Frankenhooker (1990)

Het verband met Re-Animator wordt al snel duidelijk. Hoofdpersoon Jeffrey is werkelijk een magere stand-in voor Jeffrey Comb's Herbert West, die jammer genoeg in tegenstelling tot zijn Re-Animator-collega, zijn vocale uitbarstingen niet matigt.

Het leek bijna wel alsof hij de scenes en gebeurtenissen aan elkaar aan het praten was alsof het een hoorspel was.

Het enige wat mijn aandacht toch enigzins hield waren de rare capriolen die volgden na wat drugsgebruik. En natuurlijk de overkill aan het eind, die, zoals hierboven genoemd, cheesy en niet overtuigend waren. Helemaal als als het ook nog door hele slechte acteurs uitgebeeld wordt.

Geweldige film dit. In mijn ogen goed acteerwerk en bovengemiddelde effecten, ik verwachtte naar aanleiding van de titel een amateuristisch werkje. De scene met de ontploffende hoeren is priceless. Pimp Zorro is ook geweldig

3,5*!

Re-animator zag ik nog niet. Een aanrader begrijp ik?

Mary Shelley vs H. P. Lovecraft, of met andere woorden: Frankenstein meets Re-Animator; dat is het niet al te originele idee achter deze sympathieke komische horrorfilm. Een titel als Frankenhooker doet er verder geen twijfel over bestaan dat resoluut de humoristische kaart wordt getrokken bij de aanpak van deze prent. Geen ruimte voor drama of moralistische filosofieën rond de innerlijke en uiterlijke schoonheid van de mens, maar gewoon pure onzin in een charmant B-filmkleedje.

Laat dat bloed en die lichaamsdelen maar komen, zul je denken. Helaas, hier loopt het fout. Frankenhooker stelt op vlak van smerigheid al teleur in de openingssequentie. Jeffrey’s vriendinnetje wordt namelijk tergend traag een grasmaaier ingezogen, helse pijnen en bloedvergieten zullen haar onvermijdelijk te beurt vallen - en mensen die Braindead of Night of the Creeps gezien hebben weten dan al hoe spectaculair zo’n scène kan uit pakken -, maar tot onzer groter verbazing zie je helemaal niets. NIETS; één grote leegte… Dan maar hopen dat het verdere verloop van de film nog wat te bieden heeft. Behalve enkele met piepschuim opgevulde exploderende etalagepoppen, ja die moeten de “hookers” voorstellen, en soortgelijke slechte special effects blijft de kijker op z’n honger zitten. Eerste les: ga Frankenhooker niet kijken met verwachtingen als zou deze qua gore-proporties Re-Animator evenaren.

Tweede les: staar je niet blind op de negatieve aspecten van deze productie, maar geef de positieve punten ook een kans. Een breed scala aan hilarisch slechte acteerprestaties, enkele lachwekkende, karikaturale personages en een heerlijk sfeertje moet volstaan om de eerder opgelopen wonden te helen. Bij wijze van redelijke beloning voor het sterk op de proef gestelde geduld van de kijker, komt Frankenhooker het laatste halfuurtje in een stroomverstelling waarbij nog min of meer sprake is van enige apotheose. Deze compensatie maakt Frankenhooker alsnog een leuk tussendoortje voor de geoefende onzin/cult/horrorfanaat.

Alweer een vermakelijke Henenlotter. Hoewel niet zo creatief op het gebied van gore en/of creature-design, valt hier genoeg leuks te beleven in het scenario, typetjes die de revue passeren en natuurlijk de neon-verlichte jaren '80 sets. Bepaalde dialogen zijn weer erg gortdroog, met als leukste voorbeeld het filmpje op de videoband. Hilarisch hoe daar het tragisch voorval van onze latere Frankenhooker, verslagen wordt. 'The girl was instantly reduced to a salad, a salad once named Jennifer' . Teleurstellend dus op het gebied van viezigheid, maar over het geheel gezien een zeer stabiele Henenlotter. Nu nog Brain Damage en zijn laatste, Bad Biology.

3,5*

Lekker ranzige zwarte komedie van Frank Henenlotter, het zieke brein dat ons zoveel moois als de Basket Case serie en Brain Damage gaf.

James Lorinz kennen we als de bijdehante hotelportier uit Jim Muro's Street Trash. In deze losjes op Mary Shelley's Frankenstein gebaseerde film speelt hij op niet minder uitbundige wijze een gestraalde student annex doe-het-zelf gestoorde wetenschapper, Jeffrey Franken (zucht...). Als een van zijn uitvindingen -een afstands-bestuurbare grasmaaier! - per ongeluk over zijn vriendin Elizabeth Shelley (zucht...) heenrijdt, wil hij haar koste wat kost weer tot leven brengen. Haar hoofd heeft hij kunnen redden. Nu nog de rest van het lichaam bijelkaar zoeken, én inelkaar naaien en fröbelen! Hij vindt de onderdelen die hij nodig heeft bij Times Square street walkers!

Een interessante en niet onamusante kijk op de aloude Dr. Frankenstein mythos. Door de lichaansonderdelen van prostituees af te laten komen, en nu eens niet van al overleden kerkhof- of mortuariumbewoners verlegt Henenlotter de zoektocht naar 'de perfecte lichaamsdelen' ipv die lichaamsdelen die beschikbaar én bruikbaar zijn! Hierdoor mist de film iets aan de tragiek die The Monster is, en misschien wel hoort te zijn. Boris Karloff bracht in de originele Frankenstein(1931) een tragische dramatiek in het beklagenswaardige monster. Peter Boyle legde in Young Frankenstein(1974) de lat nog een streepje hoger door niet alleen medelijden en zelfs sympatie te ontlokken, maar Het Monster een stukje subtiele humor, en daardoor een hart te geven!

Dat het door het hoofd van Patty Mullen aangevoerde Frankenhoertje er niet in slaagt enige gelaagdheid mee te geven, komt door de constante nadruk op comedy! Een ZWARTE comedy oké, maar een comedy is het, en dat zullen we weten! De humor van de zoektocht naar 'De Perfecte Tieten, Benen, Armen, Kont' etc etc is op een gegeven moment wel uitgemolken.
Het opgeheven vingertje naar het hoerendom begint op den duur ook te irriteren. Laat Julia Robert in Pretty Woman in al d'r debiel lachende prontheid zien hoe leuk het beroep van callgirl eigenlijk is, én een kweekvijver voor potentieel -rijk!- huwelijksmateriaal!, zo lijkt Frankenhooker een groot reflecterend waarschuwingsbord voor een carriëre als prostituee te zijn!
Voor een film als dit, die zich in zijn ranzige goedeheid kan meten met genre-juweeltjes als Combat Shock, Street Trash, Deadbeat at Dawn, en het eigen Basket Case, is dat vingertje niet alleen niet echt nodig, het is ook een beetje ongepast. Het decor van de oude, ranzige, smerige binnenstad van New York is op zich al karakteristiek genoeg. Daar past geen enkele vinger, behalve de middelste!

James Lorinz zet een leuke immer mompelende en in zichzelf pratende mad scientist neer. Toch steekt hij wat bleekjes af tegen de -door ToNe al terecht aangehaalde- door Jeffrey Combs briljant vertolkte Herbert West in Re-Animator. Dat in zichzelf doorratelelende karakter was Lorinz' manier een uniek, eigen personage te creëren. Wel interessant, niet geheel geslaagd.

Voor de ode aan de Times Square Hookers, o ja én aan de Frankenstein-mythos, 4,0 aangenaaide sterretjes - voorzichtig de naden verwijderen...

Leuk!

Goedkoop gemaakt en slecht geacteerd. In dit geval weer zo'n zeldzaamheid waarbij dat de film vooral ten goede komt. De mimiek van Jeffrey's creatie vond ik super grappig. Hilarisch werkje. 7/10*

Na zo'n kleine 2 jaar geleden Henenlotter's Brain Damage bekeken te hebben was het deze avond tijd voor "Frankenhooker".

Wederom een erg vermakelijke horror/komedie. Heel wat minder origineel als de eerder genoemde film en ook de make-up effecten kwamen hier minder goed uit de verf, maar ik vond de humor overall weer wat beter.

Het "acteerwerk" is natuurlijk te zot voor woorden en de typetjes zijn heerlijk fout, maar dat is nou juist wat ik zo mooi vind aan dit soort films. De Frankenhooker zelf vond ik nog best leuk in elkaar gezet en het einde is lekker gek.

Lang niet iedereen zal deze film vermakelijk vinden, maar ik vond hem zeker goed genoeg voor 3*.

Weet iemand trouwens of er meerdere versies van deze film bestaan? De Cultproof DVD klokt namelijk af op zo'n 77 minuten, terwijl er hier en op IMDB aangegeven staat dat de film 85 minuten duurt. Is deze Nederlandse release een geknipte versie?

Hoewel dit eigenlijk ook weer een draak van een film is, heb ik me er in ieder geval meer mee vermaakt dan met achterlijke "Brain Damage (1988)" welke ik gisternacht heb gezien. In deze film vond ik de uitvoering leuker en zaten er ook behoorlijk wat naturelle (dus zonder plakplatjes en metaalonderdelen op of in hun lichaam. Ze hadden dan wel weer een "Z" brandmerk op hun bovenarm van "Zorro" gespeeld door een of andere anabole figuur genaamd Joseph Gonzalez) sletjes in de film waar ik persoonlijk wel van hou. De cast deed het leuk en dan met name Patty Mullen als Frankenhooker. Visueel zag het er ook best aardig uit met al die spandex kledij, eind jaren 80 look en natuurlijk de vele blote vrouwen. Met horror (de horror onderdelen die erin zaten zagen er ook enorm nep en goedkoop uit) heeft deze film weinig te maken want de nadruk ligt voor 90% op komedie. Eigenlijk moet je deze film ook beschouwen als één grote grap en daar is de film best wel in geslaagd.

P.S. de laatste 5 minuten van de film zijn eigenlijk ijzersterk zowel visueel als qua humor. "Where is my Johnson"

Fun! Voor jezelf maak je snel de vergelijking met Herbert West, nog eerder dan met Frankenstein zelf zelfs. Maar wat mij betreft mag Jeffrey Franken er best naast bestaan, dan wel op een iets kleiner podiumpje. Frankenhooker is niet alleen een heerlijke titel, het blijkt ook nog eens een sfeervol filmpje dat horror en bizarre humor goed weet te combineren. Een enorme berg onzin waar de meute met een grote boog omheen loopt, maar die ik maar wat graag als een spons opslurp.

De opening is al volstrekt belachelijk met het geprik in een stel hersens terwijl omstanders het allemaal normaal lijken te vinden. Sterker nog, er is een feestje aan de gang waar vriendinlief gruwelijk aan haar eind komt. Aan doe-het-zelver Jeffrey om de boel weer aan elkaar vast te knopen. De jaren '80 sfeer - zoals vaker - is weer goed te proeven. De nachtelijke straten zitten vol gespuis waarbij je nog niet dood gevonden wilt worden. Hoertjes en pooiers zijn lekker stereotype en laten zich gewillig 'onderzoeken'. Schitterende scene op de hotelkamer die maar niet gaat vervelen. Call me cheap, maar bij het zien van acht giechelende, wulpse hoeren blijft mijn aandacht er op een of andere manier altijd bij.

De special effects zijn erg cheesy en overduidelijk van papier-maché. Het past goed bij het goedkope geheel, al is het jammer dat de props niet vol zijn gegooid met rode siroop voor een overdreven splatter-effect. De mooie Mullen acteert erg leuk als samengehecht geheel en Lorinz is anders dan West; een wat meer sympathieke kerel. Het einde is fout, slecht, maar geslaagd en eigenlijk alles wat dit soort B-films zo leuk maken. Op naar Basket Case!

Van die heerlijk morbide jaren ´80 horror. Ontzettend nep allemaal, maar ze gaan wel helemaal los met de meest krankzinnige creature designs en over the top-grappen. Ik heb de volle speelduur in een scheur gelegen om zoveel onzin.

Matige film waarin een jongeman zijn versnipperde vriendin weer opbouwt met lichaamsdelen van prostituees. Een leuk idee met een titel die eigenlijk al genoeg zegt. Lekker krankzinnig en (opzettelijk) slecht dat het uiteindelijk best vermakelijk is (wie wil er nou geen film zien met exploderende hoeren). Het acteerwerk is wat je mag verwachten van een film als deze (niet existent).

Oh Frank Henenlotter, wat heb je toch leuke films gemaakt, en Frankenhooker is geen uitzondering.

Het concept alleen al is genoeg om mijn interesse te wekken, en gelukkig deed de geweldige uitwerking de rest. De speciale effecten zijn niet altijd overtuigend, maar dat vind ik juist de charme van low budget horror uit de jaren '80 (of in dit geval net '90); als je maar lol hebt is de rest net dat ietsje minder belangrijk.

En ik geef toe, ik vond de meeste vrouwen op hun eigen manier erg knap; niet echt de fotomodellen van vandaag de dag, maar zeker niet onaantrekkelijk. Veel shots van borsten en billen, wat wil je nog meer? Nou, ze allemaal opblazen in één van de meest knotsgekke scènes die ooit op film zijn vastgelegd. En het zag er nog erg vet uit ook!

Acteren kon absoluut beter, maar Lorintz is wel goed als Jeffrey Franken. Hij had veel solo-scènes in het begin,en hij leverde zijn monologen erg goed; hij was vreemd, ietwat gestoord, maar toch ook sympathiek. Patty Mullen is geweldig leuk als de Frankenhooker; haar maniertjes en gezichtsuitdrukkingen waren erg apart, en hoe ze haar zinnen leverde was hilarisch. Ook was ze als Hooker nog steeds knap en op een aparte manier sexy; ik zou zelf ook een beetje in de war zijn als ik haar zou zien lopen

De film heeft wat mij betreft een erg goed einde, en de aanblik van rare borstenmonsters blijft me nog wel even bij: een goede generale voor Basket Case 2 die vlak na deze film geschoten is. Voor de rest zijn de locaties lekker groezelig; zo ziet New York er zeker niet meer uit, en dat is jammer: net als in Basket Case is het fascinerend om te zien.

Henenlotter's output in de jaren '80 en begin '90 is absoluut uniek, en deze film mag zich wat mij betreft meten met Basket Case en Brain Damage. Topvermaak!

Opzettelijk niet heel goed en juist daarom zo leuk.

Objectief gezien deugt er niet veel van natuurlijk. Daarom kan deze film beter beschouwd worden met een goedwillende blik. De korte speelduur helpt wel. Veel langer goedwillend kijken, lijkt toch lastig na een bepaald aantal minuten van opzettelijke slechtheid. Nu lukt dat nog net.

De bordkartonnen decors zien er niet uit en zijn magnifiek. Heerlijk sleazy met veel kleur belicht en ingericht. Amateuristisch en humoristisch.

Het acteerwerk is niet goed. Hoewel Lorinz het er in de scènes waarin hij soleert nog redelijk afbrengt. De rest is erg over the top. Is dat irritant? Nee, het effect is juist grappig.

De sfx zijn zichtbaar van de categorie plastic en karton. Niet erg, want ze zijn zo overduidelijk nep en zien er zo grotesk uit, dat het effect erg komisch is. Er komen echt hele rare frutsels voorbij.

De dialogen zijn onzinnig maar juist daarom erg grappig. Zefs objectief beschouwd, vond ik ze wel van redelijk niveau.

Frankenhooker is heerlijk onzinnig en over the top vermaak met daarin een duidelijk verzadigingspunt.

Ik voelde de magie aan het eind van de film wat wegkwijnen. Er stak een nu-weet-ik-het-wel-gevoel op. Een andere Henenlotter zal derhalve even moeten wachten.

Heerlijke Henenlotter. Was nooit echt weg van zijn regiedebuut - en volgens velen zijn beste film - Basket Case. Maar Brain Damage is fantastisch en hetzelfde geld voor Frankenhooker. Het is allemaal overheerlijk fout, Henenlotter gooit alle vormen van subtiliteit overboord en maakt een kleurrijke, ranzige en heerlijk domme kermis. Hoofdrolspeler James Lorinz - die me nogal deed denken aan een jonge Michael Keaton - heeft de taak om bijna de gehele show op zijn schouders te dragen, met geregeld hele sequenties waarin hij de enige speler is. Maar het gaat hem erg goed af. De toon wordt in de openingsscène meteen gezet en vervolgens bereikt de film hoogtepunt na hoogtepunt. De sequentie met Jeffrey en een kamer vol vrouwen is niets minder dan hilarisch en dan moet het titelpersonage nog verschijnen. Na Brain Damage weer een overheerlijk Henenlotter pulpfeestje en een parel voor elke schlockfan met voorliefde voor horrorkomedies.

4 sterren.

Oliedom.

Maar soms dan ook wel weer leuk dom. De regisseur kende ik al, maar had nog niks van hem gezien. Wel enkele stukjes uit Basket Case en Brain Damage. Die maakte redelijk foute indruk, en daarmee dus leuke indruk. Dankzij de K.O. was het tijd voor de eerste film.

Dat blijkt dus Frankenhooker te zijn. En ja, zoals ik had verwacht, echt een behoorlijk foute film soms. Hoe verzin je het dan ook, een frankenstein-prostituee. Het is echt een idee dat gedoemd is te mislukken, maar misschien nog wel die foute momenten kan hebben die het memorabel maakt.

Maar daarvoor moet je te lang wachten, en eenmaal de fun begint, is het relatief snel over. Wel jammer, want deze films moeten nu juist scoren op dat foute, maar dat laat gewoon te lang op zich wachten hier waardoor de aanloop iets te vermoeiend is.

Acteerwerk is niet al te best. Combs was als gekke professor echt leuk in Re-Animator , maar Lorinz maakt echt weinig indruk als professor. Het acteren gaat er gewoon niet zo vlot uit, waardoor het gewoon een te houterige indruk maakt helaas.

Voor de rest is de fun ook echt weinig te bekennen. Wanneer het dan eindelijk eens zo ver is, komt het meestal niet verder dat een paar paspop-ledematen die tegen ramen en muren worden aangegooid. Ook redelijk fout, maar een iets te simpele en luie uitweg voor een film zoals deze.

Pas in de laatste 5 minuten is de film plots een andere film. Waar komen die geweldige designs van die ledematen met apart leven vandaan? Waar komt plots dat leuke plezier vandaan? En waarom pas in de laatste 5 minuten? Waarom, waarom, waarom. Echt heel jammer, want dat is juist wat deze film mist.

Voor de rest relatief kort. Dat idee met de ondode prosituee, (als ze dan na een uur eindelijk eens mag lopen...) is eventjes leuk, maar wordt iets te lang gemolken hier waardoor de humor er uiteindelijk vanaf is. Het is dus vooral een frustrerende film, want het had zo'n fout feestje kunnen worden. Maar die verschijnen dus pas in de laatste 5 minuten. Echt zo jammer. Cijfer is er dus ook naar.

Totaal niet bevallen! Heb een broertje dood aan dit soort films!

Deze film doet precies,(al werd bewezen door een paar latere films dat het soms wel kan) waarom ik komedie in een horrorfilm niet vindt werken. De film draait namelijk alleen maar om het leuk doen. Humor die voor mij ook nergens maar leuk wil worden en goede horror...tja die is er niet. Wat rest is een melig misbaksel die parodieert op Frankenstein en ondertussen met tiener-dijenkletsers grappig probeert te zijn. Zo zijn er neppe scènes met ontploffende hoertjes, en een man wiens hoofd getransplanteerd wordt op een vrouwenlichaam en flauw zinnenspelingen op seks. Ik heb dan ook nergens om deze zoutloze grappen en grollen hoeven lachen. Ik doe het bijna nooit maar binnen 15 minuten had ik de film een tandje sneller staan want anders was er geen doorkomen aan! Vermoedelijk is het alleen maar bekijkbaar als de alcohol inname hoog is. En tja, het helpt natuurlijk ook om wat mannen af te leiden met ontblote vrouwenborsten, het maskeert slim het slechte acteerwerk en nog slechtere special effecten. Deze troep is voor mij duidelijk eens maar nooit, nooit meer!

Het werd wel een keer tijd...

Frank Henenlotter's film is zo'n titel die je eigenlijk iedere challenge wel een keer voorbij ziet komen, in mijn beleving althans wel. I didn't check. En hoewel ik zijn film Brain Damage (1988) niet heel best vond, heb ik van Basket Case (1982) zeker kunnen genieten. Hoog tijd dus om dit cultfilmpje dat tegelijkertijd prijkt op Badmovies.org's Best B-Movies en TSZDT's The 1,000 Greatest Horror Films eens op te zetten.

Wanneer Jeffrey Franken, een oud-student medicijnen die nu in de elektra zit, zijn verloofde tijdens een tragisch auto-ongeluk verliest, besluit hij haar weer tot leven te wekken. Helaas heeft hij alleen haar hoofd kunnen redden, dus er ontbreekt nog het een en ander om dat te bewerkstelligen. Jeffrey gaat op een queeste met als doel het verzamelen van lichaamsdelen van de mooiste prostituees die hij kan vinden. Die moeten uiteraard wel eerst nog even dood.

Frankenhooker was Henenlotter's grootste productie tot dan toe wat betreft budget, en hij ziet er inderdaad wat gelikter uit dan de vorige films die ik van hem zag. Toch dwong ook de anderhalf miljoen die hij hier tot zijn beschikking had nog steeds om creatieve oplossingen te bedenken, en op zich is dat misschien zo gek nog niet. Een bodemloos budget maakt een genrefilm in mijn optiek zelden beter. Hoe dan ook, Dario Argento noemde het een van de beste films van 1990 en ook Bill Murray sprak publiekelijk zijn bewondering uit. Zelf ben ik iets gematigder in mijn loftuitingen.

Voor mij is Henenlotter op zijn best als hij all out gaat met de bizarre prosthetics, en helaas duurt dat erg lang bij Frankenhooker. Voor het acteerwerk of de dialogen hoef je het niet te doen, en hoewel ook die wel enig vermaak bieden, zit je toch een beetje te wachten op de gekkigheid. De humor was voor mij niet voldoende om op een hoger waarderingen uit te komen, omdat hij vaak wel erg flauw is. Maar een krappe voldoende kan ik aan Frankenhooker toch wel kwijt.

2,8*

Al bij al geinige onzin. Een soort van parodie op Frankenstein en in dat opzicht best geslaagd, maar geweldig kan je de film nauwelijks noemen. De synopsis op MovieMeter mag dan al niet correct zijn, de dood van Elizabeth is wel tragisch. Grappig langs een kant ook, zeker wanneer de boulevardpers erop terugkomt tijdens zijn sensatiereportages.

Eigenlijk niet zoveel slechter (of beter) dan Brain damage of Basket case van diezelfde Henelotter. 2,5* of 3,0*, wat maakt het uit? Vermakelijk is het zeker en het pigment van de prostituées levert goedkope blote borsten af. Ik weet niet goed hoe ik om moet met die exploderende chicks. Dat was zo lame, maar tegelijkertijd zo fout grappig ook. De film neemt zich nauwelijks serieus - zie maar wat er van Jeffrey komt - en misschien moet je de film ook zo opnemen.

James lorintz doet het nog best leuk als jeffrey maar het is net wat te kinderachtig om te blijven boeien , de film heeft zijn spaarzame kolderieke momenten maar teveel flauwheid gaat op een gegeven moment vervelen , gelukkig duurt de film niet te lang .

Leuk om eens gezien te hebben, en als gemiste jaren 90 komedie weer eens afgevinkt maar snel weer vergeten .