Kabhi Khushi Kabhie Gham... (2001)

Sommige Bollywood-films hebben het voordeel dat men er de sequel meteen aan vastplakt. Dat is ook hier het geval, waarbij het tweede deel een stuk interessanter is dan het wat trage eerste deel.

Opnieuw leidt de camera de kijker langs oogverblindende decors en kostuums met veel pracht en praal, maar het rokje van Kareena Kapoor (Pooja) kan niet veel korter. Ook de montage, het danswerk en de muziek zijn andermaal goed verzorgd, al heb ik dat laatste in andere films uit India wel eens beter gezien.

Als van ouds zorgen Shah Rukh Khan en Kajol voor prima acteerwerk, maar het is vooral de oude getrouwe Jaya Bhaduri (moeder Nandini) die op overtuigende wijze een emotierijke rol neerzet. Jammer dat de bekoorlijke Rani Mukerji (Naina) alleen in het eerste deel een bescheiden rol heeft.

De film is goed voor avondvullend amusement met een lach en een traan en een ontroerend, zij het wat geforceerd slot.

Mijn tweede echte Bollywoodfilm, na The Brave Heart Will Take the Bride. Wederom is het volstrekte waanzin, irritant manipulatief en gewoon stompzinnig. Deze is echter net iets beter behapbaar, waarschijnlijk omdat deze wat energieker is. Dat ik ooit zal begrijpen wat mensen met Bollywood hebben zit er voorlopig nog niet in.

Wel moet ik dit zeggen: ik ken geen enkele film die me bijna 3 en een half uur doet laten lachen. Niet om de grappen, die waren daarvoor te flauw, maar juist de serieuze stukken waren hilarisch. Wellicht is het niet echt gepast om een film zo af te snauwen, maar dit viel met geen moment serieus te nemen. Het is onmogelijk om een film voor te stellen die nog nadrukkelijker de emoties er vet bovenop legt. Het hoogtepunt/ dieptepunt (het was het meest grappige moment in ieder geval) zat in de meest serieuze scène, als de vader zegt zijn oudste zoon niet meer te willen zien. Na iedere zin van pa krijgen we een close-up van Khan begeleid met het geluid van zwaar onweer. Dus iedere drie seconde hetzelfde shot ondersteund met zwaar gerommel. En dat was serieus bedoelt! Dit kun je niet eens meer "high camp", melodrama of kitsch noemen, het is gewoon volslagen bezopen.

En zo ervoer ik het grootste deel van de film. De probleempjes in het plot zijn makkelijk op te lossen (iedereen weet dat vader en zoon van elkaar houden), maar worden op steeds omslachtigere wijze in stand gehouden. De personages gedragen zich geregeld zo idioot dat de Marx Brothers in vergelijking normale mensen lijken. De film is geregeld spuuglelijk, met een esthetiek die gebaseerd lijkt te zijn op As the World Turns of The Bold and the Beautiful, met uitzondering van de dansscènes, die vooral hun mosterd gehaald lijken te hebben bij Grease (ja, de film waar ik het minst aan herinnerd wil worden), zeker in London. Twee scènes springen eruit als enkele van de slechtste momenten die ik ooit in film heb gezien. Ten eerste dat optreden van dat zoontje op de Britse school. Gewoon misplaatst op iedere mogelijke manier. Ten tweede de door Mochizuki Rokuro geprezen scène bij de piramides die iedere vorm van edelkitsch die ik ooit zag overschrijdt.

Ik vond het dus een rotslechte film, maar tegelijkertijd kan ik hem niet compleet haten. Tijdens sommige korte momenten wordt inderdaad even het luchtige, maar pakkende gevoel van enkele oude Hollywoodmusicals behaald en dan vooral bij het lied "Say Shava". Veel is ook te danken aan Kajol die een zeer levenslustige, energieke uitstraling heeft en ook enige komische timing. Dat en de onbedoelde humor zorgden ervoor dat de drie en een half uur niet echt moeilijk door te komen waren, al had ik er in het laatste uur toch echt wel genoeg van.
2*

Bollywood is denk ik niet aan mij besteed. Dit soort over-the-top melodrama, met veel kitsch ligt me gewoon niet zo. Weet iemand films uit Bollywood die een wat andere benadering of is de hoop verloren als ik deze en The Brave Heart Will Take the Bride niets vind?

Ik begrijp zowel Mochizuki als The One Ring wel een beetje. Ik werd eigenlijk tussen beide gevoelens heen en weer geslingerd tijdens de film. Ik vind het ergens erg knap en fraai om te zien hoe van zo’n oersimpel gegeven 3,5 uur film met zang en dans gemaakt wordt. En hoe tijdens die liedjes, maar soms ook buiten de liedjes om de film qua tijd stilgezet lijkt. Om dat effect te krijgen wordt elke gebeurtenis met een enorme hoeveelheid uitroeptekens en onderstrepingen neergezet. En daar zit de tegenstelling, dat werd me soms erg veel. Verder vind ik dat de film door een serieus dal gaat als we net in London zijn en is comic relief wel heel bedenkelijk vaak. (De grappen rondom het dikke zoontje en de Engelse typetjes bijvoorbeeld).

Ook ik ben een Bollywood beginneling. Dit is pas mijn derde. Wel erg duidelijk de beste. En ik zal het met mate blijven bekijken, maar ik ben nieuwsgierig naar meer.

3.0*