47 Meters Down (2017)

Een haaienfilm. Kan dat met alle illustere voorgangers in het hoofd, nog iets zijn? Ja hoor. Dat kan.

De film is spannend. Door goed gebruik te maken van het element tijdsdruk en door het opkloppen van de legendarische bloeddorst van haaien, ontstaat er een lekker sfeertje.

De film speelt daarnaast heel tactisch in op het claustrofobische gevoel dat ieder mens wel herkent. De kijker ziet en ervaart evenveel als de belaagde personages. Het sfeertje is intens benauwend en opwindend.

Wel wat veel gegil van de dames. Maar ja, dat hoort erbij. Een kleine prijs voor zoveel schoonheid.

Leuk om Modine weer eens te zien. Hier niet heel memorabel, maar toch. Na zijn grandioze rol in Birdy toch wat in de vergetelheid geraakt. Althans, hij was uit mijn bewustzijn verdwenen.

Eh, “In the Deep” dus. Ja, spannende film.

Mandy Moore en Claire Holt spelen de zussen Lisa en Kate. Beiden spelen hun rollen wel redelijk, al blijven de personages wat plat (maar dat is meestal zo in een dergelijke film). Daarnaast vond ik Mandy Moore hier en daar net wat te irriterend hysterisch acteren, maar gelukkig heeft ze ook wat scenes waarin ze wat natuurlijker overkomt. Verder is het verrassend om Matthew Modine in een bijrol te zien. Dat deze toch wel redelijk bekende acteur zichzelf leent voor een haaien film.
Men mikt met deze film op de claustrofobische angst en ze slagen er soms in om dit goed over te laten komen. Daarnaast zijn de haaien niet overdreven vaak in actie, dus de dreiging blijft nog best onverwachts.
De haaien zien er nog best goed uit, al is hun grootte misschien wat overdreven (maar dat hoort er bij een dergelijke film ook een beetje bij).
Verder wel jammer dat de film redelijk tam blijft en het voornamelijk bij wat suggestief bloedvergieten blijft. Wat dat betreft werd ik met de hallucinatie van Lisa nog enigszins tevreden gesteld.
Een redelijke film binnen het 'haaien subgenre', maar verwacht geen klassieker.

Aha, toch nog een (andere) haaienfilm. Vroeger, maar nog steeds en valt het nu wat minder op, kwamen er altijd 2 films vrijwel tegelijk uit met hetzelfde thema. Bijvoorbeeld Armageddon en Deep Impact. Beide in 1998 of twee films over een vulkaan. Dante's Peak en Vulcano. (beide in '97) In The Deep krijgt wat minder aandacht omdat ... weet ik niet.. Omdat er $17.000.000 is uitgegeven aan The Shallows en er dus veel meer geld beschikbaar was om de film te promoten? Best zonde, want hoewel The Shallows wel iets beter is, is In The Deep verre van slecht. Dus deze film verdient ook wat aandacht vind ik.

De situatie van op de bodem van de Golf van Mexico? te zitten is overtuigend en beklemmend. Natuurlijk is het makkelijk om commentaar te leveren op hoe de twee dames in kwestie zich gedragen, want vanaf de zijlijn is het altijd makkelijk om te roepen wat doe je nou dom of waarom doe je het niet zo? Als ik daar had gezeten, dan had ik heel hard gaan janken.. Nee, het punt is, dat weet ik niet, zoiets weet je wanneer je daar daadwerkelijk zit. En ook niet onbelangrijk, de haaien zien er totaal niet nep uit!

Toch zitten er hier en daar wel wat vreemde momenten in de film dat ik dacht huh? En het kan lastig zijn om een film als deze 80min spannend te houden en dat lukt dus niet altijd. 1 van de sterkste dingen vind ik dan wel: op 47 meter diep is er geen radiocontact en leuk vond ik dat er op een gegeven moment wel radiocontact is en het drong toen nog niet tot me door, maar het duurde niet heel lang voordat duidelijk werd waarom. En hier hoort voor mij een lach met een zweetdruppel bij!

Zoals ik van een haaienfilm verwacht. Persoonlijk heb ik best een hekel aan zwemmen in de zee. Het feit dat je totaal geen zicht hebt op wat er onder je allemaal gebeurd zint me helemaal niks. Ik kon me de angst van Lisa dus goed voorstellen voorafgaand toen ze de kooi in ging. Zeker toen de kooi naar de bodem van de oceaan zonk brak het zweet me uit. Een helse nachtmerrie waarin ik mijn duikbril tot de rand vol zou janken.

In tegenstelling tot het recente The Shallows speelt deze film zich grotendeels onder water af. Wat het extra spannend maakt is dat je een sterk claustrofobisch gevoel krijgt. De film zit vol met shots die de donkere diepte in staren waarbij je twijfelt of dat je een haai ziet of dat het gewoon een bepaalde lichtinval is. Ook de hoeveelheid lucht die in de flessen resteert speelt een rol waardoor het ook nog eens een race tegen de klok is. Moore en Holt doen het aardig maar zo heet als Blake Lively wordt het niet.

Pluspunt vind ik ook dat er niet heel veel confrontaties zijn met de haaien waardoor het eigenlijk nooit nep wordt. Ze maakten op mij een realistische indruk die gewoon op instinct van een roofdier afgaan in plaats van een persoonlijke vete uitvechten met hun maaltijd. Wat horror betreft blijft het vrij braaf. Er vallen niet veel slachtoffers, en schokkend wordt het nooit. Wonden zien er daarentegen goed uit.

Het einde was in mijn ogen bijna perfect, het ging vijf minuten te lang door. Toen het onderwerp 'hallucineren' ter sprake kwam wist je als kijker dat het zou gebeuren. Ik raadde zelfs het moment waarop het werd ingezet. Toch duurde de hallucinatie zo lang dat ik het na verloop van tijd vergat. Zodoende was het einde toch een kleine verrassing. Maar, het had van mij mogen stoppen toen er weer werd overgeschakeld naar Lisa in de kooi die in haar zelf praatte en langzaam gek leek te worden. En dan het beeld op zwart. Maar goed, kleinigheidje. Weer een tof haaienfilmpje. Keep on pooping them out.

Op geen enkel vlak slecht, maar ook op geen enkel vlak echt goed. Beetje lange aanloop naar het hoofdverhaal, waarna we op zich best origineel een verhaal dat volledig onder water af speelt te zien krijgen. Ik vond het aan de andere kant ook rommelig en slechts met momenten spannend. Daarbij vond ik het panische (maar ook wel weer logische) gedrag van de meiden storend en was de veel te harde en aanwezige muziek gewoon echt irritant. Ik miste de rustmomenten op dat gebied. Het slot was wel behoorlijk.

2,5*

In the Deep is een goeie haaienfilm. Wat gaf deze film mij een claustrofobisch gevoel zeg, ik mag er niet aan denken in zo'n situatie terecht te komen. Ik zal het dan ook nooit in mijn hoofd halen om tussen haaien te gaan zwemmen of mij in een kooi te laten zetten.

Spannende film. Om de film spannend te houden natuurlijk irrationeel denken van de beide vrouwen.

Belachelijk is dat de lier niet alleen breekt maar gelijk het hele stuk schroot van de liertakel naar de zeebodem flikkert.

De film blijft boeien door het nare gevoel dat het oproept.

Aardige wending op het eind.

Matige thriller. Het verhaal is niet helemaal realistisch en teert op te veel toevalligheden. Het tempo is verder goed en Roberts slaagt erin je een aantal malen goed te laten voelen hoe de dames zich voelen in de claustrofobische situatie op eenzame diepte. Verder is het allemaal maar rommelig en met veel hysterisch gegil van de zwakke actrices. De haaien zien er goed uit en zorgen zo nu en dan voor wat spanning. Het einde moet zogenaamd verrassend zijn, maar had niet gehoeven. 2.0/2.5

Best aardig. Hoewel het niet heel erg verrassend is, de problemen stapelen zich onvermijdelijk op, weet de film toch de aandacht redelijk vast te houden. Het einde vond ik niet heel erg sterk maar het kon er best mee door. Ook het acteerwerk kan ermee door en verder ziet het er wel aardig uit. Leuk voor een keer, goed voor een krappe voldoende.

Leuke film, zelfs spannend op sommige momenten. Al had ik het gevoel, ondanks het min of meer realisme dat de film wilt weerspiegelen, in bepaalde scènes wat onlogisch overkwam. Bv. bij de reddingsactie zie je totaal geen haaien meer en dat Javier even alleen de meiden probeert te redden ondanks de haaien. De hallucinatie was naar het einde toe niet echt verrassend, maar door het lange verloop ervan wel even vergeten. Was overigens een goed slot geweest, nu krijg je nog een extra toevoeging die het zeker niet beter maakt. Maar het claustrofobisch gevoel, de verschillende problemen die de meiden te bekampen hebben en het degelijke slot zorgen toch voor een 7/10.

Het idee is best interessant. De uitwerking is helaas minder. Witte haaien van 25 meter lang? Waarom niet de feiten volgen. Dit stoort meteen. Ook het vallen van de kooi onder water gaat veel te snel. Hou je aan de feiten. Het claustrofobische gevoel komt wel goed naar voren. De haaien zien er redelijk goed uit. Maar komen helaas ook maar zelden in beeld.

Omdat ik een aantal maanden geleden al de goede haaienfilm "The Shallows (2016)" had gezien, waarbij het ook draait om een vrouw (die verblijft dan op een rost vlakbij de kust, waarbij een haai het op haar voorzien heeft), was ik eigenlijk wel benieuwd naar deze haaienfilm waarbij het ook draait om vrouwen. In dit geval om de twee zussen Lisa en Kate, die komen vast te zitten op de bodem (op 47 meter diepte) van de Mexicaanse zee als hun haaienkooi afbreekt van de toeristenboot, waarmee ze haaien aan het bekijken waren. Daarbij hebben ze minder als een uur aan zuurstof en moeten ze een plan bedenken om terug te komen bij de boot, waarbij ze omringd worden door haaien en bovendien mogen ze vanwege de decompressieziekte, niet te snel omhoog komen.

Het eenvoudige verhaal stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor, maar wist me desondanks nog wel te vermaken en te boeien (op de flauwe opening van het verhaal na dan) en naarmate het verhaal vorderde vond ik het ook steeds beter en ook spannender worden met als hoogtepunt de laatste 15 spannende minuten (waarbij de twee zussen een ultieme poging wagen om naar boven te komen) van het verhaal, maar die 15 minuten worden dan alsnog verpest (zijn dan eigenlijk ook niet meer van toepassing) door de 4 minuten die daarna nog volgen en dat was helemaal niet nodig geweest en die 4 minuten doen de film uiteindelijk ook de das om (althans naar mijn inziens).

Opzicht vond ik het verhaal best nog best realistisch (want zoiets kan natuurlijk gebeuren) en zodra de twee zussen met de haaienkooi op de bodem van de zee terecht komt na circa 30, wordt het behoorlijk claustrofobisch en mede ook omdat het behoorlijk donker is op de bodem van de zee. Vanaf dan wordt het verhaal ook pas interessant, boeiend en spannend en leef je zelfs met de twee zussen mee en zeker als ze geregeld de haaienkooi verlaten voor bepaalde situaties zoals o.a. om contact (op 47 meter diepte krijgen ze namelijk geen contact) op te nemen met de bemanning op de boot. De eerste echte dreiging komt daarbij wel pas na circa 45 minuten, als één van de zussen de haaienkooi verlaat om contact op te nemen met de bemanning en ze daarbij bijna gepakt wordt door een haai. Daarna volgen nog een aantal haaien aanvallen (ze zagen er dreigend uit, maar qua grote waren ze niet echt realistisch en leken ze meer op de haaien uit de komische "Sharknado" horrorfilms) en krijgen beide zussen ook te maken met zuurstof te kort en wordt hun kooi zelfs een keer weer opgelicht door de boot via een kabel van een reserve lier, waarna deze kabel breekt en beide zussen wederom belanden op de bodem van de zee en waarbij zus Lisa dan beknelt raakt met haar been.

Omdat de situatie voor beide zussen steeds penibeler wordt, gaan ze een ultieme poging wagen (mede omdat zus Kate zwaar gewond is geraakt door een haaienaanval als ze reserve zuurstofflessen wilt gaan pakken, waarbij het dan ook lijkt dat ze die aanval niet overleefd heeft) om zelfstandig weer naar boven te komen en dat resulteert dan in een spannende finale (ook fraai en spectaculair in beeld gebracht) die dus uiteindelijk in de laatste paar minuten van het verhaal alsnog verpest worden, omdat wat je ziet in de laatste 15 minuten, niet meer is dan een hallucinatie van Lisa, die zich in de kooi op de bodem heeft verwond aan een harpoen van een harpoengeweer en daardoor begint te hallucineren (hallucineren kwam overigens wel regelmatig ter sprake in het verhaal). Voor Lisa loopt het overigens goed af als ze gered wordt door de kustwacht, maar Kate is dus alsnog gedood bij de eerder genoemde haaien aanval, terwijl het eerst leek alsof beide zussen het zouden gaan redden.

Van de beperkte cast (draait eigenlijk maar om drie personen, waarbij vooral de twee zussen centraal staan) in dit verhaal had ik op Matthew Modine (in de rol van toeristen bootkapitein Taylor) na dan nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel verdienstelijk en zeker de twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters Mandy Moore (in de rol van zus oudste Lisa, die net de relatie heeft verbroken met haar vriend Stuart, waarbij Stuart haar heeft verlaten) en Claire Holt (in de rol van populaire zus Kate, waarvan Lisa vindt dat ze altijd leuke dingen doet en de mannen achter haar aan lopen). Beide vrouwen konden overigens wel goed schreeuwen, maar gezien hun situatie wel begrijpelijk

Al met al best een aardige Horror / Thriller film om eens gezien te hebben (duurt met circa 85 minuten ook niet lang) en eigenlijk zou deze film van mij vanwege de spannende finale op het einde een nipte voldoende krijgen, maar de laatste 4 overbodige minuten verpesten dit alsnog en daardoor krijgt deze film uiteindelijk van mij een nipte onvoldoende, namelijk 2,5*.

Degelijke haaienfilm.

Meestel is het geen geweldig teken als een film al een tijdje op de planken ligt. Dit is er gelukkig eentje die niet bij de slechte categorie hoort.

Wat vooral aardig is aan deze film. Is dat de haaien niet de enige grote vijand is in de film. Het is ook een gevecht tegen hun zuurstof en terug aan de oppervlak komen. Natuurlijk was dit zonder de haaien makkelijker geweest maar het brengt wel een spannend element met zich mee. Het begin is haast identiek aan The Shallows. Dus dat skippen we maar snel. Eenmaal in het water is het allemaal goed spannend. Het eind vond ik ook erg leuk.

Het is niet een film die je werkelijk nog nooit gezien hebt. Maar voor de horror/suspence liefhebber een alleraardigst poging.

3 goede sterren. Beter dan The Shallows.

Waarlijk geen slechte film, eigenlijk een redelijk goede B film. De vinnige vissen met het slecht verzorgde gebit blijven maar opduiken in zo veel films, vaak met heel middelmatig resultaat, maar dit viel best te doen.

Duidelijk dat de makers vooral een super spannende film wilden afleveren met de nodige schrikeffecten en ten dele is dit goed gelukt. Wel moet ik zeggen dat je een paar zogenaamde verrassingen van te voren zag aankomen c.q. zelf wel kon invullen, als je wat kijkervaring hebt aangaande dit soort films. Staat tegenover dat er in de laatste minuten een twist voorbij komt, die niemand(zelfs de jokkebrokken onder ons) kon voorspellen, dus dat kun je tegen elkaar wegstrepen. Over het algemeen goed gedaan(dat de haaien bij een aantal close ups erg leken op Bruce uit Jaws zij hen vergeven) en zeker onderhoudend. Grappig ook om in deze niet al te dure film twee acteurs te zien verschijnen, die een flink aantal jaren geleden nog tot de top van Hollywood behoorden, roem is inderdaad vergankelijk. Modine heeft niet zo gek veel te doen en een ondankbare rol. Moore(een tijdje lang de koningin van de romantische film) kon hier aardig krijsen maar qua talent was het nog steeds niet overtuigend.

het ziet er wel weer spannend uit, maar helaas zullen nu nog meer mensen bang worden van haaien, en het terecht / niet erg zullen vinden als deze dieren dood gemaakt worden.

Haaien zijn nl dol op mensenvlees, en doen ook echt alles om een mens aan te vallen.... ( niet dus !)

Het zou niet slecht zijn om voor ( of na) zulke films een melding te maken dat het deze dieren in de zee/oceaan horen, en het verder prachtige beesten zijn die zelden mensen aanvallen.

Jazeker, deze film brengt herinneringen boven aan Jaws... the revenge welteverstaan. De dwaze openingsscène doet je als kijker al vermoeden dat regisseur Johannes Roberts niet schroomt de kijker flink bij de neus te nemen en flink tijd te rekken. Zoals wel vaker tegenwoordig hebben we hier te maken met een flinterdun verhaal dat niet materiaal biedt voor een filmpje van 30 minuten, maar door allerlei vertraagtechnieken en een slappe poging tot karakterisering de plank behoorlijk misslaat. Net als Michael Caine in Jaws: The Revenge lijkt Matthew Modine deze film toegezegd te hebben in ruil voor een verblijf in een tropisch paradijs. Goed plan, slechte film helaas. Wetende dat het jaren inspanning heeft gekost om de massaslachting van haaien in te tomen na het succes van Jaws, kan ik een film die haaien opnieuw als meedogenloze menseneters neerzet sowieso niet aanraden. Gelukkig is de film zo matig als ik hoopte, zodat ik naar alle eer en geweten kan zeggen dat je deze film echt beter kunt laten schieten, ook al vanwege die zeer irritante score van Tom Hadju en Andy Milburn.

“It's gonna' be the best vacation ever!”

Laat twee aantrekkelijke actrices naar de bodem van de oceaan donderen, laat ze omringen door haaien met alleen een kooi als bescherming en je hebt een geslaagde film. Dat moet regisseur Roberts hebben gedacht. Jammer genoeg zijn de personages vooral vervelend en doen ze de domste dingen. Dat gekrijs van Mandy Moore was zo vermoeiend, dat ik op een gegeven moment hoopte dat de haaien honger zouden krijgen.

Pluspunt is wel dat de haaienaanvallen op goed gekozen momenten langskomen en zelfs voor wat spanning en aardige schrikmomenten zorgen. Maar zodra je iets hoort over hallucineren, weet je dat daar iets mee gedaan gaat worden. Het einde is daardoor voorspelbaar en een beetje lachwekkend.

Best spannende en goed gemaakte haaienfilm, binnen het beperkte genre absoluut boven het gemiddelde. Redelijke cast, goede spanningsopbouw en flink wat enge momenten. Het gebruik van opzichtige CGI blijft gelukkig ook beperkt. Qua logica moet je één en ander door de vingers zien, maar ik vond het een aangename verrassing.

Volkomen eens met mijn voorganger. Dit is een spannende en goed gemaakte haaienfilm die boven het gemiddelde uitstijgt. Enkele geslaagde enge momenten. Alleen de passages over het priveleven van een van de dames had voor mij wat minder talrijk mogen zijn maar al bij al een aangename verrassing. 3,5 sterren.

Mwa. Niet denderend.

Wat doe je als twee tutjes zijnde die vastzitten in een kooi onderwater? Juist, na de paniekstand komt al vrij snel de "Kom we gaan totaal onlogische dingen doen!" stand. Al vlug kiezen ze er voor dat één van de twee uit de kooi gaat, wat natuurlijk hartstikke logisch is als je van die vrolijke zwemmers om je heen hebt. Vervolgens blijft het in en uit de kooi, totaal niet luisterend naar het "Wat je ook doet blijf in de kooi!!" advies. Anderzijds zou het natuurlijk wel een hele saaie film zijn als die dozen niks zouden proberen, maar enfin. Na een paar geforceerde en zogenaamd 'diepgaande' gesprekken in de kooi zou je sowieso bijna hopen dat ze een sharksnack zouden worden.

Een paar "op het nippertje" momenten waren wel aardig, maar ook veelal voorspelbaar. Het werd ook wat saai halverwege de film. Mandy Moore was behoorlijk irritant (dat geschreeuw!). Ik had niet verwacht dat ik Holt de betere van de twee zou vinden.

Het einde was wel tof, al had ik al zo'n vermoeden omdat de term caissonziekte zó vaak genoemd werd.

Naar de haaien

Ergens las ik dat 47 meters down vergelijkbaar zou zijn met The Shallows, maar als je het mij vraagt en mijn reviews vergelijkt, word je vast al snel duidelijk dat ik die mening niet deel.

Met de opzet is nog weinig mis, we leren de hoofdrolspeelsters een beetje kennen en we zien ze de beslissing maken om lekker avontuurlijk met haaien te gaan zwemmen. So far so good, maar als het eenmaal echt los zou moeten barsten gooit de film zichzelf al gauw naar de haaien als heel overduidelijk zichtbaar word dat je zit te kijken naar een computer geanimeerde kooi die naar een computer geanimeerde bodem van de zee zinkt. Nou, vanaf dit moment heb je mijn aandacht als kijker al verloren.

De gebeurtenissen die zich vervolgens voltrekken zijn volstrekt ongeloofwaardig. Ik denk dat de meeste gebeurtenissen in films in 90% van de gevallen al snel een loopje met de werkelijkheid nemen, maar de vraag is of de gebeurtenissen niet te ongeloofwaardig op de kijker over kunnen komen. Daarnaast is het belangrijk dat deze gebeurtenissen goed en spectaculair genoeg bevonden kunnen worden door de kijker. Deze thriller faalt er zowel in om een zekere mate van geloofwaardigheid te behouden terwijl hij tegelijkertijd ook nog voor onvoldoende spektakel weet te zorgen. Hierdoor krijg je als gevolg dat de film ook nog eens vaak gewoon heel saai is. Toch best knap met deze set-up. De dames blijven daarnaast ook ongeloofwaardig lang in leven. Het einde zou de film in theorie nog wel van een ultieme catastrofe moeten kunnen redden maar tegen de tijd dat het slot zich aandient heb je al naar teveel onwaarschijnlijkheden, slechte effecten en vooral veel te veel oeverloos geschreeuw van beide dames zitten luisteren om er ook nog maar iets om te geven.

1,5*

Geen topper, maar keek lekker weg. Haaien scenes zijn aardig gemaakt. Twist op het eind zag ik toch niet aankomen. De moeite waard. Maar ben je op zoek naar horror, ff verder zoeken.

Ik vond dit wel wat.

Sowieso ben ik bevreesd voor open water en haaien enzovoorts en deze film kent een aantal aardige schrikmomenten. Geen topfilm maar best spannend.

Matige film waarin twee zussen op vakantie een ongeluk krijgen tijdens het bekijken van haaien in een kooi. Een simpele opzet die er niet aan ontkomt om wat eentonig te worden. Wel een spannend gegeven, maar de film zelf heeft te weinig spannende momenten (iets wat wellicht ook komt doordat je de gezichten van de twee actrices te weinig ziet).

Aardig. Dat eerste kwartier moeten we maar vergeten, maar eenmaal op de bodem van de oceaan wordt de film beter. Soms lelijke cgi, maar meestal ziet het er allemaal behoorlijk uit. Ook leuk spel met het troebele donkere zicht (en wel wat oplichtende belletjes) waardoor dit als spannende film ook werkt, maar op een andere locatie dan het zoveelste oude krakende huis. De meisjes moeten wel noodgrepen verrichten om de film draaiende te houden, maar het is ze vergeven al had de film best nog een kwartier korter gekund. Ook omdat de film best subtiel is en er geen bloeddorstige haaien zwemmen maar gewoon jagende haaien. Het einde vond ik overigens wel leuk gedaan maar misschien had de film een minuutje eerder kunnen stoppen. 3,0*.

Goed de zoveelste poging om na het onvolprezen Jaws een film met witte haaien te maken. Kijk in de jaren 70 konden we allemaal wel leven met de beelden van een haai die gemaakt was van hout, metaal en plastic, echter heden ten dage moeten er toch wel betere special effects getoond worden dan meer dan 40 jaar geleden.
Qua verhaal kan deze film al niet bij zijn beroemde voorganger in de schaduw staan, maar als dan ook nog de broodnodige = spanningsverhogende, special effects, achterwege blijven, dan mag je spreken over een mislukte film.
Kijk op het moment dat de meiden en jongens aan boord gaan dan weet je al dat er iets met de kooi gaat gebeuren en dat uitgerekend de dames in de kooi zullen zitten, ok allemaal nog wel acceptabel want het verhaal moet toch ergens een dramatische wending krijgen.
Maar als de eerste haai verschijnt dan lijkt die toch wel erg op de haai die gebruikt is in jaws en daar knap ik dus op af.
Dan het overlevingsgevecht op de zeebodem, of wat daar voor moest doorgaan, tenenkrommend, werkelijk niets strookte ook maar enigszins met de werkelijkheid.
Met voor mij als toppunt het moment dat ze totaal in het duister op zoek zijn naar een fakkel en op het moment dat die ontstoken wordt zweven er drie haaien om hen heen. Nu leek het mij dat ze stil in het water hingen, als er iets is wat witte haaien niet doen, dat is stil hangen in het water, kunnen ze niet daar ze geen zwemblaas hebben. Maar ja voor het schrik effect!!!!.
Dan het verbruik uit de flessen, geen woord meer aan vuil maken, totaal ongeloofwaardig. En ik kan nog wel even doorgaan, maar dat heeft geen zin, er was echter 1 moment wat de werkelijkheid benaderde en dat was de aanval boven water op een van de meiden, daarom scoort de film nog een 1,5, maar deze behoef ik niet weer te zien.

“Lisa, you need to calm down.

We need to get out of here!

If you do not calm down, we will die here!”

In “The Shallows” had Blake Lively tenminste nog een rots in de oceaan waarop ze veilig zat en waaromheen een enorme haai zwom. Dat was al angstaanjagend genoeg. In “47 Meters down” zitten ze met tweeën in een stalen kooi terwijl ze belaagd worden door zulke bloeddorstige reuzenhaaien en is er ook nog het probleem van zuurstoftekort. Er zijn plezantere manieren om je tijd door te brengen terwijl je ergens op een exotische bestemming je vakantie doorbrengt. Zo zie je maar dat je best je instinct (of dat van iemand anders) volgt, zodanig dat je gespaard blijft van zulke levensbedreigende situaties.

In eerste instantie vreesde ik dat dit niet zo’n bijster interessante film zou worden. Een volledige film op één en dezelfde locatie (de bodem van de oceaan) en met alleen maar twee hulpeloze jonge deernen die geen flauw idee hadden hoe ze konden ontkomen. “Meer dan wat paniekerig gedoe en een beeld constant opgevuld met angstig geproduceerde luchtbellen zal het niet zijn” dacht ik nog. Tja, zo zie je maar dat een mens zich weer kan vergissen. Het werd uiteindelijk toch vreselijk spannend.

Het zijn de twee zussen Lisa (Mandy Moore) en Kate (Claire Holt) die op vakantie zijn in Mexico en na een avondje stappen door twee lokale gigolo’s worden verleid die hen dan de volgende dag uitnodigen om met behulp van een haaienkooi in de oceaan af te dalen. De enige vereiste die men stelt is dat ze bevestigend antwoorden op de vraag of ze ervaring hebben in diepzeeduiken. Dit zei al veel over het professionalisme van deze organisatie. Als nuchtere, realistische mens zou ik daar al een streep trekken en dit verdacht ruikende uitstapje mijn bruingebrande rug toekeren. Maar bovenal zou ik nooit van zijn leven op dit aanbod ingaan, wetende dat ik nog nooit een litertje zuurstof onder water heb ingeademd. Ik zou terstond een paniekaanval krijgen. Allemaal flauwekul voor deze dames. Lisa heeft totaal geen ervaring, maar haar betrouwbare zus weet haar te overtuigen. Als ze dit aandurft, kan ze haar ex-vriend bewijzen dat ze niet zo’n saaie trien is. Kate mist dus enig verantwoordelijkheidsgevoel en Lisa een heleboel hersencellen. Ofwel heeft de Tequila er iets mee te maken.

Verder uitweiden is nergens voor nodig. Je kan zo aan je water voelen wat er gaat gebeuren als ze in het (ja hoor) water terechtkomen. Wat had je anders verwacht als een niet zo professioneel uitziende bemanning op een gammele boot je het water in laat zakken, terwijl ze bloederig aas gebruiken om de haaien te lokken (wat ook nog eens illegaal blijkt te zijn) ? Inderdaad, voor ze het weten, kunnen zandkasteeltjes bouwen op de bodem van de oceaan en begint een zenuwslopende race tegen de tijd. De beelden op zich zijn indrukwekkend en realistisch. Het claustrofobische gevoel overrompelt je. En de paniek en angst die zich meester maken over de beide duikers (vooral bij Lisa), is geloofwaardig gebracht. Echt acteerwerk is natuurlijk niet mogelijk als je zo’n 47 meter onder het wateroppervlak ronddobbert. De duistere zeebodem en de gedachte dat er elk moment vanuit die duisternis een volwaardige Jaws op je afvliegt, zorgt natuurlijk voor de nodige stress en schrikmomenten.

Toch enkele punten van kritiek om af te sluiten. Blijkt dat één enkel druppeltje bloed uit een wondje voldoende is om zo’n gigantische mensenhaai te lokken. Maar als ze dan ineens vanuit het donker trachten toe te slaan, dan missen ze het hulpeloze slachtoffer toch wel. Ik concludeer dan onmiddellijk dat zo’n haai over een gigantisch reukorgaan moet beschikken. En daarnaast dat het zo stekeblind is als een mol. Verder vond ik deze computer geanimeerde roofvissen niet bijster goed geslaagd. Maar dat vond ik ook van het opgefrommelde plastiek haaitje in “The Shallows”. En de ontknoping is ook iets waar je over kan discussiëren. En ik twijfel eraan of het gebeuren wetenschappelijk correct is.

Maar al bij al was dit een redelijk spannende onderwater thriller waar Cousteau met plezier naar zou kijken. En schijnbaar is er al een vervolg in de maak met de hoogst originele titel “48 Meters down”. Dus dan zal het probleem zich een metertje dieper stellen. Kwestie van grenzen verleggen, veronderstel ik ! En voor allen die toekomstige verre reizen in het verschiet hebben, een klein advies. Blijf veilig langs het zwembad liggen en doe alleen excursies die georganiseerd worden door het hotel. En sluit een degelijke reisverzekering af voor je vertrekt.

3*

Al een paar keer op Netflix voorbij gescrolld en dan nu toch maar eens gekeken. Had er eigenlijk nul verwachtingen van, maar we hebben toch nog aardig in spanning gezeten! Wat onlogische losse eindjes, onwaarheden en hier en daar wat slechte cgi, maar dat stoorde me eigenlijk niet eens zo heel erg. Best een aardig spannend filmpje voor een avond netflixen!

Dit was me een tegenvaller, niet normaal. Niet spannend (of ironisch grappig), maar gewoon pijnlijk saai. Dan ook nog vervelende personages -je hoopt maar dat ze snel opgegeten worden en snapt direct waarom haar ex bij haar is weg gegaan. Het pijnlijkste zijn de onrealistische plotwendingen. Bedenk de voor de handst liggende, minst originele plotwendingen die je in deze setting kan bedenken om de boel te rekken, en tadaa het zit in deze film. Van haaien die door pure onkunde waarschijnlijk uit zichzelf al dood waren gegaan tot de altijd irritante het-was-allemaal-maar-een-droom-maar-we-zijn-wel-weer-15-minuten-verder. Er is werkelijk niets origineels aan gedaan en plotwendingen kijken vooral weg als manieren om de film te rekken in plaats gebeurtenissen die betekenis hebben. Wat een ellende. Ik heb veel crap gezien qua films maar zelden was het zo oninteressant als dit.

Grappig commentaar Geno, want zo dacht ik er over. Idioot slecht deze film. Kun je dan in ieder

geval beter Open Water kijken, al vond ik ook die film niet om naar huis te schrijven. Het vervolg

vond ik trouwens zo mogelijk nog stompzinniger dan deze 47 Meters Down. Spielberg's Jaws

is natuurlijk het beste alternatief. Met ook een fabuleuze kooi-scene.