Ray (2004)

Goedgemaakte film met (uiteraard) schitterende muziek en een uitstekende acteerprestatie van Jamie Foxx, die volledig verdwijnt in zijn rol als Ray Charles. Helaas blijft het scenario een beetje aan de oppervlakte en kom je niet bijster veel nieuws te weten over de échte Ray Charles.

Bovendien valt er in het laatste uur nog maar amper wat te vertellen en is het telkens weer wachten op een volgende (indrukwekkend) muzikaal intermezzo. Gelukkig maken de verschillende optredens de film ruimschoots de moeite waard zodat zelfs de tenenkrommende emotionele momenten op het einde nog een beetje worden verzacht.

3 sterren.

Een film met dezelfde kwaliteiten en minpunten als de andere grote biopic van het jaar. De kwaliteiten: een fenomenale Foxx (die rare trekjes van Charles hadden zomaar een belachelijk personage op kunnen leveren) en zeer sterke regie (en dat voor de regisseur van Blood In, Blood Out...). Maar net als The Aviator en zoveel andere biopics blijft het allemaal een beetje aan de oppervlakte, wordt er een beetje als in een "greatest hits" door het leven gelopen. Je ziet bijvoorbeeld een mooie scene waarin hij dolgelukkig is met z'n vrouw en zoontje, en in de volgende scene gaat hij ineens vreemd. Waarom wordt niet duidelijk.

The Aviator heb ik uiteindelijk op een ruime 3,5 gezet, deze geef ik toch net het voordeel van de twijfel: 4 sterren. Vooral dankzij de mooie scenes uit de jeugd van Charles, waardoor het allemaal een extra dimensie krijgt.

Erg leuke film, die bijna volledig gedragen wordt door de fantastische muziek. Voor de rest is er immers weinig origineels te bespeuren: de klim-hoogtepunt-crisis-overwinning structuur is verschrikkelijk onorigineel dertien-in-een-dozijn (ergerlijk zelfs, zeker naar het einde toe) en de nevenpersonages zijn meestal irriterend tot nietszeggend. Gelukkig ziet de film er wel erg goed uit, en ik vond de flashbacks en de waanbeelden best overtuigend. Maar ik denk dat Ray Charles wel een meer geinspireerd portret verdiend heeft, dat de film staan blijft komt enkel door de schitterende vertolking en door de fascinerende figuur van Charles zelf. En daar heb ik dan ook 3.5 sterren voor over.

Best aardig. De film zit vol met overbekende, heerlijke muziek en de film is gelukkig niet zo braaf dat Charles er als een soort heilige uit naar voren komt (alhoewel het wel een "Oprah-einde" had). Die oscar van Foxx snap ik aan de ene kant best wel, maar aan de andere kant ook totaal weer niet. Tuurlijk lijkt hij op Charles, maar in de loop van de film vond ik het steeds meer een trucje worden; z'n manier van lopen, z'n manier van spelen, de wijze waarop hij applaus in ontvangst neemt door z'n armen over elkaar te slaan. Dit begon me ietwat te irriteren.

De film steekt net uit boven de middenmoot, maar daar is alles ook wel mee gezegd.

Ik hou wel van Jazz en Blues, en ben al tijden een groot bewonderaar van Ray Charles, dus deze film was voor mij een must, en stond daarom ook al een tijdje vrij hoog in mijn to see lijstje.

Gisteravond was het dan eindelijk zover.
Ik heb genoten van de muziek, en van het sublieme acteertalent van Jamie Foxx. Soms vergeet je dat je naar een acteur zit te kijken, en lijkt het alsof het Ray Charles zelf is.

Ook interessant om te zien hoe zijn leven gelopen is. Ja, ik wist wel dat hij een boef was die niet van de drugs en vrouwen af kon blijven, maar hij was er één waar je niet boos op kon worden volgens mij. Dat zie al aan zijn vrouw, die ondanks alles bij hem blijft en en blijft respecteren.

Enige minpuntje van de film vond ik het laatste fragment waarin zijn broertje zegt dat het niet Ray zijn schuld was van het ongeluk. Beetje zoetsappig.

Ik geef hem 4,5*

Wat een onwaarschijnlijke score voor deze magere film. De jaren-50 sfeer levert voornamelijk lelijke beelden op. Door veel sprongen in plaats en tijd, onder andere met flashbacks, wordt het een rommeltje, vooral in het eerste half uur. De overgangen tussen scenes, met wipes, dissolves en wat niet al, zijn echt om te janken.

Het verhaal stelt weinig voor en duurt veel te lang. Helaas wordt het ook nog nodig gevonden aan het eind een samenvatting te geven van de rest van Charles' leven. De 20 miljoen die Ray heeft gedoneerd aan goede doelen mag hierbij natuurlijk niet onvermeld blijven...

Het acteerwerk van Foxx is wel erg in orde trouwens.

2*

Uitstekend muziekdrama. Foxx heeft me min of meer verrast; hij zet een geweldige Ray Charles neer en heeft nog eens een goede stem ook (alhoewel ik dat laatste al wel wist). De sfeer is ook goed getroffen. Wel vond ik jammer dat de vertelstructuur wat onorigineel en conventioneel was. Als film is het (ruim) voldoende, maar het is toch vooral ook de muziek die het geheel naar een hoger niveau brengt. In tegenstelling tot anderen hier heeft de speelduur me totaal niet gestoord; zo lang was hij ook weer niet en ik swingde nog wel even door: ruime 3.5.

De bioverfilming van de legendarische Charles had wel iets meer verdiend dan deze soms wat zoutloze film. Foxx is zeer sterk in de rol van Charles en ook de muziek maakt een hoop goed. Redelijk.

Heel behoorlijke biopic met een sterke en goed op dreef zijnde Jamie Foxx in de hoofdrol. Hij zet een sterk en charismatische persoonlijkheid neer zonder daarbij de mindere karakter eigenschappen te verbloemen. Acteerwerk is behoorlijk sterk en het ziet er allemaal zeer professioneel en gelikt uit het is dan ook jammer dat de film bijna nergens echt wat nieuws of verrassends weet te brengen.

In alles is het een vrij standaard verhaaltje en eigenlijk verdient een groots musicus als Ray Charles net wat meer.

Film lijkt vaak ook een soort losstaande verzameling van "momenten uit het leven van..." en komt zodoende niet altijd even solide over. Vooral de eerste helft van de film had hier wel onder te leiden. In mijn herinnering is dat in Walk the Line toch wat beter gedaan.

Maar... Gelukkig hebben we de muziek nog. Geef mij maar een paar geïnspireerde en getalenteerde swingende muzikanten en eigenlijk kan er maar weinig meer naast de pot gepiest worden. Film deed me wel realiseren dat ik nodig eens wat meer Ray Charles platen moet gaan luisteren en dat is ook een mooie verdienste...

3.5*

Mooie biografie over het leven van Ray Charles. Prima vertolk door Jamie Foxx.

Jammer dat ze Hackford hebben ingehuurd en niet een regisseur die voor verrassingen durft te zorgen, een aangrijpend portret kan schetsen, (echte) kritiek durft te leveren en risico wil nemen. Want ook met een biopic heb je mogelijkheden. Waarom altijd binnen de lijntjes kleuren?

Maar goed, het keek wel lekker weg, zeker voor een film die 2,5 uur duurt. Vind Charles boeiend genoeg wat dat betreft. Verder speelt Foxx daadwerkelijk goed. Ik geloofde hem vanaf minuut 1.

Portret dat de gemiddelde straatkunstenaar voor je maakt, als je hem daar 10 euro voor geeft. Je hangt het niet op in de woonkamer, zelfs niet in de slaapkamer, maar in dat kleine kut kamertje van de wasmachine, waar je toch nooit komt. Maar je hangt het dus wel op. 3,5 sterren.

Er bestaan enkele vooroordelen over het soort rollen waarmee je een Oscar kan winnen. Het helpt enorm als je in een biografische film een bekende persoon naspeelt. Nog handiger is het als het personage een handicap heeft. Wil je het helemaal mooi maken, dan kun je nog altijd een verslaafde spelen. Zoiets als een vreemde manier van spreken kan ook geen kwaad. Als er ooit een rol is geweest die inderdaad een Oscar won en die al deze vooroordelen bevestigd, dan is het Wel Foxx' acteerprestatie in Ray.

Jammer dat het toch weinig leidt. Schijnbaar ben ik de enige hier op MovieMeter, maar ik vond Foxx bijzonder matig eigenlijk. Ja, hij doet Ray Charles goed na, maar is een goede imitatie gelijk aan een goede acteerprestatie? Ondanks dat hij alle tiks en manieren van spreken van de artiest goed heeft gelopieërd gaat Foxx' Charles nooit echt leven. Er zit geen emotionele diepgang in de rol. De anekdotische filmstijl moet ons vertellen wie Charles was. Foxx helpt ons daarbij geen zak. Ik voelde nooit met Charles mee. Wat vreemd is aangezien hij erg sympathiek wordt neergezet.

Iets te sympathiek wellicht. Ik kende de man persoonlijk niet, maar ondanks alle zware drugsproblemen, het feit dat hij meerdere vrouwen bedroog en geld regelmatig voor eigenlijk belangrijke zaken liet gaan komt Charles bijna altijd over als een van de meest warme personen op Aarde. Ja, zijn donkere kanten getoond, maar bijna altijd met een aureool boven zijn hoofd. Crisissituaties zoals Charles die zijn studio verlaat of die zijn trouwe manager op straat zet worden erg zacht gebracht. Misschien was er iets aan Charles waardoor hij altijd sympathiek leek, wat wellicht verklaard waarom Foxx hem op een noot speelt. Ik denk echter dat het hier vooral gaat om filmmakers die niet durven de diepte in te gaan met hun held.

Dit levert een vrij saaie film op, die op zijn hoogst nog wel lekker wegkijkt. De anekdotische filmstijl van dergelijke biopics is zo achterhaald dat het wat begint te irriteren. Om Ray nou te laten trouwen en meteen daarna te laten zien dat zijn huwelijk slecht verloopt werkt gevoelsmatig gewoon niet. Het helpt ook niet dat Ray Charles ongeveer hetzelfde leven heeft gehad als wat wel de helft van alle muzikanten lijkt.

De flashbacks zijn een dieptepunt wat mij betrefd. Om de jonge Charles een krekel te zien vangen ondanks zijn blindheid vind ik nog wel mooi, maar de rest niet. Het slechtste moment is dat Charles een visioen ziet van zijn inmiddels overleden moeder en zijn broertje en dat het broertje dan zegt: "it's not your fault'. Op zichzelf is dat al een clichématige, sentimentele opmerking, maar de makers denken ook dat daarmee Charles' verhaal schijnbaar eindigt, terwijl het een van de slechtst getimede eindes ooit is.

Een voorbeeld van hoe het beter kan: Walk the Line. Min of meer hetzelfde verhaal, maar veel compacter. Niet heel het leven van Cash hoefde getoond te worden, maar we leren veel over hem in een korte tijd. Daarbij levert Phoenix daar wel een acteerprestatie met gevoel. Ook Walk te Line is niet meteen een schoolvoorbeeld van origineel filmmaken, maar laat zien hoe een goede uitvoering de boel kan redden.

2*

Mooie biopic waarin Foxx het ongelooflijk goed doet. Het verhaal wordt aardig verteld. Ik zeg aardig, omdat ik het gevoel heb dat sommige dingen ook best belicht hadden mogen worden. In plaats van to the point te komen over zijn ouders krijg je ontzettend flauwe flashbacks.

Ook in de regie en montage zitten soms weer erg goede dingen. Een optreden van Ray, met daar doorheen de thuissituatie kan me best bekoren. Maar die rare neonletters van waar hij overal speelt dwars door het beeld vond ik veel te catchy en niet bij de rest passen.

Heb me goed vermaakt dankzij het interessante leven van Ray Charles, maar dat is dan het geluk dat de film heeft.

3.5*

Ik heb persoonlijk niks met Ray Charles. Dat was dus ook niet de reden dat ik deze film ging kijken. Sterker nog, daar kwam ik na het kijken van de tweede kijkbeurt pas achter!

Hij was gewoon op tv en ik heb hem gewoon gekeken.

Niet vaak gebeurd het dat ik een film die op deze manier opgebouwd is (weinig actie, veel dialoog) kijk. Nog minder gebeurd het dat ik zo'n film ook daadwerkelijk goed vind!

Het wordt prachtig verfilmd en het verhaal was erg aangrijpend!

4,0*

Wat een acteerprestatie van Foxx als de Legendarische Ray Charles.

Mooie muziek en verhaal van Ray wordt goed over gebracht.

Bij rollen zijn ook behoorlijk goed te noemen.

Ondanks dat er weinig actie is weet de film de 152 minuten te boeien.

4 sterren

Schitterende biopic. Jamie Foxx speelt Ray Charles niet, hij ís hem. Ook de bijrollen worden geweldig vertolkt. Echt fenomenaal geacteerd dus, maar ook prachtig in beeld gebracht. Lekker fris en bij momenten erg zuiders en zwoel, maar altijd die zwarte fifites- en sixtiessfeer. En dan natuurlijk nog de uitmuntende muziek. Meesterlijke film.

Best een aardige biopic van Ray Charles dit. Natuurlijk had het allemaal nog best wel wat scherper gekund, maar ik heb me verder tweeënhalf uur prima vermaakt met deze film. Jamie Foxx doet het dan ook bijzonder goed. Ik vond hem geloofwaardig overkomen en daarnaast had ik de gele film het idee echt naar Ray Charles te kijken, wat natuurlijk op zich al een groot compliment is.

Wat mij echter vooral meeviel aan de film is dat Ray Charles eigenlijk best een boeiend persoon was, iets wat ik van tevoren eigenlijk niet verwachtte, misschien wel door het feit dat hij blind was. Onterecht gedacht van mij dus, want Charles blijkt dus gek op drugs en vrouwen en zij blijkbaar ook op hem. Verder was het wel ongeveer zo’ n beetje wat ik van de film verwachtte, al verveelde het geen moment. Ook de muziek is bij vlagen best lekker.

Verder is het gewoon een degelijk gemaakte film, niet heel bijzonder, niet slecht, maar wel lekker wegkijkend. Voldoende dus.

3,0*

in mijn ogen een over gedramatiseerde biopic. Dit vond ik best wel jammer en had voor mij beter gekund. De rest van deze film was goed maar soms kwam ik er toch niet helemaal in door de vele flashbacks. Deze kleine tegenvaller krijgt van mij dus ook een kleine 3,0.

Jamie was ontzettend overtuigend als Ray Charles. Af en toe begon het verhaal een beetje te kabbelen maar toch vond ik dit wel een goede film over het leven van Charles. Ik vind het geen hoogvlieger maar door het sterke acteerwerk van Foxx zeker de moeite waard.

Ik had hem voor mijn vader gekocht voor vaderdag (hij is een groot muziekliefhebber). Gisteravond hadden we hem dan eindelijk bekeken.

Ik moet zeggen, het was een goede film. Een mooi eerbetoon aan Ray Charles is het zeker. Ik heb me nooit zo verdiept in de man, en kende ook niet veel muziek van hem (logisch, want dat was een andere generatie voor mij). Jamie Foxx acteert erg goed en zet een sterke rol neer. De muziek in de film is natuurlijk een van de pluspunten. Maar ook het verhaal, het leven van Charles wordt goed weergegeven. De flash-backs waren ook erg mooi in beeld gebracht. In het geheel vond ik het een sterke film. De film verliest wel héél af en toe mijn aandacht, maar niet voor lang en het kwam ook niet vaak voor. Zeker een mooie drama-muziekfilm.

3,5*

Natuurlijk kende ik Ray Charles en zijn hit-singles:What i'd say,Hit the road en Georgia on my mind wat uiteindelijk staatslied van Georgia werd.

In het midden van de film heb je niet zo een symphatie voor 'The blind sensation.Wat hij allemaal heeft gedaan valt niet echt goed te praten,Ben heel blij dat ik door deze film eens zag wat voor persoon Ray eigenlijk was.Hij heeft zijn fouten rechtgezet en is nu een muzikant die de muziekwereld nog beter heeft gemaakt,want hij was een geweldig artiest!Jamie Foxx die de rol vertolkt van Ray zet de rol heel sterk neer alsof je het gevoel hebt dat hij de echte Ray is.Ray Charles is ondanks zijn wereldberoemdheid een heel ongelukkig persoon geweest met heel wat jeugdtrauma's

Niet alleen waard om te kijken als je een muziekliefhebber bent,ook als je een verhaal wilt weten over een geweldig muzikant die geboren werd in een boerendorp in Georgia.

Een dikke 10!

Muziekbiopics, een gevaarlijk genre. Langs de ene kant kan het een mooi beeld geven van een artiest, anderzijds zijn die mensen meestal beroemd genoeg om het vergelijk te maken en moet je toch ook wel van de muziek houden om de film zelf ook goed te vinden. Enkele artiesten heb ik wat beter leren kennen dankzij biopics en deden me meer muziek zoeken van hen. Ik denk aan La Môme, Walk the Line, The Doors, Control, Cadillac Records en deze Ray. Als je van 0 vertrekt zijn dit soms wel goeie films, als je nadien de artiest beter leert kennen kijk je meer naar de film dan dat je verrast wordt met de muziek. Zo had ik toch wel wat problemen met The Doors dat wel geweldige muziek had, maar waar ik toch ook enkele minpunten zag. Benieuwd dus wat Ray zou brengen als ik die zou herzien.

Qua opzet is de film niet echt speciaal, deze biopic overloopt het leven van de zanger met vooral de nodige fragmenten en enkele memorabele gebeurtenissen, personages etc. Het gebruik van de flashbacks is in het begin wel leuk gedaan, maar nadien breekt het teveel de sfeer. Terwijl het waarschijnlijk net de intentie had om de gedachten van Ray weer te geven en ze daden te motiveren. Niet echt geslaagd dus.

Het biografische gedeelte zelf dan. Wat vele ook mogen denken, Jamie Foxx doet het geweldig als Ray Charles. Je kan bij elk biopic wel reageren op de hoofdrolspeler, de enige die de originele persoon kan evenaren is diezelf. Jamie Foxx zet best een geloofwaardige Ray Charles neer. Dat mag gezegd worden. De andere personages kan ik moeilijk vergelijken, omdat ik die minder ken. Quincy Jones is me minder bekend op die leeftijd op enkele muziekwerken na. Qua beeldmateriaal heb ik vooral een idee uit de jaren '70 en '80.

Ray is niet echt een meesterwerk, daarvoor mist het de nodige kruiden en doen de flashbacks de sfeer niet zo'n goed. Wel prachtig is de muziek die mooi wordt weergegeven. De sfeer zit er op die momenten wel in, ook al mis ik soms een geheel als ze overgaan naar andere scènes. Maar kom, er zijn vele mooie momenten en dat zorgt voor een aangename film. Of dit ook leuk is voor niet-Ray Charles fans is nog de vraag. Misschien dat ze hiermee wel overtuigd geraken. Probeer het eens zou ik zo zeggen!

Goeie film over het leven van muzikant Ray Charles. De film volgt een wel erg gebruikelijk pad van de gemiddelde biopic en kent mede hierdoor weinig verassingen. Het boeiende leven van Ray Charles wordt eigenlijk een beetje te braaf gebracht. Maar de film ziet er goed uit, is doorspekt met goeie muziek en Jammie Fox is meer dan overtuigend in de titelrol.

Fantastische prestatie van Jamie Foxx, mensen zullen hem gaan herinneren voor deze rol. Ray Charles kende ik zelf amper maar deze film laat volgens mij heel goed zien hoe zijn leven er uit zag. De film heeft een goede opbouw, goede dramascénes (George) en een leuk sfeertje door de muziek en Jamie die duidelijk goed in zijn vel zit. Ik heb nu alleen het idee dat zijn leven vooral duister was en dat er maar weinig leuke momenten waren voor Ray, maar volgens mij is dat helemaal niet zo.

Psychologie van de koude grond

Sterke Jamie Foxx, maar toch bestaat de film uit niet heel veel meer dan een serie fragmentarische hoogte- en dieptepunten uit Charles' leven, waarvan de makers dachten dat deze wel voor zichzelf konden spreken door alles te linken aan een tragische gebeurtenis uit zijn jeugd.

Fun fact: vervang bovenstaande namen met respectievelijk Joaquin Phoenix en Johnny Cash en deze recensie slaat ook op Walk the Line van het jaar erna.

Man, you told me if I think pennies, I get pennies. I'm thinking dollars, man.

Ray is een biopic over het gevulde leven van soul legende: Ray Charles Robinson.

Met in de hoofdrol Jamie Foxx en ik wil graag met hem beginnen omdat hij de rol van Charles briljant maar dan ook echt briljant vertolkt!

Elke gewoonte, elk trekje, je vergeet echt dat je naar de cowboy uit Django Unchained kijkt.

Charles heeft zelf aangegeven bij het maken van de film dat hij gewoon wil dat de waarheid vertelt word, en dat word ook gewoon gedaan.

Van zijn traumatische herinneringen over zijn broertje en het blind worden op 7 jarige leeftijd.

Tot zijn drugsverslaving en relatieproblemen.

Een erg spijtig minpunt van de film is dat hij te lang duurt, ik zeg niet dat er stukken uit moesten, het had allemaal wat dichter op elkaar kunnen zitten.

De muziek is een groot deel van de film en ook dit word excellent uitgewerkt met een jaren 50 jazz vibe en al zijn bekendere nummers!

Ook Regina King is worth mentioning, als de moeder van Ray zorgt ze voor mooie scene's en oprechte reacties.

Ik ben erg blij met de special-edition van Ray uitgebracht door Universal en raad hem iedereen aan met een hart en een beetje funk in je genen.

Deze prima film opnieuw bekeken, ditmaal op blu-ray, en het probleem dat je had op de DVD heb je hier uiteraard niet.

De prent is prachtig, de vertolking van Jamie Foxx als Ray Charles is subliem.

Lange film, 2,5 uur die evenwel nooit verveeld, dit is natuurlijk ook te danken aan de prachtige muziek van Ray Charles.

Ook het private leven van Charles komt uitgebreid aan bod, en dat is in de eerste periode van zijn carrière, wanneer hij doorbreekt niet zo fraai.

De film loont de moeite om eens te bekijken, niet alleen voor wie de muziek van Ray Charles kent, maar ook om zijn muziek te ontdekken.

Ook mijn vriendin heeft de film nu gezien en hoewel zij niet echt bekend was met de muziek vond ze hem ook heel goed.

Voor mij is dit een aanrader !!!!

Veel wist 'k niet over Ray, dus me eens aan deze gewaagd. 'k vond het wel eens interessant om gezien te hebben.

'k heb de extended versie gezien op dvd, maar 'k vond het toch niet zo'n geslaagde versie, want er zitten toch wat overlappingen in en redelijk wat haperingen.

De film zelf was wel de moeite waard, mede door het overtuigende acteerwerk van Jamie Foxx.

'k vond het wel de moeite om gezien te hebben.

Die opengesperde bek en dan van opwinding het heen en weer schudden van zijn hele lichaam! Wat een bijzonder leuke muzikant is Ray Charles! Deze biopic is met 2,5 uur vrij lang, maar verloopt lekker vlot en heeft enorm veel muziek. Ik ben wel van mening dat dat de film alleen maar prettiger maakt: hoe meer, hoe beter! Vind de muziek van hem ook erg genietbaar, dus dat zal ook wel meespelen . Verder blijft de film ook interessant door de kwetsbaarheid van Ray Charles door zijn blindheid en het randje wat ie telkens opzoekt met zijn drugsverslaving.

Enorm langdradig. Typisch een biopic die weer een heel leven wil verfilmen (nu ja, een kleine 20 jaar, maar toch) en daardoor wordt dit weer redelijk fragmentarisch. Als ik wil weten wat Charles allemaal gedaan heeft kan ik ook zijn wiki-pagina lezen, dan ben ik in 10 minuten klaar. Nu is het vooral een hoop hoogtepunten, tegen het eind wat meer dieptepunten en hosanna als de aftiteling loopt. Typische opbouw met nul verrassing. Blgh. Aan Foxx ligt het niet die heel knap de tics beheerst maar vooral in charachter blijft en zo geloofwaardig is. Dat is moeilijk genoeg te doen maar hij slaagt glansrijk, al is het ook niet zo dat hij emotioneel heel diep gaat. Bovendien heeft Foxx van zichzelf een enorme sympathie, dus een echte eikel kan hij nooit worden. Verder wel een mooi tijdsbeeld neergezet, maar de fotografie is ook gewoon heel degelijk, net als de hele film. Te degelijk.

Opvallend dat deze film uit hetzelfde jaar stamt als eenzelfde soort biopic, The Aviator, één van de weinige films waarin zo'n lange tijdspanne wel een goede prent opleverde, vooral doordat Scorsese zich daar veel meer richtte op één aspect en DiCaprio wel de diepgang wist te vinden. Zo krijg je toch een cohertente film die onder de huid glijdt. Voor Ray echter een magere 2,0*.