The Usual Suspects (1995)

Het einde zorgt inderdaad voor dat ene beetje extra wat de film elke keer weer het aanzien maakt.
Maar er moet niet vergeten worden dat de rest van de film ook behoorlijk degelijk in elkaar zit. Spacey is geniaal en de manier waarop het verhaal wordt maakt de film erg interessant. Het mysterie rondom Keyser Söze is werkelijk briljant en die wordt met de minuut groter gemaakt in the Usual Suspects. Zonder dat je het doorhebt ga je steeds meer op het puntje van je stoel zitten en ondanks dat je al weet hoe het afloopt blijft die verbaasde blik van Palminteri wanneer hij erachter komt dat Spacey alles uit zijn duim heeft zitten zuigen echt heerlijk om te zien.

4,5*

Een hele goede film en niet alleen vanwege het opvallende einde. De dialogen zijn goed, Kevin Spacey zet een hele goede rol (net als de anderen eigenlijk) neer en het verhaal is gewoon briljant bedacht. Ook al kijk je ontzettend scherp, je ziet gewoon niet aankomen dat Verbal alles uit z'n duim zit te zuigen en hij Keyser Soze is. Maar ook al zou je over deze voorkennis beschikken dan nog blijft het een hele goede film. 4.5*

Wauw, onbegrijpelijk dat ik deze film nooit eerder heb bekeken.

Echt een geweldige film, soort film waar ik van houd.

Briljant!

4,5*

Heerlijke film.

Die scene: give me the keys motherfucker! Haha geweldig.

Lekkere film met goed acteerwerk en goed verhaal. Blijft leuk.

Vandaag voor het eerst deze film bekeken, stond al een (te lange) tijd op mijn lijstje.

En wat een heerlijke film! Waarom deze film ook het genreomschrijving Mystery krijgt is voor mij wel een mysterie.

Heerlijke misdaadfilm, waarin volop te puzzelen valt, alleen jammer dat de plottwist teveel weggegeven wordt. Die kwam daardoor niet echt meer als verrassing. *4.0

Als kijker zo ver meegezogen door de beladen sfeer van de film dat niemand had kunnen voorspellen dat de eerst intimiderende Kobayashi niet meer blijkt dan een onderschrift van een koffiekopje. Deze film pakt je. Kevin got me Spacey on this one.

Stem een halfje verlaagt. Ik merk nu na een herziening dat het hier en daar toch wat dingen mist. Het verhaal, tja. Het verhaal is grandioos. Die draagt de hele film. Verder is de film best goed, maar in mijn ogen net geen vier sterren waard. De scènes zijn fijn om naar te kijken, maar toch wat te vlak en net niet interessant genoeg om echt spraakmakend te zijn. Verder natuurlijk geweldig. En die Kevin Spacey, wat blijft ie toch een geniale gast.

Nette misdaadthriller, wat vooral meer te danken is aan het puike script dan aan de regisseur, me dunkt. In het begin golfde de lichte complexiteit wat over me heen en vreesde ik dat de boel onbeheersbaar zou worden maar dat gebeurde niet. Al snel bleef het hele verhaal netjes binnen de lijntjes, en was het allemaal heel goed te volgen. Misschien jammer dat al halverwege het 'wie' overduidelijk was, maar het verpeste de uitwerking van het 'hoe' en 'waarom' verder niet en maakte dat misschien nog wel vermakelijker ook. Leuk vermakelijk raadselfilmpje, doch geen denderende hoogvlieger, daarvoor leunt het teveel op het scenario en is er te weinig opvallends aan de uitvoering.

´The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he didn´t exist´

Briljant mysterie dat aan het eind middels een briljante plottwist een klap uitdeelt die na blijft galmen.
In eerste instantie was ik nog niet overtuigd door deze film: ik snapte niet alles even goed, en de manier van opbouw zorgde ervoor dat ik echt pas stukje bij beetje de puzzel kon leggen. Achteraf is dit een fenomenale manier van opbouwen geweest, waar een even briljant script aan ten grondslag ligt.
Ik had de puzzel pas voltooid toen het laatste stukje werd gelegd, wat ofwel een falen van mij is geweest is, ofwel een verdienste van de film.
Desalniettemin heeft dit ervoor gezorgd dat ik, zeker in het 2e gedeelte van de film, enorm heb genoten van de manier waarop naar een climax werd toegewerkt.
Er zat vaart in deze film, actie, er werd bovengemiddeld geacteerd en nodigt uit om verder te blijven kijken, totdat je weet hoe de vork in de steel zit.
De rollen van Spacey´s rechterhand, Redfoot en Spacey zelf zullen me het meest bijblijven.
Verdiende top-250 notering.
4,5*

The Usual Suspects, een film die een klassieker heet te zijn, heeft deze eer aan talloze berichten op MovieMeter te zien waarschijnlijk alleen te danken aan het einde.

Maar als je het goed gaat bekijken geeft niets in de film per sé de aanleiding om te denken dat er één persoon is die de rest om zijn vinger windt om zijn vuile klusjes op te knappen; tien minuten vóór het einde krijgen we de grote onthulling, maar daarvoor is het gewoon een rechttoe rechtaan thriller met weinig echt boeiende momenten. Ik had juist graag gezien dat Keyser Soze echt bestond en ons zooitje ongeregeld voor zijn karretje spande, want zeg nou zelf: dat verhaal dat Spacey's personage over Keyser vertelde was echt wel bruut en het hoogtepunt van de film.

Er zitten heus wel bepaalde dingen in de film die op een soort van twist duiden, sommige bedoeld en sommige waarschijnlijk onbedoeld. De grootste is al in het begin waarin je HOORT dat Soze eigenlijk Kevin Spacey is; ondanks zijn fluisteren hoorde ik het overduidelijk. De tweede aanwijzing is de politieschets die wel erg lang op zich laat wachten en precies op het laatste moment klaar is. De grootste "schok" is dat Verbal/Soze alles verzint naar aanleiding van dingen die hij in het kantoor ziet. Dit kwam echt uit het niets en had een groot gimmick-gehalte; had het bij de politieschets gehouden, want nu was het einde ten opzichte van de rest van de film te bombastisch.

Want ik moet zeggen, ik vond de film gewoonweg saai. Ten eerst was het niet noemenswaardig geacteerd. Een Oscar voor Spacey? Hij heeft mij nog nooit geïmponeerd; als je zijn rol in Se7en en andere films bekijkt lijkt het er precies op. De enige die ik wel cool vond was Benicio del Toro als nauwelijks Engels sprekende gangster-wannabe. Ten tweede waren er veel te weinig boeiende scènes, zelfs met de afloop in het achterhoofd; de gehele film bestond uit saaie praatscènes: een paar extra scènes zoals de overval op de corrupte agenten hadden de film zeker goed gedaan.

Ik ben tegenwoordig gewoon niet zo snel meer onder de indruk van dit soort films met een twist; had ik deze film tien jaar geleden gezien was mijn mening een stuk positiever uitgevallen, nu vond ik the Usual Suspects visueel en qua dialogen saai, en in geen één opzicht opmerkelijk te noemen.

Ik zag The Usual Suspects voor het eerst 9 jaar geleden en gaf hem vier sterren. Ik schreef er toen niet uitgebreid over zo te zien, maar het was vooral de twist die het hem toen deed. Niet eens zozeer omdat het totaal onverwacht is, want ik zag het altijd op z'n minst als een serieuze optie dat Verbal Keyser Söze was. Het was vooral de manier waarop het einde wist op te leven aan het idee dat Söze zo'n welhaast mythisch genie is.

Toch, ongeveer een week later dacht ik terug aan de film en bleek ineens dat ik me verdomt weinig ervan herinnerde. Sterker nog, alleen het einde stond me helder voor de geest. Ik probeerde na te gaan waar de centrale misdaad nou om draaide of wie nou eigenlijk de andere drie hoofdfiguren waren, naast Spacey en Byrne. Alles bleef blanco en dat is een zeldzaamheid bij mij. Op een bepaalde manier was de indruk die The Usual Suspects achterliet minimaal. Een paar maanden later las ik dat Benicio Del Toro erin zat en dat kon ik me niet eens herinneren, terwijl hij nota bene één van de vijf titelpersonages is. Ik kon niet anders dan verlagen naar drie sterren, want enige napret had The Usual Suspects niet.

Herziening zat er al een tijdje aan te komen. Het voordeel was dat op het einde na iedere scène weer fris was. Tot aan de laatste tien minuten kwam echt nog geen shot me bekend voor, alsof ik het nooit gezien had. Het is een beetje alsof je een film kijkt waar je de geheime twist aan het einde al kent, maar de rest ervan niet. Als je van dat soort dingen houdt (en velen hier lijken dat te doen) kun je je amuseren met zien hoe Verbal het politiekantoor scant naar informatie, evenals met het proberen uit te vogelen hoeveel Verbal liegt en hoe veel hij de waarheid spreekt. Een leuk element is dat bijna alles uiteindelijk gelogen kan zijn. Bij herziening merk je dat hij vrij wanhopig zoekt naar dingetjes die hij in zijn verhaal kan stoppen en hij heeft zwakke momenten waarin hij zichzelf bijna verraad. Keyser Söze is eigenlijk bijna compleet een rookgordijn. De echte is duidelijk niet perfect, maar zijn truc is om het mysterie van Söze te gebruiken om de politie op het verkeerde spoor te zetten. Dat geeft het verhaal een zekere charme mee, al is het wel vreemd dat geen enkele agent zelfs maar kort op het idee lijkt te komen dat Verbal Söze is. Je zou zeggen dat iedere rechercheur die zijn geld een beetje waard is hier op z'n minst even rekening mee houdt.

Anyway, interessanter dan dat wordt het verder niet. Tijdens de herziening kwam ik erachter waarom ik zo weinig onthouden had: de film is vrij saai. Niet op een manier dat ik mijn aandacht er niet bij kan houden of dreig in slaap te vallen, maar meer gewoon dat het allemaal niet bijzonder boeiend is. Weten wie Söze is haalt nog eens extra de angel uit de film. De scènes op het politiebureau winnen er misschien door aan kracht, de rest voelt bijna overbodig aan, al is het maar omdat misschien niets waar is. Singer en scenarist McQuarrie hadden dit misschien op kunnen leuken door personages boeiend te maken of de centrale misdaad aangrijpend.

Helaas, de misdaden die gepleegd worden zijn standaard b-filmmateriaal, zelfs gefilmd als een standaard neo-noir volgend het handboekje. De personages lijken verder alleen te leven tijdens de line-up. Niet verrassend, want dat is de enige scène waarin de acteurs kennelijk hebben kunnen improviseren en alleen omdat de oorspronkelijke, meer serieuze aanpak niet werkte. Voor de rest zitten de acteurs vast aan een vicieuze cirkel waarin alles wat ze zeggen plot, expositie en uitleg is. Echte karaktermomenten zijn schaars, waardoor de personages nooit echt gaan leven. Zelfs als karikaturen zijn ze te vlak. Het blijkt ook dat voor mij er weinig vervelender is dan personages constant een verhaal te zien uitleggen waarvan we als kijker weten dat toch niets of nauwelijks iets van waar is. Ze liegen niet eens, want ze zijn al leugens van Kint. De reden dat niets blijft hangen is omdat er niets hangt in het verhaal zelf.

Het bleek trouwens dat Benicio Del Toro inderdaad in de film zat en volgens velen steelt hij z'n scènes. Ik geef hem dit na: hij springt er in dat opzicht uit omdat hij werkelijk iets aparts lijkt te willen doen met zijn personage. Helaas kwam het allemaal wat te gekunsteld op me over en maakte zijn rol geen indruk op me. Wel is hij beter dan Stephen Baldwin, die een ernstig staaltje overacteren tentoon stelt, wellicht in een wanhoopspoging om van een lege rol iets te maken. Pollak daarentegen probeert het niets eens en maakt zijn lege huls precies dat: een lege huls. Dodelijker is Gabriel Byrne, een acteur die toch al weinig indruk op me maakt over het algemeen. Een belangrijk deel voor de film om te werken is dat Keaton onze fascinatie heeft, zodat we werkelijk in hem gaan geloven als een mastermind. Zelfs los van het idee dat hij Söze is moeten we aan kunnen voelen waarom iedereen zo speciaal onder de indruk van hem is. Byrne faalt genadeloos en is saai, saai, saai. Niet alleen dat, Singer en McQuarrie maken zelfs de problemen waarmee zijn personage mee kampt suf. Voor mij is de casting van Byrne of anders wel de manier waarop zijn personage geschreven is de fatale doodsteek voor The Usual Suspects en de reden waarom ik hem nu op een onvoldoende zet. Ik meen me al vaag te herinneren dat ik weinig had met Keaton tijdens de eerste kijkbeurt en iedere interesse moest toen gebaseerd zijn op de vage hints dat hij Söze kon zijn. Daar blijft een tweede keer dus echt niets van over.

Wat overeind staat zijn voor mij de rollen van Spacey en Palminteri en hun gezamenlijke scènes, evenals het rolletje van Postlethwaite. Gek genoeg zit er meer dreiging in zijn rol dan in enig ander personage in de film, ongeacht hoeveel verdachten je laat langskomen. The Usual Suspects is een puzzel en net als een puzzel is de lol er vanaf zodra je alles opgelost hebt.
2,5*

Viel me niet mee na herziening, de film leunt te veel op de climax, het verhaal is verder vrij oninteressant. De personages zijn redelijk vlak en inwisselbaar, op Spacey na, die een goede rol neerzet. Weinig bijzonders te beleven op visueel vlak, en de soundtrack ben volledig vergeten, heeft dus ook niet bepaald indruk gemaakt- die dan ten minste niet irritant aanwezig.

Grootste teleurstelling is eigenlijk de plot, die ingenieus lijkt, maar toch behoorlijk rammelt. De vraag die ik al in een eerdere comment las: waarom doet Keyser Soze dit allemaal? Om zijn identiteit geheim te houden? Maar die is nu ook bekend, waarmee zijn hele plan lijkt te zijn mislukt. Uiteindelijk is dus de getuige dood, en tientallen anderen, en Keyzer loopt weg maar vanaf nu weet iedere agent hoe hij er uit ziet- beetje van de regen in de drop toch?

"Keaton always said, "I don't believe in God, but I'm afraid of him." Well I believe in God, and the only thing that scares me is Keyser Soze."

De top 250 maar eens afwerken, en aangezien ik de hele dag al Crime heb gezien besloot dan nog maar een crime-film te kijken.

Het acteerwerk was prima, vooral de rol van Kevin Spacey kon ik wel waarderen.

De film is in het begin niet zo heel erg bijzonder, het is meer aan het eind dat de film een uniek karakter krijgt. Wat ik persoonlijk wel vervelend vond was de manier waarop het werd verteld (niet in chronologische volgorde). De plot-twist aan het einde kon ik zeker waarderen. Om Dr. House te citeren "Everybody lies", de hele getuigenis, dus ook vrijwel alles dat in de film was, was gelogen. Mijn vraag blijft, wat is nu wel echt gebeurt?

De cinematografie vond ik best wel sterk. Mooi opgenomen en ook wel mooie muziek, al had ik het idee dat die niet helemaal bij de toon van de film paste op sommige momenten.

The Usual Suspects was wel degelijk een vermakelijke kijkervaring. Maar ik vind de notatie in de top 250 naar mijn mening toch wel een beetje hoog. Zeker, de film onderschat zich van andere films in het genre, maar zo heel bijzonder was het ook weer niet.

Sterke film.

Je leest vaak dat deze film veelal op het plot leunt, maar de cinematografie mag er ook absoluut wezen. De beginscene op de boot, de bijna-afrekening met Kobayashi; allemaal prachtig gestileerd. Dat maakt een tweede kijkbeurt voor een dergelijke film meer dan de moeite waard. Verder is het natuurlijk moeilijk nog iets over een film als deze te zeggen waar 54 pagina's zijn volgepend. In ieder geval mag duidelijk zijn dat de meeste credits uitgaan naar Kobayashi: wat een meesterlijke vertolking toch. Verder toch knap dat in dit tijdperk niet gekozen is voor bekende namen als De Niro en Pacino, maar dat met een cast die op het eerste gezicht toch ietwat van de tweede garnituur lijkt (Spacey kwam pas net op toen) zo'n perfect geformeerd ensemble is samengesteld.

“The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he did not exist.”

The Usual Suspects is een film waar ik echt een tijdje over heb moeten doen om hem te appreciëren. Ik geef eerlijk toe dat ik niet gelijk een fan was maar na meerdere herzieningen is mijn waardering steeds groter geworden. Het ingenieuze verhaal van Christopher McQuarrie wordt op minutieuze manier verfilmt door Bryan Singer. De film heeft een ongelooflijk oog voor detail en bij elke kijkbeurt zie ik weer nieuwe dingen die me eerder niet zijn opgevallen.

Een “dopedeal” aan boord van een vrachtschip is helemaal fout gegaan. Verbal Kint (Kevin Spacey) is de enige overlevende getuige en moet zijn verhaal vertellen aan Special Agent Dave Kujan (Chazz Palminteri). Hoe de groep met Dean Keaton (Gabriel Byrne), Fred Fenster (Benicio del Toro), Todd Hockney (Kevin Pollak), Michael McManus (Stephen Baldwin) en Verbal bij elkaar is gekomen, welke klussen ze hebben gedaan, wie de mythische Keyser Soze is, hoe ze op het vrachtschip terecht zijn gekomen en hoe het is afgelopen. Het verhaal zit erg sterk in elkaar en zo makkelijk als ik het boven even vertel, zo geniaal is de uitwerking. Wie geloof je? Wie is Keyser Soze? Wie is de stoïcijnse Kobayashi (een geweldige Pete Postlethwaite)? Wat is er met de rest van de groep gebeurd? Langzaam ontvouwt het verhaal zich en werkt het toe naar een einde met een twist die ik niet zag aankomen. De kleurrijke personages worden gespeeld door al even zo kleurrijke acteurs. Spacey en Palminteri zijn erg sterk samen en Spacey is ook in de scènes met de andere acteurs in topvorm. Del Toro en Baldwin zorgen voor de komische noot (de scene op het politiebureau waar ze alle vijf om de beurt een zin moeten uitspreken is een hoogtepunt) maar ook in de harde en dramatische scènes overtuigen ze. Van Pollak heb ik genoten en hij brengt zijn personage, die keihard en gevoelloos is maar ook grappig uit de hoek kan komen, echt tot leven. Byrne vind ik een wat saai acteur en wordt overklast door de andere acteurs. The Usual Suspect is een magistrale film die de kijker in vertwijfeling achterlaat en eigenlijk alles wat hij net gezien heeft in twijfel kan trekken. Een onoplosbaar raadsel waar iedereen zijn eigen interpretatie aan kan geven. Dat kunnen alleen de beste films.

Na deze film te hebben gezien kan haast geen andere er meer aan tippen...Ik krijg nooit meer hetzelfde gevoel bij een plottwist in een film zoals bij the Usual Suspects Geweldige film, meesterlijk verhaal en top acteurs!

Film die goed in elkaar is gezet. Duidelijk verloop, prima geacteerd. Geen al te verrassend einde, althans, niet voor mij. Vanaf het begin vertrouwde ik het al niet en bleek dat terecht te zijn. Toen de agent vertelde dat Keaton Keyser Soze zou zijn, geloofde ik daar in eerste instantie ook helemaal niks van, het moest mijn verdachte wel. Ik had het ergens wel leuk gevonden als ik ongelijk had gehad, maar dit vond ik ook prima. Mede door de uitstekende opbouw heb ik mij goed vermaakt met deze film. Ik kijk het liefst een mystery waarbij ik zelf ook aan het denken word gezet, maar daar heb ik meestal het geduld niet voor. Vandaag wel, en tijdens de film zat ik wel steeds na te denken, al kwam ik wel steeds uit op dezelfde verdachte. Geslaagde film, niet perfect, 4*.

Afgelopen week weer eens bekeken en ik blijf het een sterke film vinden, natuurlijk is nu de verassing weg, maar de wijze waarop Mr Kint iedereen om de tuin lijdt, daarbij gebruik makend van de individuele zwaktes van een ieder, blijft geweldig om naar te kijken. Enige minpunt van de film vind ik de rol van Del Torro, zwaar over de top met dat lispelen van hem, had zo af en toe moeite om hem te verstaan.

Voor de rest prima film, dikke 4

Heb deze film na járen nog eens teruggezien en hij rechtvaardigt mijn vroegere oordeel van 4,5*. Het begin, de sfeerschepping, het verhaal van de mytische Keyser Söze (uit respect zonder schrijffouten) en het einde geven me deze quotering. Dit is een lekker wegkijkende misdaadfilm met een uitstekende cast. Spacey blijft uitmuntend als Verbal Kint. Geweldigede acteur is dit. Ook Byrne behoort tot mijn top 10 en doet het ook hier goed.

Het begin van de film is super. Veel sfeerschepping en goed in beeld gebracht. Nadien gaat de film over in vertelvorm in flashbackstijl. Hoewel de film al ruim 20 jaar oud is, merk je daar erg weinig van.
Het middenstuk van de film vind ik niet boven zichzelf uitstijgend. Eerder gewoon, maar niet slecht. Beetje misdaad, beetje overval hier en daar, maar zo zijn er nog goede films, al is de mytische intreding van Keyser Söze geweldig. Ook de manier waarop dit verteld wordt door Kint is meesterlijk (maar dat is Spacey ten top als je zijn rollen ziet). Die rustige natuurlijke flair maakt hem net als Buscemi bvb een topacteur.

Het einde is subliem. Ik ken weinig films (tips steeds welkom) die zo'n indruk op me nalieten. Enerzijds heb je de plotwending, maar ik doel anderzijds eerder op de spitsvondigheid van Kint hoe hij met zijn verhaal en verborgen hints de douaneofficier een vertelsel op de mouw spelt.Ook de getuigenis van die aangebrande getuige maakt het af en maakt de spanning, sfeer en suspens alleen maar groter.

Amusante misdaadfilm? Ja. Een uiterst memorabele wending? Zeker. Een meesterwerk? Meh.

The Usual Suspects is vooral bekend vanwege één belangrijk element. Een element dat overigens uitstekend werkt en niet voor niets inmiddels vrij legendarisch is geworden. En dan heb ik het niet over het accent van Benicio Del Toro - hoewel die ook erg geestig is. Maar haal dit element weg en je houdt in mijn ogen niet zoveel over. De cast is uitstekend, het groepje hoofdrolspelers is fijn kleurrijk en iedereen, en met name Spacey, speelt een overtuigende rol. Maar het uitgangspunt hoe het groepje criminelen bij elkaar komt en samen gaat werken komt maar mager uit de verf. De film stijgt in ieder geval nergens naar bovengemiddeld niveau en blijft vooral een degelijke misdaadfilm met prima vertolkingen, tot dat einde. Het einde is tof, goed uitgevoerd en memorabel, maar het maakt The Usual Suspects als totaalproduct nu niet meteen tot een meesterwerk. Dat einde blijft wel bij, maar de rest van de film ben ik altijd opvallend snel weer vergeten.

3,5 sterren.

Film die doodgewoon lijkt, maar een schitterende plottwist met zich meedraagt, die maakt dat je de film keer op keer kan herbekijken en toch opnieuw verrast wordt door sommige geniaal bepaalde verzonnen woorden/zinnen/namen. Kevin Spacey in de rol van zijn leven (nuja, in American Beauty is ie ook top!). Kortom: een goede film met een uitstekend achterliggend verhaal en dus een topfilm die je zeker moet gezien hebben

Degelijke film maar nu ook weer niet omvergeblazen van de plottwist. Het is wel een goede twist daar bestaat geen twijfel over maar ik vond hem niet meesterlijk genoeg om hier 4.5*/5* voor uit te delen. Het begin vond ik zelfs niet echt goed, het was even moeizaam kennis maken met de personages. Verder vind ik The Usual Suspects niet speciaal genoeg om een meesterwerk te zijn. Weinig echt memorabele scènes. Ik ga toch streng zijn en maar 3* geven.

De muziek is tamelijk goed dat wel en ondanks dat het mijn eerste keer is dat ik Kevin Spacey weer zie sinds zijn schandaal, heb ik me niet gestoord aan het feit wat ik nu over hem weet. Byrne vind ik een goede acteur al heb ik hem nog niet al te vaak zien spelen.

De plottwist op het einde blies mij weg toen ik de film voor de eerste keer zag. Niet zozeer de plottwist zelf, maar de manier waarop hij gebracht werd gaf mij kippenvel. Nu bij de tweede herziening heb ik weer genoten van deze film. Goede acteurs, vooral Spacey als mankepoot Verbal en Palminteri als politie-inspectuer Dave Kujan, maar ook Pete Postlethwaite als Kobayashi en Benicio Del Toro als de freaky Fenster ("He'll flip ya, flip ya for real!").

Goed.

Een film die eigenlijk verrassend veel indruk op me heeft gemaakt. Ondanks de ontzettend hoge scores verwachtte ik niet echt een film die me zou wegblazen. Wegblazen is ook wel een groot woord bij mijn ervaring, maar het heeft toch wel wat indruk achtergelaten.

Vooral Byrne en Spacey vallen positief op. Spacey is sowieso een goed acteur, en dat laat hij hier ook wederom weer zien. Het begin is sterk, met de introductie van de vijf boeven, waarbij de vaart er in het middenstuk een beetje uitgaat en zelfs naar het saaie neigt.

Dan, bij het einde, is de film weer reuzensterk en kent een van de allerbeste twists in de geschiedenis van de cinema. Deze zag ik dus echt niet aankomen en liet me zelfs met verbijsteren achter. Grote woorden, maar toch wel echt een filmpje dat je gezien moet hebben.

Herzien. Ik heb ‘m nu denk ik iets van vier keer gezien, maar de laatste keer was wel behoorlijk lang geleden. Als je ‘m vaker gezien hebt is de verrassende ontknoping natuurlijk geen verrassing meer. Maar het blijft een prima film. Er is zeker in de stukken waarin Spacey even zijn waffel houdt (Verbal als naam is wel goed getroffen!) genoeg te genieten van het samenspel beeld en geluid (bijvoorbeeld het landende vliegtuig naar LA). Maar... soms werkt het ook gewoon niet, zoals een overgang van een grot naar een kop koffie. En Spacey is hier nog niet op z’n hoogtepunt maar al wel erg goed.

Toch vind ik de film een beetje overrated. Begrijp me goed: het is een prima film, behoorlijk degelijk gemaakt, redelijk verhaal, en wordt denk ik terecht gezien als een van de betere major label (blockbuster? Wat is de definitie eigenlijk?) uit de jaren negentig. Alleen blijft hij niet zo goed overeind staan als je ‘m vaker ziet, en dat verlang ik persoonlijk wel van een film die onder de 25 beste films allertijden blijkbaar wordt gezien.

Ik heb deze film nu drie maal gezien: één keer kort na de release, één keer ergens in de jaren 10, en nu net nog maar eens een keer. En na die derde keer is mijn reactie eigenlijk nog dezelfde als na de eerste keer: waar ontleent deze film zijn reputatie nou eigenlijk aan? De overvallen zijn niet zo spectaculair, het spel is wisselvallig (Spacey en Postlethwaite uitstekend, maar Pollak en Baldwin zie ik gewoon heel erg probéren om de stoere jongen uit te hangen in plaats van dat ze het ook echt zíjn), en omdat die hele Keyser Söze via het verhaal van Spacey maar een beetje uit de lucht komt vallen is de zoektocht naar zijn identiteit zó weinig urgent dat ik na de Grote Onthulling denk: ja, en dan? The sixth sense had in de laatste minuten een onthulling die de hele voorgaande film in een ander licht zette, maar omdat de voorgaande 95% daar zo goed was en omdat ik zoveel om de personages gaf had die onthulling ook echt een grote emotionele impact, maar bij The usual suspects denk ik alleen maar: wat een afknapper, was dát nou de grote clou waar de scriptschrijver gedurende de hele film naar toe heeft zitten werken? Misschien dat de twee audiocommentaartracks op mijn DVD me nog van gedachten doen veranderen (bijvoorbeeld door bewondering voor de invalshoeken en de ambachtelijke opbouw van de intrige af te dwingen), maar ik weet niet of ik daar een vierde of zelfs vijfde kijkbeurt voor over heb.

Deze film al heel wat keren gezien maar nog nooit een review over geschreven. De film staat op dit moment op de tiende plek in m'n top tien en blijft daar na herziening gewoon staan.

Eigenlijk vind ik alles goed aan deze film. Singer weet als geen ander de spanning op te bouwen én, nog belangrijker, weet dit de hele film vast te houden. De beroemde ontknoping geeft me nog steeds kippenvel, ook al weet je precies wat er komen gaat.

Het leuke aan dat je de afloop al weet is dat je tijdens het kijken meer tijd hebt om op details te letten, want als je de eerste keer deze film kijkt krijg je zo'n bak aan informatie over je heen dat je al moeite zat hebt om alles te volgen. Pas na een aantal kijkbeurten besef je hoe goed de film eigenlijk in elkaar zit en dat zowel regisseur Singer als scenarioschrijver Chris McQuarrie een waterdicht scenario in elkaar getimmerd hebben. Als kijker ontvang je alle benodigde info om te snappen wat er gebeurd is, maar het lijkt me onmogelijk om alles in één keer te bevatten.

Dat maakt het leuk om deze film vaak te herzien, omdat je altijd weer vermaakt wordt door het intelligente script.

De acteurs zijn ook allemaal top en de vijf criminelen vormen een geweldig stel. Toch zijn de echte sterren wat mij betreft Chazz Palminteri en Kevin Spacey. In de verhoorkamer spelen zich tussen deze beide acteurs geweldige dialogen af en is de spanning het beste voelbaar. Vooral wanneer de naam Keyser Söse valt is de spanning om te snijden.

Zoals gezegd is het einde echt verbluffend goed, maar moet er vooral niet vergeten worden hoe goed de geweldige muziek, het film-noir-achtige camerawerk en de duistere sfeer is.

Een film die je na de eerste keer zo snel mogelijk nog een keer moet kijken, daar wordt het alleen maar beter van.

Één van de beste thrillers ooit gemaakt, de volle vijf sterren blijven staan

Vooral een boeiend en complex misdaadverhaal. De hele film toont de kracht van fictie en manipulatie en hoe dat meer macht kan opleveren dan dom geweld. Hoewel het verhaal vrij degelijk is zit er toch 1 ding in waar ik niets van snap:

waarom heeft Verbal Kint zich door de politie laten pakken om dat hele lulverhaal op te gaan zitten hangen? Hij had met het busje met geld weg kunnen rijden. Kennelijk liet hij dat aan Postlewaithe ("Kobayashi") over.

Een ander raadsel is waarom Dean Keaton's lijk niet geidentificeerd is, dat had ondanks de brand toch wel met zijn gebit gekund. Of is zijn lijk door Kobayashi meegenomen om te laten verdwijnen?


De acteurs, waarvan Palminteri mijn favoriet is, zijn sterk. Leuk om een zeer vroege rol van Esposito te zien die later zou schitteren als Gus in Breaking Bad. Del Toro was ook nog niet zo doorgebroken maar is lekker apart.

Maar ik vind de film absoluut geen thriller. Heel erg veel sfeer heeft het ook niet, het is dan ook een ontzettend praterige film met weinig muziek. Er zit niet zozeer spanning in, alleen de noodzaak om erg goed op te letten om geen belangrijke plotdetails te missen. Qua camerawerk of decorum zie ik ook weinig bijzonders, niet iets om het een echte klassieke film noir status te verschaffen.

Zeker een goede film, maar ietwat overgewaardeerd dus.

Gimme the fucking keys, you fucking cocksucker motherfuckah...bleh-le-le-le-le-le!!!

Een film die ik me nog goed kan herinneren en indruk maakte qua ontknoping. Waar ik de film samen met mijn zus gezien had, en ik regelmatig eens naar de keuken gelopen was voor een biertje, en zij continue bij de film gebleven was, kon ze er desondanks geen chocola van maken en moest ik haar uitleggen wat de ontknoping nu eigenlijk betekende.

Van meet af aan wordt je in de prima misdaadfilm geweldig op het verkeerde been gezet. Een plot met aanwezigen lijkt ontrafelt te worden door Special Agent Kujan die de 'simpele' Verbal Kint verhoort. Toch blijkt niets wat het lijkt. Boeiend worden vijf criminelen bij elkaar gebracht die een klusje doen als fuck you naar de politie en daarna van klus naar klus rollen om gestrikt te worden voor een aanbod die niet te weigeren is om verschillende redenen. Op bijzondere wijze wordt er gespeeld vanuit verschillende optieken, het verhaal van Kint en de antwoorden die Kujan wil en voor zichzelf al heeft ingevuld. De film onderscheid zich dan ook uiteindelijk met een geweldige laatste ontknoping die alles op de kop zet en de film naar een hoger level tilt. Zonder die ontknoping was het een degelijke bijna normale film geweest.

Geweldig zijn de bij elkaar gezochte acteurs, Byrne eens een keer sympathieker dan anders, Spacey overtuigend, maar vooral Baldwin en Del Toro zijn ronduit geweldig, zeg maar hilarisch. Iedereen kent de befaamde line up, of qua scene of wel van het plaatje. Een scene overigens die doodserieus had moeten worden maar zijn legendarische status kreeg vanwege Del Toro's flatulentie. Juist, hij liep de hele scene scheten te laten waardoor de dynamiek en sfeer van de vijf totaal veranderde. De verhoren daarna zijn ook klasse, de mannen laten zich duidelijk niet gek maken en de overval op het politie escort is geweldig qua scene en opzet. Harry Dean Stanton had in eerste instantie de rol van Fenster moeten doen, het werd Del Toro die zelf ook met zijn wazige accent kwam. Pacino werd overigens benaderd voor de rol van Kujan, maar was te druk met Heat.

The Usual Suspects is een heerlijk bedacht verhaal/script die als je eenmaal de gehele omvang gezien hebt vanaf het eerste moment een mindfuck eerst klas is waar niets per ongeluk gebeurt of toeval is maar alles voorbedacht. De film is spannend, heeft humor en er wordt goed geacteerd en als ik naar de oscarnominaties van dat jaar kijk verbaasd het me dat de film niet eens een nominatie voor beste film had. Maar dat had Se7en ook niet zie ik tot mijn grote schrik. Ook erg matig gewaardeerd dat jaar, onbegrijpelijk...

Keyser Söze.

Spacey is ondertussen lelijk uit de gratie geraakt, maar hij levert hier wel een prestatie van formaat. Geen speld tussen te krijgen, hoe hij hier het verhaal langzaam en zorgvuldig vertelt aan de volslagen overklaste Special Agent Kujan - Palminteri die hier ook wellicht zijn beste rol neerzet. En dat lijkt wel te gelden voor de hele cast eigenlijk, hoewel er ook uitzonderingen zijn vanzelf - Baldwin bijvoorbeeld. Maar dat zijn schoonheidsfoutjes. Leidt nergens af van de rest, zoals Del Toro met zijn maffe manier van praten, Gabriel Byrne die er voluit voor gaat om zo mysterieus mogelijk over te komen.

Het verhaal zoals dat uit de doeken gedaan wordt is al leuk, maar de ontknoping is geniaal. Super sterk ook dat het nauwelijks iets aan kracht verliest als je eigenlijk wel weet hoe het afloopt. Dat geeft toch al wel aan hoe goed het verteld wordt.