Hacksaw Ridge (2016)

Ik ga hem zeker kijken, maar mijn mond trekt wel een beetje scheef van de trailer. Toch een behoorlijke dosis onvervalste heroïek, of het nu in de persoon is van een killing machine of een dienstweigeraar. Green screen helpt ook niet mee. Eerst zien, dan oordelen, maar het spelletje 'raadt de regisseur' had ik bij deze trailer nooit goed gehad. Ik had Clint Eastwood of Angelina Jolie gezegd, als zogenaamd tegengewicht van hun vorige films.

Mel's neergang betreur ik nog steeds, maar ik denk niet dat hij zich met wat voor film dan ook nog kan redeemen. Dan moet er echt een succesreeks komen, en die lijkt hier niet direct te beginnen, als ik het zo zie. En idd, Verhoeven, daar zit gelijkenis in!

Ja verbaasde mij ook. De reviews zijn meer dan behoorlijk. Positief verrast, ben ik!

Mmmm, ja dan ziet mijne er toch anders uit:

Braveheart (1995) 4,0* (was jaaaaaren 4,5*)

Passion of the Christ, The (2004) 4*

Apocalypto (2006) 4,0*

Man without a Face, The 3,5*

Mijn Melmiddelde staat op 3,875. Maar die van hem is dan wel een klein beetje verhelderend, wat betreft zijn waardering van Hacksaw Ridge.

hmmm tot op zekere hoogte, Walter. Er zijn wel enkele regels, en stemmen op films die je niet hebt gezien is gewoon duidelijk niet toegestaan.

Als je wilt zien hoe heroïsch oorlog kan zijn en wat voor kracht je uit De Lieve Heer en de bijbel kunt putten, raad ik hem van harte aan.

Maar ik snap de positieve recensies echt niet. Een erbarmelijke, met clichés gevulde, tenenkrommende film, wiens pacifistische boodschap verloren gaat in (fantastisch geschoten en uitgevoerde, dat wel) geweldsporno.

Ik heb me op zitten vreten. Wat een teleurstelling.

“Lord, please help me get one more..."

Als je wilt zien hoe heroïsch oorlog kan zijn en wat voor kracht je uit De Lieve Heer en de bijbel kunt putten, raad ik hem van harte aan. Maar ik snap de positieve recensies echt niet. Een erbarmelijke, met clichés gevulde, tenenkrommende film, wiens pacifistische boodschap verloren gaat in (fantastisch geschoten en uitgevoerde, dat wel) geweldsporno.

De oorlogsscènes worden geroemd om het hoogste realisme sinds Saving Private Ryan. Ik denk dat lichamen inderdaad op die manier uit elkaar knallen, huid en gezichten op dergelijke wijze openspatten wanneer doorboord met een kogel op hoge snelheid. Echter kon ik moeilijk om de contradictie heen dat de film daar zo lang in 'lijkt te zwelgen', terwijl de hoofdpersoon geweldloos is. En dat knaagde toch een beetje. Maar die tegenstelling is niet de reden voor mijn afkeuring, al vond ik het wel opmerkelijk.

Het waren meer de cornyness in de eerste helft , en voornamelijk de heroïek en de religieuze 'get my bible'-momenten (Please Lord, help me get one more..!) in de tweede, die me tegenstonden. Aerial Shots van Doss op die luchtbrancard en het in slow-motion afwassen van het bloed nadien, mneeh. Dat het strijdtoneel keihard en realistisch gefilmd is, staat buiten kijf. Toch, aanzwellende muziek en slow-motion maken voor mij de conclusie onmogelijk dat Gibson zich hier toch enigszins in het spektakel van de oorlog verliest, in plaats van de waanzin en de gruwelijkheid, zoals het oneindig veel betere Idi I Smotri (Come and See) dat doet.

Helaas, het was echt een bittere teleurstelling voor mij, als (deels voormalig) Braveheart fanboy, welke toch met het ouder worden wat van zijn sokkel is gegleden, en meer recent Apocalypto die ik erg kon waarderen om zijn rauwheid. De technische vakkundigheid bespaart Hacksaw Ridge een lager cijfer, maar ik zal hem niet snel nog eens opzetten, door al die cringeworthyness.

2,5*

Eigenlijk wordt jouw eerste voorgevoel best wel bevestigd:

Ik vind jouw 2,5* nog gul eigenlijk, afgewogen tegen jouw mate van teleurstelling. Maar goed dat heb je met film kijken: you win some, you lose some en dat is ook wel de "sport" : als je van tevoren al zeker weet dat iets goed gaat zijn is de lol er al een beetje af. De verrassingen/ontdekkingen zijn meestal het leukst.

Dit is een nogal academische benadering van de film hoewel ik denk dat je best een punt zou kunnen hebben wat betreft Gibson die z'n geloof wil "verkondigen". Dat hij dat dan zou doen door Japanners en hun rituelen te "veroordelen" geloof ik dan niet zo. Tenzij die dekselse Mel Gibson subtieler te werk gaat dan men denkt

Trouwens er komt een vervolg op The Passion of the Christ (2004) genaamd Resurrection ben benieuwd of die jouw "Melmiddelde" weer kan opkrikken John Milton

Helaas wel inderdaad Bélon.

Gek genoeg was ik al die bedenkingen dus weer vergeten na die goede ontvangst, met die keur aan lovende recensies. Inmiddels ging ik er toch een beetje vanuit dat ik echt een goede film ging kijken, die gewoon een door de studio opgeleukte trailer had gekregen.

Zelfs voor de film zagen we dat dat regelmatig gebeurt met een trailer van Snowden, die we net die morgen hadden gezien: ze hadden de trailer gemonteerd alsof Snowden een nagelbijtende thriller is. Which is horse-puckey. Maar inderdaad, zoals je zegt: het kan vriezen en het kan dooien...

Wat de sequel op The Passion betreft, ik ben benieuwd. The Passion of The Christ heb ik twee keer in de bios gezien, en nadien nog enkele keren op dvd. Zelfs als atheïst kon ik die film om meerdere redenen behoorlijk waarderen. Geen idee, of dit zich daar ook voor leent. De gebeurtenissen in de vorige film leenden zich voor een behoorlijk historische benadering, grotendeels gegrond in de een realistische verbeelding. Zelfs voor een scepticus leek het grootste gedeelte van de film niet onmogelijk. Ik verwacht op voorhand alweer controverse, overigens

We gaan zien wat het met mijn Melmiddelde gaat doen!

Jep, ik moest ook wel wat aan FMJ denken. Nu heb ik dat al gauw bij een drill sergeant (zolang ze geen David Schwimmer heten), maar bij deze iets sterker! Laat ik ook iets positiefs zeggen: Ik vond Vince Vaughn niet onuitstaanbaar, wat ik praktisch altijd wel een beetje heb. Toch een behoorlijke prestatie.

Maar mijn pantoffel is doorgaans geloofwaardiger dan Vince Vaughn. Dat ik me een keer niet blauw ergerde, heeft natuurlijk wel een bepaalde context, en te maken met een uitermate lage verwachting

Maar Schwimmer doet me gewoon niet denken aan FMJ. Niet doordat hij helemaal niet geloofwaardig zou zijn hoor. Al is het ook weer niet mijn favoriete stukje casting van BoB, dat moet ik wel zeggen.

Maar ikzelf was alsnog niet blij toen hij af was, meer ontgoocheld dat deze film zoveel hoge waarderingen krijgt, eens temeer ik er zelf ook in was gaan geloven dat het blijkbaar een weeïge trailer was en Gibson wél een meesterwerk zou hebben afgeleverd. Dat bleek (voor mij althans) na het zien van de film allerminst het geval.

De 'Please Lord, Help Me Get One More'-line word bij ons thuis nog steeds af toe uitgesproken. En niet met gepast ontzag.

Dat Please Lord, Help Me Get One More is 1 op 1 overgenomen van Desmond zelf. Na de film komt de echte Desmond aan het woord en dan vertelt hij dat hij dat toen inderdaad zei. Dus wat is daar dan zo aanstootgevend aan John Milton? En je zei ook iets (in een veel eerdere post) over Please get me my bible. Maar ook dat is nou eenmaal echt zo gezegd.

Maar dat mensen het laatste half uur als geweldsporno ervaren vind ik pas echt vreemd. Het is een oorlogsfilm en oorlog heeft een overdaad aan geweld. Waarom is het dan geweldsporno? Alsof soldaten in tijden voor oorlog tegen elkaar zeggen. Wel voorzichtig zijn hoor en niet te veel troep maken. Gewoon netjes iemand doodschieten en daarna meteen het bloed opruimen.

Wanneer het nou een sneeuwballengevecht betreft waarbij mensen exploderen wanneer ze worden geraakt door een sneeuwbal. Ja, dat lijkt mij eerder geweldsporno.

Ik vond het niet zozeer aanstootgevend JacoBaco (en dat het een historisch citaat is staat daar voor mijn gevoel buiten), maar het herhalende aspect en intrinsieke vrome boodschap doen weinig me voor en zijn voor mij allerminst van toegevoegde waarde. Jouw persoonlijke visie op (de waarde van) geloof echter, is heel anders dan die van mij, dat zal daar uiteraard een rol in spelen. Waar jij misschien bij sommige zaken denkt (ik moet daarnaar raden uiteraard) 'wat mooi', of dat iets je überhaupt niet positief of negatief opvalt, heb ik wellicht rolling eyes, of vraag ik me zelfs in sommige gevallen af waar mijn teiltje blijft. Ik heb nuance hoog in het vaandel staan, en niet bijster veel op met het proppen van religieuze boodschappen in films. Maar dat laatste is geen MM discussie.

Het label geweldsporno heb ik zelf gebruikt vanwege de discrepantie tussen de idealen van Desmond en de mate waarin Gibson zich in mijn optiek 'verliest' in het tonen van het geweld, in de zin dat hij niet louter toont dat er in oorlog verschrikkelijk geweld plaatsvindt, maar er heroïek en glorie in lijkt te zien; met andere woorden, de nadruk komt op een gegeven moment op glorieus in beeld gebracht geweld te liggen. In één zin: Kijk eens hoe ongeëvenaard technisch vaardig we dit dood en verderf in beeld kunnen brengen? Dat was het gevoel wat ik erbij kreeg, en dat staat haaks op het pacifisme van Desmond.

Er is niet mis met het tonen van de onmenselijkheid van oorlog, ik ben een groot fan van Idi I Smotri, en was helemaal niet afkerig van de openingsscène van Saving Private Ryan. Je mag die ellende best tonen. Maar de manier waarop Gibson het doet, bezien in de 'morele context' van de film, beviel mij niet. Het voelde scheef.

Ik denk dat in deze discussie de perceptie van individuele kijkers doorslaggevend is.

De term geweldsporno behelst voor mij het zodanig doseren en brengen van geweld dat het je haast opgeilt (om het maar even heel plat te zeggen). Een vorm van verheerlijking dus, waarbij het niet gaat om de functionaliteit, maar om de mate waarin de beelden voor een soort adrenaline zorgen.

Wat mij betreft is daarvan hier geen sprake. Het beeld van oorlog dat hier gegeven werd (los Van Desmonds verhaal) vond ik realistischer dan in veel andere films, waarin de omstandigheden vaak behoorlijk worden verzacht. Daarnaast stootte wat ik zag eerder af dan dat het me aantrok. Dat werkte in mijn geval positief in de waardering voor de film.

Echter, iemand die daar zit en enthousiast wordt van/gaat juichen bij de overdaad aan geweld... Tsja, dán wordt het geweldsporno. M.a.w. je kunt het eruit halen, maar de term algemeen gebruiken gaat mij iets te ver.

Edit: John Milton hanteert de definitie volgens mij net iets breder ik was benieuwd naar de Van Dale of iets vergelijkbaars, maar Google wil niet echt meewerken. Ik zie de term steeds vaker terugkomen en heb er dus ook wel m'n eigen ideeën over, maar misschien is 'ie toch geen gemeengoed?

John Milton, klopt. Gibson heeft die bedoelingen niet, die man is overtuigd van z'n eigen goede intenties. The Passion is daarin misschien nog wel een beter voorbeeld. Wat 'ie daar (onbedoeld, doch daarmee enorm naïef) allemaal op de hals heeft gehaald... over die film val ik trouwens al veel meer, maar dat is een andere discussie.

Ik zag dat je er nog wat andere elementen bijhaalde, zoals de koppeling met de (religieuze) moraal en de technische snufjes (slomo's etc.) die hij gebruikt om geweld in beeld te brengen. In dat geval kom ik ook al veel dichterbij het toekennen van die term, zeker omdat Desmond duidelijk een lijdende Christusfiguur is (ditmaal bijna expliciet ook, in Apocalypto bijv. is het implicieter).

Maar daar gaan we weer John Milton. Het speelt nou eenmaal een grote rol binnen deze film en daarnaast is het historisch correct. Althans, grotendeels. Maar allerminst dus van toegevoegde waarde voor jou. Oké dat kan... Ik kan alleen moeilijk begrijpen dat hier iets over gezegd wordt door jou of iemand anders. Stel, ik kijk een film over een waargebeurd verhaal waarin discriminatie een grote rol speelt en een persoon zet zich 100% in om iets tegen discriminatie te doen, maar vervolgens vertel ik dat het terugkomende aspect en de boodschap tegen discriminatie weinig me voor doen en zijn allerminst van toegevoegde waarde voor mij. Nogmaals, oké dat kan, maar in mijn ogen een beetje zinloos om dat dan te zeggen. En zo zie ik het. Ik kan ook een pornofilm kijken en zeggen, de seks is niet van toegevoegde waarde voor mij. Ik had liever wat minder seks en betere dialogen gezien.

En je zegt over het onderwerp geweldsporno het volgende: Kijk eens hoe ongeëvenaard technisch vaardig we dit dood en verderf in beeld kunnen brengen? Dat was het gevoel wat ik erbij kreeg, en dat staat haaks op het pacifisme van Desmond.

Dat vind ik persoonlijk een tikkie overdreven wat je zegt.. Maar een logisch contrast toch? Oorlog heeft een overdaad aan geweld en Gibson laat dit zien terwijl Desmond gewoon zijn idealen blijft nastreven en daar wordt voldoende aandacht aan besteed. Die ''zogenaamde'' geweldsporno is echt maar een half uurtje ofzo.

Hmm nee, dat ik niet precies wat ik bedoel Jaco, het gaat me er niet om dat hij geweld toont in een oorlogsfilm (dat is vrij logisch), maar om het feit dat hij het esthetische aspect daarvan benadrukt om de lichaamsmangelende gruwel verschrikkelijker dan ooit in beeld te brengen, in een film waarvan de morele boodschap geweldloosheid is. Inderdaad dus de eerder aangehaalde slow-motions etc. 'Wat verschrikkelijk' komt dan als gevoel op losse schroeven te staan, juist door de 'indrukwekkende' manier wáárop het getoond wordt.

Om je porno analogie wat om te draaien, het is een beetje als een Legion of Decency vertegenwoordiger zogenaamd vol afschuw een seksblaadje ontdekt in de winkel, maar er onwillekeurig (en wellicht niet volledig zelfbewust) net even te lang en aandachtig naar blijft kijken, en moeite lijkt te hebben om het weer weg te leggen.

In The Passion die Tbouwh aanhaalt, zit die moeizame relatie tussen Gibson, de boodschap en geweld mijns inziens evenzeer. Al moet ik toegeven dat ik daar destijds wel erg van onder de indruk was.

Maar ik vrees dat we het hierover niet eens worden Jaco. Hoeft natuurlijk ook niet!

Ik heb The Passion of Christ nog nooit gezien John Milton.

Maar ik begrijp wat je bedoeld met: maar om het feit dat hij het esthetische aspect daarvan benadrukt om de lichaamsmangelende gruwel verschrikkelijker dan ooit in beeld te brengen, in een film waarvan de morele boodschap geweldloosheid is. Inderdaad dus de eerder aangehaalde slow-motions etc.

Ik ben het er alleen niet echt mee eens. De oorlog in de film duurt nog geen 45min en het gaat er even erg heftig aan toe. Oké die slow-motions hadden inderdaad niet gehoeven. Maar dat contrast (overdaad geweld en de idealen van Desmond) lijken mij in dit geval niet misplaatst. En je zegt dus in een film waarvan de morele boodschap geweldloosheid is? Voor Desmond ja, maar de oorlog vond nou eenmaal plaats en de boodschap van Desmond komt meer dan aan en daar past dat stukje oorlog met veel geweld prima bij, want het was oorlog.

De discussie gaat ineens lekker terwijl ik hier eigenlijk helemaal geen tijd voor heb.. En nee, we gaan het inderdaad niet met elkaar eens worden en dat is ook helemaal niet erg nee.

Maar dan ga je blij worden, dat gaat nog sneller in de toekomst, als men het er tenminste over eens kan worden...

Ik zie op ICM day je hem gechecked hebt Woland, waar is je epistel?

Daar had ik gisteravond even geen zin meer in, John Milton

Maar nu ik hier toch aan het antwoorden ben, kan ik er net zo goed wat over zeggen. Tja, zoals je ziet aan het aantal sterren, vond ik het eigenlijk niet zo goed, en ik snap de hoge gemiddeldes op MM en IMDb dan ook niet (behalve dan dat zware onderwerpen als oorlog altijd wat hoger lijken te worden aangeslagen). Weliswaar visueel overdonderend en bruut gewelddadig, maar voornamelijk een aaneenschakeling van clichés en waar ik geen moment het idee had dat ik naar realistische oorlogsscenes zat te kijken. Andrew Garfield acteerde vrij aardig, maar bijvoorbeeld die drill instructor van Vince Vaughn was niet zo best, en veel van z'n collega-soldaten vond ik ook maar matig. De interviews aan het einde voegden wat mij betreft ook weinig toe.

Had ook niet verwacht dat jij deze wel zou waarderen. Zou me enorm hebben verbaasd zelfs...

Inderdaad, niet wegens.

Het staat er los van. Maar ik werd er ook wat onpasselijk van die ongebreidelde heroïek en slow-motion oorlogsellende, gelardeerd met in de Here gevonden doorzettingsvermogen. En nogmaals. En nogmaals. Zoetsappig en kitscherig zijn misschien niet de meest optimaal gekozen woorden, maar ik snap denk ik wel wat ze bedoelen...

En hoe grafisch het geweld is, staat daar wat mij betreft 100% los van. Het is zeker geen Little Boy (2015) qua sentiment en kitscherigheid, maar het staat me alsnog niet erg aan hoe oorlog an sich, en Doss specifiek hier geportretteerd woorden, en wat voor waarde we daaraan zouden moeten hechten. Dan begeven we ons op het vlak van de interpretatie, maar dat doen we nou eenmaal tijdens het kritisch kijken van films.

Toegegeven: bij oorlogsfilms ben ik wat allergisch voor opgeblazen heroïek, aanzwellende violen en prachtig gefilmde slow-motion sprintjes tussen rondvliegende granaatscherven door. Om over het silhouet van Garfield als geofferde Christusfiguur nog maar niet te spreken.