La Naissance de l'Amour (1993)

Ze bestaan gelukkig ook : films waarin Leaud slechts een bijrol heeft...de focus ligt meestentijds op Castel, al geef ik toe dat Leaud toch dik 20 minuten in beeld is. Typische Garrel film , ofte wel een zoveelste godART rip-off die wanhopig zijn best doet de gekende NV klassiekers te evoceren resp. te herhalen. Dit betekent dat alles zonder verdere goede redenen is geschoten in z-w, en wel door niemand minder dan NV camera auteur Coutard, die van Garrel een simpele opdracht meekreeg: dat godART's wil geschiede...voor hem geen probleem en het is dan ook zeker in het begin duidelijk te zien.

Dit werk doet aan als een onbedoelde pastiche op de vroegere NV films : de jonge anti-helden zijn getransformeerd tot shabby middle aged somethings in een duidelijke staat van mentaal en fysiek verval. Melancholie teistert de oudjes, en ook de kijkers als ze op het eeuwige zwarte jasje van Leaud een hoeveelheid roos ontwaren die een winterse sfeer oproept met dikke sneeuwtapijten, en wat te denken van de vadsige Castel die wanhopig tracht zijn kaalheid te verbergen met naar voren gekamde spuuglokken... de oorlog in Vietnam was al weer een tijdje afgelopen, gelukkig was er Irak om als achtergrondruis te dienen ( de oorlog van sr, niet jr. bedoel ik )

Castel's aftakeling verhindert hem trouwens niet om jongere en veel jongere grietjes te doen, tot de eerste categorie behoort Ter Steege die ongeveer een dik kwartier in beeld is en wier Frans weer geen feest is om aan te horen.

Zoals u al vermoedde is de tamelijk intrigeloze film een verzameling slices of life waarin de anti-helden zinloos door Parijs in de zeikende regen- daar begint het bijna mee- zwalken, afgewisseld door onbestemde provincieholen of een setting aan zee. Ja, Rome wordt via de Alpen aangedaan maar we zien er nix van. It's the subverted expectations, stupid,

In de titel hopen wij sarcasme te bespeuren, of toch half.

Deze door een waas van midlife crisis lusteloosheid- door sommigen wel melancholie genoemd- omgeven film werd dan ook toepasselijk voorzien van een melancholische, Satieske pianoscore door John Cale.

Aangezien deze auteursfilm door Rosenbaum wordt gememoreerd in zijn essential cinema, doet de afwezigheid van auteurscinemabuff stemmen hier wat bevreemdend aan...jullie zullen je redenen wel hebben.

p.s.: door het gebruik van natuurlijk geluid is het gepraat van de protagonisten soms amper te volgen, al geloof ik niet dat ze veel zinnigs hadden te melden.

Mijn tweede Garrel, naar La Frontière de l'Aube, waarvan ik me weinig meer herinner dan dat ik die helemaal niets vond. Zo ook deze, kennelijk één van de betere van de man. Erg geïnteresseerd in zijn verdere werk wordt ik er niet van.

Voorop, het zwart-wit is mooi en de muziek van John Cale zorgt voor sfeer. Aanvankelijk komt La Naissance de l'Amour dan ook over als een goede film. De scènes met Ter Steege zijn ook best goed (dat gebrekkige Frans lijkt me geen probleem, ze speelde geen Franse vrouw), maar die zitten in het begin.

Na een tijdje gaat toch wel veel tegenstaan. Vooral dat het gaat om twee zeurende mannen en dat Castel oppervlakkig vreemdgaat wordt hier bijna gebracht met een zwaarmoedigheid al zou het om een volkerenmoord gaan. Oké, dat is wat overdreven misschien, maar ik kreeg vaak de indruk dat Garrel het geheel meer gewicht wil geven dan het heeft. Dit is in principe gewoon het zoveelste verhaal van een man op middelbare leeftijd die buiten het huwelijk om met liefst jongere vrouwen nog wat plezier probeert te beleven. Dat is misschien niet zo leuk voor hem als hij hoopt en het is zeker niet leuk voor zijn gezin, maar voor ons als kijker is het al helemaal niet de moeite waard, want Garrel weet er geen unieke visie aan te geven of de personages interessant te maken.

2*