A Simple Plan (1998)

Viel best tegen. Vrij snel valt het op dat dit een film is die nogal van Fargo (1996) is afgekeken, zonder dat het slaagt om ook de in die film geslaagde zwarte humor na te bootsen. Het script vond ik niet best, de drie hoofdpersonages zijn noodzakelijkerwijs oerstom om met hun absurde en ongeloofwaardige besluiten de film gaande te houden. Ook het einde, waarbij Hank zijn broer Jacob doodschiet, sloeg nergens op. Ik zat aan een magere 2,5* te denken, maar het einde geeft de doorslag om het op 2* te houden. Misdaadfilms scoren altijd hoog op MM, maar wat mij betreft behoort deze beslist niet tot de beste binnen het genre.

Een knap gemaakte misdaadfilm door Sam Raimi.

Het gelijknamige boek werd uitgebracht door Scott B. Smith. Tussen 1994 en 1996 waren er al plannen voor een verfilming. In die periode hebben er flink wat wijzigingen plaatsgevonden. Ben Stiller zou destijds de film regisseren, en de hoofdrol zou worden vertolkt door Nicolas Cage. Het salaris van Cage begon de film te beïnvloeden, en Stiller stapte op. Het project werd overgedragen aan John Dahl, maar ook hij zou niet lang aan boord blijven. Dahl werd vervangen door regisseur John Boorman. Emma Thompson werd overwogen om de rol van Sarah te vertolken, maar ook dit hield geen stand. Uiteindelijk nam Sam Raimi de plek in van John Boorman, en werd de verfilming in 1998 een feit.

De cast is prima samengesteld. De hoofdrollen zouden oorspronkelijk worden vertolkt door Brad Pitt en Juliette Lewis, maar zij moesten noodgedwongen afhaken wegens andere verplichtingen. Bill Paxton kreeg de rol toegewezen van Hank. Laura Dern en Embeth Davidtz waren in beeld voor de rol van Sarah, maar moesten deze uiteindelijk afstaan aan Bridget Fonda. In de film zijn er korte cameo's voor Paxton's vader, en ZZ Top-drummer Frank Beard.

Het verhaal toont veel overeenkomsten met Fargo (1996). Sam Raimi was goed bevriend met de gebroeders Coen, en leerde dankzij hen handige technieken toe te passen bij het filmen van de zware sneeuwval. Dit was eveneens de laatste film die werd geproduceerd door het toenmalige Savoy Pictures.

Het succes van de film is te danken aan een prima scenario, en goede acteerprestaties. De 120 minuten vliegen voorbij. Billy Bob Thornton en Scott B. Smith werden genomineerd voor een Oscar, maar hebben deze nooit mogen winnen. Toch was de film goed voor 14 prijzen en 22 andere nominaties.

3,5 *

A Simple Plan deed me wat denken aan Fargo maar is in mijn opzicht een stuk beter. De personages zijn intrigerend en je komt op korte termijn al te weten hoe zij denken, wie ze zijn en waarom ze het doen. Deze film heeft een sterk script en deed mij op het einde eigenlijk nadenken over de vraag zou ik nog wel kunnen verder leven moest je zo gevochten hebben voor geld dat je eigenlijk niet toebehoort maar wel gevonden hebt en het nadien niet kan gebruiken (omdat ze het kunnen opsporen adhv serienummers). Je wereld stort in, denk ik dan. Nu goed uitzicht op een beter leven is één ding, maar kan je leven met de gedachte dat je dit alles voor niets hebt gedaan? Dat je je eigen broer hebt neergeschoten voor niets.

Dat maakt het einde best sterk want het komt eigenlijk een beetje uit de lucht gevallen. Verder kon de film me aardig bekoren, hier en daar is ie een tikkeltje sloom maar de film is zo intrigerend en weet je te grijpen dat ik daar weinig last van ondervond. Wijlen Bil Paxton doet het zeer goed maar staat misschien toch een beetje in de schaduw van Billy Bob Thornton die nogal een type neerzet. De vrouw van Paxton in de film herkende ik niet, eens opzoeken in wat ze nog heeft meegespeeld.

Prima film van Sam Raimi.

Gisterenavond weer gezien op België 1. Zelfs als je het verhaal kent blijft A Simple Plan een boeiende thriller. Naar mijn mening zelfs een klein meesterwerkje. Niet alleen het plan is simpel, ook de film zélf. Juist het ontbreken van ingewikkelde en vergezochte (secundaire) plots maakt A Simple Plan tot een zeer geloofwaardig verhaal. En de acteerprestaties van met name Thornton en Paxton zorgen ervoor dat je je geen seconde verveelt. Eén aanmerking toch nog (want geen enkele film is 100% perfect) zonder spoiler: ik begrijp de afloop tussen de broers Hank en Jacob niet goed.

Ik geef deze film een hele dikke vette 9.

Zeer toffe aangename misdaadthriller met de nodige dosis luchtigheid. Snap ook wel dat sommigen denken aan Fargo, zeker gezien de sneeuw en de onbekwame politie. De humor lag wat anders, minder subtiel hier, maar de personages en de situaties zijn vrij verfrissend. Ik zat de hele tijd bij mezelf te denken wat en hoe ik het zou doen. Alvast toch anders dan dit trio mag ik hopen, no matter what ...

Film moet misschien niet al te serieus genomen worden, want er zitten toch wel wat plotgaten in. Het vermeende vliegtuig dat ze hoorden sputteren klopt al niet qua tijd. En al die doden die plotseling opduiken rondom Hank zijn hoogst eigenaardig natuurlijk, maar geen haan die ernaar kraait. Het einde en de zware morele erfenis die het koppel moet dragen, was wel interessant om volgen.

Acteerprestaties waren op niveau en de film had een zeer vlot tempo. Zeker aanbevelingswaardig als je een luchtige misdaadthriller wenst te zien. Fijn, dikke 3,5*!

Niet echt mijn film.

Opvallend dat de hoogst beoordeelde Raimi-film op deze site tot nu mijn minst beoordeelde Raimi-film is geworden. Ik ben niet zo van de koude trage thrillers, maar als de regisseur Sam Raimi is wil ik het nog wel een kans geven. Heel subtiel zal het dan niet zijn, toch?

Nou, Raimi doet wel een behoorlijke poging om het allemaal zo subtiel mogelijk op te bouwen. Daardoor krijg je dit keer geen lompe film met een hoog tempo zoals ik persoonlijk gewend ben van Raimi maar een trager filmpje die voor de sfeer gaat.

Alleen pakte die sfeer me nooit. Film had zo zijn momenten, maar ik voelde er echter maar weinig van. Zo'n winterbos moet natuurlijk uniek zijn, maar ik vond er eigenlijk toch weinig mee gedaan. Heel af en toe een aardig shot, maar veel meer weet Raimi er niet van te benutten.

Verhaal vond ik ook maar slap. Verhalen waarbij mensen niet weten hoe ze om moeten gaan met een grote smak geld zie ik al vaker. De poging die deze film er dan aan geeft vond ik ook niet veel beter. Alhoewel er de eerste 45 minuten nog wel potentie hing, hield de interesse gewoon op daarna.

Spanning pakte me niet. Sfeer evenmin. Acteerwerk is wel weer goed. Vooral Thornton speelt goed. Ook Paxton en Fonda mogen genoemd worden. Iets saaiere rollen, maar ze doen het solide. Jammer dat de karakters zelf toch niet heel interessant waren om naar te kijken. Vooral Fonda als een wat betweterige vrouw is niet mijn favoriet.

Voor de rest voelde ik gewoon geen spanning of sfeer meer na een uur. Matige opbouw naar pay-offs, wat houterige pogingen om met een uniek sfeertje komen. Ik zie gewoon een degelijk concept dat maar matig benut wordt hier. Het is pas in de laatste 15 minuten dat het verhaal weer met iets beters komt.

Geen onnodige twists of plotwendingen, maar nog steeds een concept dat niet erg interessant is en een sfeertje dat me geen enkele keer wist te grijpen. Wat mij betreft mag Raimi gewoon bij de wat lompere films blijven die zichzelf niet al te serieus nemen. Daar leeft zijn regie wat meer op.

Mannen die zich steeds verder in de problemen werken, dat lijkt aanvankelijk de motor van de film. Het vormt de aanleiding voor het botsen tussen de soms onvoorspelbare hoofdkarakters. Dit zorgt soms voor emotioneel wegende scenes, zoals de dialoog tussen Bill Paxton, Billy Bob Thornton in de wagen. Sommigen hoofdkarakters stappen wel heel vlug over de waarde van een mensenleven, dat maakte het voor mij wat moeilijk om ten volle mee te leven met de personages. De ontknoping voelde wat te veel aan als een mechanische constructie in plaats van een logisch voortvloeisel uit de eerdere gebeurtenissen. Maar als geheel kon de film me wel boeien door de sfeerschepping, de sneeuwlandschappen zorgen voor een claustrofobische sfeer, en er is een opvallende figurantenrol voor een hoop fotogenieke kraaien.

Vond 't maar een onlogische samenhang. De manier waarop Hank spontaan een U-turn maakt over het wel of niet aangifte doen van het gevonden geld, z'n vrouw die dat in de overtreffende trap doet, tevens de vrouw die zich spontaan ontpopt tot de criminele mastermind van de groep. Dan weer een plan bespreken net nadat ze hun pasgeboren kind voor het eerst in de armen sluiten... sowieso ook het teruggaan naar de crime scene om een deel van het geld terug te leggen is lachwekkend. Er was geen enkele mogelijkheid dat, mocht het vliegtuig ooit gevonden worden, dit groepje als verdachte zouden worden aangemerkt. Of daar nu een half miljoen ligt of niets. Dus dit was vragen om problemen en die kwamen dan ook. Als laatst nog het verbranden van het geld; ook totaal onlogisch. Er zijn genoeg alternatieven te bedenken. Genoeg eilanden in de Caraïben bijv. die de USD als betaalmiddel accepteren zonder dat je verder risico loopt.

Had er wat meer van verwacht afgaande van de plot en het gemiddelde, maar het was mij toch allemaal erg onrealistisch waardoor ik niet in de film kwam.

I wish somebody else had found that money...

Wat smulde ik destijds van het uitstekende boek van Scott Smith. De film in een Londonse bios mee te pikken tijdens vakantie was niet een keuze om lang over na te denken aangezien er amper sprake was van een release in Nederland en hij al helemaal niet in Nederland ging draaien. En wat een uitermate sobere en goede film is het geworden, hoewel het boek toch nog net iets meer indruk maakt vanwege zijn nasleep.

Het verhaal moge duidelijk zijn, twee broers en een vriend vinden bij toeval een grote som geld in een neergestort toestel. What to do, is de miljoen dollar vraag. Waar komt het weg? Is het drugsgeld? Zoekt iemand en wat is het afbreukrisico? Er wordt besloten het te houden onder een aantal redelijke voorwaarden van de slimste van de drie genaamd Hank. A Simple Plan tot daar, net als de film zelf die daar ontzettend goed bij vaart. Zelfs zijn rechtschapen vrouw die er eerst niets van wil weten is om.

Toch mislukt het 'simpele' plan in de eerste plaats meteen al vanwege de twee imbicielen waar hij mee in zee gaat. Behalve dat de ene enorme geldzorgen heeft en het een kwestie van tijd is voor hij zijn deel wil, valt de eerste domme opmerking al bij het vliegtuig zelf van Jacob die een nieuwe truck wil kopen van zijn deel waarop Lou oppert een Transam te nemen. Als ik Hank geweest was had ik daar meteen al op de rem getrapt. Jacob blijft gedurende de film onrealistisch qua gedachtegang wat hij op termijn kan met het geld kan, want het realisme is dat men er niets mee kan zonder op te vallen of vragen en twijfel op te roepen. Men kan geen grote aankopen als huizen en nieuwe auto's doen. Dat dit een problematisch geheel gaat worden is dan al duidelijk en loopt al vroeg uit de klauwen rond het incident met de boer en Lou die inderdaad verschijnt om geld op te eisen.

Een onvoorspelbare en gevaarlijke driehoeksverhouding wordt geschetst waarin de problemen alleen maar groter worden en de gevolgen dramatischer. Dit in een treffende armoedige en troosteloze omgeving, fraaie neo-noir situering, en prima acteerprestaties. Paxton is redelijk zichzelf zoals altijd, het is uiteraard Thornton die een glansrol neerzet als verslonzde simpelaar, maar Brent Briscoe boert ook prima mee. De soundtrack van Elfman is fraai te noemen en de besneeuwde landschappen zijn ook mooi.

Het maakt A Simple Plan tot een sobere, uitermate degelijk en boeiend drama waarin blijkt dat geluk niet voor iedereen voor het oprapen ligt en je soms blij moet zijn met de zegeningen die je wel hebt. Daarom is dit een erg fraaie en fijne film.

Leuk thema, aardige film, maar wel tikkeltje voorspelbaar.