The Man Who Shot Liberty Valance (1962)

Offtopic gezeur over toplijst-notering verwijderd.

Mijn 6e Ford en denkelijk de beste tot nu, al zal ik allicht nooit een echte fan worden. Ik keek vooraf vooral uit naar Stewart maar Marvin en Wayne stelen de show in deze fraaie film waarin het oude westen uiteindelijk moet buigen voor de vooruitgang. In het eerste uur iets teveel comic relief, in het tweede een paar prachtige scenes (de shoot-out is allicht de beste ooit) en een mooie ontknoping.

3,5*.

Mooie western. Goed geacteerd en een sterk verhaal. De driehoeks-relatie, de ontknoping, de laatste zin, schitterend gewoon.

Prima western met een uitstekend verhaal, die je na afloop zelfs nog even aan het denken zet. Wayne en Stewart zijn zowat de twee grootste tegenpolen, die je je maar kunt voorstellen en dat is ook precies de bedoeling in deze film. Wayne is in deze film trouwens toch wel een tikkeltje beter dan Stewart. Acteerwerk was verder in orde, al kwam de sheriff wat ongeloofwaardig op mij over met zijn nogal domme personage dat hij moet voorstellen. Wel leuk trouwens om Lee van Cleef in een geinig schurkenrolletje te zien.

Ik vind de twist van de moord op Valance trouwens sterk gedaan. Anders was het wat mij betreft ook allemaal maar erg toevallig geweest als Stewart, die nauwelijks een revolver vast kon houden, raak geschoten had.

Uiteindelijk valt op het laatst de film perfect in elkaar met de schitterende boodschap als de legende de waarheid overtreft, kies dan voor de legende, een boodschap waar ik het na het zien van deze film alleen maar roerend mee eens kan zijn!

4,0*

Ik heb honderden Westerns gezien, maar kan mij de hoge score voor deze prekerige 'Western' totaal niet begrijpen...

Volledig wederzijds, Dogie.

Dogie_Hogan schreef:

(quote)

Maar toch een *5,0

Ik bedoelde dat de verbazing voor elkaars scores wederzijds is. Jij verbaast je over de mijne, ik over de jouwe.

Eigenlijk tegen mijn verwachtingen in hebben Ford's films en ik een moeizame relatie. En ook hier zat dat aan te komen en dan vooral vanwege de overduidelijk neppe decors. Ik heb niets tegen een studiofilm, maar dit was wel heel erg fake. Dit in combinatie met enkele 'mindere' personages zoals de vervelende Vera Miles, het over-acteren van een fors aantal personen en de matige make-up beloofde weinig goeds. In ieder geval zag ik die 2,5* al staan. Maar toen kwam ineens de steakscène. Wat een uitstekende confrontatie tussen Wayne, Stewart en Marvin. Toen pas werd ik door The Man Who Shot Liberty Valance gegrepen. De eerder genoemde mindere punten stoorden veel minder terwijl deze sfeervolle westerndrama zich mooi ontvouwde. Het duurde even, maar dan is daar toch die 4,0* voor Ford.

Vond het ook tegenvallen eigenlijk. vond het acteerwerk matig, veel te theatraal, werkte op me zenuwen. van het verhaal kan ik ook niet veel beters melden. vond alleen Lee Marvin wel goed. 1,5 ster.

Best wel aardige film die mij van begin tot eind redelijk wist te boeien. Het einde was mooi.

3*

Mijn waardering (zwak..) voor Ford is zijn gevoel voor het sociale, de gemeenschap. Door de losse stijl brengt het een opgeruimd gevoel over. Het zelfde als bij Frank Capra. Het is niet toevallig dat juist Stewart voor deze rol gevraagd is. Het bijzondere van het verhaal is dat het de vaste kern van de historisch (en actueel!) U.S.A metaforisch verbeeld. U.S.A is schurk Liberty Valance, realist Tom Doniphon, en idealist Rance tegelijk. Ford, die als oude rot zich zeer bewust was van de geschiedenis van U.S.A....moet dit verhaal over de dubbelzinnigheid van geweld als archetypsich voor zijn land gezien hebben. Alleen goed bedoelende overmacht kan vrede brengen: maar de offer is groot: een eenzame positie. En door bijna niemand begrepen. Het gaat om Liberty Woman. Wat wil ze...Daarom is de "lonesome" eenling tegenover levenslustige rest zo mooi verbeeld. Verwacht geen realisme. De personages zijn schetsmatig....clichés. Maar de mensen zijn naarbuiten toe geneigd tot vaste gewoontes, daarom werkt Fords warme manier van vertellen. Je voelt je thuis bij dat stelletje ongeregeld: ze ontroeren. Behalve bij Liberty Valance... schitterend duivels gespeeld door Lee Marvin. En Wayne is alleen zoals hij kan zijn. En gewetensvolle Stewart past precies in deze legende....waar niet de feiten tellen. Maar drankzucht van journalisten blijft een feit.

Akira Kurosawa en John Ford hebben veel gemeen....beiden hebben ook o.a. WO2 van dichtbij meegemaakt. Voor beiden buig ik diep.

Mooie klassieke western. Ik vond 'm beter dan Shane. Goede opbouw van het verhaal. Een must voor alle western liefhebbers.

Als Ransom op het laatste met z'n horloge (dat van zijn vader?) begint te spelen bij die kist, betekent dat dat nog minder van zijn verhaal echt gebeurd is?

Mooie film trouwens. Een goed verteld verhaal. Het acteerwerk is meer dan goed in orde. Ook visueel is hij erg knap: sober, met stijlvol en functioneel zwart-wit en schitterend spel met licht & schaduw. In deze film valt het ook erg op dat Ford maar héél zelden zijn camera beweegt en vrijwel nooit close-ups gebruikt.

Schitterende western, meesterwerk. Prachtig zwart-wit, subliem camerawerk en een ontroerend verhaal vol symboliek. Ik heb er erg van genoten!

Zeker één van de beste "oudere" westerns.

Met een goed scenario, een James Stewart, onwennig in het wilde westen, een John Wayne die hem de wet van de revolver leert, een als altijd harde Lee Marvin, een er nog jong uitziende Lee Van Cleef, een als altijd speelse good-old Andy Devine en ook nog Vera Miles en Edmond O'Brien, speelde John Ford grote troeven uit. Op een kleine Oscarnominatie na werd hij er, inzake prijzen, niet voor beloond. Wellicht was er dat jaar grote concurrentie of was men eenvoudig wat uitgekeken op westerns en werd er gewacht op vernieuwing van het genre.

3 augustus 2010

14:45 - 16:50

ARTE

Dit is een western die ik, ondanks zijn 'klassieker' status, maar moeilijk kan verteren.

Een lange zit, voornamelijk gevuld met breedsprakige dialogen, een aantal karikaturale rollen, en over-acting.

Er is een tekort aan actie.

Bovendien voor 95 % bestaande uit studio-settings.

Het hele stadje waarin de meeste scènes zich afspelen is in een studio gebouwd.

Zelfs de postkoets overval, aan het begin van de film, heeft in een studio plaats.

In feite had dit verhaal ook makkelijk in toneelstuk-vorm gegoten kunnen worden.

Daar hadden sommige acteurs zich wellicht ook beter op hun plaats gevoeld in de rollen die ze speelden, zoals John Carradine bijvoorbeeld.

Marvin zet zijn rol helaas te dik aan in sommige scènes.

En Stewart doet dat zó vaak dat het mij al gauw irriteerde.

In vergelijking met beiden valt Wayne nog enigszins mee.

De sterren die ik hierop plak zijn vooral bedoeld voor Vera Miles en Woody Strode, die de zaak nog een beetje redden met goed spel.

Tegen het eind van de film heeft Van Cleef zelfs nog wat dialoog, maar wordt ('symbolisch'?) hierna voorgoed afgevoerd uit de Amerikaanse western.

Hij bleef alleen nog een tijdje bijrolletjes in TV westerns spelen, en maakte daarna de overstap naar de spaghettiwestern, die heb beroemd zou maken.

Ik had de film al lang niet meer gezien, vandaar deze laatste (beter: allerlaatste) kijkbeurt.

Resultaat: waardering naar beneden bijgesteld.

Mooi gefilmd, goed geacteerd en leuk verhaal maar nergens echt speciaal noemswaardig. Bij momenten ook erg traag tot saai.

3*

Vond dit toch een van de mindere van The Duke.

Wel vette western uiteindelijk... Beetje cliche wel, maar toch wel sterk.. Wat hier ook al eerder genoemd werd viel mij ook op.... Heel duidelijke sets allemaal.. kleine ruimtes.. Maar goed.. eerste kennismaking met John Wayne.. opzicht een prima westernacteur..

Liberty Valance.

Alweer een tijd geleden dat ik hem heb gezien, en waarschijnlijk nog ergens heb liggen.

Toch is dit een pure Amerikaanse western die jammer genoeg ook bij mij niet hoog in het vaandel staat ,als western liefhebber.

Het eerste uur wat ik weet is te slap, er gebeurd te weinig, daarna wordt het beter , en red de film.

Achter af gezien heb ik niet de neiging hem nog eens op te zoeken , ondanks de hoge cijfers hier op MM.

Het verhaal is erg simpel en de setting is niet zo bijzonder maar de soms kluchtige uitwerking is wel erg leuk. Stewart is goed en heeft ook goede acteurs om hem heen. De film is wat gedateerd, bijvoorbeeld door het toneelachtige acteren van met name de vrouwelijke cast, maar misschien wel juist daardoor zo leuk.

Op Wayne's hoed kan hier geboden worden.

Kostbaar souvenirtje, van twijfelachtige afkomst

De hoed op foto 2 is in ieder geval een andere.

Of die op foto 1 dezelfde is betwijfel ik ook nog.

Ik heb nog meer Wayne hoeden gezien die tijdens de veiling van Wayne items te koop zijn, en die zeker niet afkomstig zijn van de films die erbij genoemd worden.

(Dat ze echt van Wayne geweest zijn zal zeker wel kloppen)

De demystificatie van het westen

Een western van niveau van John Ford, die afwijkt van de gebruikelijke thema's (cowboys versus indiaantjes of outlaw-bendes, treinovervallen enz.). In het westen leeft de man van legendes, en zoals op het einde opgemerkt wordt, wanneer de werkelijkheid de legende overtroeft, hou het op de legende. Het is de leugen over de dood van de lokale crimineel Liberty Valance die ervoor gezorgd heeft dat Stoddard een knetterende politieke carrière kon maken. Hij weet dat natuurlijk en denkt met droefenis terug aan Tom Doniphon, wiens plaats en vrouw hij heeft ingenomen als "legende" . Prachtig einde waarbij Stoddard duidelijk verpletterd is wanneer de treinbestuurder hem zegt "Nothing is good enough for the man who shot Liberty Valance", een eenvoudige uitspraak die zoveel gewicht met zich meedraagt.

James Stewart, John Wayne, Vera Miles... het zijn niet de minsten en dat is aan de film te voelen. Hun personages komen levensecht over. Stewart die de wet symboliseert en Liberty Valance de wetteloosheid. De komische noot ontbrak niet in de personen van marshall Appleyard, de veelvraat die bang is voor zijn eigen schaduw, en de uitgever van het lokale nieuwsblad, Peabody, een onverbeterlijk alcoholist. Ook twee schitterend gespeelde rollen die niet moeten onderdoen voor Stewart en Wayne. Ook Lee Marvin mag niet vergeten worden, één van mijn favoriete acteurs uit de jaren '60 en '70. Soms weken de scènes veel af, zoals die waarin Stoddard in een klas les staat te geven, waardoor het leek dat Ford absoluut een statement duidelijk wilde maken over geletterdheid.Deze film was voor mij net iets meer dan de doorsnee-western.

De saghettiwesterns zijn toch echt beter.

Waarom zou je deze film vergelijken met spaghettiwesterns? Welke elementen van deze film zie je terug in de spaghettiwestern?