, de film gaat meteen van start (met overigens een erg sterke openingsscène) en is in een mum van tijd ook weer voorbij. Maar gehaast of chaotisch komt de film niet over, alles wordt bijzonder gestructureerd en sfeervol neergezet, de film is praktisch een oase van rust. Een oase waarin een handjevol acteurs alles uit de kast halen. Vooral Blanchett laat naast schoonheid ook nog eens een ijzersterk potje acteren zien, wat een fenomenale rol.

Enkel na een uurtje weet de film een klein beetje kracht te verliezen, maar heeft het eigenlijk vrij snel ook weer opgepakt. Om vervolgens met een prachtig slot te concluderen. Maar het slot is niet het enige oogstrelende shot dat in de film zit, want voor visuele pracht kun je ook prima bij meneer Tykwer terecht. Zeker tegen het einde tovert hij een paar sprookjesachtig mooie beelden op het scherm. Dit in combinatie met het hartverwarmend en godzijdank mooi klein gehouden verhaal, maakt Heaven een lust voor het oog en het hart. En zo zie ik ze graag.

4 sterren.

Ik had geen hoge verwachtingen, maar al snel zat ik geboeid en nieuwsgierig te kijken. Na de eerste kennismaking met Cate, die haar uitgroei wel eens bij mocht verven maar dat terzijde, en na dat Giovanni in beeld was geweest, groeide mijn interesse in dit verhaal. Giovanni zal ergens altijd het kleine broertje van Phoebe uit Friends blijven, of de man uit 'Perfect Stranger', maar dat hij veelzijdig is en verschillende soorten rollen aan kan is duidelijk.

Na een uur dreigt het een beetje in te zakken, maar al snel wordt het weer opgepakt.

Fijne verrassing.

Poëtisch, dromerig, twee toch wel wat eenzame mensen die elkaar gaan liefhebben. Dit alles in een schitterend Italiaans landschap wat meerdere keren heel mooi vanuit de lucht gefilmd wordt.

Het verhaal is onconventioneel: een menselijk drama door een verkeerde keuze vanuit geheel begrijpelijke emoties, hulp (en liefde) uit onverwachte hoek, en dan: een bijna magisch afdwingen van het verloop van de gebeurtenissen tegen de normale realiteit in.

De morele vraagstukken knagen wel een beetje, is het verhaal plausibel genoeg?

Als de film een droom zou voorstellen vind ik het totaal acceptabel, maar omdat het de realiteit moet voorstellen (denk ik) vind ik de ontwikkelingen te vaak toevallig bevorderlijk voor het verloop van het verhaal en daarom juist afleiden van het verhaal. Wel blijven de gebeurtenissen ondanks de traagheid enorm boeien.

Misschien moet ik de film toch maar als een mooie doch tragische droom zien.

Ook deze film heb ik me kunnen aanschaffen voor amper 1 €, en dat is hij, ondanks het wat rare einde, wel waard.

Hier kon ik echt helemaal niets mee. Vlakke personages, ongeloofwaardig script en vooral erg pretentieus. Tykwer bevestigt hiermee dat het totaal niet mijn regisseur is.

1,5*

Deze Italiaans/Engels gesproken film is niet direct onder een genre te plaatsen. In het begin is de film thrillerachtig, maar de film slaat dan over in eerder drama/romantiek.

De film vond 'k dan vooral heel sterk in het begin, maar na een uurtje verslapte de film om dan weer sterk te eindigen met een opvallend einde. Verwacht geen flitsende film, maar eerder een iets tragere film, vooral na een uur. Gelukkig duurde de film maar een uur en half, dus viel het al bij al nog mee.

De cast was ook niet van de minste: een Italiaans/Engels sprekende Cate Blanchett, die ook nog eens tijdens de film al haar blonde lokken afscheert.

Geen meesterwerk, maar voor de prijs dat 'k het gekocht had (6 dvd's voor 10€) viel de film reuze mee. Goed, maar niet waw door het tweede deel.

Deze film stort echt in. Tsjonge wat is dat jammer !! Het begin is echt supersterk. Jammer dat de film daar niet is gebleven. Een ijzersterk verhaal van een mislukte moordaanslag en een wraak op iemand die door corruptie en de politie wordt ingedekt. Het zit allemaal ook heel ingenieus in elkaar en wordt heel mooi opgebouwd inclusief een hele geraffineerde ontsnapping. Ook heel erg knap hoe op het emotionele wordt ingezoomd, naast dit sterke script. En vervolgens de wraak op de persoon waar het echt om ging. Als de film hier was gebleven en op dit niveau was gebleven, was het voor mij minstens 4 sterren geworden.
Maar nee, vervolgens vervalt de film in een flauwe liefdesgeschiedenis en een ontsnappingsroadmovie en dan komt er ook nog eens een erg ongeloofwaardig einde aan.
Jammer jammer jammer ........

Uitstekende film waarin een lerares een bomaanslag pleegt die verkeerd afloopt. Ondanks (of misschien wel mede door) het kalme tempo van de film is het geheel behoorlijk spannend. Stijlvol in beeld gebracht met mooi camerawerk. Cate Blanchett zet een sterke rol neer hier (vooral in de scene waarin ze te horen krijgt dat de bomaanslag is mislukt).