47 Meters Down (2017)

“Trust me, once you go down there you wouldn't wanna come back up again.”

Eigenlijk omdat het tweede deel gepromoot word en die er wel interessant uit zag heb ik deze haaienfilm maar eens gezien maar allemachtig wat was dit een eindeloos lange en vooral doodsaaie zit. De spanning was echt héél ver te zoeken, de haaiaanvallen waren niet indrukwekkend te noemen of zag je al van een kilometer ver aankomen. Dan ook nog dat dramatische acteerwerk met een hoop gekrijs en als je dan ook nog dat gejank door bent valt de film constant in een herhaling. Nee, ik was echt niet onder de indruk van deze zoveelste haaienfilm.

Eentonigheid hield met spanningsloosheid de overhand en dat was goed te merken. Het inkakken van de film viel behoorlijk zwaar, en het einde was nog leuker dan de hele film toen er eindelijk een beetje schot in de zaak kwam. Nee, ik ben echt ontevreden over deze prent en het heeft mijn beeld naar het tweede deel toch wel heel erg verwaterd. Zonde, hoewel ik het tweede deel hoogstwaarschijnlijk toch wel ga kijken ?.

1.5*

Best oké.

Lijkt een volbloed haaienfilm, maar dat is het eigenlijk niet. Het is meer een film waarbij personages vastzitten en tegen de tijd moeten knokken voor hun leven. De haaien vormen daarbij één obstakel, maar zeker niet het enige. Het heeft daarom soms meer van een 127 Hours dan van een Jaws weg.

Je moet wel doorheen een redelijk stroef begin. Matig drama en redelijk brakke acteerprestaties maken het niet altijd makkelijk om de aandacht vast te houden, maar eens in het water begint er eigenlijk een nieuwe film. Eentje waar Robers z'n troeven kan uitspelen.

Want als thriller volgen er een aantal scenes die echt wel de moeite zijn. Spannende momenten zoals het midway moment met de flairs of de shark attacks tijdens het ophijsen aan de boot maken deze film zeker de moeite waard. Niet dat het een groots meesterwerk is, maar qua filler is het best goed te doen.

3.0*

Al bij al degelijke film. Had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Zweeft voor mij tussen een "net niet" en een "voldoende". Volgens de duikspecialisten onder ons misschien allemaal niet zo accuraat en ik stel me ook wel wat vragen bij de tijdslimieten waarmee de meiden te kampen hadden, maar los van dat best een degelijke thriller waarbij er toch enige spanning te bespeuren valt.

Het eerste deel vooraleer men de wateren opzoekt is het zwakst. Stelt amper iets voor, gaat over niets en boeit niet. Ik wil haaien zien in een haaienfilm of op zijn minst de suggestie. De film herpakt zich dus wel wat en Johannes Roberts deed er goed aan meerdere problemen met elkaar te verweven. Het was vooral de tijdsdruk die opeens de duikers parten speelde. De combinatie met de haaien was een mooie extra.

Tegenwoordig kan je geen film meer zien of er zit een twist in. Ook hier. Een beetje hallucineren en uiteindelijk toch gered worden, al hoefde dit laatste zeker niet voor mij.

Slap filmpje met hijgende vrouwen in een kooi. als je je ogen dicht doet lijkt het net porno. met ogen open is helaas de moeite niet waard om te kijken. 0,5 ster is eigenlijk nog teveel.

Spannend. Dat is de kracht van film... reclame ertussen, plas doen, tussentijds ff overschakelen naar Tony Montana... en toch in het verhaal zitten benieuwd naar hoe het de dames vergaat. Mooie beelden, profi cameravoering, opvallend adequate kadrering, mager verhaal. Wel opvallend dat de dames opmerkelijk veel vindingrijkheid aan de dag leggen terwijl ze toch onervaren zijn, en... dat ze wel heel lang met de zuurstof toekunnen. Afijn, moraal: vertrouw geen duikkooi aan roestige kettingen die geen extra borgkabel heeft.

Hmm. Ik weet het niet. Witte haaien zijn solitaire dieren en hier zijn er ineens een heleboel samen.
De film hangt van clichés aan elkaar.

Het irritantste vind ik nog wel dat het meisje in het begin doodsbang is om überhaupt het water in te gaan en nadat ze zijn afgegleden in de kooi opeens de kooi uit durft en nadat Javier is doodgebeten geheel zelfstandig terugzwemt en d'r vriendin nog tips meegeeft over hoe te ademen.

En ik zag 'm hier ook al gesteld, is nu alleen die brunette gered of beiden?

Deze film eens bekeken en was wel een leuke film om eens zalig onderuit te zakken. De nadruk lag minder op de haaien dan verwacht. De cast deed het zeker niet slecht. Verder verveelde de film niet.

Geen grote verwachtingen, maar eens leuk om gezien te hebben.

Haaienfilms zijn een genre op zich, met dank aan Jaws. Al zijn de meeste films die erna kwamen eerder b-thrillers. De ene al wat beter dan de andere. 47 Meter Down is op zich vrij voorspelbaar, maar als je van het genre houdt, krijg je wat je kan verwachten. De haaien zijn niet slecht gedaan, er is voldoende spanning en we krijgen de nodige schrikmomenten. Nooit echt bijzonder, maar ook niet vervelend.

Leuke herziening.

Destijds in de bioscoop gezien en ik herinner me vooral dat ik het een erg spannende maar simplistische film vond. Helaas zat ik toen nog in een fase waarbij ik het liefst zo dicht mogelijk tegen het gemiddelde aan wilde zitten. Ondertussen geef ik nu het cijfer aan de film die ik altijd al wilde geven, een goede 7.

Vooral opvallend dit keer is dat ik ook het stuk voordat de film zelf begint al goed kon smaken. Roberts begon ooit als goedkope SyFy-regisseur maar lijkt zich nu te hebben ontpopt tot mainstream horrorregisseur die ook echt budget kan bemachtigen voor zijn films. Deze film kent een budget van maar het liefst 5 miljoen, en weet elke cent te benutten. Vanaf het eerste moment is er namelijk al een warme, passende sfeer voelbaar.

De locatie is prachtig, maar ik vond vooral de spanning goed opgebouwd waarbij twee vrouwen met een stel onbekende mensen gaan duiken. Uiteraard is het dom, maar dat hoort er nou eenmaal bij. Het acteerwerk is niet geweldig, Modine steekt er bovenuit maar zijn rol is minuscuul. De dames zijn niet al te sterk, maar eenmaal onderwater hoeven ze niet meer te doen dan wat schreeuwen en huilen, en dat kunnen ze.

De film weet niet altijd de spanning vast te houden en enkele effecten zijn wat houterig, verder is het een behoorlijk vermakelijke film met wat goed getimede schrikmomenten. Goedkoop, maar effectief. Bovendien weet de film te profiteren van zowel de angst voor haaien als diepe wateren. Niet dat elke fobie even goed wordt benut, maar ze zijn er wel, en dat is voor nu wat telt.

Het is een leuke, spannende film geworden met wel een gigantisch gebrek aan logica en een overdaad aan stommiteiten. Daar lijken veel mensen over te struikelen, wat ook begrijpelijk is, ik kon er echter met gemak omheen kijken. Geweldig is het niet, wellicht net wat te simplistisch en weinig onderzocht, verder blijft het een lekker tussendoortje voor wat snelle spanning en vermaak.

Matige film die de realiteit nogal geweld aandoet. De meeste fouten zijn hierboven al vermeld. Aan het einde van de film blijkt de regisseur ook nog nooit van Caissonziekte (decompressieziekte) gehoord te hebben. Als je lang op een bepaalde diepte bent geweest, is het levensgevaarlijk om snel naar boven te komen. Dat kan een hartaanval of een beroerte tot gevolg hebben.

Volgens experts zouden de personages hooguit 15 minuten lucht hebben bij een diepte van 47 meter. 47 Meters is 154,2 voet. Mandy Moore en Claire Holt hebben speciaal voor deze film leren duiken. Om de onder water gevonden organismen te repliceren, werd fijngehakte broccoli aan de tank toegevoegd. Mandy Moore gaf te kennen dat het na een paar weken nogal onaangenaam was. Ze vergeleek het zelfs met filmen in een soep. In het voorjaar van 2016 kreeg de film de titel "In the Deep" mee. Ruim een week voor de geplande release werd de film echter gekocht door Byron Allen's Entertainment Studio's, en werd hernoemd naar "47 Meters Down." In de zomer van 2017 kreeg hij een brede release via Freestyle Releasing. Sommige exemplaren van de film werden per ongeluk uitgebracht onder de oorspronkelijke titel "In the Deep" in augustus 2016. Dit op hetzelfde moment dat de film werd gekocht door een nieuw bedrijf, en gepland was voor distributie in de bioscoop tijdens de zomer van 2017. Sommige winkels werden niet op tijd op de hoogte gebracht, en stonden ongeveer één dag te koop. Dit alvorens hij werd teruggeroepen. Ze worden nu beschouwd als verzamelobjecten, en worden voor 50 dollar of meer verkocht. De film werd onder deze titel niet op blu-ray uitgebracht, maar wel onder de huidige titel "47 Meters Down." James van der Beek werd gecast als Stuart, en filmde diverse scènes met Mandy Moore. Al deze scènes werden echter geknipt. De definitieve versie van de film verwijst alleen maar naar Stuart. De haaienkooi en kraan werden gebouwd op een boerderij in Kent. Zoals in meerdere haaienfilms worden de haaien in deze film eveneens op een overdreven manier weergegeven. Dit op een vrij agressieve manier. Outpost werkte samen met regisseur Johannes Roberts om zoveel mogelijk de 'klassieke' aspecten van het gedrag van haaien te behouden, en toch het gevoel van angst en paniek te creëren voor een horrorfilm. In een verklaring gaf Marcin Kolendo te kennen: "We hebben gekeken naar de kaken als een haai aanvalt, wat de kieuwen doen als hij boos wordt, hoe snel de staart beweegt om het massieve lichaam voort te stuwen en toen hebben we die extra paar procent toegevoegd voor de actie. Hierdoor werd de haai niet alleen geloofwaardig, maar ook angstaanjagend. Het water had een specifiek troebel uiterlijk met veel kleine deeltjes die ronddreven, en wat volumestralen die van het oppervlak kwamen. Het was een uitdaging om een CG-haai in deze omgeving te plaatsen. Onze 3D-afdeling heeft geweldig werk geleverd door een realistisch haaienobject te creëren. Elke dag zag ik tonnen referentiebeelden op hun schermen. Dit variërend van professionele documentaires van het type Blue Planet tot veel amateurbeelden. Vooral kooiduiken tussen haaien." Outpost moest geloofwaardige watersimulaties maken voor hun haaientaferelen terwijl de wezens het oppervlak doorboorden. De studio besteedde ook veel tijd aan het bepalen van het juiste uiterlijk van de haaienhuid. Met name als de haaien boven het water zouden opduiken. Kolendo gaf te kennen: "Glinsterend in de zon, nat, maar toch rubberachtig en sterk. Er is veel wat je met de computer kunt doen. Als de CG skin shaders echter verkeerd zijn, dan zal het er nooit goed uitzien op het scherm. Ongeacht de hoeveelheid werk van de 2D-afdeling." Outpost behandelde de CG-haaien. Referentie was hun uitgangspunt, maar een eerste uitdaging was ook het invoegen van de digitale middelen in watertankbeelden. In "Post Mortem with Mick Garris" zei regisseur Johannes Roberts dat het filmen van de onderwaterscènes over het algemeen om 08:00 uur 's ochtends begon. Hij zou de acteurs en actrices voorbereiden wat ze voor de scènes moesten doen. Het filmen duurde tot ongeveer 13:00 uur, en vervolgens gingen ze naar huis. Claire Holt en Yani Gellman waren beide te zien in Pretty Little Liars. Holt speelde Samara en Gellman vertolkte de rol van Garrett. Zowel Claire Holt als Mandy Moore speelden in shows met de personagenaam Rebecca/Rebekah. Claire als Rebekah in The Originals, en Mandy als Rebecca in This Is Us. Claire Holt en Chris Johnson speelden in The Vampire Diaries.

Bij dit soort films weet je vooraf precies wat er gaat gebeuren. Twee onervaren dames in een haaienkooi, en je weet hoe ze gaan reageren. Als je onverwachte plotwendingen en een karakterontwikkeling verwacht, dan moet je dit soort films niet te vaak bekijken. Stel als kijker op dat gebied niet teveel eisen, en de film zal voor een paar verrassende momenten zorgen. Accepteer de sterke en zwakke punten, en je krijgt er een redelijk resultaat voor terug. Geen enkele haaienfilm heeft tot nu toe het succes van Jaws kunnen overtreffen, maar ik verwacht ook niet dat dit ooit gaat gebeuren.

2,5 *

Gauw vergeten...

Deze zojuist ook eens bekeken.

Zoveelste haaien film, met dit keer twee jonge dames, die in een duikkooi onderwater vast komen te zitten.

Niet onaardig voor een keertje en hier en daar zelfs behoorlijk spannend, maar vooral zeer claustrofobisch.

De twee hoofdrolspeelsters werken wel iets wat op de zenuwen, door hun onophoudelijke geschreeuw en hysterie, maar ik vond het toch spannend genoeg om 'm uit te willen kijken.

Verder is de tijdsduur niet vreselijk lang en wordt de tijd onderwater effectief gebruikt zonder dat het langdradig wordt.

Ook leuk om Modine weer eens in een rolletje te mogen aanschouwen (Wat is hij oud geworden, zeg!).

Zeker niet slecht!

Een dikke zes, ofwel drie sterren.